Dit hoofdstuk is automatisch vertaald uit het Engels en kan fouten bevatten. Lees het origineel
Hud (Single Message, Different People) 100-123
Dit zijn enkele van de verhalen van eerdere gemeenschappen die Wij aan u vertellen. Sommige bestaan nog steeds, terwijl andere zijn verdwenen, als een maaiveld. (100)
These are some of the accounts of past communities which We relate to you. Some still remain while others are extinct, like a field mown-down. (100)
Wij hebben hen geen onrecht gedaan, maar zij waren zijzelf onrecht aan het doen. Die goden van hen, die zij zo graag aanriepen in plaats van God, konden hen niets baten toen het oordeel van uw Heer plaatsvond; zij voegden slechts toe aan hun ondergang. (101)
No wrong did We do to them, but it was they who wronged themselves. Those deities of theirs which they were keen to invoke instead of God availed them nothing when your Lord’s judgement came to pass; they only added to their ruin. (101)
Dát is de straf van jouw Heer wanneer Hij een gemeenschap die volhardt in het doen van onrecht, ter verantwoording roept; Zijn straf is inderdaad zwaar, meedogenloos. (102)
Such is your Lord’s punishment whenever He takes to task any community which is bent on evildoing; His punishment is indeed grievous, severe. (102)
Voorwaar, hierin is een teken voor hen die de beproeving van het leven vrezen, dat is de dag waarop de gehele mensheid zal worden verzameld, en dat is een dag die [door allen] getuigd zal worden. (103)
In this there is surely a sign for those who fear the suffering in the life to comet hat is a day when all mankind shall be gathered together, and that is a day which will be witnessed [by all]. (103)
Wij zullen het niet uitstellen voorbij een vastgestelde termijn. (104)
We shall not delay it beyond an appointed term. (104)
Wanneer die dag komt, zal geen enkele ziel spreken behalve met Zijn toestemming. Sommigen onder hen zullen ongelukkig zijn, en sommigen gelukkig.
When that day comes, not a soul will speak except by His leave. Some among them will be wretched, and some happy.
(105)
(105)
Zij die ellende over zichzelf hebben gebracht, zullen in het vuur zijn, waar zij kreunend en snikkend (106)
Those who will have brought wretchedness upon themselves, they will be in the fire where, moaning and sobbing, (106)
Zij zullen voortbestaan zolang de hemel en de aarde voortbestaan, tenzij jouw Heer het anders wil. Jouw Heer doet altijd wat Hij wil. (107)
they will abide as long as the heavens and the earth endure, unless your Lord wills it otherwise. Your Lord always does whatever He wills. (107)
En degenen die gezegend zijn met geluk, zullen in het Paradijs zijn en daar verblijven zolang de hemel en de aarde voortbestaan, tenzij jouw Heer het anders wil: een onophoudelijke gave. (108)
And those who are blessed with happiness will be in Paradise, abiding there as long as the heavens and the earth endure, unless your Lord wills it otherwise: an unceasing gift. (108)
Wees dus niet in twijfel over datgene wat deze mensen aanbidden. Zij aanbidden slechts datgene wat hun vader voor hen aanbaden. Wij zullen hen zeker hun volledige beloning geven, zonder enige vermindering. (109)
So be not in doubt about anything which these people worship. They worship only as their fathers worshipped before them. We shall most certainly give them their full due, without any reduction. (109)
"Voorwaar, Wij hebben de Schrift aan Mozes gegeven, en over die werd strijd gevoerd. Indien het niet was geweest voor een besluit dat reeds van uw Heer was uitgegaan, zou het oordeel over hen zijn uitgesproken. Toch zijn zij hierover in grote twijfel." (110)
Indeed, We gave the Scriptures to Moses, and there was strife over them. Had it not been for a decree that had already gone forth from your Lord, judgement would have been passed on them. Yet, they are in grave doubt concerning that. (110)
Aan ieder en allen zal uw Heer zeker hun volledige vergelding geven voor wat zij hebben gedaan. Hij is inderdaad op de hoogte van alles wat zij doen. (111)
To each and all your Lord will surely give their full due for whatever they may have done. He is indeed aware of all that they do. (111)
Volg dan de juiste weg zoals u is bevolen, samen met degenen die met u tot Hem zijn gekeerd; en laat niemand van u de grens overschrijden. Voorwaar, Hij ziet alles wat u doet.
Follow, then, the right course as you are bidden, together with those who, with you, have turned to Him; and let none of you transgress. Surely, He sees all that you do.
(112)
(112)
Vertrouw niet op degenen die onrecht doen, op straffe dat het vuur u zal raken. U zou dan niemand hebben die u van God beschermt, noch zou u enige hulp vinden. (1:13)
Put no trust in those who do wrong, lest the fire touch you. You would, then, have none to protect you from God, nor would you find any help. (1 13)
Zorg voor je gebeden aan beide zijden van de dag en in de vroege uren van de nacht.
Attend to your prayers at both ends of the day and in the early watches of the night.
Zeker, goede daden wissen slechte daden uit. Dit is een herinnering voor degenen die nadenken.
Surely, good deeds erase evil ones. This is a reminder for those who are thoughtful.
(114)
(114)
En wees geduldig in tegenspoed; God vergeet niet degenen te belonen die het goede doen. (115)
And be patient in adversity; God does not fail to reward those who do good. (115)
Had er maar onder de generaties die aan u voorafgegaan zijn, mensen van deugdzaamheid waren geweest die zich zouden hebben uitgesproken tegen de verspreiding van corruptie op aarde, zoals de weinigen die Wij onder hen hebben gered! De onrechtvaardigen volgden datgene wat hen een leven van comfort en overvloed garandeerde; zij waren verhard in de zonde. (116)
If only there had been among the generations that have gone before you some people of virtue to speak out against the spread of corruption on earth, as did the few whom We saved from among them! The wrongdoers pursued what ensured for them a life of comfort and plenty; they were hardened in sin. (116)
In waarheid, uw Heer zou die steden niet zonder rechtvaardige reden hebben vernietigd, indien hun mensen vroom waren geweest. (117)
In truth, your Lord would have not destroyed those cities, without just cause, had their people been righteous. (117)
Zou uw Heer het zo gewild hebben, dan zou Hij de gehele mensheid tot één enkele gemeenschap hebben gemaakt.
Had your Lord so willed, He would have made all mankind one single community.
Zoals het is, blijven zij van mening verschillen, (118)
As it is, they continue to differ, (118)
behalve degenen op wie jouw Heer Zijn genade heeft geschonken. En met dit oogmerk heeft Hij hen geschapen. Het woord van jouw Heer zal vervuld worden: ‘Ik zal de hel zeker vullen met djinn en mensen, allen.’ (119)
except those upon whom your Lord has bestowed His grace. And to this end He created them. The word of your Lord shall be fulfilled: ‘I shall certainly fill hell with jinn and humans all.’ (119)
Alles wat Wij u vertellen van de geschiedenissen van eerdere boodschappers is een middel waarmee Wij uw hart versterken. Door deze [verhalen] is de waarheid tot u gekomen, evenals een vermaning en een herinnering voor alle gelovigen. (120)
All that We relate to you of the histories of earlier messengers is a means by which We strengthen your heart. Through these [accounts] there has come to you the truth, as well as an admonition and a reminder for all believers. (120)
Zeg tot hen die niet zullen geloven: ‘Doe wat binnen jullie macht ligt, en wij zullen ook doen. (121)
Say to those who will not believe: ‘Do whatever lies within your power, and so shall we. (121)
‘Wacht als u wilt; wij wachten ook.’ (122)
Wait if you will; we too are waiting.’ (122)
God alleen weet wat er verborgen is in de hemelen en de aarde. Alle autoriteit over alle zaken behoort aan Hem alleen toe. Aanbid Hem dan, en stel uw vertrouwen in Hem alleen. Uw Heer is niet onwetend over wat u doet. (123)
God alone knows whatever is hidden in the heavens and the earth. All authority over all matters belongs to Him alone. Worship Him, then, and place your trust in Him alone. Your Lord is not unaware of what you do. (123)
Preview
Dit is het afsluitende gedeelte van de soera. De uiteenzetting ervan is nauw verwant aan wat in het openingsgedeelte werd gezegd en aan de historische verslagen die de soera biedt.
This is the concluding passage of the sūrah. Its discourse is closely related to what was said in the opening passage and to the historical accounts the sūrah provides.
Het eerste commentaar (verzen 100-102) heeft direct betrekking op de historische verslagen, en wordt gevolgd door een commentaar dat de straf die aan die vroege gemeenschappen werd opgelegd gebruikt als een middel om ontzag voor de straf in het hiernamaals te inspireren. Dit wordt gepresenteerd in een zeer ontzagwekkende scène van de Dag des Oordeels, die voor onze ogen wordt gehouden. (Verzen 103-108)
The first comment (Verses 100-102) directly relates to the historical accounts, and is followed by one which utilizes the punishment meted out to those early communities as a means of inspiring awe of punishment in the hereafter. This is given in a very awesome scene of the Day of Judgement, which is held out before our eyes. (Verses 103-108)
De volgende commentaar neemt het lot van eerdere gemeenschappen en de scène van de Dag der Opstanding als basis. Het verduidelijkt dat die afgodendienaars die de Profeet Muhammad ﷺ tegenwerkten, zichzelf in dezelfde positie plaatsten als die gemeenschappen met betrekking tot hun straf in deze wereld en het hiernamaals. Het is waar dat deze niet in hun geheel vernietigd zouden worden, maar dit is vanwege een besluit dat reeds door God Almachtig is genomen.
The following comment takes the fate of those earlier communities and the scene of the Day of Resurrection as its basis. It clarifies that those idolaters who opposed the Prophet Muĥammad put themselves in the same position as those communities with regard to their punishment in this world and the next. It is true that these would not be annihilated in toto, but this is due to a decree already made by God Almighty.
Daarom is de straf voor het volk van Moses uitgesteld, hoewel zij eindeloos over hun Schrift hebben gestreden. Toch zullen zowel het volk van Moses als de Arabische afgodendienaars zeker hun volledige beloning ontvangen. Daarom wordt de Profeet ﷺ en zijn volgelingen geadviseerd standvastig te blijven en vol te houden in de uitvoering van wat aan hem is geopenbaard. Zij mogen zich niet neigen naar de ongelovigen die partners toekennen aan God. Zij moeten hun gebeden verrichten en volharden, wetende dat God de beloning van de rechtvaardigen nooit zal laten verloren gaan. (Verzen 109-115)
Hence the punishment of the people of Moses has been deferred although they have disputed endlessly over their Scriptures. Yet both the people of Moses and the Arab idolaters will certainly be given their full reward. Hence, the Prophet and his followers are advised to remain steadfast, persevering with the implementation of what has been revealed to him. They must not incline towards the unbelievers who associate partners with God. They are to attend to their prayers and persevere, knowing that God will never allow the reward of the righteous to be wasted. (Verses 109-115)
De soera verwijst dan nogmaals naar de eerdere gemeenschappen waarin degenen die zich verzetten tegen corruptie slechts met weinig waren. De grote meerderheid ging voort met hun dwaalwegen, waardoor zij hun volledige straf verdienden. God zou nooit onrechtvaardig de mensen van een gemeenschap vernietigen als zij het goede deden. (Versen 116-117)
The sūrah then refers once more to the earlier communities in which those who stood out against corruption were few in number. The large majority continued with their erring ways, thus earning their full punishment. God would never unjustly destroy the people of any community if they did good. (Verses 116-117)
De passage legt ook uit waarom God mensen heeft geschapen met verschillende soorten gedachten en handelingen. Hij had hen zeker allemaal van één type kunnen maken, maar Zijn wil heeft ervoor gekozen om de mens vrije keuze te geven. (Verzen 118-119)
The passage also explains why God has made people with different types of thought and action. He could certainly have made them all of one type, but His will has chosen to give human beings free choice. (Verses 118-119)
De soera sluit af met de verklaring dat één reden voor het verstrekken van dergelijke historische verslagen in de Qur’ān is om de eigen houding van de Profeet ﷺ te versterken. De Profeet ﷺ krijgt de instructie om zijn laatste woord tot de ongelovigen te spreken, en hen over te laten aan het lot dat hen zeker zal treffen. Op zijn beurt moet hij zijn vertrouwen in God stellen, Hem alleen aanbidden en God het oordeel over de gehele mensheid laten vellen. (Versen 120-123)
The sūrah concludes by stating that one reason for providing such historical accounts in the Qur’ān is to strengthen the Prophet’s own attitude. The Prophet is instructed to say his final word to the unbelievers, leaving them to the fate they are certain to meet. In turn, he should place his trust in God, worshipping Him alone and let God’s judgement be passed on all mankind. (Verses 120-123)
Summing Up Past Lessons
Dit zijn enkele van de verhalen van eerdere gemeenschappen die Wij aan u vertellen. Sommige blijven voortbestaan, terwijl andere zijn uitgestorven, als een gemaaid veld. Wij hebben hen geen onrecht gedaan, maar zij waren het die zichzelf onrecht deden. Die goden van hen, die zij zo graag aanriepen in plaats van God, konden hen niets baten toen het oordeel van uw Heer plaatsvond; zij droegen slechts bij aan hun eigen ondergang. Dat is de straf van uw Heer, telkens wanneer Hij een gemeenschap die vasthoudt aan het kwaad ter verantwoording roept; Zijn straf is inderdaad zwaar, streng. (Versen 100-102)
These are some of the accounts of past communities which We relate to you. Some still remain while others are extinct, like a field mown-down. No wrong did We do to them, but it was they who wronged themselves. Those deities of theirs which they were keen to invoke instead of God availed them nothing when your Lord’s judgement came to pass; they only added to their ruin. Such is your Lord’s punishment whenever He takes to task any community which is bent on evil-doing; His punishment is indeed grievous, severe. (Verses 100-102)
Tot nu toe heeft de soera het lijden geschetst dat diverse oude naties overviel: sommigen werden verdronken in overstromingen, sommigen kwamen om door een verwoestende storm, sommigen door een verschrikkelijke schreeuw, en sommigen zagen de aarde onder hun voeten wegzakken, die zich opende om hen en hun woningen te verslinden. Wanneer al deze scènes van vernietiging in deze wereld vervolgens zichtbaar zijn voor onze ogen, en wanneer onze harten diep worden geraakt door wat er is verteld over de gebeurtenissen en straffen, hebben we de laatste opmerking: “Dit zijn enkele van de verhalen van eerdere gemeenschappen die Wij aan u vertellen.” (Vers 100) U, o Profeet ﷺ, had geen kennis van iets hiervan. U kwam er pas door goddelijke openbaring achter. Dit is inderdaad een van de doelstellingen van het vertellen van dergelijke verhalen in de Qur’ān.
So far, the sūrah has portrayed the suffering which overwhelmed various ancient nations: some were drowned in floods, some perished in a devastating storm, some by an awful cry, and some found the earth under their feet subside, opening up to swallow them and their dwellings. Then when all these scenes of destruction in this world are visible before our eyes, and when our hearts are deeply touched by what has been related of events and punishments, we have the final comment: “These are some of the accounts of past communities which We relate to you.” (Verse 100) You, Prophet, had no knowledge of any of this. You came to know of them only through divine revelation. This is indeed one of the objectives of telling such stories in the Qur’ān.
“Sommigen zijn nog steeds aanwezig.” (Vers 100) Hun ruïnes die nog steeds bestaan, getuigen van de standaard van beschaving en kracht die deze gemeenschappen bereikten. Hiervan zijn de ruïnes van `Ād at al-Aĥqāf en Thamūd at al-Ĥijr de beste voorbeelden. “Anderen zijn uitgestorven, als een afgemaaid veld.” (Vers 100) Zij werden zonder een spoor weggevaagd, zoals in de gevallen van de volkeren van Noah en Lot. Wat zijn mensen immers? En wat is beschaving? Zij zijn niets anders dan velden van menselijke wezens, vergelijkbaar met landbouwvelden. Sommige planten zijn goed en aangenaam, andere zijn vies. Sommigen verkrijgen kracht en verspreiden zich, anderen verwelken en sterven.
