Al-Takwīr (De Verduistering) 1-29

Al-Takwīr (De Verduistering) 1-29 - In de schaduw van de Qur'an | Quran Course

Deze soera kan worden onderverdeeld in twee delen, die elk één belangrijk principe van het geloof behandelen. Het eerste is het principe van de opstanding, vergezeld door een grote omwenteling in het universum, die de zon en de sterren, de bergen en de zeeën, de hemel en de aarde, wilde en gedomesticeerde dieren, evenals de mens beïnvloedt. Het tweede principe is dat van de openbaring. De soera heeft iets te zeggen over de engel die de goddelijke openbaring draagt, de Profeet ﷺ die deze ontvangt, de mensen die hiermee worden aangesproken, en de Allerhoogste Wil die hun natuur heeft gevormd en deze openbaring heeft geschonken.

This sūrah may be divided into two parts, each of them treating one major principle of faith. The first is the principle of resurrection accompanied by a great upheaval in the universe, which affects the sun and the stars, the mountains and seas, heaven and earth, wild and domestic animals, as well as man. The second principle is that of revelation. The sūrah has something to say about the angel carrying the divine revelation, the Prophet receiving it, the people addressed by it, and the Supreme Will which has shaped their nature and bestowed this revelation.

Het ritme van de soera is er een van gewelddadige beweging die niets op zijn plaats laat. Alles wordt weggegooid, verbrijzeld of verspreid. De beweging is zo gewelddadig dat zij opwindt en angst inboezemt. Het verandert elke vertrouwde situatie en schudt de harten van mensen zo heftig dat zij zich beroofd voelen van zowel beschutting als geruststelling. In een dergelijke gewelddadige, destructieve storm is het menselijk hart niets meer dan een klein veertje, dat in alle richtingen wordt weggeblazen. Geen bescherming en, inderdaad, geen veiligheid kan worden gevonden, behalve diegene die wordt geschonken door God, de Eeuwige. Zo heeft het ritme van de soera op zichzelf het effect dat het het hart en de ziel van de mens wegtrekt van alles wat geassocieerd wordt met veiligheid en geborgenheid, om vrede, veiligheid en bescherming bij God te zoeken.

The rhythm of the sūrah is one of violent movement which leaves nothing in its place. Everything is thrown away, smashed or scattered. The movement is so violent that it excites and frightens. It alters every familiar situation and shakes people’s hearts violently so that they feel deprived of both shelter and reassurance. In such a violent destructive storm the human heart is no more than a little feather, blown in every direction. No protection and, indeed, no safety can be found except what is granted by God, the Eternal. Thus, the rhythm of the sūrah has, on its own, the effect of pulling man’s heart and soul away from everything associated with safety and security, in order to seek peace, safety and protection with God.

De soera is tevens een juweel van treffende beelden, ontleend aan het universum in zowel zijn huidige prachtige staat, die ons bekend is, als zijn staat op de Dag der Opstanding wanneer elk bekend ding onherkenbaar is veranderd. De soera is bovendien rijk aan verfijnde uitdrukkingen die kleur geven aan de afgebeelde beelden. Omdat de soera zo kort is, werken het ritme, de beelden en de uitdrukkingen samen om een zeer sterk en blijvend effect te produceren. Indien het niet zo was dat de soera enkele woorden bevat die ons vandaag de dag niet meer bekend zijn, zou ik er de voorkeur aan hebben gegeven er geen commentaar op te leveren. Het ritme en de beelden laten een veel sterker effect achter dan welke menselijke interpretatie dan ook kan nastreven.

The sūrah is also a gem of striking images drawn from the universe in both its present beautiful condition, which is familiar to us, and its condition on the Day of Resurrection when every familiar thing is changed beyond recognition. The sūrah is, moreover, rich in fine expressions which add colour to the images portrayed. As the sūrah is so short, the rhythm, images and expressions combine together to produce a very strong and lasting effect. Had it not been for the fact that the sūrah contains some words which are no longer familiar to us today, I would have preferred not to comment on it. Its rhythm and images leave a far stronger effect than any human interpretation can aspire to achieve.

Wanneer de zon wordt verduisterd, wanneer de sterren vallen en verspreid raken, wanneer de bergen worden bewogen, wanneer de zwangere kamelen, tien maanden zwanger, onverzorgd worden gelaten, wanneer de wilde dieren worden verzameld, wanneer de zeeën in brand worden gestoken, wanneer de zielen worden gepaard [zoals met gelijke], wanneer het pasgeboren meisje, levend begraven, wordt gevraagd voor welke misdaad zij is gedood, wanneer de boeken worden geopend, wanneer de hemel wordt weggerukt, wanneer de hel fel wordt aangestoken, wanneer het paradijs dichtbij wordt gebracht, zal elke ziel weten wat hij heeft voorgedragen. (Verzen 1-14)

When the sun is darkened, when the stars fall and disperse, when the mountains are made to move away, when the camels, ten months pregnant, are left untended, when the wild beasts are brought together, when the seas are set alight, when people’s souls are paired [like with like], when the infant girl, buried alive, is asked for what crime she was slain, when the records are laid open, when the sky is stripped bare, when hell is made to burn fiercely, when paradise is brought near, every soul shall know what it has put forward. (Verses 1-14)

Deze verzen schetsen een scène van grote ontwrichting die het hele universum omvat.

These verses sketch a scene of great upheaval which envelops the whole universe.

Het is een gebeurtenis die elk bewaard geheim onthult en niets verborgen laat.

It is an event which reveals every guarded secret and leaves nothing hidden away.

Elk mens zal geconfronteerd worden met wat hij heeft voorgedragen voor de dag van verantwoording en het oordeel. De genoemde grote gebeurtenissen geven aan dat de huidige vertrouwde staat van het universum, met zijn perfecte harmonie, gemeten beweging en gecontroleerde relaties, vervolmaakt door de Maker wiens werk onberispelijk is, een volledige ineenstorting zal ondergaan.

Every human being faces what he has put forward for the day of reckoning and judgement. The great events mentioned indicate that the present familiar state of the universe, with its perfect harmony, measured movement, controlled relations, perfected by the Maker whose work is flawless, will suffer a complete break down.

De rol ervan zal zijn beëindigd. Samen met de gehele schepping zal het overgaan in een nieuwe, vooraf bepaalde levensfase, anders dan alles wat wij in deze wereld kennen.

Its role will be finished. Along with all creation, it will move into a new predetermined phase of life, unlike anything known to us in this world.

De soera beoogt het idee van de onvermijdelijke omwenteling goed te vestigen in de harten en geesten van mensen, zodat zij weinig of geen belang kunnen hechten aan de waarden en rijkdommen van deze wereld, ook al mogen deze van blijvend belang lijken.

