In dit laatste gedeelte sluit de soera onze reis door het universum af, evenals de reflectie op aspecten van de menselijke constitutie en de sferen van gevoel en denken. Het is alsof we naar huis terugkeren met een schat aan rijkdommen, en tegelijkertijd op zoek zijn naar rust na een lange reis. De soera heeft stilgestaan bij het centrale thema van het geloof met de belangrijkste kwesties: de eenheid van God, die geen partners heeft en geen bemiddeling of bemiddelaars toelaat; Zijn absolute soevereiniteit en overweldigende wil; de wetten die Hij in werking heeft gesteld en die niemand kan wijzigen of veranderen; de waarheid van de openbaring die het ware geloof voor iedereen duidelijk maakt; de opstanding, de verantwoording en de beloning op de Dag des Oordeels. Al deze kwesties zijn verduidelijkt met historische verslagen en geïllustreerd met treffende voorbeelden en analogieën. Nu worden ze samengevat in een kort gedeelte. De Profeet ﷺ krijgt de instructie om deze principes aan de mensheid bekend te maken, waarbij hij duidelijk maakt dat hij de weg die hij is ingeslagen zal blijven volgen totdat God tussen hem en degenen die hem tegenwerken heeft geoordeeld. Hij is inderdaad de beste van alle rechters.

In this its final passage, the sūrah brings to an end our sojourn of the universe, and reflection on aspects of human constitution, and the realms of feeling and thought. It is as if we are returning home with a wealth of riches, as also looking for relaxation after a long journey. The sūrah has dwelt on the central theme of faith with its main issues: the oneness of God, who has no partners and who admits no mediation or mediators; His absolute sovereignty and overpowering will; the laws He has set in operation which no one can amend or change; the truth of revelation which makes the true faith clear to all; the resurrection and the reckoning and reward on the Day of Judgement. All these issues have been clarified with historical accounts and illustrated with fine examples and analogies. Now they are summed up in a short passage. The Prophet is instructed to declare these principles to mankind, making clear that he will continue along the line he has followed until God has judged between him and those who oppose him. He is indeed the best of all judges.

“Zeg: ‘Mensen, als jullie nog twijfelen over wat mijn geloof is, dan [weet dan dat] ik niet aanbid wie jullie naast God aanbidden, maar ik aanbid God alleen, Die jullie allen zal doen sterven. Ik ben bevolen een van hen te zijn die geloven.’” (Vers 104) Hier wordt de Profeet ﷺ bevolen om de gehele mensheid aan te spreken, hoewel de aanspreking in eerste instantie bedoeld is voor de Arabieren in Makkah die geloofden in een veelheid aan godheden. Hij vertelt hen dat als zij twijfelen over de waarheid van het geloof waartoe hij hen oproept, hun twijfels hem nooit zullen afhouden van de waarheid die hij verkondigt. Hij gaat zijn weg niet veranderen om hun valse goden te aanbidden. In plaats daarvan: “Ik aanbid God alleen, Die jullie allen zal doen sterven.” (Vers 104) Hij is Degene die de levensduur van eenieder bepaalt en het moment waarop iedereen sterft. Het benadrukken van dit aspect hier is betekenisvol omdat het hen herinnert aan de macht van God over hen. Hij is Degene die aanbeden moet worden, niet die valse godheden die geen leven kunnen geven of de dood kunnen veroorzaken. Er wordt hem ook bevolen zijn eigen instructies duidelijk aan hen te maken: “Ik ben bevolen een van hen te zijn die geloven.” (Vers 104) Hij vervult zijn bevelen zoals ze aan hem zijn gegeven, zonder “En houd u uitsluitend en oprecht vast aan het ware geloof, en wees niet een van hen die partners aan God toekent.” (Vers 105) Hier verandert de stijl in een direct bevel, dat op een zodanige manier wordt gegeven dat het klinkt alsof het nu in het bijzijn van hen allen wordt gegeven. Dit is veel effectiever. “Houd u uitsluitend en oprecht vast aan het ware geloof,” door u uitsluitend tot God te wenden en te accepteren wat Hij aan u heeft geopenbaard als de volledige waarheid. “En wees niet een van hen die partners aan God toekent.” (Vers 105) Dit benadrukt opnieuw de betekenis van oprechte en exclusieve toewijding aan het ware geloof en het zijn van een van de gelovigen. De nadruk neemt de vorm aan van een direct verbod op het toekennen van partners aan God, wat volgt op een direct bevel om te geloven. “Roep niet aan, in plaats van God, iets dat jou noch voordeel noch schade kan brengen. Want als je dat doet, zul je ongetwijfeld tot de onrechtvaardigen behoren.” (Vers 106) Roep niet aan tot een van die wezens die de ongelovigen met God verbinden, want zij kunnen jou geen enkel voordeel brengen of jou enige schade toebrengen. Als je hen aanroept, zul je jezelf tot de onrechtvaardigen behoren, want God is rechtvaardig tegenover allen, en Hij toont geen voorkeur aan iemand.

“Say: ‘Mankind, if you are still in doubt as to what my faith is, then [know that] I do not worship those whom you worship beside God, but I worship God alone who will cause all of you to die. I have been commanded to be one of those who believe.’” (Verse 104) Here the Prophet is told to address all mankind, although the address is meant in the first instance to the Arabs in Makkah who believed in a multiplicity of deities. He tells them that if they are in doubt about the truth of the faith to which he is calling, then their doubts will never turn him away from the truth which he is preaching. He is not going to change his way so as to worship their false gods. Instead, “I worship God alone who will cause all of you to die.” (Verse 104) He is the One who determines everyone’s span of life and the time when everyone dies. Emphasizing this aspect here is significant because it reminds them of God’s power over them. He is the One to be worshipped, not those false deities which cannot give life or cause death. He is also told to make his own instructions plain to them: “I have been commanded to be one of those who believe.” (Verse 104) He fulfils his orders as they are given to him, without “And adhere exclusively and sincerely to the true faith, and do not be one of those who associate partners with God.” (Verse 105) Here the style changes into a direct order, which is given in such a way that it sounds as if it is being given now in front of them all. This is far more effective. “Adhere exclusively and sincerely to the true faith,” turning to God alone and accepting what He has revealed to you as the complete truth. “And do not be one of those who associate partners with God.” (Verse 105) This re-emphasizes the meaning of sincere and exclusive adherence to the true faith and being one of the believers. The emphasis takes the form of a direct prohibition of associating partners with God which follows a direct order to believe. “Do not invoke, instead of God, anything that can neither benefit nor harm you. For if you do, you will surely be among the wrongdoers.” (Verse 106) Do not appeal to any of those beings whom the unbelievers associate with God, for they cannot bring you any benefit or cause you any harm. If you do appeal to them, you will put yourself among the wrongdoers, because God is fair to all, and He does not show any favouritism to anyone.