“Some still remain.” (Verse 100) Their ruins which still exist testify to the standard of civilization and strength that these communities attained. Of these the ruins of `Ād at al-Aĥqāf and Thamūd at al-Ĥijr are the best examples. “Others are extinct, like a field mown-down.” (Verse 100) They were wiped out, without a trace, as in the cases of the peoples of Noah and Lot. After all, what are people? And what is civilization? They are but fields of human beings, similar to agricultural fields. Some plants are good and pleasing, others are foul. Some acquire strength and spread, others wither and die.
“Wij hebben hen geen onrecht gedaan, maar zij waren het die zichzelf onrecht deden.” (Vers 101)
“No wrong did We do to them, but it was they who wronged themselves.” (Verse 101)
Ze kozen ervoor om blind te zijn en hun instincten en zintuigen te smoren. Ze keerden zich af van goddelijke leiding, negeerden de tekenen van God en ontvingen Zijn waarschuwingen met minachting.
They chose to be blind and to stifle their instincts and senses. They turned away from divine guidance, ignored God’s signs and greeted His warnings with contempt.
Zodoende brachten zij het lijden dat zij ontvingen op zichzelf, terwijl zij onrecht deden tegen zichzelf zonder dat hen onrecht was gedaan.
Hence, they brought on themselves the suffering they received, wronging themselves while no wrong was done them.
“Die goden van hen, die zij zo graag aanbaden in plaats van God, konden hen niets baten toen het oordeel van uw Heer zich voltrok; zij vergrootten slechts hun ondergang.” (Vers 101) Dit vers vermeldt een ander doel achter het vertellen van dergelijke historische verslagen in de Qur’ān.
“Those deities of theirs which they were keen to invoke instead of God availed them nothing when your Lord’s judgement came to pass; they only added to their ruin.” (Verse 101) This verse states another objective behind relating such historical accounts in the Qur’ān.
De soera opende met een waarschuwing aan allen die zich onderwerpen aan godheden buiten God.
The sūrah opened with a warning to all those who submit to deities other than God.
Dezelfde waarschuwingen werden herhaald door elke boodschapper en elke profeet. Er werd hen verteld dat deze valse goden hen niet konden beschermen tegen God. Hun lot bevestigde de eerdere waarschuwingen. Toen Gods oordeel plaatsvond, kon geen van hun goden hen ook maar iets behagen. Geen enkele was in staat hen een deel van het lijden te besparen dat hen trof. Inderdaad, hun valse goden konden alleen maar bijdragen aan hun ondergang.
The same warnings were repeated by every messenger and every prophet. They were told that these false deities could not protect them from God. Their destinies confirmed the earlier warnings. When God’s judgement came to pass, none of their deities could avail them of anything. None was able to spare them any portion of the suffering which befell them. Indeed, their false gods could only add to their ruin.
Dit komt doordat zij, toen zij op valse goden vertrouwden, gif en minachting toevoegden aan hun verzet tegen de boodschappers van God en Zijn boodschappen. Daarom was hun straf nog heviger. Dit is de betekenis van de uitdrukking: “zij voegden slechts toe.” Voorwaar, die godheden konden hen noch goed, noch kwaad doen. Zij waren echter de oorzaak van hun toegenomen straf.
This because when they relied on false gods, they added venom and contempt to their opposition to God’s messengers and His messages. Hence, their punishment was even more severe. This is the meaning of the expression: “they only added.” Indeed, those deities could do them neither good nor harm. They were, however, the cause of their increased punishment.
“Dergelijke is de straf van uw Heer, wanneer Hij een gemeenschap die vasthoudt aan het kwaad ter verantwoording roept.” (Vers 102) Het is pas wanneer een gemeenschap zich overgeeft aan het kwaad dat God haar ter verantwoording roept en haar vernietiging teweegbrengt. Gestrafde gemeenschappen zijn altijd vasthoudend aan het kwaad.
“Such is your Lord’s punishment whenever He takes to task any community which is bent on evil-doing.” (Verse 102) It is only when a community indulges in evil that God takes it to task and brings about its destruction. Punished communities are always bent on evildoing.
Zij doen kwaad wanneer zij een deel van de goddelijkheid toeschrijven aan iemand anders dan God.
They do evil when they ascribe a share of Godhead to anyone other than God.
Zij zijn onrechtvaardig tegenover zichzelf wanneer zij corruptie in het land verspreiden en de oproepen tot rechtvaardig gedrag en de erkenning dat God de enige godheid in het universum is, de rug toekeren. In dergelijke gemeenschappen verspreidt onrecht zich en heersen tirannen.
They are unjust to themselves when they spread corruption in the land and turn their backs on calls for upright behaviour and for acknowledgement that God is the only deity in the universe. In such communities, injustice spreads and tyrants rule.
“Zijn straf is inderdaad zwaar, streng.” (Vers 102) God laat mensen een tijdje genieten. Hij beproeft hen en zendt hen boodschappers en duidelijke tekenen.
“His punishment is indeed grievous, severe.” (Verse 102) God leaves people to enjoy themselves for a while. He tests them and sends them messengers and clear signs.
Wanneer echter het kwaad de boventoon voert in een gemeenschap, en de pleitbezorgers van de waarheid slechts een minderheid zijn die niet in staat is de meerderheid te beïnvloeden, die vastbesloten is tot het doen van het kwaad; wanneer de kleine gemeenschap van gelovigen zich losmaakt van de rest van hun volk, die volharden in dwaling, en zichzelf beschouwen als een aparte gemeenschap met hun eigen religie, leiderschap en loyaliteiten; wanneer zij dit alles duidelijk maken aan de rest van hun volk en hen overlaten aan hun lot, zoals bepaald door God, dan brengt God Zijn straf voor de kwaaddaders die "zwaar, ernstig" is. Zwaar en ernstig zoals de straf in deze wereld is, is het slechts een indicatie van het lijden in het hiernamaals. Dit wordt alleen volledig begrepen door hen die een dergelijke straf vrezen. Dit zijn zij die ver genoegziend zijn om te beseffen dat Degene die gemeenschappen die het kwaad doen in dit leven straft, hen ter verantwoording zal roepen voor hun zonden in het leven dat komt.
When, however, evil reigns supreme in a community, and the advocates of truth are only a minority unable to influence the majority, bent on evil-doing; when the small community of believers disassociate themselves from the rest of their people, who are persistent in error, and consider themselves to be a separate community with their own religion, leadership and loyalties; when they make all this plain to the rest of their people and leave them to their destiny, as determined by God, then God brings about His punishment of the evil-doers which is “grievous, severe” Grievous and severe as the punishment in this world is, it is only an indication of the suffering in the hereafter. This is only fully appreciated by those who dread such punishment. These are they who are farsighted enough to realize that the One who punishes evil-doing communities in this life will hold them answerable for their sins in the life to come.
Daarom vrezen zij een dergelijke straf in het toekomstige leven, en doen zij goede daden in dit leven om zichzelf te behoeden.
Hence, they fear such future-life punishment, and do righteous deeds in this life to spare themselves.
Op dit punt schetst de soera scènes van de Dag des Oordeels, in de vertrouwde Koranische stijl die dergelijke scènes relateert aan scènes van deze wereld, zonder dat er een duidelijk gat tussen de twee zichtbaar is.
At this point, the sūrah portrays scenes from the Day of Judgement, in the familiar Qur’ānic style which relates such scenes to scenes of this world with no gap evident between the two.
Daarin is zeker een teken voor hen die de ontbering die aanstaande is, vrezen. Dat is een Dag waarop de gehele mensheid zal worden verzameld, en dat is een Dag die [door allen] getuigd zal worden. Wij zullen het niet uitstellen voorbij een vastgestelde termijn. Wanneer die Dag komt, zal geen enkele ziel spreken behalve met Zijn toestemming. Sommigen onder hen zullen ellendig zijn, en sommigen gelukkig. Degenen die ellende over zichzelf hebben gebracht, zullen in het Vuur zijn, waar zij, kreunend en snikkend, zullen verblijven zolang de hemelen en de aarde voortbestaan, tenzij uw Heer het anders wenst. Uw Heer doet altijd wat Hij wil. En degenen die met geluk zijn gezegend, zullen in het Paradijs zijn, waar zij zullen verblijven zolang de hemelen en de aarde voortbestaan, tenzij uw Heer het anders wenst: een onophoudelijke gave. (Versen 103-108)
In this there is surely a sign for those who fear the suffering in the lift to come. That is a day when all mankind shall be gathered together, and that is a day which will be witnessed [by all]. We shall not delay it beyond an appointed term. When that day comes, not a soul will speak except by His leave. Some among them will be wretched, and some happy. Those who will have brought wretchedness upon themselves, they will be in the fire where, moaning and sobbing, they will abide as long as the heavens and the earth endure, unless your Lord wills it otherwise. Your Lord always does whatever He wills. And those who are blessed with happiness will be in Paradise, abiding there as long as the heavens and the earth endure, unless your Lord wills it otherwise: an unceasing gift. (Verses 103-108)
“Daarin is zeker een teken voor hen die de straf in het leven na dit leven vrezen.” (Vers 103) De zware straf die in deze wereld wordt uitgedeeld, vertoont enige gelijkenis met het lijden in het hiernamaals. Daarom dient het als een herinnering aan dat toekomstige lijden. Dergelijke herinneringen worden echter alleen gewaardeerd door hen die de straf in het hiernamaals vrezen. Hun vrees voor God wekt hun harten en opent hun ogen. Aan de andere kant reageren zij die onachtzaam zijn tegenover het hiernamaals niet op enig teken. Zij zijn blind. Zij waarderen het doel van de schepping en de wederopstanding niet. Zij zien slechts hun onmiddellijke situatie in dit leven. Voorwaar, zij leren niet van de lessen die in dit leven worden gepresenteerd.
“In this there is surely a sign for those who fear the suffering in the lift to come.” (Verse 103) The severe punishment meted out in this world bears some similarity to the suffering of the hereafter. Hence, it serves as a reminder of that future suffering. Such reminders, however, are appreciated only by those who fear the punishment in the hereafter. Their fear of God awakens their hearts and opens their eyes. On the other hand, those who are heedless of the hereafter do not respond to any sign. They are blind. They do not appreciate the purpose of creation and re-creation. They only see their immediate situation in this life. Indeed, they do not learn from the lessons presented in this life.
De soera beschrijft vervolgens de Dag des Oordeels: “dat is een dag waarop de gehele mensheid zal worden verzameld, en dat is een dag die [door allen] getuigd zal worden.” (Vers 103) We zien hier een scène waarin de gehele mensheid wordt verzameld, waardoor zij geen keuze hebben in deze zaak. Zij worden naar de verzamelplaats geleid. Allen komen naar voren, en iedereen wacht op de uitkomst.
The sūrah then proceeds to describe the Day of Judgement: “that is a day when all mankind shall be gathered together, and that is a day which will be witnessed [by all].” (Verse 103) We have here a scene of all mankind being gathered together, leaving them no choice in the matter. They are led to the gathering place. All come forward, and everyone awaits the outcome.
“Wanneer die dag komt, zal geen enkele ziel spreken, behalve met Zijn toestemming.” (Vers 105) Een dodelijke stilte houdt ononderbroken aan. Het is een scène vol ontzag, die iedereen overweldigt. Niemand durft toestemming te vragen om te spreken. Toestemming wordt echter door God gegeven aan wie Hij maar wil. Op dit punt zijn de mensen verdeeld in twee groepen: “Sommigen van hen zullen ongelukkig zijn, en sommigen gelukkig.” (Vers 105)
“When that day comes, not a soul will speak except by His leave.” (Verse 105) A deadly silence continues without interruption. It is a scene full of awe, which overwhelms all. No one dares ask permission to speak. Permission, however, is given by God to whomever He chooses. At this point people are divided into two groups: “Some among them will be wretched, and some happy.” (Verse 105)
Terwijl we verder lezen, visualiseren we de ellendigen in hun ellende in het vuur, waar zij moannen, zuchten en snikken. De lucht daar is te heet, te verstikkend. We zien ook “degenen die gezegend zijn met geluk” in het Paradijs, waar zij hun beloning ontvangen die ononderbroken voortduurt. Beide groepen blijven in hun respectievelijke verblijven “zolang de hemelen en de aarde voortbestaan.” Dit is een uitdrukking die een gevoel van eeuwigheid overbrengt, wat inderdaad de beoogde betekenis is in deze context.
As we read on we visualize the wretched in their misery in the fire, where they moan, sigh and sob. The air there is too hot, too suffocating. We also see “those who are blessed with happiness” in Paradise, where they receive their reward which continues uninterrupted. Both groups remain in their respective abodes ‘as long as the heavens and the earth endure.” This is an expression which imparts a feeling of permanence, which is indeed the intended connotation here.
Die continuïteit wordt in beide gevallen gekwalificeerd door de keuze van God. Inderdaad, elke situatie en elke wet is onderworpen aan de wil van God. Het is Zijn wil die de wet bepaalt, maar die er toch niet aan onderworpen is. Zijn is een vrije wil die elke wet kan veranderen wanneer Hij dat wil: “jouw Heer doet altijd wat Hij wil.” (Vers 107)
That continuity is qualified in both cases by God’s choice. Indeed, every situation and every law is subject to God’s will. It is His will which determines the law but is yet not subject to it. His is a free-will which can change any law whenever He chooses: “your Lord always does whatever He wills.” (Verse 107)
In het geval van de gelukkige groep stelt de soera hen echter gerust dat het de wil van God is dat hun beloning niet zal ophouden, zelfs als men zou aannemen dat zij van verblijfplaats zouden veranderen en het Paradijs zouden verlaten om ergens anders heen te gaan. Een dergelijke mogelijkheid is hier slechts bedoeld om te benadrukken dat de wil van God volkomen vrij is.
In the case of the happy group, however, the sūrah reassures them that it is God’s will that their reward will not cease, even if it is ever assumed that they would change abode and leave Paradise to go somewhere else. Such an eventuality is only supposed here to emphasize that God’s will is completely free.
The Safe Path To Follow
Nadat er is gesproken over de straf in het hiernamaals, en de gelijkenissen daarmee met wat in dit leven kan worden uitgedeeld, trekt de soera enkele lessen voor de Profeet ﷺ en zijn weinige volgelingen in Makkah, waarmee zij de geruststelling krijgt dat zij de waarheid volgen. Het waarschuwt tevens degenen die de boodschap van God ontkennen voor wat hen in het hiernamaals zal overkomen.
Having spoken about the punishment of the hereafter, and its similarities with what can be meted out in this life, the sūrah draws some lessons for the Prophet and his few followers in Makkah, reassuring them that they follow the truth. It also warns those who deny God’s message against what will befall them in the hereafter.
Het stelt de Profeet ﷺ in de eerste plaats gerust en vertelt hem dat hij geen enkele twijfel mag koesteren met betrekking tot de dwaling van de religie die de heidense Arabieren volgden. Net als de eerdere gemeenschappen die in de soera worden genoemd, aanbaden die Arabieren slechts datgene wat hun voorvaderen vóór hen hadden aanbeden. Daarom zullen zij onvermijdelijk hun passende vergelding ontvangen. Als een dergelijke straf wordt uitgesteld, zoals het geval was bij het volk van Mozes, zullen beiden hun rechtmatige beloning op het juiste moment ontvangen.