The sūrah aims to get this idea of the inevitable upheaval well established in people’s hearts and minds so that they may attach little or no importance to the values and riches of this world, though these may seem to be of lasting consequence.

Mensen zouden een stevige band moeten opbouwen met de eeuwige waarheid, namelijk de waarheid van God, de Eeuwige, die nooit verandert wanneer alles wat overig is verandert en verdwijnt. Zij zouden de ketenen van het vertrouwde in dit leven moeten verbreken om de absolute waarheid te herkennen, die geen beperkingen toelaat van tijd, plaats, eindige vermogens of tijdelijke standaarden.

People should establish a firm bond with the everlasting truth, i.e. the truth of God, the Eternal, who never changes when everything else changes and disappears. They should break the chains of what is familiar in this life in order to recognize the absolute truth which admits no restrictions of time, place, finite faculties or temporal standards.

Terwijl men de gebeurtenissen van deze universele omwenteling doormaakt, kan men niet anders dan een innerlijk gevoel voor deze bevestiging waarnemen.

As one goes through the events of this universal upheaval, one cannot fail to observe an inner feeling for this affirmation.

Wat er precies met al deze scheppingen gebeurt tijdens de opstanding, kunnen we alleen maar zeggen dat dit aan God alleen bekend is. We kunnen alleen begrijpen wat we hebben ervaren. Wanneer we denken aan een grote omwenteling in de wereld, kan onze verbeelding zich niet uitstrekken voorbij een gewelddadige aardbeving of vulkaan, of, misschien, de val van een komeet of een klein hemellichaam. Overstromingen zijn misschien wel de meest destructieve manifestatie van de kracht van water die ons bekend is. De krachtigste gebeurtenissen in het universum die wij hebben gemonitord, waren enkele beperkte explosies in de zon, die miljoenen mijlen van ons verwijderd is. Al deze gebeurtenissen, hoe groot ze ook mogen zijn, lijken zo klein wanneer ze worden vergeleken met de universele omwenteling die zal plaatsvinden op de Dag van de Opstanding, dat ze als kinderspel kunnen worden beschouwd. Als we echt willen weten wat er dan zal gebeuren, kunnen we niets meer doen dan proberen een zekere vergelijking te trekken met wat we in dit leven hebben ervaren.

As to what exactly happens to all these creations during the resurrection we can only say that it is known to God alone. We can only comprehend what we have experienced. When we think of a great upheaval in the world, our imagination cannot stretch beyond a violent earthquake or volcano, or, perhaps, the fall of a comet or a small celestial body. Floods are perhaps the most destructive manifestation of the power of water known to us. The most powerful events in the universe we have monitored were some limited explosions in the sun, which is millions of miles away from us. All these events, great as they may be, seem so small when they are compared to the universal upheaval which will take place on the Day of Resurrection that they may be considered akin to child’s play. If we really want to know what will happen then, we can do no more than attempt to draw some sort of comparison with what we have experienced in this life.

Het donkerder worden van de zon betekent waarschijnlijk dat deze zal afkoelen en dat haar vlammen, die zich duizenden mijlen in de ruimte uitstrekken, zullen afnemen en zullen uitdoven. Omdat de zon nu in gasvorm is vanwege haar intense hitte, die een maximum bereikt van 12,000

The darkening of the sun probably means that it will cool down and its flames which stretch out for thousands of miles in space will dwindle and die. As the sun is now in gaseous form because of its intense heat, which reaches a maximum of 12,000

graden, de verduistering ervan betekent waarschijnlijk de transformatie door bevriezing naar een vorm die vergelijkbaar is met die van het aardoppervlak. Het kan een cirkelvorm aannemen zonder uitgerekt te raken. Dit is waarschijnlijk de betekenis van het openingsvers, maar het zou ook iets anders kunnen betekenen. Wat betreft hoe het zal gebeuren, of de oorzaken ervan, we kunnen alleen zeggen dat dit alleen aan God bekend is.

degrees, its darkening probably means its transformation by freezing to a form similar to that of the surface of the earth. It may adopt a circular shape without becoming stretched out. This is probably the meaning of the opening verse, but it could also mean something different. As to how it will happen, or its causes, we can only say that this is known only to God.

Het vallen van de sterren betekent waarschijnlijk dat ze zullen loskomen van het systeem dat hen bij elkaar houdt en hun licht en helderheid zullen verliezen. Alleen God weet welke sterren door deze gebeurtenis getroffen zullen worden: zal het slechts een kleine groep sterren treffen, zeg, ons eigen zonnestelsel, of onze melkweg, die honderden miljoenen sterren omvat, of zal het alle sterren in hun miljoenen miljoenen treffen? Het universum omvat, zoals iedereen weet, een bijna oneindig aantal sterrenstelsels, elk met zijn eigen ruimte.

The falling of the stars probably means that they will break away from the system which holds them together and lose their light and brightness. Only God knows which stars will be affected by this event: will it affect only a small group of stars, say, our own solar system, or our galaxy, which comprises hundreds of millions of stars, or will it affect all the stars in their millions of millions? The universe, as everyone knows, comprises an almost infinite number of galaxies, each with its own space.

Het dwingen van de bergen om weg te bewegen betekent waarschijnlijk dat ze verpletterd en weggeblazen zullen worden, zoals aangegeven in andere soera's: “Zij vragen u naar de bergen. Zeg:

Forcing the mountains to move away probably means that they will be crushed and blown away as indicated in other sūrahs: “They ask you about the mountains. Say:

“Mijn Heer zal hen tot fijn stof verpletteren en hen achterlaten als een verlaten woestenij.” (20: 105) “Wanneer de bergen uiteenvallen en verwaaien als fijn stof.” (56: 5) “En de bergen worden weggevoerd en lijken een fata morgana te zijn.” (78: 20) Al deze verzen verwijzen naar een bepaalde gebeurtenis die de bergen zal treffen en hun stevige fundamenten en stabiliteit zal wegnemen. Dit kan het begin zijn van de beving die de aarde heftig zal schudden, en die wordt vermeld in soera 99, De Aardbeving: “Wanneer de aarde wordt geschud met haar laatste aardbeving, wanneer de aarde haar lasten afschudt.” (99: 1-2) Al deze gebeurtenissen zullen plaatsvinden op die zeer lange dag.

My Lord will crush them to fine dust and leave them a desolate waste.” (20: 105) “When the mountains crumble away and scatter into fine dust.” (56: 5) “And the mountains are made to move away, and seem to have been a mirage.” (78: 20) All these verses refer to a certain event which will affect the mountains and do away with their firm foundations and stability. This may be the beginning of the quake which will shake the earth violently, and which is mentioned in Sūrah 99, The Earthquake: “When the earth is rocked with her final earthquake, when the earth shakes off her burdens.” (99: 1-2) All these events will take place on that very long day.

“Wanneer de kamelen, tien maanden drachtig, onbeheerd worden gelaten.” (Vers 4) De Arabische beschrijving van de kameel hier specificeert dat zij in haar tiende maand van de zwangerschap is.

“When the camels, ten months pregnant, are left untended.” (Verse 4) The Arabic description of the camel here specifies that she is in her tenth month of pregnancy.

In deze staat is zij voor de Arabier zijn meest waardevolle bezit, omdat zij aan zijn rijkdom een zeer gewaardeerde jonge kameel zal toevoegen, en hem veel melk zal geven die hij en zijn familie zullen delen met het pasgeboren dier. Echter, op die dag, die getuige zal zijn van dergelijke overweldigende gebeurtenissen, zullen dergelijke onbetaalbare kamelen zonder zorg worden achtergelaten, volledig verwaarloosd. De Arabieren die de eersten waren tot wie deze vers sprak, lieten dergelijke kamelen nooit onverzorgd, behalve in het geval van het ernstigste gevaar.

When in this state, she is to the Arab his most valuable possession because she is about to add to his wealth a highly valued young camel, and to give him a lot of milk which he and his family will share with the new-born animal. However, on that day, which will witness such overwhelming events, such priceless camels will be left without care, completely untended. The Arabs who were the first to be addressed by this verse never left such camels untended, except for the gravest of dangers.

“Wanneer de wilde dieren bij elkaar worden gebracht.” (Vers 5) De grote terreur die de wilde dieren in hun oerwouden overweldigt, is de oorzaak van hun samenkomen.

“When the wild beasts are brought together.” (Verse 5) The great terror which overwhelms the wild beasts in their jungles is the cause of their coming together.

Ze vergeten hun onderlinge vijandigheden en bewegen samen voort, onwetend van hun richting.

They forget their mutual enmities, and move together, unaware of their direction.

Ze zoeken noch hun schuilplaatsen op, noch jagen ze op hun prooi zoals zij dat gewoonlijk doen. De overweldigende terreur verandert zelfs het karakter van de wildste beesten. Wat zal het dan met de mens doen?

They neither seek their homes nor chase their prey as they usually do. The overwhelming terror changes the character of even the wildest of beasts. What then will it do to man?

“Wanneer de zeeën in brand worden gestoken.” (Vers 6) De Arabische term, sujjirat, die hier wordt gebruikt, kan betekenen dat de zeeën overstromd zullen worden met water, door overstromingen die vergelijkbaar zijn met die welke de vroege stadia van het leven op aarde kenmerkten. Aan de andere kant kunnen aardbevingen en vulkanen de barrières die nu de zeeën scheiden wegnemen, zodat het water van de ene in de andere zal stromen. De Arabische uitdrukking kan ook betekenen dat de zeeën explosies zullen ondergaan die hen in brand steken, zoals elders in de Qur’ān wordt vermeld:

“When the seas are set alight.” (Verse 6) The Arabic term, sujjirat, used here may mean that the seas will be overfilled with water, from floods similar to those which characterized the early stages of life on earth. On the other hand, earthquakes and volcanoes may remove the barriers now separating the seas so that the water of one will flow into the other. The Arabic expression may also mean that the seas will experience explosions which set them ablaze, as mentioned elsewhere in the Qur’ān:

“Wanneer de oceanen tot explosie worden gebracht.” (82: 3) Dergelijke explosies kunnen het gevolg zijn van het scheiden van zuurstof en waterstof waaruit zeewater bestaat. Het zouden ook een vorm van atoomexplosies kunnen zijn. Als de explosie van een beperkt aantal atomen in een waterstof- of atoombom al zulke verschrikkelijke gevolgen heeft zoals we hebben gezien, dan zal de atoomexplosie van de wateren van de oceanen, op welke wijze deze ook mag plaatsvinden, iets voortbrengen dat veel te angstaanjagend is voor onze geest om zich voor te stellen. In hetzelfde opzicht kunnen wij de realiteit van de hel niet bevatten, die zich voorbij deze uitgestrekte oceanen bevindt.

“When the oceans are made to explode.” (82: 3) Such explosions may result from separating oxygen and hydrogen which make sea water. They could also be atomic explosions of some sort. If the explosion of a limited number of atoms in a hydrogen or atom bomb produces such dreadful consequences as we have seen, then the atomic explosion of the waters of the oceans, in whatever manner it may occur, will produce something much too fearful for our minds to visualize. Similarly, we cannot conceive the reality of hell, which stands beyond these vast oceans.

“Wanneer de zielen worden samengevoegd.” (Vers 7) Het samenvoegen van zielen kan de hereniging van lichaam en ziel betekenen op het moment van de opstanding. Het kan ook hun groepering betekenen, gelijke met gelijke, zoals elders in de Qur’ān wordt vermeld: “Jullie zullen in drie groepen worden verdeeld.” (56: 7) Dit zijn de uitverkoren elite, de mensen van de rechterzijde en de mensen van de linkerzijde. Het kan ook een andere manier van groeperen betekenen.

“When people’s souls are paired.” (Verse 7) The pairing of souls may mean the reunion of body and soul at the time of resurrection. It may also mean their grouping, like with like, as mentioned elsewhere in the Qur’ān: “You will be divided into three groups.” (56: 7) These are the chosen elite, the people of the right, and the people of the left. It may also mean some other way of grouping.

“Wanneer het levend begraven meisje wordt gevraagd voor welke misdaad zij is gedood.” (Verzen 8-9)

“When the infant girl, buried alive, is asked for what crime she was slain.” (Verses 8-9)

De waarde van het menselijk leven moet zeer laag zijn geweest in de pre-islamitische Arabische samenleving.

The value of human life must have sunk very low in pre-Islamic Arabian society.

Er bestond een gewoonte om jonge meisjes levend te begraven, uit angst voor schande of armoede.

There existed a convention of burying young girls alive, for fear of shame or poverty.