It firstly reassures the Prophet and tells him not to entertain any doubt with regard to the fallacy of the religion the pagan Arabs were following. Like earlier communities mentioned in the sūrah, those Arabs were only worshipping what their forefathers before them had worshipped. Hence, they will inevitably have their befitting requital. If such punishment is deferred, as was the case with Moses’ people, both will have their due reward at the right time.
Wees dus niet in twijfel over datgene wat deze mensen aanbidden. Zij aanbidden slechts datgene wat hun vader voor hen aanbad. Wij zullen hen zeker hun volledige beloning geven, zonder enige vermindering. Voorwaar, Wij hebben de Schrift aan Moses gegeven, en er was strijd over. Indien er niet een besluit was geweest dat reeds van uw Heer was uitgegaan, zou het oordeel over hen zijn uitgesproken. Toch zijn zij in ernstige twijfel daarover. Aan eenieder en aan allen zal uw Heer zeker hun volledige beloning geven voor wat zij ook hebben gedaan. Hij is inderdaad op de hoogte van alles wat zij doen. (Versen 109-111)
So be not in doubt about anything which these people worship. They worship only as their fathers worshipped before them. We shall most certainly give them their full due, without any reduction. Indeed, We gave the Scriptures to Moses, and there was strife over them. Had it not been for a decree that had already gone forth from your Lord, judgement would have been passed on them. Yet, they are in grave doubt concerning that. To each and all your Lord will surely give their full due for whatever they may have done. He is indeed aware of all that they do. (Verses 109-111)
U mag geen enkele twijfel koesteren over de onwaarheid die die mensen volgden. Deze aanspreking is gericht tot de Profeet ﷺ, maar de waarschuwingen zijn gegeven aan zijn volk. Deze benadering is wellicht effectiever omdat het suggereert dat de gehele kwestie iets is dat objectief door God aan Zijn Profeet ﷺ is uitgelegd. Er is geen discussie met wie dan ook. Degenen die dergelijke valse aanbidding verrichten, worden niet rechtstreeks aangesproken omdat zij het niet verdienen om aandacht te krijgen. Zo kan de objectieve waarheid, op de wijze waarop deze is geformuleerd, op zichzelf meer hun belangstelling wekken dan wanneer zij rechtstreeks zouden worden aangesproken. “Wees dus niet in twijfel over wat deze mensen aanbidden. Zij aanbidden slechts zoals hun vader hen voorgingen aanbaden.” (Vers 109) Daarom wacht hen hetzelfde lijden. Er wordt hier echter geïmpliceerd: “Wij zullen hen ongetwijfeld hun volledige vergelding geven.” (Vers 109) Wat hen toekomt, is bekend van wat andere volkeren voor hen is overkomen.
You must not entertain any doubt about the falsehood those people followed. This address is made to the Prophet, but the warnings are given to his people. This approach is perhaps more effective because it implies that the whole matter is something explained objectively by God to His Prophet. There is no argument with anyone. Those who offer such false worship are not directly addressed because they do not deserve to be given attention. Thus, the objective truth, in the manner it is stated, may by itself arouse their interest more than if they were to be addressed directly. “So be not in doubt about anything which these people worship. They worship only as their fathers worshipped before them.” (Verse 109) Hence, the same suffering awaits them. It is, however, implied here: “We shall most certainly give them their full due.” (Verse 109) What is due to them is known from what befell other people before them.
De soera heeft enkele voorbeelden hiervan geschetst.
The sūrah has portrayed some examples of this.
Het is mogelijk dat zij niet vernietigd zullen worden, net zoals het volk van Moses niet volledig werd vernietigd, ondanks de verdeeldheid en strijd die tussen hen ontstond over hun geloof en aanbidding. “Voorwaar, Wij hebben de Schrift aan Moses gegeven, en er ontstond strijd over.” (Vers 110) God heeft bepaald dat zij op de Dag des Oordeels verantwoordelijk zullen worden gehouden voor al hun daden: “Indien er niet een besluit van uw Heer was dat reeds was uitgevaardigd, dan zou het oordeel over hen zijn uitgesproken.” (Vers 110)
It is possible that they may not be destroyed, just as Moses’ people were not totally destroyed, despite the divisions and strife that arose between them over their faith and worship. “Indeed, We gave the Scriptures to Moses, and there was strife over them.” (Verse 110) God has decreed that they will be held answerable for all their deeds on the Day of Judgement: “Had it not been for a decree that had already gone forth from your Lord, judgement would have been passed on them.” (Verse 110)
Er schuilt een bepaalde wijsheid achter dit besluit. Zij werden niet volledig vernietigd omdat zij Geschriften hadden. Al hen die Geschriften ontvingen, via welke Profeet dan ook, zullen niet gestraft worden tot de Dag des Oordeels. De Geschriften zijn duidelijke wegwijzers naar het juiste pad, en opeenvolgende generaties kunnen deze bestuderen en volgen, net zoals de generatie die er als eerste door werd aangesproken. Dit kan niet van toepassing zijn op fysieke wonderen die alleen worden getuige door degenen die aanwezig zijn op het moment dat zij plaatsvinden.
There is a certain wisdom behind this decree. They were not totally destroyed because they had Scriptures. All those who received Scriptures, through any Prophet, will not be punished until the Day of Judgement. The Scriptures are clear pointers to the right path, and succeeding generations can study them and follow them, just as the generation which was first addressed by them. This cannot apply to physical miracles which are witnessed only by those who are present at the time they happen.
Degenen die dergelijke wonderen getuigen, geloven ofwel als gevolg van wat zij zien en redden zo zichzelf, of zij blijven het geloof verwerpen en worden als gevolg daarvan gestraft.
Those who witness such miracles either believe as a result of what they see and thus save themselves, or continue to reject the faith and are punished in consequence.
Zowel de Torah als het Evangelie zijn volledige boeken, beschikbaar voor opeenvolgende generaties, totdat de laatste Schrifties worden gegeven, die zowel de Torah als het Evangelie bevestigen en deze vervangen als leiding voor de gehele mensheid. Alle mensen zullen worden bevraagd op basis van deze laatste openbaring, inclusief de volgelingen van de Torah en het Evangelie.
Both the Torah and the Gospel are full books, available to succeeding generations, until the final Scriptures are given, confirming both the Torah and the Gospel, and replacing them as guidance for all mankind. All people will be questioned on the basis of this final revelation, including the followers of the Torah and the Gospel.
“Maar zij zijn”—bedoelende het volk van Mozes—“in ernstige twijfel hierover.” (Vers 110)
“Yet, they are”— meaning Moses’ people, “in grave doubt concerning that.” (Verse 110)
Dat is met betrekking tot de Geschriften van Mozes, die pas veel later werden opgeschreven, toen de verslagen ervan veel verwarring leden. Daarom zijn zijn volgelingen er niet volledig zeker van.
That is, concerning Moses’ Scriptures which were not written until much later, when its reports suffered much confusion. Hence, its followers are not fully certain of it.
Aangezien het oordeel is uitgesteld, zal iedereen de beloning ontvangen die verschuldigd is voor zijn daden, zowel goed als slecht, van God, die op de hoogte is van alle daden. “Aan ieder en aan allen zal uw Heer zeker hun volledige vergelding geven voor wat zij hebben gedaan. Hij is inderdaad op de hoogte van alles wat zij doen.” (Vers 111) De Arabische uitdrukking die hier wordt gebruikt, bevat meerdere nadrukken, zodat de vertraging van verantwoording en beloning niemand tot twijfel over hun onvermijdelijkheid moet aanzetten. Dergelijke gevarieerde nadruk dient ook om te bevestigen dat de overtuigingen van die mensen volkomen onjuist zijn en dat zij lijken op de onjuiste overtuigingen van eerdere gemeenschappen.
Since judgement has been deferred, everyone will receive the reward due for his actions, whether good or bad, from God, who is aware of all actions. “To each and all your Lord will surely give their full due for whatever they may have done. He is indeed aware of all that they do.” (Verse 111) The Arabic expression employed here contains multiple emphasis, so that the delay of accountability and reward should not induce anyone to doubt their inevitability. Such varied emphasis also serves to assert that the beliefs of those people are totally false and that they are akin to the false beliefs of past communities.
Dergelijke sterke nadruk was ook noodzakelijk, gezien de zware fase waar de islamitische beweging op dat moment doorheen ging. De ongelovigen hadden een houding van koppige vijandigheid aangenomen tegenover de Profeet ﷺ en zijn weinige volgelingen. Islam maakte weinig vooruitgang in Makkah. De weinige gelovigen werden zware straffen opgelegd, terwijl de vijanden van de islam zich in hun stad volkomen veilig door het rondgingen. Gods dreigende straf werd uitgesteld tot de daarvoor bepaalde tijd. Het was een kritieke periode, waarin sommige mensen niet konden voorkomen dat zij werden geschokt. Inderdaad, zelfs de sterkste gelovigen kunnen zich eenzaam en geïsoleerd voelen. Zij hebben geruststelling nodig. Niets kan gelovigen beter geruststellen dan weten dat hun vijanden de vijanden van God zijn, en dat zij ongetwijfeld valse overtuigingen koesteren. Opnieuw worden gelovigen gerustgesteld wanneer zij Gods wijsheid inzien door de ongelovigen een tijdje met rust te laten, en hun straf uit te stellen tot de dag die hen ongetwijfeld zal overvallen.
Such strong emphasis was also necessary considering the tough phase the Islamic movement was going through at the time. The unbelievers had adopted an attitude of stubborn hostility to the Prophet and his few followers. Islam was making little headway in Makkah. Severe punishment was inflicted on the few believers, while the enemies of Islam went about their city completely secure. God’s threatened punishment was delayed to its appointed time. It was, then, a critical period, when some people could not help being shaken. Indeed, even the strongest of believers can feel lonely and isolated. They need to be reassured. Nothing can reassure believers better than knowing that their enemies are God’s enemies, and that they undoubtedly hold false beliefs. Again, believers are reassured when they realize God’s wisdom in leaving the unbelievers alone for a while, and postponing their punishment to the day which will certainly overwhelm them.
Zo zien we hoe de Qur’ānicische openbaringen de noodzakelijke vereisten stellen voor het vooruitgaan in het bepleiten van de Islam. We zien ook hoe de Qur’ān ijkpunten stelt voor de moslimgemeenschap terwijl zij hun strijd voeren tegen de vijanden van de Islam.
Thus, we see how the Qur’ānic revelations set the necessary requirements for moving forward in advocating Islam. We also see how the Qur’ān sets landmarks for the Muslim community as they wage their fight against the enemies of Islam.
A Needed Reminder
De zekerheid wordt aldus gegeven dat de wetten van God niet zullen falen, of ze nu betrekking hebben op Zijn schepping, de religie die Hij heeft geopenbaard, of op Zijn beloften en waarschuwingen.
The assurance is thus given that God’s laws will not fail, whether they relate to His creation, the religion He has revealed, or to His promises and warnings.
Gelovigen en voorvechters van de Islam moeten daarom strikt volgen zonder afwijking of verandering. “Volg dan de juiste weg zoals u bevolen is, samen met degenen die met u tot Hem zijn gekeerd; en laat niemand van u de grens overschrijden. Voorwaar, Hij ziet alles wat u doet. Stel geen vertrouwen in degenen die onrecht doen, op straks dat het vuur u raakt. Dan zou u niemand hebben die u van God beschermt, noch zou u enige hulp vinden. Let op uw gebeden aan het begin en het einde van de dag en in de vroege uren van de nacht. Voorwaar, goede daden wissen de slechte uit. Dit is een herinnering voor degenen die nadenken. En wees geduldig in tegenspoed; God vergeet niet degenen te belonen die het goede doen.” (Verzen 112-115)
Believers and advocates of Islam must, therefore, follow it strictly without deviation or change. “Follow, then, the right course as you are bidden, together with those who, with you, have turned to Him; and let none of you transgress. Surely, He sees all that you do. Put no trust in those who do wrong, lest the fire touch you. You would, then, have none to protect you from God, nor would you find any help. Attend to your prayers at both ends of the day and in the early watches of the night. Surely, good deeds erase evil ones. This is a reminder for those who are thoughtful. And be patient in adversity; God does not fail to reward those who do good.” (Verses 112-115)
Deze instructies zijn gegeven aan de Profeet ﷺ en aan degenen die met hem zijn en zich tot God hebben gekeerd in berouw. “Vol dan de juiste weg zoals u bent bevolen.” (Vers 112) De Profeet ﷺ voelde de kracht achter het bevel dat deze taken uiteenzette en hoe ontzagwekkend een verantwoordelijkheid dit was. Er wordt overgeleverd dat hij zei: “Deze soera, Hūd, heeft mij grijs gemaakt.” Hier wordt hij bevolen om het juiste pad te volgen zonder enige afwijking. Dit vereist dat hij altijd alert, voorzichtig, waakzaam en bewust is van zijn pad. Hij moest de volledige controle hebben over zijn gevoelens, want deze kunnen leiden tot afwijking, groot of anderszins.
These instructions are given to the Prophet and to those with him who have turned to God in repentance. “Follow, then, the right course as you are bidden.” (Verse 112) The Prophet felt the power behind the order detailing these tasks and how awesome a responsibility it was. He is reported to have said: “This sūrah, Hūd, has made me grow grey.” Here, he is commanded to follow the right path without any deviation. This requires him to always be alert, careful, watchful, and aware of his path. He was to be in full control of his feelings, for these can lead to deviation, major or otherwise.
Het is hier vermeldenswaard dat dit gebod om de rechte weg te volgen, wordt gevolgd door een negatief verbod. De Profeet ﷺ en zijn volgelingen worden niet gewaarschuwd tegen zelfgenoegzaamheid of verslapping, maar zij worden gewaarschuwd tegen excessen en overtredingen.
It is worth noting here that this order to keep to the right course is followed by a negative injunction. The Prophet and his followers are not warned against complacency or slackening, but are warned against excess and transgression.
Dit komt doordat het gebod om het juiste pad te volgen ertoe kan leiden dat mensen overdreven alert worden en kan leiden tot overdrijving, wat op zijn beurt deze van nature gemakkelijke religie transformeert in een religie die moeilijk te volgen is. God wil dat de religie die Hij heeft geopenbaard, blijft zoals zij is. Hij wil dat de gelovigen het juiste pad volgen zonder overdrijving of buitensporige starheid.
This is because the order to follow the right course may cause people to be over- alert and may lead to exaggeration, which, in turn, transforms this naturally easy religion into one that is difficult to follow. God wants the religion He has revealed to remain as it is. He wants the believers to follow the right path without exaggeration or excessive rigidity.
“Voorwaar, Hij ziet alles wat jullie doen.” (Vers 112) Het gebruik van het werkwoord ‘zien’ is hier zeer passend, waar goed en gezond oordeelsvermogen in werking wordt gesteld.
“Surely, He sees all that you do.” (Verse 112) The use of the verb ‘see’ is very apt here, where good and sound judgement are called into action.
“Stel geen vertrouwen in hen die onrecht doen, op straffe dat het vuur u raakt. U zou dan niemand hebben die u van God beschermt, noch zou u enige hulp vinden.” (Vers 113) Neig niet naar of stel geen vertrouwen in tirannen die anderen onderdrukken en onderwerpen door hun pure kracht, waardoor zij hen dwingen zich te onderwerpen aan valse goden. Als u hen vertrouwt, of naar hen neigt, keurt u het grote kwaad dat zij praktiseren goed, en wordt u een medeplichtige daaraan. Dergelijke afwijking zou de straf van de hel teweegbrengen en u zonder de steun of bescherming van God achterlaten.