De Qur'ān beschrijft deze praktijk om de gruwel ervan af te schilderen en deze te veroordelen als een praktijk van onwetendheid of jāhiliyyah (tijd van onwetendheid). De veroordeling ervan sluit perfect aan bij het verklaarde doel van de Islam: het vernietigen van jāhiliyyah (tijd van onwetendheid) en het redden van de mensheid van het wegzinken in de diepten ervan. In soera 16, De Bij, lezen we in vertaling: “Wanneer de geboorte van een meisje aan een van hen wordt aangekondigd, wordt zijn gezicht donker en wordt hij gevuld met woede en innerlijke somberheid. Vanwege het slechte nieuws verbergt hij zich voor iedereen: moet hij haar met schande houden of haar onder het stof begraven? Hoe slecht oordelen zij.” (16:58-59) En in soera 17, De Nachtreis: “Dood uw kinderen niet uit angst voor armoede. Wij zullen hen voorzien en u voorzien.” (17:31)

The Qur’ān describes this practice in order to portray its horror and denounce it as a practice of ignorance or jāhiliyyah. Its condemnation fits in perfectly with the declared aim of Islam, to destroy jāhiliyyah and save mankind from sinking to its depths. In Sūrah 16, The Bee, we read in translation: “When the birth of a girl is announced to one of them, his face grows dark and he is filled with rage and inward gloom. Because of the bad news he hides himself from everybody: should he keep her with disgrace or bury her under the dust? How ill they judge.”(16:58-9) And in Sūrah 17, The Night Journey: “You shall not kill your children for fear of want. We will provide for them and for you.”(17:31)

Meisjes werden op een uiterst wrede manier gedood. Ze werden levend begraven! De Arabieren gebruikten verschillende manieren om dit te doen. Sommigen lieten het meisje wachten tot ze zes jaar oud was. De vader zou dan tegen zijn vrouw zeggen dat ze het meisje in haar mooiste kleren moest aankleden en haar er verzorgd uit moest laten zien, omdat ze haar toekomstige schoonfamilie zou gaan bezoeken. Hij had dan al een gat voor haar gegraven in de woestijn. Wanneer het meisje daar aankwam, zou hij haar vertellen dat het gat een put was en haar vervolgens vragen om erin te kijken. Terwijl ze aan de rand stond, zou hij haar in het gat duwen en terwijl ze viel, zou hij zand over haar gooien en haar begraven. Bij bepaalde stammen, wanneer een zwangere vrouw op het punt stond te bevallen, zat zij boven een gat in de grond. Wanneer de baby werd geboren, stelde zij eerst het geslacht vast. Als het een jongen was, nam zij hem mee naar huis, en als het een meisje was, gooide zij haar in het gat en begroef zij haar. Als een vader besloot zijn dochter niet levend te begraven, zou hij haar opgroeien in een staat van ontbering totdat ze oud genoeg was om schapen of vee te hoeden, waarbij hij haar slechts een overall van ruwe wol gaf om te dragen en haar dit soort werk liet doen.

Girls were killed in an extremely cruel way. They were buried alive! The Arabs used different ways of doing so. Some would leave the girl until she was six years of age. The father would then say to his wife to dress the girl in her best clothes and make her presentable because she would be visiting her prospective in-laws. He would have already dug a hole for her in the desert. When the girl got there, he would tell her that the hole is a well and then tell her to look down it. As she stood at the edge, he would push her into the hole and as she fell, he would throw sand over her and bury her. In certain tribes when a pregnant woman was about to give birth, she would sit over a hole in the ground. When the baby was born she would first establish its sex. If it was a boy, she would take him home, and if it was a girl, she would throw her in the hole and bury her. If a father decided not to bury his daughter alive, he would bring her up in a condition of deprivation until she was old enough to tend sheep or cattle, giving her only an overall made of rough wool to dress and making her do this type of work.

Die Arabieren die hun jonge dochters niet doodden of hen als vee wegstuurden, hanteerden andere methoden om vrouwen slecht te behandelen. Als een man stierf, zou het hoofd van de clan zijn gewaad over de weduwe werpen. Dit was een gebaar van toe-eigening, wat betekende dat de weduwe met niemand mocht trouwen behalve met de eigenaar van het gewaad. Als hij door haar aangetrokken werd, zou hij met haar trouwen, zonder enige rekening te houden met haar gevoelens. Als hij niet met haar trouwde, zou hij haar houden totdat zij stierf, om zo eventueel geld of bezit te erven dat zij zou nalaten.

Those Arabs who did not kill their young daughters or send them to mind cattle, had different methods of ill-treating women. If a man died, the head of the clan would throw his gown over the widow. This was a gesture of acquisition which meant that the widow could not marry anyone except the owner of the gown. If he was attracted to her, he would marry her, paying absolutely no regard to her feelings. If he did not marry her, he would keep her until she died so as to inherit any money or property she might leave behind.

Dit was de houding van de samenleving in de tijd van onwetendheid (Jahiliyyah) in Arabië tegenover vrouwen. Islam veroordeelt deze houding en verwerpt al deze praktijken. Het verbiedt de moord op jonge meisjes en toont de afschuwelijke en gruwelijke aard ervan. Het wordt vermeld als een van de onderwerpen van verantwoording op de Dag des Oordeels. Hier noemt de soera het als een van de grote gebeurtenissen die het universum in totale omwenteling onderdompelt. Er wordt ons verteld dat het vermoorde meisje bevraagd zal worden over haar moord. De soera laat ons ons voorstellen hoe de moordenaar ter verantwoording zal worden geroepen.

Such was the attitude of jāhiliyyah society in Arabia to women. Islam condemns this attitude and spurns all these practices. It forbids the murder of young girls and shows its abhorrent and horrifying nature. It is listed as one of the subjects of reckoning on the Day of Judgement. Here, the sūrah mentions it as one of the great events which overwhelms the universe in total upheaval. We are told that the murdered girl will be questioned about her murder. The sūrah leaves us to imagine how the murderer will be brought to account.

De sociale orde van de tijd van onwetendheid (Jahiliyyah) uit de pre-islamitische periode zou vrouwen nooit hebben geholpen om een respectabele, waardige positie te verwerven. Dat moest door God worden bepaald. De levenswijze die God voor de mensheid heeft gekozen, verzekert een waardige positie voor zowel mannen als vrouwen die de eer delen dat er een maatstaf van de goddelijke geest in hen is geblazen. Vrouwen danken hun respectabele positie aan de Islam, niet aan een omgevingsfactor of een sociale inrichting.

The jāhiliyyah social order of the pre-Islamic period would never have helped women to gain a respectable, dignified position. That had to be decreed by God. The way of life God has chosen for mankind secures a dignified position for both men and women who share the honour of having a measure of the divine spirit breathed into them. Women owe their respectable position to Islam, not to any environmental factor or social set-up.

Toen de nieuwe mens met hemelse waarden ontstond, werden vrouwen gerespecteerd en geëerd. De zwakte van de vrouw om een financiële last voor haar familie te zijn, was niet langer van belang voor het bepalen van haar positie en het respect dat zij genoot. Dergelijke overwegingen hebben geen gewicht op de weegschalen van de hemel. Echt gewicht behoort toe aan de nobele menselijke ziel wanneer zij haar relatie met God onderhoudt. Hierin zijn mannen en vrouwen gelijk.

When the new man with heavenly values came into being, women became respected and honoured. The woman’s weakness of being a financial burden to her family was no longer of any consequence in determining her position and the respect she enjoyed. Such considerations have no weight on the scales of heaven. Real weight belongs to the noble human soul when it maintains its relationship with God. In this men and women are equal.

Wanneer men argumenten aanvoert ter ondersteuning van het feit dat de Islam een goddelijke religie is, en dat deze aan ons is overgebracht door de Boodschapper van God ﷺ die Zijn openbaringen ontving, dan dient men te stellen dat de verandering die de Islam heeft teweeggebracht in de sociale status van vrouwen onweerlegbaar is. Niets in de sociale inrichting van Arabië op dat moment wees op een dergelijke verheffing van vrouwen. Geen enkele sociale of economische overweging maakte dit noodzakelijk of wenselijk. Het was een bewuste stap die door de Islam werd gezet om redenen die totaal verschillend zijn van die van deze wereld en in het bijzonder van de samenleving van de tijd van onwetendheid (Jahiliyyah).

When one puts forward arguments in support of the fact that Islam is a divine religion, and that it has been conveyed to us by God’s Messenger who received His revelations, one should state the change made by Islam in the social status of women as being irrefutable. Nothing in the social set-up of Arabia at the time pointed to such elevation for women. No social or economic consideration made it necessary or desirable. It was a deliberate move made by Islam for reasons which are totally different from those of this world and from those of jāhiliyyah society in particular.

“Wanneer de registers worden geopend.” (Vers 10) Dit is een verwijzing naar de registers van de daden van mensen. Ze worden geopend opdat zij voor iedereen bekend mogen worden.

“When the records are laid open.” (Verse 10) This is a reference to the records of people’s deeds. They are laid open in order that they may be known to everybody.

Dit op zichzelf is zwaar te verdragen. Veel borsten herbergen een nauwgezet verborgen geheim, waarvan de herinnering aan de eigenaar schaamte en een rilling bezorgt. Toch zullen alle geheimen openbaar worden gemaakt op die gebeurtenisrijke dag. Deze openbaarmaking, representatief voor de grote omwenteling die het hele universum omvat, is deel van de angstaanjagende gebeurtenissen die de harten van mensen met horror vervullen op die dag.

This, in itself, is hard to bear. Many a breast has a closely hidden secret, the remembrance of which brings shame and a shudder to its owner. Yet all secrets are made public on that eventful day. This publicity, representative of the great upheaval which envelops the whole universe, is part of the fearful events which fill men’s hearts with horror on the day.

“Wanneer de hemel wordt weggerukt.” (Vers 11) Dit beeld komt nauw overeen met het blootleggen van de geheimen van mensen. Wanneer het woord ‘hemel’ wordt gebruikt, schieten onze eerste gedachten naar de blauwe deken die boven ons hoofd is opgetrokken. Het wegrukken ervan betekent het verwijderen van die deken. Hoe dit gebeurt, blijft een kwestie van speculatie. Het is voldoende om te zeggen dat wanneer we omhoog kijken, we onze vertrouwde blauwe koepel niet langer zullen zien.

“When the sky is stripped bare.” (Verse 11) This image corresponds closely to throwing open people’s secrets. When the word ‘sky’ is used, our first thoughts reach to the blue cover hoisted over our heads. Its stripping means the removal of that cover. How this happens remains a matter of conjecture. It is enough to say that when we look up we will no longer see our familiar blue dome.

De laatste scène van die angstaanjagende dag wordt afgebeeld door de volgende twee verzen: “Wanneer de hel fel wordt ontstoken, wanneer het paradijs dichtbij wordt gebracht.” (Verzen 12-13) Waar is de hel? Hoe brandt zij? Welke brandstof wordt gebruikt om haar vuur aan te steken en te voeden? Het enige dat we erover weten, is dat zij “de brandstof van mensen en stenen heeft.” (66:6) Dit is uiteraard nadat zij erin zijn geworpen. Haar ware aard en haar brandstof daarvoor is onderdeel van de kennis van God. De hemel daarentegen wordt dichtbij gebracht voor hen aan wie de toelating is beloofd. Zij zien dat deze gemakkelijk toegankelijk is. De uitdrukking hier laat inderdaad zien dat zij klaarstaat om haar bewoners te ontvangen.

The last scene of that fearful day is portrayed by the next two verses: “When hell is made to burn fiercely, when paradise is brought near.” (Verses 12-13) Where is hell? How does it burn? What fuel is used in lighting and feeding its fire? The only thing we know of it is that it “has the fuel of men and stones.” (66: 6) This is, of course, after they have been thrown in it. Its true nature and its fuel prior to that is part of God’s knowledge. Heaven, on the other hand, is brought near to those who have been promised admission. They see it to be of easy access. Indeed, the expression here shows it ready to receive its dwellers.

Wanneer al deze grote gebeurtenissen plaatsvinden in het hele universum en de status van alle leven veranderen, kan niemand enige twijfel koesteren over wat zij in dit huidige leven hebben gedaan, of wat zij hebben meegenomen naar het volgende leven: “Elke ziel zal weten wat zij heeft voorgedragen.” (Vers 14) Te midden van al deze overweldigende gebeurtenissen zal elke ziel met zekerheid weten wat voor soort daden zij heeft gebracht, en dat zij niets kan veranderen, weglaten of toevoegen aan wat zij heeft gedaan.

When all these great events take place throughout the universe, changing the status of all life, no one can entertain any doubt about what they have done in this present life, or what they have carried with them to the next life: “Every soul shall know what it has put forward.” (Verse 14) In the midst of all these overwhelming events, every soul shall know for certain what sort of deeds it has brought and that it cannot change, omit from or add to what it has done.

Mensen zullen zichzelf volledig gescheiden vinden van alles wat hen vertrouwd was, en van hun wereld als geheel. Alles zal een totale verandering hebben ondergaan, behalve God. Als de mens zich tot God wendt, zal hij vinden dat Zijn steun nabij is wanneer het hele universum wordt overspoeld door verandering. Hiermee eindigt het eerste deel van deze soera, wat ons achterlaat met een levendige indruk van de universele omwenteling op de Dag van de Opstanding.