“Put no trust in those who do wrong, lest the fire touch you. You would, then, have none to protect you from God, nor would you find any help.” (Verse 113) Do not incline towards or have any trust in tyrants who oppress and subjugate others by their sheer force, making them submit to false gods. If you trust them, or incline towards them, you are endorsing the great evil they practise, and you become party to it. Such deviation would bring about the punishment of hell and leave you without God’s support or protection.
Het volgen van het juiste pad tijdens dergelijke tijden kan zeer moeilijk zijn. Gelovigen hebben inderdaad wellicht iets nodig om hen te troosten. God leidt daarom Zijn Boodschapper ﷺ en de gelovigen naar datgene wat hen de grootste troost biedt: ‘Houd je gebeden aan bij de twee uiteinden van de dag en in de vroege uren van de nacht.’ (Vers 114) God weet dat dit de bron van troost is wanneer elke andere bron tekortschiet.
Following the right path during such times may be very hard. Indeed, believers may need to have something to comfort them. God, therefore, guides His Messenger and the believers to what gives them the greatest comfort: ‘Attend to your prayers at both ends of the day and in the early watches of the night.” (Verse 114) God knows that this is the source of comfort when every other source fails.
Gebeden versterken de geest van de gelovige en ondersteunen zijn hart en wil om moeilijke plichten te vervullen. Ze vestigen ook een band tussen de harten van geteisterde gelovigen en hun barmhartige Heer, die nabij is en die gebeden verhoort. Gebeden helpen om eenzaamheid en isolatie te overwinnen in het aangezicht van een machtige, tirannieke samenleving.
Prayers strengthen the believer’s spirit, and sustain his heart and will to fulfil difficult duties. They also establish a bond between the hearts of afflicted believers and their merciful Lord, who is near and who responds to prayers. Prayers help to overcome loneliness and isolation in the face of a powerful, tyrannical society.
De vers hier vermeldt de twee uiteinden van de dag, zijnde de ochtend en de avond, en enkele delen van de nacht. Deze tijden dekken alle verplichte gebeden, zonder hun aantal te specificeren. Het aantal en de exacte timing worden gespecificeerd door de tradities van de Profeet ﷺ.
The verse here mentions the two ends of the day, meaning the morning and the evening, and some watches of the night. These times cover all the obligatory prayers, without specifying their number. The number and the exact timing are specified by the traditions of the Prophet.
Het gebod om de gebeden te verrichten wordt gevolgd door de verklaring dat het goede het kwade wegneemt. Dit is een algemene verklaring die alle goede daden omvat. Het gebed is een van de beste daden die een mens kan verrichten, vandaar dat het een van de beste handelingen is om zonde en fouten uit te wissen. “Dit is een herinnering voor degenen die nadenken.” (Vers 114) Het gebed is in essentie een methode om God te herinneren en om over Hem na te denken. Daarom is deze opmerking hier zeer passend.
The order to attend to prayers is followed by the statement that good does away with evil. This is a general statement which includes all good deeds. Prayer is one of the best deeds any person can do, hence it is one of the best actions for erasing sin and error. “This is a reminder for those who are thoughtful.” (Verse 114) Prayer is, in essence, a method of remembering God, and being thoughtful of Him. Hence, this comment is very apt here.
Het volgen van het juiste pad en het volharden daarin vereist geduld. In dezelfde mate vereist het wachten op de tijd die God heeft bepaald voor de vervulling van Zijn beloften en waarschuwingen geduld. Daarom wordt deze opdracht gevolgd door een andere: “En wees geduldig in tegenspoed; God vergeet niet om degenen die het goede doen te belonen.” (Vers 115) Het volgen van het juiste pad is het doen van het goede; en het bidden op de vastgestelde tijden is het doen van het goede. Bovendien is het geduldig zijn en het standhouden tegen de plannen van de ongelovigen het doen van het goede. God zal zeker degenen belonen die het goede doen.
To follow the right course and to maintain it requires patience. Similarly, awaiting the time God has set for the fulfilment of His promises and warnings requires patience. Hence, these orders are followed by another one: “And be patient in adversity; God does not fail to reward those who do good.” (Verse 115) To follow the right course is to do good; and to pray at the appointed times is to do good. Moreover, to be patient and to persevere against the unbelievers’ schemes is to do good. God will certainly reward those who do good.
What Saves Erring Communities
Terwijl de soera ten einde loopt, maakt zij haar commentaar op de vernietiging van eerdere gemeenschappen die de boodschappers van God de rug hadden toegekeerd, af. Zij zegt eerder indirect dat als er onder hen groepen goede mensen waren geweest die probeerden een goede positie bij God te verdienen door luidkeels tegen corruptie en onrecht op te staan, God hen niet zo zou hebben uitgeroeid als Hij heeft gedaan. God straft geen enkele gemeenschap voor haar onrecht als haar mensen rechtvaardig zijn; dat wil zeggen, als de rechtvaardigen onder haar mensen voldoende macht hebben om onrecht en corruptie te weerstaan. In elk van die landen waren slechts een handvol gelovigen die geen invloed hadden op hun gemeenschap en geen macht uitoefenden. God redde die gelovigen en vernietigde de rest, inclusief zowel de machtige, rijke meesters als hun zwakke en arme volgelingen die hun bevelen zonder vragen accepteerden.
As the sūrah draws to its end, it finishes its comment on the destruction of earlier communities which turned their backs on God’s messengers. It says rather indirectly that had there been among them groups of good people who tried to earn for themselves a good position with God by speaking out loud against corruption and injustice, God would not have exterminated them as He did. God does not punish any community for its injustice if its people are righteous; that is, if the righteous among its people have enough power to resist injustice and corruption. There were in each of those lands only a handful of believers who had no influence on their community and wielded no power. God saved those believers, and destroyed the rest, including both the powerful, wealthy masters and their weak and poor followers who accepted their commands without question.
Als er maar onder de generaties die aan u voorafgegaan zijn, mensen van deugdzaamheid waren geweest die zich zouden uitspreken tegen de verspreiding van corruptie op aarde, zoals de weinigen die Wij onder hen hebben gered! De onrechtvaardigen volgden datgene wat hen een leven van comfort en overvloed garandeerde; zij werden verhard in de zonde. Voorwaar, uw Heer zou die steden niet hebben vernietigd zonder rechtvaardige reden, indien hun mensen vroom waren geweest. (Versen 116-117)
If only there had been among the generations that have gone before you some people of virtue to speak out against the spread of corruption on earth, as did the few whom We saved from among them! The wrongdoers pursued what ensured for them a life of comfort and plenty; they were hardened in sin. In truth, your Lord would have not destroyed those cities, without just cause, had their people been righteous. (Verses 116-117)
Dit legt de goddelijke wet uit die van toepassing is op alle naties en gemeenschappen. Als corruptie, dat wil zeggen elke vorm van het onderwerpen van mensen aan een andere autoriteit dan die van God, zich in een gemeenschap verspreidt, zal die gemeenschap niet door God worden vernietigd, mits een deel van haar mensen opstaat om dergelijke corruptie te stoppen. Aan de andere kant, als onrecht en corruptie ongestoord blijven, of als degenen die ertegen spreken weinig invloed hebben op de voortdurende verspreiding van deze kwaadwilligheden, dan werkt de goddelijke wet tegen deze gemeenschappen en worden zij ofwel onmiddellijk vernietigd, ofwel door geleidelijke verzwakking en wanbalans.
This explains the divine law which applies to all nations and communities. If corruption, that is, any form of subjugating people to any authority other than that of God, spreads in any community, that community will not be destroyed by God, provided that a section of its people rises to stop such corruption. On the other hand, if injustice and corruption go unchecked, or if those who speak out against them have little influence on the continued spread of these evils, then the divine law operates against these communities and they are either destroyed immediately or by gradual weakening and imbalance.
Zodoende bieden zij die hun gemeenschappen oproepen om zich enkel aan God te onderwerpen, en die strijden tegen alle andere vormen van onderwerping aan andere autoriteiten, een vangnet voor hun naties en gemeenschappen. In dit licht kunnen we de waarde waarderen van de strijd van de voorvechters van de Islam, die alle vormen van het kwaad, onrecht en corruptie weerstaan en die proberen deze religie te vestigen, die gebaseerd is op onderwerping aan God alleen. Door hun strijd vervullen zij niet alleen hun eigen verantwoordelijkheid tegenover God en tegenover hun verschillende naties, maar zij zorgen er ook voor dat hun naties gespaard blijven van Gods onmiddellijke straf, die hun totale vernietiging teweegbrengt.
Hence, those who call on their communities to submit to God alone, and work against all other forms of submission to other authorities provide a safety net for their nations and communities. In this light, we can appreciate the value of the struggle by the advocates of Islam who resist all forms of evil, injustice and corruption and who try to establish this religion, which is based on submission to God alone. By their struggle, they not only discharge their own responsibility towards God and towards their various nations, but they also ensure that their nations are spared God’s immediate punishment which brings about their total destruction.
Why Let Differences Occur
Vervolgens volgt een commentaar op het feit dat mensen verschillende neigingen hebben en verschillende wegen volgen. “Indien uw Heer dit had gewild, had Hij de gehele mensheid tot één enkele gemeenschap gemaakt. Maar zij blijven verschillen, behalve degenen op wie uw Heer Zijn genade heeft geschonken. En tot dit doel heeft Hij hen geschapen. Het woord van uw Heer zal vervuld worden:
Then follows a comment on the fact that people have different inclinations and follow different ways. “Had your Lord so willed, He would have made all mankind one single community. As it is, they continue to differ, except those upon whom your Lord has bestowed His grace. And to this end He created them. The word of your Lord shall be fulfilled:
“Ik zal zeker de hel vullen met djinn en mensen allen.” (Verzen 118-119)
‘I shall certainly fill hell with jinn and humans all.’” (Verses 118-119)
God had de hele mensheid in dezelfde vorm en met dezelfde aanleg kunnen scheppen.
God could have created all mankind in the same form and with the same aptitude.
Hij had van hen kopieën van één origineel kunnen maken. Dit is echter niet de aard van het leven dat God voor deze aarde heeft gekozen. Hij heeft gewild dat de mens, aan wie Hij de taak heeft toebedeeld om de aarde op te bouwen, een wezen is met uiteenlopende neigingen en wegen. Het is de wil van God dat de mens de vrijheid heeft om zijn eigen koers, visies en zijn eigen levenswijze te kiezen, en verantwoordelijk is voor de keuzes die hij maakt. Het is ook de wil van God dat de mens beloond wordt voor de keuze die hij maakt tussen goed en kwaad.
He could have made them copies of one original. This is, however, not the nature of the life God has chosen for this earth. He has willed to make man, to whom He has assigned the task of building the earth, a creature of varying inclinations and ways. It is God’s will that man should have the freedom to choose his own line, views, and his own way of life and to be responsible for the choices he makes. It is also God’s will that man should be rewarded for the choice he makes between good and evil.
Welke keuze zij ook maken, mensen handelen binnen de wet die God voor Zijn schepping heeft gesteld en volgens Zijn wil dat de mens vrij zou moeten kunnen kiezen.
Whatever choice they make, people operate within the law God has set for His creation and according to His will that man should be able to choose freely.
Het is dan de wil van God dat de mensheid niet uit één enkele gemeenschap is gemaakt. Daarom zijn zij gedoemd om van mening te verschillen. Hun verschillen reiken tot aan de fundamenten van het geloof. Alleen zij die in staat zijn om vast te houden aan de waarheid, die per definitie één is, worden gespaard voor dergelijke verschillen. Zij verschillen echter van de rest van de mensheid, die het zicht op de waarheid is verloren.
It is, then, God’s will that mankind are not made of a single community. Hence, they are bound to differ. Their differences go as far as the basics of faith. Only those who are able to stick to the truth, which is one, by definition, are spared such differences. They, however, differ with the rest of mankind who have lost sight of the truth.
“Het woord van uw Heer zal worden vervuld: ‘Ik zal de hel zeker vullen met djinn en mensen, allen.’” (Vers 119) Uit deze uitspraak concluderen wij dat degenen die vasthouden aan de waarheid de genade van God genieten en een ander einde hebben. De hemel zal vol van hen zijn, op dezelfde manier als de hel vol zal zijn van degenen die de dwaling boven de waarheid verkozen.
“The word of your Lord shall be fulfilled: ‘I shall certainly fill hell with jinn and humans all.’” (Verse 119) From this statement, we deduce that those who stick to the truth enjoy God’s grace and have a different end. Heaven will be full of them, in the same way as hell will be full of those who preferred error to the truth.
De soera sluit af met een aanspreking tot de Profeet ﷺ, waarin de reden wordt uitgelegd waarom dergelijke verslagen van de geschiedenissen van eerdere gemeenschappen aan hem worden overgeleverd. Het is om zijn hart te versterken en om een herinnering te bieden voor alle gelovigen. Tegen hen die het geloof verwerpen, moet hij zijn laatste woord spreken, wat aangeeft dat zijn weg zich van de hunne scheidt en hen achterlaat om te wachten op welk lot God voor hen heeft bepaald: “Alles wat Wij u vertellen van de geschiedenissen van eerdere boodschappers is een middel waarmee Wij uw hart versterken.
The sūrah concludes with an address to the Prophet, explaining the reason behind relating to him such accounts of the histories of earlier communities. It is to strengthen his heart and to provide a reminder for all believers. To those who reject the faith, he should say his final word, indicating the parting of his way from theirs and leaving them to wait for whatever fate God decides for them: “All that We relate to you of the histories of earlier messengers is a means by which We strengthen your heart.
Door deze [verslagen] is de waarheid tot jullie gekomen, evenals een vermaning en een herinnering voor alle gelovigen. Zeg tegen hen die niet zullen geloven: ‘Doe wat binnen jullie macht ligt, en wij ook. Wacht als jullie dat willen; wij wachten ook.’ God alleen weet wat er verborgen is in de hemelen en de aarde. Alle autoriteit over alle zaken behoort aan Hem alleen toe.
Through these [accounts] there has come to you the truth, as well as an admonition and a reminder for all believers. Say to those who will not believe: ‘Do whatever lies within your power, and so shall we. Wait if you will; we too are waiting.’ God alone knows whatever is hidden in the heavens and the earth. All authority over all matters belongs to Him alone.
"Aanbid Hem dan en stel je vertrouwen op Hem alleen. Jouw Heer is niet onwetend over wat jullie doen.” (Versen 120-123)
Worship Him, then, and place your trust in Him alone. Your Lord is not unaware of what you do.” (Verses 120-123)
Het is duidelijk uit deze verzen dat de Profeet ﷺ zoveel moeite ondervond van zijn volk en hun afwijzing van zijn oproep, en dat hij een zulke zware last moest dragen bij het overbrengen van zijn boodschap, in het bijzonder met betrekking tot de afwijzing van zijn oproep door de ongelovigen. Daarom had hij troost van God nodig, ondanks zijn onuitputtelijke schat aan geduld, volharding en vertrouwen in de waarheid.
It is clear from these verses that the Prophet faced so much trouble from his people and their rejection of his call, and had to shoulder such a heavy burden in conveying his message particularly in respect of the unbelievers’ rejection of his call. Hence he needed to be comforted by God, despite his inexhaustible treasure of patience, perseverance and confidence in the truth.
“Door deze [verslagen] is de waarheid tot jullie gekomen;” dat wil zeggen, in deze soera.
“Through these [accounts] there has come to you the truth;” that is, in this sūrah.
Wat ook is geschetst in de soera over de aard van het islamitische geloof en de geschiedenissen van eerdere profeten en boodschappers, en de werking van de goddelijke wetten, vooral naarmate zij betrekking hebben op de vervulling van de beloften en waarschuwingen van God, is waar zonder enige twijfel. “Evenals een vermaning en een herinnering voor alle gelovigen.” (Vers 120) In dergelijke geschiedenissen worden de gelovigen gewaarschuwd voor wat de eerdere naties is overkomen. Zij worden herinnerd aan de geboden van God en Zijn wetten.