People will find themselves completely separated from all that has been familiar to them, and from their world as a whole. Everything will have undergone a total change except God. If man turns to God, he will find that His support is forthcoming when the whole universe is overwhelmed by change. Thus ends the first part of this sūrah, leaving us with a vivid impression of the universal upheaval on the Day of Resurrection.

Het tweede deel van de soera opent met een vorm van een eed, gebruikmakend van enkele zeer prachtige scènes uit het universum. In essentie wordt deze eed afgelegd om de aard van de openbaring, de engel die deze overbrengt, en de Boodschapper ﷺ die deze ontvangt en aan ons overlevert, evenals de houding van mensen tegenover de openbaring, te bevestigen, alles in overeenstemming met de wil van God: “Ik zweer bij de bewegende sterren, die snel bewegen en zich verbergen, en bij de nacht terwijl zij donker wordt, en bij de dageraad terwijl zij begint te ademen, dit is werkelijk het woord van een edele en machtige boodschapper, die een veilige positie geniet bij de Heer van de Troon. Hij wordt in de hemel gehoorzaamd, trouw aan zijn vertrouwen. Je oude vriend is niet krankzinnig. Hij heeft hem gezien aan de duidelijke horizon. Hij is de geheimen van het onzichtbare niet misgunst. Het is niet het woord van een vervloekte duivel. Waarheen gaat u dan?

The second part of the sūrah opens with a form of oath using some very beautiful scenes of the universe. Essentially, this oath is made to assert the nature of revelation, the angel carrying it, and the Messenger receiving and delivering it to us, as well as people’s attitudes to it, all in accordance with God’s will: “I swear by the turning stars, which move swiftly and hide themselves away, and by the night as it comes darkening on, and by the dawn as it starts to breathe, this is truly the word of a noble and mighty messenger, who enjoys a secure position with the Lord of the Throne. He is obeyed in heaven, faithful to his trust. Your old friend is not mad. He saw him on the clear horizon. He does not grudge the secrets of the unseen. It is not the word of an accursed devil. Whither then are you going?

“Dit is slechts een vermaning voor de hele mensheid, voor degenen onder jullie die de wil hebben om oprecht te zijn. Toch kunnen jullie niet willen, behalve door de wil van God, de Heer der werelden.” (Verzen 15-29)

This is only a reminder to all mankind, to those of you whose will is to be upright. Yet, you cannot will except by the will of God, Lord of all the worlds.” (Verses 15-29)

De sterren die hierop worden verwezen is de sterren die in hun baan draaien en worden gekenmerkt door hun snelle beweging en tijdelijke verdwijning. Bij het vertalen van de tekst moeten we afzien van de metafoor die in het Arabisch wordt gebruikt, die een analogie trekt tussen deze sterren en de herten wanneer zij met grote snelheid naar hun huis rennen, een tijdje verdwijnen en dan op een ander punt weer verschijnen. Deze metafoor voegt aanzienlijke levendigheid en schoonheid toe aan de beschrijving van de beweging van de sterren, wat de fijne ritmiek van de uitdrukking weerspiegelt.

The stars referred to here are those which turn in their orbit, and are characterized by their swift movement and temporary disappearance. In translating the text we have to forego the metaphor used in Arabic which draws an analogy between these stars and the deer as they run at great speed towards their homes, disappear for a while and then reappear at a different point. This metaphor adds considerable liveliness and beauty to the description of the movement of the stars, which echoes the fine rhythm of the expression.

Opnieuw geeft het ritme van het Arabische vers, vertaald als “en bij de nacht terwijl zij donker wordt”, een gevoel van leven, waarbij de nacht wordt afgebeeld als een levend wezen. De schoonheid van de Arabische uitdrukking is van ongeëvenaarde uitmuntendheid. Hetzelfde geldt voor het volgende vers: “en bij de dageraad terwijl zij begint te ademen”. Dit vers is inderdaad effectiever in het uitbeelden van de dageraad als levend, ademend. Haar adem is het verspreidende licht en het leven dat in alles begint te ontwaken. Ik betwijfel of de Arabische taal, met haar onuitputtelijke rijkdom aan beeldspraak en levendige expressie, een beeld van de dageraad kan produceren dat qua esthetisch effect als gelijkwaardig aan dit Qur’ānic beeld kan worden beschouwd. Na een mooie nacht kan men bijna voelen dat de dageraad ademt.

Again, the rhythm of the Arabic verse translated as “and by the night as it comes darkening on” gives a feeling of life, depicting the night as a living being. The beauty of the Arabic expression is of surpassing excellence. The same applies to the next verse: “and by the dawn as it starts to breathe”. This verse is indeed more effective in portraying dawn as alive, breathing. Its breath is the spreading light and the life that begins to stir in everything. I doubt whether the Arabic language, with its inexhaustible wealth of imagery and vivid expression, can produce an image portraying dawn which can be considered equal to this Qur’ānic image in aesthetic effect. After a fine night, one can almost feel that dawn is breathing.

Elke estheet zal onmiddellijk opmerken dat de goddelijke woorden van de eerste vier verzen van dit tweede deel van de soera een juweel van expressie en beschrijving vormen: “Ik zweer bij de bewegende sterren, die snel bewegen en zich verbergen, en bij de nacht wanneer zij donker wordt, en bij de dageraad wanneer zij begint te ademen.” (Verzen 15-18) Deze beschrijvende rijkdom voegt kracht toe aan de gevoelens van de mens terwijl hij reageert op de natuurverschijnselen waarnaar de verzen verwijzen.

Any aesthete will readily perceive that the divine words of the first four verses of this second part of the sūrah constitute a gem of expression and description: “I swear by the turning stars, which move swiftly and hide themselves away, and by the night as it comes darkening on, and by the dawn as it starts to breathe.” (Verses 15-18) This descriptive wealth adds power to man’s feelings as he responds to the natural phenomena to which the verses refer.

Omdat de Qur'ān deze beknopte, levendige beschrijving van deze verschijnselen geeft, legt het een spirituele link tussen hen en de mens, met als resultaat dat wij, terwijl we lezen, de kracht voelen die deze verschijnselen heeft geschapen, en de waarheid die wij worden opgeroepen te geloven. Deze waarheid wordt vervolgens op een wijze geformuleerd die uitstekend past bij het algemene thema van de soera: “Dit is werkelijk het woord van een edele en machtige boodschapper, die een veilige positie geniet bij de Heer van de Troon. Hij wordt in de hemel gehoorzaamd, trouw aan zijn vertrouwen.” (Versen 19-21) Deze Qur'ān met zijn beschrijving van de Dag des Oordeels is het woord van een edele en machtige boodschapper, namelijk Jibrīl of Gabriël, de engel die het overbracht en aan Muhammad ﷺ overleverde.