Whatever has been outlined in the sūrah of the nature of the Islamic faith and the histories of earlier prophets and messengers, and the operation of the divine laws, especially as they relate to the fulfilment of God’s promises and warnings, is true beyond any shadow of a doubt. “As well as an admonition and reminder for all believers.” (Verse 120) In such histories, the believers are warned against what befell earlier nations. They are reminded of God’s commandments and His laws.
Echter, zij die vastbesloten zijn de waarheid te verwerpen en niet geloven, kunnen niets profiteren van een dergelijke vermaning. Er is slechts één houding die tegenover hen kan worden ingenomen, en dat is een standvastige houding die aangeeft dat er geen gemeenschappelijke grond tussen hen en de gelovigen is. De Profeet ﷺ krijgt de instructie om tegen hen te zeggen wat een van zijn profetische broeders, van wie het verhaal wordt verteld in deze soera, tegen zijn volk zei voordat hij hen aan hun lot overliet: “Zeg tegen hen die niet zullen geloven: Doe wat binnen jullie macht ligt, en wij ook. Wacht indien jullie dat willen; wij wachten ook.” (Versen 121-122) Waar zij op wachten, is alleen bekend bij God:
However, those who are bent on rejecting the truth and do not believe can benefit nothing from such an admonition. There is only one attitude to take towards them, and that is a firm one indicating that there is no common ground between them and the believers. The Prophet is instructed to say to them what one of his prophet brothers, whose story is related in this sūrah said to his people before leaving them to their destiny: “Say to those who will not believe: Do whatever lies within your power, and so shall we. Wait if you will; we too are waiting.’” (Verses 121-122) What they are waiting for is known only to God:
“God alleen weet wat er verborgen is in de hemelen en de aarde. Alle autoriteit over alle zaken behoort aan Hem alleen toe.” (Vers 123) Alles is in Zijn handen, inclusief het lot van de Profeet ﷺ, de gelovigen en de ongelovigen. Alle macht en alle autoriteit behoren aan Hem alleen toe. Hij is dan de Enige die aanbeden verdient te worden: “Aanbid Hem dan, en stel uw vertrouwen in Hem alleen.” (Vers 123) Hij is de Beschermer van Zijn gehoorzame dienaren en Hij alleen kan hen de overwinning schenken. Bovendien is Hij op de hoogte van alles wat ieder mens doet, hetzij goed of slecht. Aan eenieder en aan allen geeft Hij hun rechtvaardige beloning: “Uw Heer is niet onwetend over wat u doet.” (Vers 123)
“God alone knows whatever is hidden in the heavens and the earth. All authority over all matters belongs to Him alone.” (Verse 123) Everything is in His hands, including the destiny of the Prophet, the believers and the unbelievers. All power and all authority belong to Him alone. He is, then, the One who deserves to be worshipped: “Worship Him, then, and place your trust in Him alone.” (Verse 123) He is the protector of His obedient servants and He alone can give them victory. Moreover, He is aware of everything that every person does, whether good or bad. To each and all He gives their just rewards: “Your Lord is not unaware of what you do.” (Verse 123)
Zo eindigt de soera. Het begon met de oproep om God alleen te aanbidden en tot Hem te keren in berouw, en het eindigt met dezelfde boodschap van overgave.
Thus the sūrah concludes. It opened with the call to worship God alone, and to turn to Him in repentance, and concludes with the same message of submission.
Aanbid God alleen, zoek Zijn leiding en volg Zijn instructies. Daartussen door behandelde de soera uitgebreid zaken die betrekking hebben op het universum, de menselijke ziel en de geschiedenis van naties.
Worship God alone, seek His guidance and follow His instructions. In between, the sūrah dwelt at length on matters which relate to the universe, the human soul and the history of nations.
Alles heeft echter betrekking op één eenvoudige boodschap. Zo zijn de artistieke afstemming van het begin en het einde en de harmonie tussen de verhalen die in de soera worden verteld en de vloeiendheid van de stijl, gekoppeld aan de aanwezigheid van een overkoepelend thema en een eenvoudige boodschap die de hele soera doordringt. We hoeven dit slechts te overwegen om te beseffen dat de harmonie die de Qur’ān vertoont ongeëvenaard is. Indien het het woord van iemand anders dan God was geweest, zou dit geen kenmerk van de Qur’ān zijn.
All, however, relate to one simple message. Thus the artistic coordination of the opening and the conclusion and the harmony between the stories related in the sūrah and the flow of its style, are coupled with the presence of an overall theme and a simple message which pervades the whole sūrah. We need only consider this to realize that the harmony which the Qur’ān exhibits is unparalleled. Had it been the word of someone other than God, this would not be a characteristic of the Qur’ān.
Inderdaad, het zou hebben geleden onder een grote mate van verwarring.
Indeed, it would have suffered from a great deal of confusion.
The Central Theme
Wanneer we naar de soera in zijn geheel kijken, en inderdaad naar het gehele deel van de Qur’ān dat in de Mekkaanse periode werd geopenbaard, zien we dat het altijd terugkeert naar het centrale thema van het geloof, waarbij de islamitische overtuigingen worden geschetst. Daarom moeten we enigszins reflecteren op hoe dit centrale thema in de soera wordt behandeld. Het kan nodig zijn om een deel van wat we al hebben gezegd te herhalen, om deze slotopmerkingen coherenter te maken.
Looking at the sūrah in total, and indeed at the entire part of the Qur’ān revealed in the Makkan period, we find that it always reverts to the central theme of faith, outlining Islamic beliefs. Therefore, we need to reflect a little on how this central theme is addressed in the sūrah. We may need to repeat some of what we have already said so as to make these final comments more coherent.
Het fundamentele probleem dat in de soera als geheel wordt benadrukt, is het goddelijke gebod om alleen God te aanbidden en de aanbidding van wie of wat dan ook anders te verbieden, waarbij duidelijk wordt gemaakt dat dit de essentie van religie en geloof is. Aan het begin geeft de soera een overzicht van de Qur’ān, het boek van God dat aan Muĥammad ﷺ, Zijn laatste Boodschapper, is geopenbaard. Dit onderwerp wordt in dit overzicht behandeld, terwijl de historische verslagen een glimp geven van de voortgang van het geloof in de menselijke geschiedenis, en de laatste passage geeft de Profeet ﷺ aanwijzingen over hoe hij de ongelovigen moet aanspreken. De soera maakt ook duidelijk dat alle beloften en waarschuwingen, de verantwoording, beloning en straf in het hiernamaals allemaal gebaseerd zijn op dit basisprincipe.
The fundamental issue emphasized in the sūrah as a whole is the divine order to worship God alone, prohibiting the worship of anyone or anything else, making it clear that this is the sum of religion and faith. At the outset, the sūrah provides an outline of the Qur’ān, God’s book revealed to Muĥammad, His last Messenger. This issue is addressed in this outline, while the historical accounts give a glimpse of the progress of faith in human history, and the final passage directs the Prophet on how to address the unbelievers. The sūrah also makes clear that all promises and warnings, reckoning, reward and punishment in the hereafter are all based on this basic principle.
We merken dat het richten van alle aanbidding uitsluitend tot God op twee verschillende manieren wordt uitgedrukt:
We find that addressing all worship solely to God is expressed in two different ways:
1. Mijn volk! Aanbid God alleen; jullie hebben geen andere godheid dan Hem. (Vers 50)
1. My people! Worship God alone; you have no deity other than Him. (Verse 50)
2. Aanbid niemand anders dan God. Ik kom naar jullie van Hem als een waarschuwer en een brenger van goede nieuwigheden. (Vers 2)
2. Worship none but God. I come to you from Him as a warner and a bearer of glad tidings. (Verse 2)
Het is duidelijk dat de twee wegen verschillen in het feit dat de ene een gebod geeft en de andere een verbod stelt. Bevatten ze echter dezelfde betekenis? De eerste geeft een gebod om God te aanbidden, waarmee duidelijk wordt gemaakt dat Hij de enige godheid is die aanbeden mag worden.
It is clear that the two ways differ in the fact that one gives an order and the other states a prohibition. Do they, however, contain the same meaning? The first gives an order to worship God, making it clear that He is the only deity worthy of worship.
Het tweede verbiedt de aanbidding van een ander. Dat gezegd zij, de tweede betekenis is de tegenhanger van de eerste, maar het eerste vers spreekt de eerste betekenis in woorden uit, waardoor de tweede impliciet blijft. Aangezien dit de centrale kwestie is, heeft God in Zijn wijsheid besloten om het verbod op het aanbidden van andere godheden niet impliciet te laten. Hij wilde dat het apart werd vermeld, ook al ligt het duidelijk besloten in het eerste gebod. Dit geeft ons een duidelijk gevoel van de ernst die de Islam aan deze kwestie hecht.
The second prohibits the worship of anyone else. Needless to say, the second meaning is the correlate of the first, but the first verse states the first meaning in words leaving the second implied. Since this is the central issue, God in His wisdom determined not to leave the prohibition of worshipping other deities implicit. He wanted it stated separately, even though it is clearly implied in the first order. This gives us a clear sense of the seriousness Islam attaches to this issue.
De uitdrukkelijke verklaring van beide aspecten van dit fundamentele vraagstuk vertelt ons dat beide aspecten categorisch benadrukt moeten worden. Het is onvoldoende om enkel te stellen dat er geen godheid is die aanbeden moet worden behalve God, waarbij men vertrouwt op de impliciete correlatie van het verbieden van de aanbidding van een ander of iets anders. Er zijn tijden geweest in de menselijke geschiedenis waarin mensen God niet ontkenden of het aanbidden van Hem niet staakten, maar zij aanbaden ook andere wezens naast Hem. Als dit opnieuw zou gebeuren, zouden mensen schuldig zijn aan afgoderij, waarbij zij valse godheden naast God aanbidden terwijl zij denken dat zij moslims zijn die alleen God aanbidden. Daarom stelt de Qur’ān het concept van de eenheid van God zoals die zich in het leven van mensen zou moeten manifesteren, waarbij zowel het gebod als het verbod wordt vermeld, zodat het een ander bekrachtigt en bevestigt, waardoor er geen mazen overblijven voor polytheïsme om te manipuleren. Deze dubbele nadruk wordt vaak herhaald in de Qur’ān, in verzen zoals de volgende:
The express statement of both aspects of this fundamental issue tells us that people need both to be categorically emphasized. It is not sufficient to state that there is no deity to be worshipped other than God, relying on the implicit correlate of prohibiting the worship of anyone or anything else. There have been times in human history when people did not deny God or abandon worshipping Him, but they also worshipped other beings beside Him. If this were to happen again, people would be guilty of idolatry, worshipping false deities alongside God while thinking they were Muslims who worship God alone. Hence, the Qur’ān states the concept of God’s oneness as it should be manifested in peoples’ lives, stating both the commandment and the prohibition so that each endorses and confirms the other, leaving no loophole for polytheism to manipulate. This dual emphasis is often repeated in the Qur’ān, in verses such as the following:
Alif. Lām. Rā. Dit is een boek, met verzen die volmaakt en duidelijk uiteengezet zijn, aan u geschonken door Degene die Alwijze is, de Alwetende. Aanbid niemand behalve God.
Alif. Lām. Rā. This is a book, with verses which have been perfected and distinctly spelled out, bestowed on you by One who is Wise, All- aware. Worship none but God.
Ik kom tot jullie van Hem als een waarschuwer en een brenger van goede nieuwigheden. (Versen 1-2)
I come to you from Him as a warner and a bearer of glad tidings. (Verses 1-2)
‘Wij stuurden Noah naar zijn volk: Ik ben naar jullie gekomen met een duidelijke waarschuwing. Aanbid niets anders dan God. Ik vrees zeker dat er een straf over jullie zal komen op een zware dag.’ (Versen 25-26)
We sent forth Noah to his people: I have come to you with a plain warning. Worship none but God. I certainly fear that suffering should befall you on a grievous day.’ (Verses 25-26)
‘Tot `Ād stuurden Wij hun broer Hūd. Hij zei: Mijn volk! Aanbid God alleen; jullie hebben geen andere godheid dan Hem. Jullie zijn inderdaad bedenkers van leugens.’ (Vers 50)
To `Ād, We sent their brother Hūd. He said: My people! Worship God alone; you have no deity other than Him. You are indeed inventors of falsehood.’ (Verse 50)
God heeft gezegd: ‘Neem niet twee goden [voor aanbidding aan], want Hij is slechts Eén God. Daarom moeten zij alleen van Mij ontzag hebben.’ (16: 51)
God has said: Do not take [for worship] two deities, for He is but One God. Hence, of Me alone stand in awe.’ (16: 51)
Abraham was noch een Jood, noch een christen; maar hij was geheel toegewijd aan God, door zichzelf aan Hem over te geven. Hij behoorde niet tot hen die partners aan God toekennen. (3: 67)
Abraham was neither a Jew nor a Christian; but he was wholly devoted to God, having surrendered himself to Him. He was not of those who associate partners with God. (3: 67)
Ik heb mijn gezicht met zuivere en volledige toewijding gewend tot Hem die de hemelen en de aarde heeft geschapen. Ik behoor niet tot hen die partners toekennen aan God. (6: 79)
I have turned my face with pure and complete devotion to Him who brought the heavens and the earth into being. I am not one of those who associate partners with God. (6: 79)
Er is dan een consistente wijze van uitdrukking door de gehele Qur’ān heen. Het is zeker betekenisvol in het onderstrepen van het concept van de eenheid van God met beide aspecten ervan. Het toont ook de voorafgaande kennis van God, die – om dit concept vrij van verwarring te behouden – een dergelijke herhaalde en heldere nadruk vereist. God weet zeker alles van Zijn schepping en wat voor hen passend is. Zijn kennis is perfect en kent geen gebreken.
There is then a consistent mode of expression throughout the Qur’ān. It is certainly significant in driving home the concept of God’s oneness with both its aspects. It also shows God’s prior knowledge that to preserve this concept free of confusion requires such repeated and lucid emphasis. God certainly knows His creation and what suits them. His knowledge is perfect and admits no defects.
The Concept Of God’s Worship
We moeten ook reflecteren op de term ‘aanbidding’ en hoe deze wordt gebruikt in deze soera, en in de Qur’ān in het algemeen. Dit zal ons een idee geven van wat er achter deze ondubbelzinnige verklaring ligt die de aanbidding van God alleen gebiedt en het verbiedt om enige vorm van aanbidding aan iemand anders te richten.
We need also to reflect on the term ‘worship’ and how it is used in this sūrah, and in the Qur’ān in general. This will give us an idea of what lies beyond this unequivocal statement ordering the worship of God alone and the prohibition of any gesture of worship to anyone else.
De (Fiqh) termen ‘aanbidding’, wat de omgang tussen een persoon en God aanduidt, en ‘transacties’, verwijzend naar de onderlinge omgang tussen mensen, werden niet gebruikt in de vroegste periode van de islam, toen de Qur’ān werd geopenbaard. Het gebruik ervan begon later. We hebben elders over de geschiedenis van een dergelijk gebruik als volgt geschreven:
The Fiqh terms ‘worship’, denoting dealings between a person and God, and ‘transactions’, referring to people’s dealings with one another, were not used in the very early period of Islam, when the Qur’ān was being revealed. Their use started later. We wrote elsewhere on the history of such usage as follows:
De onderverdeling van menselijke activiteiten in ‘aanbidding’ en ‘transacties’ begon ergens nadat geleerden begonnen met het schrijven van boeken over de islamitische jurisprudentie (Fiqh). In het begin was deze onderverdeling doorgaans van academische aard, maar helaas had het enkele negatieve effecten op de geest van de mensen. Deze zouden later het islamitische leven in het algemeen beïnvloeden. Mensen begonnen te denken dat het concept van aanbidding alleen van toepassing was op het eerste type activiteit dat in het speciale gedeelte in boeken over de islamitische jurisprudentie (Fiqh) werd behandeld. Geleidelijk aan werd dit concept steeds minder geassocieerd met het aspect dat werd behandeld in het gedeelte over ‘transacties’ in juridische werken. Dit vertegenwoordigt een afwijking van de holistische islamitische benadering, wat onvermijdelijk leidt tot een afwijking in het islamitische leven in het algemeen.