As the Qur’ān makes this brief, full-of-life description of these phenomena it establishes a spiritual link between them and man, with the result that, as we read, we feel the power which created these phenomena, and the truth which we are called upon to believe. This truth is then stated in a manner which fits in superbly with the general theme of the sūrah: “This is truly the word of a noble and mighty messenger, who enjoys a secure position with the Lord of the Throne. He is obeyed in heaven, faithful to his trust.” (Verses 19-21) This Qur’ān with its description of the Day of Judgement is the word of a noble and mighty messenger, i.e. Jibrīl or Gabriel, the angel who carried and delivered it to Muĥammad (peace be upon him).

De soera geeft vervolgens een beschrijving van deze uitverkoren boodschapper. Hij is ‘nobel’, geëerd door God, die zegt dat hij ‘machtig’ is, wat suggereert dat er aanzienlijke kracht vereist is om de Qur’ān te dragen en over te brengen. “Die een veilige positie geniet bij de Heer van de Troon.” (Vers 20) Wat een grote eer voor Jibrīl om een dergelijke positie te genieten bij de Heer van het universum. “Hij wordt gehoorzaamd in de hemel”, dat wil zeggen, door de andere engelen. Hij is ook “trouw aan zijn vertrouwen”, door de boodschap te dragen en te vervullen.

The sūrah then gives a description of this chosen messenger. He is ‘noble’, honoured by God who says that he is ‘mighty’, which suggests that considerable strength is required to carry and convey the Qur’ān. “Who enjoys a secure position with the Lord of the Throne.” (Verse 20) What a great honour for Jibrīl to enjoy such a position with the Lord of the universe. “He is obeyed in heaven”, i.e. by the other angels. He is also “faithful to his trust”, carrying and discharging the message.

Deze kwaliteiten leiden tot een onmiskenbare conclusie: dat de Qur’ān een edele, machtige en verheven boodschap is en dat God een bijzondere zorg voor de mens heeft. Het is een uiting van deze zorg dat Hij een engel van het kaliber van Jibrīl heeft uitgekozen om Zijn openbaringen over te brengen aan de mens die Hij als Zijn Boodschapper ﷺ heeft uitgekozen. Wanneer de mens nadenkt over deze goddelijke zorg, zou hij zich nederig moeten voelen. Want hijzelf is zeer weinig waard in het koninkrijk van God, indien het niet was voor de zorg die God voor hem heeft en de eer die Hij hem schenkt.

These qualities add up to a definite conclusion: that the Qur’ān is a noble, mighty and exalted message and that God takes special care of man. It is a manifestation of this care that He has chosen an angel of Jibrīl’s calibre to bring His revelations to the man He has chosen as His Messenger. As man reflects on this divine care he should feel humble. For he himself is worth very little in the kingdom of God, were it not for the care God takes of him and the honour He bestows on him.

Hier volgt een beschrijving van de Profeet ﷺ die deze openbaring aan de mensheid overbrengt. De soera lijkt tegen hen te zeggen: Jullie hebben Muĥammad gedurende een aanzienlijke periode zeer goed gekend. Hij is jullie oude, eerlijke en vertrouwde vriend. Waarom verzinnen jullie dan verhalen over hem, terwijl hij jullie de eenvoudige waarheid vertelt die hij is toevertrouwd om aan jullie over te brengen: “Jullie oude vriend is niet krankzinnig. Hij heeft hem aan de duidelijke horizon gezien. Hij is de geheimen van het onzichtbare niet misgunst.” Het is niet het woord van een vervloekte duivel. Waarheen gaan jullie dan? Dit is slechts een waarschuwing voor alle mensheden.” (Versen 22-27)

There follows a description of the Prophet who conveys this revelation to mankind. The sūrah seems to say to them: You have known Muĥammad very well over a considerable length of time. He is your old, honest, trusted friend. Why, then, are you fabricating tales about him, when he has been telling you the simple truth which he has been entrusted to deliver to you: “Your old friend is not mad. He saw him on the clear horizon. He does not grudge the secrets of the unseen. It is not the word of an accursed devil. Whither then are you going? This is only a reminder to all mankind.” (Verses 22-27)

Zij kenden de Profeet ﷺ uitstekend. Zij wisten dat hij een man was van een standvastig karakter, grote wijsheid en volledige eerlijkheid. Maar ondanks dit alles beweerden zij dat hij krankzinnig was en dat hij zijn openbaringen van de duivel ontving. Sommigen van hen namen dit standpunt als basis voor hun aanhoudende aanval op de Profeet ﷺ en zijn islamitische boodschap. Anderen deden dit uit verbazing en verwondering over de woorden die aan hem werden geopenbaard, die niet lijken op wat ook maar door de mens is gezegd of geschreven. Hun bewering bevestigde de traditionele overtuiging dat elke dichter een duivel had die zijn gedichten schreef, en elke monnik een duivel die hem de geheimen van de onbekende wereld onthulde. Zij geloofden ook dat de duivel in contact met mensen kon komen, waardoor zij zeer vreemde dingen zouden zeggen. Zij negeerden de enige geldige verklaring: dat de Qur’ān was geopenbaard door God, de Heer van alle werelden.

They knew the Prophet perfectly well. They knew that he was a man of steady character, great sagacity and complete honesty. But in spite of all this they claimed that he was mad, and that he received his revelations from the devil. Some of them took this view as the basis for their sustained attack on the Prophet and his Islamic message. Others did so out of amazement and wonder at the words revealed to him, which are unlike anything said or written by man. Their claim confirmed the traditional belief that each poet had a devil writing his poems, and each monk had a devil uncovering for him the secrets of the unknown world. They also believed that the devil might come into contact with people causing them to say some very strange things. They ignored the only valid explanation, that the Qur’ān was revealed by God, the Lord of all the worlds.

De soera weerlegt deze houding door te verwijzen naar de ongeëvenaarde schoonheid van Gods schepping, die overal in het universum waarneembaar is, en door enkele universele scènes te portretteren zoals ze verschijnen, vol leven. Deze methode van antwoorden suggereert dat de Qur'ān afkomstig is van dezelfde scheppende kracht die het universum heeft begiftigd met een ongekende schoonheid. Het vertelt hen ook over de twee boodschappers die met de Qur'ān zijn toevertrouwd, degene die hem heeft neergebracht en degene die hem aan hen heeft overgebracht, namelijk hun eigen vriend die zij als bij zinnen zijnde kenden, en niet als krankzinnig. De soera vertelt hen dat hij inderdaad de andere edele en machtige boodschapper, Gabriël, met eigen ogen heeft gezien, aan een duidelijke horizon waar geen verwarring mogelijk is. Hij is trouw aan zijn taak en kan niet verdacht worden van het vertellen van niets anders dan de waarheid. Achter alles, zij hebben hem nooit geassocieerd met iets oneerlijks. “Het is niet het woord van een vervloekte duivel”. (Vers 25) Duivels kunnen van nature niet een dergelijk rechtlijnig en consistent gedragscode bieden. Daarom vraagt de soera afkeurend: “Waarheen gaan jullie dan?” (Vers 26) Hoe ver kun je dwalen in je oordeel. En waar kun je weggaan van de waarheid die je recht in het gezicht staart waar je ook gaat?

The sūrah counters this attitude by a reference to the surpassing beauty of God’s creation, noticeable everywhere in the universe, and by portraying some universal scenes, as they appear, full of life. This method of reply suggests that the Qur’ān comes from the same creative power which has endowed the universe with matchless beauty. It also tells them about the two messengers entrusted with the Qur’ān, the one who brought it down and the one who delivered it to them, i.e. their own friend whom they knew to be sane, not mad. The sūrah tells them that he has indeed seen the other noble and mighty messenger, Gabriel, with his own eyes, on a clear horizon where no confusion is possible. He is faithful to his trust and cannot be suspected of telling anything but the truth. After all, they have never associated him with anything dishonest. “It is not the word of an accursed devil”. (Verse 25) Devils, by nature, cannot provide such a straightforward and consistent code of conduct. Hence the sūrah asks disapprovingly: “Whither then are you going?” (Verse 26) How far can you err in your judgement. And where can you go away from the truth which stares you in the face wherever you go?

“Dit is slechts een waarschuwing voor de gehele mensheid.” (Vers 27) Het herinnert hen aan de aard van hun bestaan, hun oorsprong en de aard van het universum om hen heen. De waarschuwing is voor alle mannen en vrouwen.

“This is only a reminder to all mankind.” (Verse 27) It reminds them of the nature of their existence, their origin and the nature of the universe around them. The reminder is to all men and women.

De Islam verklaart hier vanaf het begin, in Makkah, de universele aard van haar oproep, waar zij werd onderworpen aan aanhoudende en onophoudelijke vervolging.

Islam here declares the universal nature of its call right from the start, in Makkah, where it was subjected to sustained and unabating persecution.

De soera herinnert ons er vervolgens aan dat het aan ieder individu is om te kiezen of hij het rechte pad volgt of niet. Aangezien God aan iedereen zijn vrije wil heeft geschonken, is ieder mens verantwoordelijk voor zichzelf: “Voor hen onder jullie die de intentie hebben om oprecht te zijn”, (Vers 28) dat wil zeggen, om de leiding van God te volgen. Alle twijfels zijn weggenomen, alle excuses beantwoord door deze duidelijke uiteenzetting van alle relevante feiten. Het rechte pad is aangegeven voor iedereen die oprecht wil zijn. Iedereen die een ander pad volgt, zal daarom de verantwoordelijkheid dragen voor zijn daden.

The sūrah then reminds us that it is up to every individual to choose whether to follow the right path or not. Since God has granted everyone his or her free will, then every human being is responsible for himself: “To those of you whose will is to be upright”, (Verse 28) that is to say, to follow God’s guidance. All doubts have been dispelled, all excuses answered by this clear statement of all the relevant facts. The right path has been indicated for everyone who wishes to be upright. Anyone who follows a different path shall, therefore, bear the responsibility for his actions.

Er zijn, in de menselijke ziel en in het universum in het algemeen, talrijke tekenen die elke man en vrouw uitnodigen om het pad van het geloof te volgen. Deze zijn zo duidelijk zichtbaar en zo krachtig in hun effect dat men een vastberaden inspanning moet leveren om hen de rug toe te keren, vooral wanneer iemands aandacht wordt getrokken door de meeslepende, overtuigende wijze van de Qur’ān. Het is daarom de eigen wil van de mens die hem wegvoert van de leiding van God. Hij heeft geen ander excuus of rechtvaardiging.

There are, in the human soul and in the universe at large, numerous signs which beckon every man and woman to follow the path of faith. These are so clearly visible and so powerful in their effect that one needs to make a determined effort to turn one’s back on them, especially when one’s attention is drawn to them in the stirring, persuasive manner of the Qur’ān. It is, therefore, man’s own will which leads him away from God’s guidance. He has no other excuse or justification.

De soera sluit af met de verklaring dat de werkende wil achter alles de wil van God is: “Jullie kunnen niet willen, behalve door de wil van God, de Heer van alle werelden.” (Vers 29) We merken op dat de Qur’ān verklaringen van dit type maakt telkens wanneer de wil van menselijke wezens of schepselen in het algemeen wordt vermeld. De reden hiervoor is dat de Qur’ān de fundamentele concepten van het geloof absoluut helder wil houden. Deze omvatten het feit dat alles in het universum onderworpen is aan de wil van God. Niemand heeft een wil die onafhankelijk is van die van God. Dat Hij de mens de vrije wil schenkt, is onderdeel van Zijn eigen goddelijke wil, net als alles andere. Hetzelfde geldt voor het verlenen van het vermogen aan de engelen om Hem volledige en absolute gehoorzaamheid te tonen en al Zijn geboden uit te voeren.

The sūrah concludes by stating that the operative will behind everything is the will of God: “You cannot will except by the will of God, Lord of all the worlds.” (Verse 29) We notice that the Qur’ān makes statements of this type whenever the will of human beings or creatures generally is mentioned. The reason for this is that the Qur’ān wants to keep the fundamental concepts of faith absolutely clear. These include the fact that everything in the universe is subject to God’s will. No one has a will which is independent from that of God. That He grants man free will is part of His own divine will, like everything else. The same applies to His granting the angels the ability to show complete and absolute obedience to Him and to carry out all His commandments.

Dit fundamentele feit moet duidelijk worden begrepen door gelovigen, zodat zij een helder concept hebben van de absolute waarheid. Wanneer zij dit concept verwerven, zullen zij zich tot de goddelijke wil wenden voor leiding en steun, en hun zaken reguleren volgens deze wil.

This fundamental fact must be clearly understood by believers, so that they have a clear concept of absolute truth. When they acquire this concept they will turn to divine will for guidance and support, and regulate their affairs according to this will.

Al-Takwīr (De Verduistering) 1-29

Overzicht

Omwenteling in het Universum

Levend begraven meisjes

Een Prachtige Universele Scène

De twee boodschappers

Vrije keuze