The division of human activities into ‘worship’ and ‘transactions’ began sometime after scholars started to write books on Islamic law, or Fiqh. At the beginning, the division was typically academic in nature, but regrettably, it had some negative effects in people’s minds. These were later to affect Islamic life in general. People started to think that the concept of worship applied only to the first type of activity addressed in its special section in books on Islamic law. Gradually, this concept was seen to have less and less to do with the aspect addressed in the section on ‘transactions’ in legal works. This represents a deviation from the holistic Islamic approach which is inevitably followed by a deviation in Islamic life in general.
Onder de Islam is er geen menselijke activiteit waarop het concept van aanbidding geen van toepassing is. De islamitische levenswijze streeft ernaar dit concept in alle aspecten van het leven te implementeren. Alle islamitische wetgeving, of het nu betrekking heeft op het bestuur, de economie, het straf-, burger- en familierecht, of werkelijk welk ander aspect van het leven dan ook, heeft geen ander doel dan de implementatie van het concept van aanbidding in het menselijk leven. Menselijke activiteit kan niet op zodanige wijze worden beschreven dat zij dit doel dient, dat de Qur’ān beschrijft als het doel van het menselijk bestaan, tenzij zij wordt ondernomen in overeenstemming met de goddelijke levenswijze. Dat wil zeggen: om de goddelijkheid uitsluitend aan God toe te schrijven en alle aanbidding enkel tot Hem te richten.
Under Islam, there is no human activity to which the concept of worship does not apply. The Islamic code of living aims to implement this concept in all aspects of life. All Islamic legislation, whether it relates to government, economy, criminal, civil and family law, or indeed any other aspect of life, has no objective other than the implementation of the concept of worship in human life. Human activity cannot be described in such terms, so as to serve this objective which the Qur’ān describes as the aim of human existence, unless it is undertaken in accordance with the divine way of life. That is, to attribute Godhead to God alone and to address all worship to Him only.
Anders zou de menselijke activiteit in strijd zijn met het doel van het menselijk bestaan, of met andere woorden, afwijken van het goddelijke geloof.
Otherwise, human activity would be in conflict with the aim of human existence, or in other words, be deviant from the divine faith.
Wanneer we de soorten menselijke activiteiten die geleerden van de islamitische jurisprudentie (Fiqh) als ‘aanbidding’ beschrijven beschouwen in het licht van de Qur’ān, moeten we beseffen dat deze niet apart worden behandeld van het andere type activiteit dat dergelijke geleerden ‘transacties’ noemen. In feite zijn beide met elkaar verweven in de Qur’ān en haar richtlijnen.
When we consider the types of human activity Fiqh scholars describe as ‘worship’ in the light of the Qur’ān, we are bound to realize that they are not addressed separately from the other type of activity such scholars call ‘transactions’. Indeed, both are interlinked in the Qur’ān and its directives.
Beide behoren tot het concept van aanbidding dat het principe van de dienstbaarheid van de mens aan de Ene God, die geen partners heeft, in werking stelt.
Both belong to the concept of worship which puts into effect the principle of man’s servitude to the One God who has no partners.
Naarmate de tijd verstreek, begonnen sommige mensen te denken dat zij moslims konden zijn wanneer hun aanbidding in overeenstemming was met de islamitische regels, terwijl hun transacties werden uitgevoerd volgens een ander systeem, voortgebracht door andere godheden die voor hen wetgeven zonder de autoriteit van God. Maar dit is een grote mythe. Islam is een volledig geheel. Iedereen die probeert het in twee delen te splitsen, ondermijnt de eenheid ervan; of, om een andere uitdrukking te gebruiken, verlaat de islam geheel.
As time passed, some people began to think that they could be Muslims when their worship activity was in accordance with Islamic rules, while their transactions were conducted according to some other system produced by some other deities which legislate for them without God’s authority. But this is a great myth. Islam is a complete whole. Anyone who tries to divide it into two parts undermines its unity; or, to use a different expression, abandons Islam altogether.
Dit is een fundamenteel vraagstuk dat zorgvuldig overwogen moet worden door elke moslim die de ware betekenis van de Islam wil implementeren en het doel van het menselijk bestaan wil dienen. 25
This is a fundamental issue that needs to be carefully considered by every Muslim who wishes to implement the true meaning of Islam and serve the goal of human existence. 25
We kunnen hier toevoegen wat we in dit deel al hebben vermeld:
We may add here what we have already stated in this volume:
De Arabieren die als eersten door de Qur’ān werden aangesproken, beperkten de betekenis van de term `abada niet tot loutere aanbiddingsrituelen. Toen de Arabieren in Makkah voor het eerst met deze term werden aangesproken, waren er namelijk nog geen aanbiddingsrituelen aan hen toegewezen. Zij begrepen dat het betekende dat zij zich in al hun levenszaken uitsluitend aan God moesten onderwerpen en de onderwerping aan een ander moesten afzweren. De Profeet ﷺ definieerde ‘aanbidding’ in een van zijn uitspraken als ‘gehoorzaamheid’, en niet als het brengen van aanbiddingsrituelen. Hij beantwoordde hiermee de vraag van `Ādī ibn Ĥātim over de Joden en de Christenen en hun behandeling van hun rabbijnen en monniken als goden. Hij zei: “Ja, inderdaad. Zij (bedoelende de rabbijnen en monniken) maakten voor hen wettig wat God heeft verboden, en verboden hen wat God wettig heeft gemaakt, en zij gehoorzaamden.”
The Arabs who were first addressed by the Qur’ān did not confine the import of the term `abada to mere worship rituals. Indeed, when the Arabs were first addressed by this term in Makkah, no worship rituals had then been assigned to them. They understood it to mean that they were required to submit themselves to God alone in all their life affairs and to renounce submission to anyone else. The Prophet defined ‘worship’ in one of his pronouncements as meaning ‘compliance,’ not as offering worship rituals. He was answering `Ādī ibn Ĥātim’s question about the Jews and the Christians and their treatment of their rabbis and monks as gods. He said: “Yes, indeed. They (meaning the rabbis and monks) made lawful to them what God has forbidden, and forbade them what God has made lawful, and they complied.
“Dit is hoe zij hen aanbaden.” De term ‘aanbidding’ is gaan staan voor aanbiddingsrituelen, aangezien dit een vorm is van onderwerping aan God. Deze vorm omvat echter op geen enkele wijze de volledige betekenis van ‘aanbidding’.26
This is how they worshipped them.” The term ‘worship’ has come to signify worship rituals since these are one form of showing submission to God. This form does not by any means, however, encompass the full meaning of ‘worship’.26
Indien de ware essentie van aanbidding slechts het uitvoeren van aanbiddingsrituelen zou zijn geweest, dan zou dit het zenden van al Gods boodschappers niet hebben gerechtvaardigd. Het zou de grote inspanningen die door die Profeten (vrede zij met hen allen) zijn geleverd, en het zware lijden waaraan de pleitbezorgers van de Islam door de eeuwen heen zijn onderworpen, niet hebben gerechtvaardigd. De mensheid redden van onderwerping aan allerlei schepselen en hen terugbrengen tot onderwerping aan God in alle zaken, is die zware prijs inderdaad waard.
Indeed, had the true essence of worship been the mere offering of worship rituals, it would not have warranted the sending of all God’s messengers. It would not have warranted the great efforts exerted by those Prophets (peace be upon them all) and the hard suffering to which the advocates of Islam have been subjected throughout the ages. Saving mankind, however, from submission to creatures of all sorts and returning them to submission to God in all matters is indeed worth that heavy price.
Het vestigen van de eenheid van God, de enige God, Heer en Onderhouder in het universum, en de enige bron van wetgeving in alle zaken, en het vestigen van de enige levenswijze die aanvaardbaar is voor God, zijn allemaal doelen die het zenden van de boodschappers van God rechtvaardigen. Ze rechtvaardigen ook de inspanning van grote moeite door de boodschappers, evenals het verdragen van al het lijden dat de pleitbezorgers van de Islam door de geschiedenis heen hebben ondergaan. Dit is niet omdat God deze doelen moet bereiken: Hij heeft niets en niemand nodig. Het zijn waardevolle doelen simpelweg omdat het menselijk leven niet rechtgezet, hervormd, verheven en waardig voor de mens kan worden zonder het vestigen van het geloof gebaseerd op de eenheid van God.27
The establishment of the oneness of God, the only God, Lord and Sustainer in the universe, and the only source of legislation in all matters, and the establishment of the only way of life acceptable to God are all aims which merit the sending of God’s messengers. They also merit the exertion of great efforts by the messengers as well as the endurance of all the suffering the advocates of Islam have endured throughout history. This is not because God needs to achieve these aims: He is in need of nothing and no one. They are worthy aims simply because human life cannot be put right, reformed, elevated and become worthy of man without the establishment of the faith based on God’s oneness.27
We moeten nu een verdere uitwerking toevoegen aan deze slotopmerkingen over de soera. We zouden eerst moeten kijken naar de impact die de waarheid van de eenheid van God heeft op het menselijk bestaan, de natuurlijke behoeften en de constitutie van de mens; en hoe dit zijn concept van het leven beïnvloedt, wat op zijn beurt zijn gehele wezen beïnvloedt.
We need now to add some further elaboration to these final comments on the sūrah. We should first look at the impact the truth of God’s oneness produces on man’s existence, natural needs and constitution; and how it influences his concept of life, which in turn influences his whole entity.
Dit holistische concept van het leven richt zich op mensen, hun aspiraties, behoeften en verlangens, en stelt hen al deze zaken in het teken van Eén Wezen van Wie alles gevraagd kan worden en tot Wie alle zaken gericht zijn. Het is dit Eén Wezen die bemind en gevreesd wordt; Wiens welbehagen wordt gezocht en Wiens toorn vermeden moet worden, omdat Hij Degene is die alles schept, bezit en bestuurt.
This holistic concept of life addresses people, their aspirations, needs and desires, setting them all to deal with One Being from whom everything may be requested and to whom all things are addressed. It is this One Being who is loved and feared; whose pleasure is sought and whose anger must be avoided, because He is the One who creates, owns and conducts everything.
Tegelijkertijd verwijst dit concept de mensheid naar een enkele bron waaruit alle concepten, normen, waarden en wetten afgeleid kunnen worden. Hij is de Eenige die het juiste antwoord heeft op elke vraag die de mens mogelijk moet stellen terwijl hij zijn leven leidt.
At the same time, this concept refers mankind to a single source from which to derive all concepts, standards, values and laws. He is the One who has the right answer to every question that man may need to ask as he goes about his life.
Met dit alles in gedachten is de gehele entiteit van de mens perfect geïntegreerd, in gevoel en handeling, geloof en praktijk, vermogen en waarneming, leven en dood, gezondheid en levensonderhoud, dit huidige leven en het leven daarna. Deze integratie spaart de mens veel verwarring die hij anders zou lijden.
Bearing all this in mind, man’s whole entity is perfectly integrated, in feeling and action, faith and practice, ability and perception, life and death, health and sustenance, this present life and the life to come. This integration spares man much confusion that he would otherwise suffer.
Wanneer de mens zo geïntegreerd is, bevindt hij zich in zijn beste situatie, wat een situatie van eenheid is.
When man is so integrated, he is in his best situation, which is a situation of unity.
We moeten onthouden dat eenheid van toepassing is op God, de Schepper, en ook van toepassing is op het universum ondanks de grenzeloze aspecten en situaties, en op alle levende wezens met hun eindeloze variëteit en vermogens. Eenheid is ook van toepassing op het doel van het menselijk leven, namelijk aanbidding, in al zijn aspecten en vormen. Dit zal zeker het resultaat zijn wanneer de mens in deze wereld naar de waarheid zoekt.
We should remember that unity applies to God, the Creator, and also applies to the universe despite its limitless aspects and situations, and to all living creatures with their endless variety and abilities. Unity also applies to the objective of human life, namely worship, in all its aspects and forms. This is certain to be the result whenever man searches for the truth in this world.
Wanneer de mens zich in een positie bevindt die perfect aansluit bij alle aspecten van de waarheid, bevindt hij zich op het hoogste niveau van zijn eigen kracht, en in volledige harmonie met de wereld waarin hij leeft, en met alles waarop hij een wederzijdse invloed heeft. Deze harmonie stelt de mens in staat om zijn beste rol in het leven te spelen en maximale resultaten te behalen voor al zijn inspanningen.
When man is in a position that perfectly fits with all aspects of the truth, he finds himself at the highest level of his own strength, and in full harmony with the world in which he lives, and with everything that he has a mutual impact on. This harmony allows man to play his best role in life and achieve maximum results for all his efforts.
Toen deze waarheid haar volheid bereikte met de eerste moslimgemeenschap, was zij in staat een grote rol te spelen met verreikende gevolgen voor de mensheid en de menselijke geschiedenis. Wanneer dit opnieuw gebeurt, zoals het onvermijdelijk zal gebeuren met Gods toestemming, zal God het grote resultaten laten bereiken, ongeacht welke belemmeringen het mag tegenkomen. De aanwezigheid van deze waarheid in haar volheid zelf ontketent een onweerstaanbare kracht, omdat zij deel uitmaakt van de universele kracht die in harmonie werkt met de kracht van de Schepper zelf.
When this truth achieved its fullness with the first Muslim community, it was able to play a great role with far-reaching effects on mankind and human history. When this happens again, as it inevitably will by God’s leave, God will let it accomplish great results, no matter what impediments it may have to face. The very presence of this truth in its fullness initiates an irresistible force, because it is part of the universal power that works in harmony with the Creator’s own power.
Het belang van deze waarheid is niet enkel om ons concept van geloof te corrigeren, wat een uiterst belangrijk doel is; het draagt ook bij aan een juiste en samenhangende waardering van het leven. De waarde van het menselijk leven wordt enorm verrijkt wanneer het in zijn totaliteit een aspect van aanbidding wordt, waarbij elke activiteit, groot of klein, een onderdeel of een symbool van een dergelijke aanbidding is. Dat gezegd zij, dit is alleen waar wanneer we kijken naar de impliciete betekenis in een dergelijke activiteit, namelijk het erkennen van God als de enige godheid tot wie alle aanbidding gericht moet zijn. Dit is de hoogste positie waarnaar de mens kan streven, en waarmee hij zijn ultieme volmaaktheid bereikt. Het is de positie die de Profeet ﷺ bereikte toen hij opstijging naar zijn hoogste rang, als ontvanger van de openbaring van God, en toen hij zijn nachtreis maakte: “Gezegend is Hij die van hoog uit aan Zijn dienaar de maatstaf heeft geschonken waarmee hij het ware van het valse kan onderscheiden.” (25: 1) “Grenzeloos in Zijn glorie is Hij die Zijn dienaar bij nacht heeft getransporteerd van de Heilige Moskee [in Makkah] naar de Aqşā Moskee [in Jerusalem] — waarvan Wij de omgeving hebben gezegend — zodat Wij hem enkele van Onze tekenen konden tonen. Voorwaar, Hij alleen is Degene die alles hoort en alles ziet.” (17: 1)
The importance of this truth is not merely to correct our concept of faith, which is an extremely important objective; it also adds to the proper and coherent appreciation of life. The value of human life is greatly enriched when it becomes, in totality, an aspect of worship, with every activity, major or minor, a part or a symbol of such worship. Needless to say, this is true only when we look at the implied significance in such activity, which is acknowledging God as the only deity to whom all worship should be addressed. This is the highest position to which man may aspire, and through which he achieves his ultimate perfection. It is the position which the Prophet achieved when he ascended to his highest rank, as a recipient of God’s revelation, and when he went on his night journey: “Blessed is He who from on high has bestowed upon His servant the standard by which to discern the true from the false.” (25: 1) “Limitless in His glory is He who transported His servant by night from the Sacred Mosque [in Makkah] to the Aqşā Mosque [in Jerusalem] — the environs of which We have blessed — so that We might show him some of Our signs. Indeed He alone is the One who hears all and sees all.” 28 (17: 1)
25 S. Quţb, Khaşā’is al-Taşawwur al-Islāmī wa Muqawwimātuh, Dār al-Shurūq, Cairo, pp. 129-130.
25 S. Quţb, Khaşā’is al-Taşawwur al-Islāmī wa Muqawwimātuh, Dār al-Shurūq, Cairo, pp. 129-130.
26 In dit deel, Hoofdstuk 3, p. 213.
26 In this volume, Chapter 3, p. 213.
27 Ibid., p. 214-15
27 Ibid., p. 214-15
28 S. Quţb, ibid., pp. 103-107.
28 S. Quţb, ibid., pp. 103-107.
True Freedom
De eenheid van aanbidding, in de zin van onderwerping aan God alleen, heeft een diepgaande impact op het menselijk leven omdat het mensen bevrijdt van de onderwerping aan wie dan ook anders.
The unity of worship, in the sense of submission to God alone, has a profound impact on human life because it liberates people from submission to anyone else.
Zo waarborgt de mens zijn ware waardigheid en vrijheid, die niet gegarandeerd kunnen worden onder een enig systeem waarin mensen op de een of andere manier door anderen worden onderworpen. Dergelijke onderwerping kan zich manifesteren in overtuigingen, rituelen of wetten, maar de effecten zijn hetzelfde, in de zin van onderwerping aan wezens buiten God.
Thus man ensures his true dignity and freedom which cannot be guaranteed under any system where people are subjugated by others, in one form or another. Such subjugation can be manifested in beliefs, rituals or laws, but their effects are the same, in the sense of submission to beings other than God.
Mensen kunnen niet leven zonder zich over te geven aan het een of het ander. Degenen die zich niet aan God onderwerpen, merken al snel dat zij zich in het ergste soort onderwerping aan anderen bevinden.
People cannot live without self-surrender to one thing or another. Those who do not submit to God soon find themselves in the worst type of submission to others.
Zij verliezen de strijd tegen hun begeerten die uit de hand lopen. Hierdoor verliezen zij hun eigen menselijkheid: “De ongelovigen mogen genieten van hun leven in deze wereld en eten zoals dieren eten, maar het Vuur is hun uiteindelijke verblijfplaats.” (47: 12) Het grootste verlies dat een mens kan lijden, is het verlies van zijn eigen menselijkheid. Bovendien vervallen zij in verschillende vormen van onderwerping aan andere schepselen, zoals onderwerping aan heersers die altijd proberen hun greep op de macht te verstevigen, gedreven door hun eigen eigenbelang.
They lose out to their desires which spiral out of control. Hence, they lose their very humanity: “The unbelievers may enjoy their life in this world and eat like animals eat, but the fire is their ultimate abode.” (47: 12) The greatest loss man can suffer is the loss of his own humanity. Moreover, they fall into different aspects of submission to other creatures, such as submission to rulers who always try to tighten their grip on power, pursuing their own self interest.
Onderwerping aan andere schepselen kan ook subtiele vormen aannemen, die zelfs dominanter en wreder kunnen zijn dan de politieke vorm. Een voorbeeld is de onderwerping aan modehuizen. Wij vragen ons af: welke macht hebben deze over een zeer groot deel van de mensheid, die beweert beschaafd te zijn? Wanneer een modegodheid een bepaalde stijl voorschrijft in kleding, auto's, gebouwen, feesten, enzovoort, volgen mensen dit slaafs op. Niemand overweegt zelfs maar dissidentie. Als mensen zich aan God zouden onderwerpen in een nog kleiner mate dan zij dat doen aan de heren van de mode, zouden zij werkelijk vroom zijn. Hoe kan onderwerping praktisch worden aangetoond als niet in de vorm die mensen volgen met de mode? Wat is de betekenis van Heerlijkheid en soevereiniteit als deze verschillen van die uitgeoefend door de modebouwers?
Submission to other creatures can also take subtle forms, which may even be more domineering and cruel than the political form. One example is submission to fashion houses. We ask: what power do these have over a very large section of humanity, which claims to be civilized? When a fashion deity prescribes a certain style in clothes, cars, buildings, parties, etc. people slavishly toe the line. No one even contemplates dissidence. If people submitted themselves to God in an even smaller measure than they do to fashion lords, they would be truly devout. How can submission be practically demonstrated if not in the form people follow with fashion? What is the meaning of Lordship and sovereignty if they are different from those exercised by fashion makers?
De arme vrouw die het gevoel heeft dat ze iets te onthullends moet dragen, ondanks dat het ongeschikt is voor haar figuur, en make-up moet dragen die haar onderhevig maakt aan spot, kan simpelweg niet opboksen tegen de heren van de mode met hun immense macht. Welke vrouw kan weerstand bieden aan een dergelijke vernedering wanneer zij ziet dat de gehele samenleving om haar heen de regels volgt? Als dit geen onderwerping aan heerlijkheid is, wat dan wel? Toch is dit slechts één vorm van vernederende onderwerping die mensen verdragen wanneer zij de rug toekeren naar de onderwerping aan God alleen. Afstotelijke dictatuur is niet beperkt tot de politieke sfeer en de overheid.
The poor woman who feels she must wear something too revealing, despite its being unsuitable for her figure, and wear make-up that leaves her subject to ridicule, simply cannot stand up to the lords of fashion with their immense power. What woman can resist such humiliation when she sees the whole of society around her toeing the line? If this is not submission to lordship, what is? Yet this is only one form of humiliating submission which people endure when they turn their backs on submission to God alone. Repugnant dictatorship is not limited to the political sphere and government.
Hoe belangrijk is de eenheid van aanbidding en onderwerping voor het behoud van de levens, de eer en het bezit van mensen? Al deze zaken worden kwetsbaar wanneer mensen zich onderwerpen aan andere menselijke wezens, hetzij in juridische zaken, tradities of overtuigingen.
How important is the unity of worship and submission to the preservation of people’s lives, honour and property? All these become vulnerable when people submit to other human beings, whether in legal affairs, traditions or beliefs.
Op het gebied van overtuigingen en concepten betekent onderwerping aan een ander dan God ten prooi vallen aan eindeloze mythen, legenden en bijgeloof, waarvan voorbeelden gemakkelijk te vinden zijn in zowel heidense samenlevingen als populaire mythologie. Eedafleggingen en offers worden vaak gebracht onder dergelijke valse overtuigingen. Dergelijke offers zijn niet beperkt tot geld en bezit, maar kunnen ook het offeren van kinderen omvatten. Mensen leven in angst voor valse godheden, priesters die beweren in contact te staan met godheden, tovenaars die beweren contact te hebben met de djinn, heiligen en vrome mannen die beweren over krachtige geheimen te beschikken, enzovoort. Onder invloed van dergelijke angsten, en vergelijkbare valse hoop, verspillen mensen hun talenten en energie.
In the sphere of beliefs and concepts, submission to anyone other than God means falling prey to endless myths, legends and superstitions, examples of which are easily found in both pagan societies and popular myth. Pledges and sacrifices are often offered under such false beliefs. Such sacrifices may not be limited to money and property, but may also include the sacrifice of children. People live in fear of false deities, priests who claim to be in touch with deities, sorcerers who claim to have contact with the jinn, saints and holy men who claim to possess powerful secrets, etc. Under the influence of such fears, and similarly false hopes, people waste their talents and energy.
We hebben het voorbeeld aangehaald van modehuizen waaraan mensen zich onderwerpen binnen een sociale context. We kunnen echter ook de vraag stellen wat de financiële kosten zijn die gepaard gaan met een dergelijke onderwerping.
We have cited the example of fashion houses which human beings submit themselves to within a social context. However, we may also ask what the financial costs involved in such submission are.
Een gemiddeld gezin besteedt de helft van zijn inkomen aan parfum, make-up, kapsels, kleding, schoenen en juwelen, enzovoort. In gelijke zin besteedt een gemiddeld gezin de helft van zijn inspanningen aan het bijblijven met dergelijke veranderende smaken. Wat meer is, is dat de meeste modehuizen worden gefinancierd door Joden die de grootste winsten maken met de mode-industrieën. Mannen en vrouwen houden nooit op met het voldoen aan de eisen van dergelijke onderwerping, waarbij ze in het proces inspanning, geld, eer en moraliteit opofferen.
An average family spends half its income on perfume, make-up, hairstyles, clothing, shoes and jewellery, etc. Similarly, an average family spends half its efforts on being up to date with such changing tastes. What is more is that most of the fashion houses are financed by Jews who make the greatest profits from the fashion industries. Men and women never stop meeting the demands of such submission, sacrificing in the process effort, money, honour and morality.
Vals idolen worden opgericht, zoals het moederland, de natie, ras, klasse, productie, enzovoort.
False idols are set up, such as the motherland, nation, race, class, production, etc.
Hun eer wordt op spectaculaire wijze gevierd, en mensen worden aangespoord om met hun offers naar voren te komen. Iedereen die terughoudendheid toont om naar voren te komen, wordt van verraad beschuldigd en gedwongen om vernedering te ondergaan. Als persoonlijke eer ingaat tegen de vereisten van overgave aan dergelijke valse godheden, wordt de eer gedood en de media worden nooit moe om een dergelijke parodie in superlatieve lofzangen te beschrijven.
Their honour is celebrated in spectacular forms, and people are urged to come forward with their offerings. Anyone who shows a reluctance to so come forward is accused of treason and made to endure humiliation. If personal honour runs against the requirements of submission to such false deities, honour is slain and the media never tires of describing such a travesty in superlative terms of praise.
Islam maakt jihad verplicht. Het doel ervan is om te waarborgen dat de mens slechts God aanbidt, en dat de mensheid zichzelf bevrijdt van onderwerping aan tirannen en afgoden. Het is zodoende het middel waarmee de mensheid opstijgt naar het verheven niveau dat God wil dat zij bereikt.
Islam makes jihād obligatory. Its purpose is to ensure that only God is worshipped by man, and that mankind liberates itself from submission to tyrants and idols. Thus, it is the means by which humanity rises to the sublime level God wants it to achieve.
Ongetwijfeld vereist jihad opoffering, maar degenen die zich onderwerpen aan wezens buiten God, moeten nog grotere offers brengen. Mensen die zich onthouden van jihad uit angst om offers te moeten brengen, zouden moeten beseffen hoeveel onderwerping aan anderen hen kost in termen van hun leven, kinderen en geld, naast het opofferen van moraliteit en eer.
Undoubtedly jihād requires sacrifices, but those who submit to beings other than God have to make even greater sacrifices. People who refrain from jihād for fear of having to make sacrifices should reckon how much submission to others costs them in terms of their lives, children and money, in addition to sacrificing morality and honour.
Jihad tegen alle wereldse machten is nooit gelijk aan de zware prijs van onderwerping aan anderen.
Never does jihād against all worldly forces equal the heavy cost of submission to others.
Loss Compounded
Het toewijden van aanbidding en onderwerping aan God alleen, met uitsluiting van alles wat anders is, levert grote vruchten op in het richten van alle menselijke inspanningen op de taak van het opbouwen en verbeteren van het menselijk leven. Elders in dit deel hebben we vastgesteld dat iedereen die zichzelf opstelt in de positie van een godheid die aanbidding eist, oftewel volledige gehoorzaamheid, alle nationale middelen moet inzetten voor zijn eigen bescherming en ook voor het vestigen van zichzelf als een godheid. Hij heeft ook een apparaat en media nodig om zijn lof te bezingen en om zijn imago op te blazen tot dat van een superieur persoon die het waard is om aanbeden te worden. Zij kunnen hun lofprijzingen geen moment laten rusten. Integendeel, zij proberen de massa's altijd deel te laten nemen aan dergelijke aanbiddingsrituelen. De reden hiervoor is dat wanneer de oefening van de grote lofprijzing ook maar een beetje verslapt, het beeld van de tiran terugkeert naar dat van een klein, machteloos wezen. Daarom wordt de oefening voortdurend vernieuwd om zijn imago opnieuw te bevestigen. Als een deel van dergelijke inspanningen en middelen wordt gewijd aan het waarborgen van echte vooruitgang in het menselijk leven, zouden alle mensen in de samenleving kunnen delen in de vruchten daarvan. Maar dergelijke energie, middelen, en soms leven en eer, worden niet besteed aan het menselijk belang zolang mensen zich niet aan God alleen onderwerpen.
Dedicating worship and submission to God alone, to the exclusion of all else, pays great returns in directing all human efforts to the task of building and improving human life. Elsewhere in this volume we identified that anyone who sets himself up in a position of a deity demanding worship, i.e. complete obedience, needs to devote all national resources for his own protection, and also for establishing himself as a deity. He also needs to have a machinery and media to sing his praises, and to blow up his image to that of a superior person fit to be worshipped. These cannot stop their praises for a moment. On the contrary, they always try to make the masses share in such worship rituals. The reason being that whenever the great praise exercise slackens even a little, the tyrant’s image reverts back to that of a small powerless creature. Hence, the exercise is constantly renewed to endorse his image once again. If a portion of such efforts and funds are dedicated to ensure real progress in human life, all people in society would share in its fruits. But such energy, funds, and at times life and honour, are not spent for human benefit as long as people do not submit to God alone.
Dergelijke verliezen doen zich niet slechts in één specifiek systeem voor. Ze zijn gebruikelijk voor alle systemen, ook al verschillen de situaties en de soorten offers die vereist zijn.
Such losses are not incurred in only one particular system. They are common to all systems, even though situations differ and types of the sacrifice required also differ.
Wat er gebeurde met degenen die in opstand kwamen tegen de onderwerping aan God alleen, door een deel van hun eigen mensen over hen te laten heersen en een wet te laten implementeren die niet de wet van God is, is dat zij uiteindelijk de ellende moesten verdragen van de onderwerping aan anderen. Een dergelijke onderwerping verspilt echter hun waardigheid en vrijheid, ongeacht het type regering, ook al mogen zij denken dat bepaalde vormen van bestuur dergelijke waardigheid en vrijheid waarborgen.
What happened with those who rebelled against submission to God alone, allowing some of their numbers to rule over them implementing a law other than God’s law, is that they ended up enduring the misery of submission to others. Such submission, however, squanders away their dignity and freedom, regardless of the type of government, even though they may think that some forms of government ensures such dignity and freedom.
Toen Europa in opstand kwam tegen een Kerk die tiranniseerde onder de valse dekmantel van religie, probeerde het weg te vluchten voor God. Mensen in Europa dachten dat zij hun vrijheid, waardigheid en menselijkheid het best konden behouden onder een democratisch bestuur.
When Europe rebelled against a Church that tyrannized under the false guise of religion, it tried to run away from God. People in Europe thought that they could best preserve their freedom, dignity and humanity under democratic government.
Zij stelden hun hoop op de garanties die werden geboden door democratische grondwetten, parlementaire systemen, een vrije pers, juridische en wettelijke controles, de heerschappij van de meerderheid en soortgelijke idealen. Maar wat gebeurde er in de praktijk? Het kapitalisme slaagde erin om tirannieke macht uit te oefenen, waarbij alle controles en instituten werden gereduceerd tot weinig meer dan slogans of mythen. De grote meerderheid van de mensen werd onderdanig aan de machtige minderheid die het kapitaal bezat, wat het in staat stelde om de parlementaire meerderheid, de grondwet, de pers en alle andere checks and balances te controleren waarvan de mensen dachten dat ze hun vrijheid en andere rechten zouden garanderen.
They pinned their hopes on the guarantees provided by democratic constitutions, parliamentary systems, a free press, judicial and legal checks, majority rule, and similar ideals. But what happened in practice? Capitalism managed to exercise tyrannical power reducing all checks and institutions into little more than slogans or myths. The great majority of the people became subservient to the powerful minority that owned the capital which enabled it to control the parliamentary majority, the constitution, the press and all other checks and balances that people imagined would guarantee their freedom and other rights.
Bepaalde groepen keerden zich af van individualistische of democratische systemen die een tirannie van kapitaal of klasse inluiden en stelden ‘collectieve’ systemen in. Maar wat heeft dit in de praktijk betekende? Ze vervingen simpelweg de onderdanigheid aan de kapitalistische klasse door onderdanigheid aan de arbeidersklasse. Of we kunnen zeggen dat ze de onderdanigheid aan kapitalisten en grote bedrijven vervingen door onderdanigheid aan de staat die het kapitaal controleerde en over de totale macht beschikte. Dit maakte de tirannie van de staat een nog erger soort tirannie.
Certain groups turned away from individualistic or democratic systems which usher in a tyranny of capital or class and established ‘collective’ systems. But what has this meant in practice? They simply replaced subservience to the capitalist class with subservience to the working class. Or we may say, they replaced subservience to capitalists and big companies with subservience to the state which controlled capital and enjoyed total power. This made the tyranny of the state an even worse tyranny.
In elke situatie of elk regime waarin sommige mensen onderdanig zijn aan anderen, wordt er een zware belasting betaald aan verschillende godheden, zowel in geld als in natura. Onderwerping is onvermijdelijk. Als het niet aan God wordt gedaan, dan wordt het aan anderen gedaan. Wanneer onderwerping puur aan God is, bevrijdt het mensen en behoudt het hun waardigheid en eer. Daarentegen vernietigt onderwerping aan andere wezens de menselijkheid, waardigheid en vrijheid van mensen en al hun goede eigenschappen, verspilt het hun geld en ruïneert het hun materiële belangen.
In every situation or regime where some people are subservient to others, a heavy tax is paid to different deities, in cash and kind. Submission is inevitable. If it is not made to God, then it is made to others. When submission is purely to God, it sets people free, and preserves their dignity and honour. By contrast, submission to other beings destroys people’s humanity, dignity, freedom and all their good qualities, wastes their money and ruins their material interests.
Daarom krijgt de centrale kwestie van de godheid en de relatie van de mensen met Hem in alle goddelijke boodschappen en Schriftwerken een dergelijke zorgvuldige en gedetailleerde aandacht. Deze soera is een voorbeeld van deze zorgvuldigheid. De basiskwestie hier gaat niet over de aanbidding van standbeelden in de onwetende samenlevingen van het verre verleden; de zorgen ervan betreffen de mens door alle generaties heen, en alle vormen van jahiliyyah (tijd van onwetendheid), zowel in het verleden als in het heden. Inderdaad, alle systemen van jahiliyyah (tijd van onwetendheid) zijn gebaseerd op het ondergeschikt maken van mensen aan anderen. 29
Hence, the central issue of Godhead and people’s relation with Him is given such careful and detailed attention in all divine messages and Scriptures. This sūrah is an example of this care. The basic issue here is not concerned with the worship of statues in the ignorant societies of the ancient past; its concerns are man throughout all generations, and all forms of jāhiliyyah, past and present. Indeed, all jāhiliyyah systems are based on making people subservient to others. 29
Samenvattend is het datgene wat duidelijk is in de Qur'ān, dat de kwestie van overgave, gehoorzaamheid en soevereiniteit — die in deze soera allemaal onder aanbidding vallen — een kwestie is van geloof en overtuiging, en niet een kwestie van een juridisch of politiek systeem. De vraag is of geloof en overtuiging werkelijk verankerd zijn in het menselijk leven of niet. Indien dit het geval is, dan hebben we de vraag van het schetsen van een code voor het dagelijks leven, die de vorm aanneemt van een regeringssysteem, juridische bepalingen en een gemeenschap die deze uitvoert.
To sum up, what is clear in the Qur’ān is that the issue of submission, obedience and sovereignty, all of which are in this sūrah included under worship, is an issue of faith and belief, not one of a legal or political system. The question is whether faith and belief are truly established in human life or not. If it is, then we have the question of outlining a code for daily living which takes the form of a system of government, legal provisions and a community that implements them.
Bovendien is aanbidding geen kwestie van rituelen die moeten worden uitgevoerd, maar een kwestie van overgave, gehoorzaamheid, een politiek systeem, een wettelijk kader, bepalingen en praktische zaken. Daarom verdient het alle aandacht die het ontvangt in het goddelijke systeem dat door Islam wordt vertegenwoordigd. Het verdient dat alle boodschappers van God werden gezonden met hun boodschappen, evenals alle offers die zijn gebracht door de pleitbezorgers van Islam.
Moreover, worship is not a question of rituals to be offered, but one of submission, obedience, a political system, a legal code, provisions and practicalities. Hence, it deserves all the attention it receives in the divine system represented by Islam. It deserves that all God’s messengers were sent with their messages, as well as all the sacrifices that were made by the advocates of Islam.
29 Dit is een citaat uit de proloog van soera 10, Jonah, in het huidige deel, p. 12-13.
29 This is a quotation from the Prologue to Sūrah 10, Jonah, in the present volume pp. 12-13.
Past And Present
We moeten ook een kort overzicht hebben van de volgorde van de historische verslagen die in de soera worden gegeven en wat dit betekent in termen van de vooruitgang van het geloof gebaseerd op onderwerping aan God alleen.
We also need to have a brief look at the order of the historical accounts given in the sūrah and what this signifies in terms of the progress of the faith based on submission to God alone.
In onze bespreking van de geschiedenis van de Profeet Noah hebben we duidelijk gemaakt dat de eerste religie die de mensheid kende, de religie was die gebaseerd was op onderwerping aan God alleen, namelijk
In our discussion of the history of the Prophet Noah, we made clear that the first religion known to humanity was the one based on submission to God alone, i.e.
Islam. Het was de religie die werd gepredikt door Adam, de vader van de mensheid, daarna door Noah, zijn tweede vader, en vervolgens door al Gods boodschappers. In de brede zin betekent Islam het geloof in de absolute eenheid van God, het toewijzen van alle aanbidding aan Hem alleen, en het geloof dat Hij de Heer is die mensen moeten gehoorzamen en aan wie zij zich moeten onderwerpen, wat betekent dat Hij de Soeverein is die de enige autoriteit heeft om wetten te stellen voor het menselijk leven.
islam. It was the one preached by Adam, the father of the human race, then by Noah, its second father, and then by all God’s messengers. In its broad sense, Islam means belief in God’s absolute oneness, offering all worship to Him alone, and belief that He is the Lord whom people must obey and submit themselves to, which means that He is the Sovereign who has the sole authority to legislate for human life.
We hebben ook uitgelegd dat de afwijking naar de tijd van onwetendheid (Jahiliyyah), hetzij in overtuigingen en aanbiddingsrituelen, hetzij in onderwerping en gehoorzaamheid, of in al deze zaken, een latere ontwikkeling was, nadat de mensheid de ware religie van de islam had leren kennen, zoals uitgelegd door de boodschappers van God (vrede zij met hen allen). Menselijke overtuigingen, en het menselijk leven in het algemeen, raakten gecorrumpeerd als gevolg van de onderwerping van mensen aan godheden buiten God. Dergelijke onderwerping, in welke vorm dan ook, duidt op een afwijking van het geloof dat gebaseerd is op de eenheid van God.
We also explained that deviation into jāhiliyyah, in either beliefs and worship rituals, or submission and obedience, or in all of these, was a subsequent development, after mankind had known the true faith of islam, as explained by God’s messengers (peace be upon them all). Human beliefs, and human life generally became corrupted as a result of people’s submission to deities other than God. Such submission, in any form, indicates deviation from the faith based on God’s oneness.
De chronologische volgorde die in de soera wordt gegeven, toont duidelijk het fundamentele gebrek in de methodologie van de vergelijkende godsdienstwetenschap, wat heeft geleid tot onjuiste conclusies.
The chronological order given in the sūrah clearly shows the fundamental flaw in the methodology of comparative religion, which has led to erroneous conclusions.
De fundamentele fout in deze methodologie is dat zij de lijn van opeenvolgende vormen van de tijd van onwetendheid (Jahiliyyah) in de menselijke geschiedenis volgt, en de lijn van het geloof in de eenheid van God, zoals gepredikt door Zijn boodschappers, negeert. Zelfs wanneer geleerden van de vergelijkende godsdienstleer hun voorkeurslijn volgen, verwijzen zij slechts naar wat is afgeleid uit de perioden van de tijd van onwetendheid (Jahiliyyah) in de menselijke samenleving, die overeenkomen met diegene die in de geschiedenis worden benadrukt. We moeten onthouden dat historische studies, louter op basis van waarschijnlijkheid, slechts een klein deel van de menselijke geschiedenis vastleggen. Wat erger is, is dat wanneer dergelijke geleerden een overblijfsel vinden van de aanbidding van de Ene God, zoals gepredikt door goddelijke boodschappers, dat in een verwrongen vorm voortleeft in een oude tijd van onwetendheid (Jahiliyyah), zoals in het geval van Ekhnaton in het oude Egypte, zij doelbewust de verwijzing naar de boodschappen van God negeren. Ekhnaton regeerde over Egypte nadat de profeet Jozef de boodschap van de eenheid van God had gepredikt. Een voorbeeld van zijn prediking wordt in de Qur'ān vermeld, in zijn gesprek met zijn twee medegevangenen: “Ik heb het geloof verlaten van mensen die niet in God geloven en die de waarheid van het leven na de dood ontkennen. Ik volg het geloof van mijn voorvaderen, Abraham, Isaac en Jacob. Het is niet aan ons om aan God partners toe te kennen. Dit is een deel van de genade van God, die Hij aan ons en aan de hele mensheid heeft geschonken, maar de meeste mensen zijn niet dankbaar. Mijn twee gevangenisgenoten! Wat is beter: [geloven] in diverse heren, of geloven in God, de Ene die de macht heeft over alles wat bestaat? Degenen die jullie in plaats van Hem aanbidden, zijn niets meer dan namen die jullie en jullie vader hebben uitgevonden, waarvoor God geen toestemming van boven heeft gegeven. Alle oordeelsvorming ligt bij God alleen. Hij heeft bepaald dat jullie niemand behalve Hem moeten aanbidden. Dit is het ware geloof, maar de meeste mensen weten het niet.” (12: 37-40)
The basic flaw in this methodology is that it traces the line of successive forms of jāhiliyyah in human history, and ignores the line of belief in God’s oneness as preached by His messengers. Even as scholars of comparative religion trace their preferred line, they refer only to what is derived from the periods of jāhiliyyah in human society, which correspond to those highlighted in history. We should remember that historical studies record, merely on the basis of probability, only a tiny portion of human history. What is worse is that when such scholars find some heritage of the worship of the One God, as preached by divine messengers, surviving in a distorted form in an ancient jāhiliyyah, as in the case of Ekhnaton in ancient Egypt, they deliberately ignore its reference to God’s messages. Ekhnaton ruled Egypt after the Prophet Joseph preached the message of God’s oneness. An example of his preaching is related in the Qur’ān, in his discourse with his two fellow prisoners: “I have left the faith of people who do not believe in God, and who deny the truth of the life to come. I follow the faith of my forefathers, Abraham, Isaac and Jacob. It is not for us to associate any partners with God. This is part of God’s grace which He has bestowed on us and on all mankind, but most people do not give thanks. My two prison companions! Which is better: [to believe] in diverse lords, or to believe in God, the One who holds sway over all that exists? Those you worship instead of Him are nothing but names you and your fathers have invented, and for which God has given no sanction from on high. All judgement rests with God alone. He has ordained that you should worship none but Him. This is the true faith, but most people do not know it.” (12: 37-40)
De benadering en methodologie van de vergelijkende godsdienstwetenschap is vijandig tegenover de religieuze benadering. Dit is te wijten aan de historische vijandigheid tussen de Kerk en wetenschappelijk en academisch onderzoek. Daarom werd de methodologie op een zodanige manier ontwikkeld dat de conclusies ervan de Kerk en wat zij bepleit zouden ondermijnen. Het is derhalve een ongeloofwaardige methodologie, omdat zij haar conclusies reeds aan het begin vastlegt. Zelfs toen de vijandigheid tegenover de Kerk afnam nadat haar tirannieke greep op wetenschappelijk onderzoek, politiek en de economie werd verbroken, gingen dezelfde methodologie en benadering voort, omdat academici zich niet van hun fundamentele principes konden ontdoen.
Comparative religion’s approach and methodology is hostile to the religious approach. This is due to the historical hostility between the Church and scientific and academic research. Hence the methodology was devised in such a way as to ensure that its conclusions would undermine the Church and what it advocates. It is, thus, a discredited methodology because it sets its conclusions at the outset. Even when hostility to the Church weakened after its tyrannical grip on scientific research, politics and the economy was broken, the same methodology and approach continued because academics could not rid themselves of their founding principles.
Gebrekkige conclusies zijn onvermijdelijk wanneer de methodologie in de basis gebrekkig is.
Flawed conclusions are inevitable when the methodology is basically flawed.
Dat gezegd zijde, we moeten duidelijk zijn dat wat de benadering, methodologie en conclusies ook zijn, de uitkomst in de basis in strijd is met wat God heeft verklaard in de Qur’ān. Als een niet-moslimonderzoeker vrij is om conclusies te accepteren die duidelijk inconsistent zijn met de Qur’ān, is het voor een zelfverklaarde moslimonderzoeker niet toegestaan om hetzelfde te doen. De Qur’āniche uitspraken over islam en de tijd van onwetendheid (Jahiliyyah), het feit dat islam, in de brede zin, in de menselijke samenleving bestond lang voor de tijd van onwetendheid (Jahiliyyah), en ook dat het geloof in de eenheid van God zeer aanwezig was in de geest van de mensen lang voordat polytheïsme en dualisme ontstonden, zijn absoluut duidelijk en laten geen enkele ambiguïteit toe. Dit valt onder wat 'essentieel bekend' is van ons geloof. Iedereen die de conclusies van het hedendaagse onderzoek in de vergelijkende godsdienstwetenschap wil overnemen, dient zijn keuze te maken:
That said, we should be clear that whatever the approach, methodology and conclusions are, the outcome is basically at variance with what God has stated in the Qur’ān. If a non-Muslim researcher is free to accept conclusions that are clearly inconsistent with the Qur’ān, it is not permissible for a self-confessed Muslim researcher to do so. The Qur’ānic statements on Islam and jāhiliyyah, the fact that islam, in the broad sense, existed in human society long before jāhiliyyah, and also that belief in God’s oneness was very much in people’s minds long before polytheism and dualism are absolutely clear, admitting no ambiguity whatsoever. This comes under what is ‘essentially known’ of our faith. Anyone who wishes to adopt the conclusions of present- day research in comparative religion should make his choice:
Hij accepteert ofwel de uitspraken van God, ofwel die van academici van de vergelijkende godsdienstwetenschappen. Met andere woorden, hij zou moeten kiezen tussen de Islam en de niet-Islam, omdat het woord van God over dit onderwerp duidelijk en definitief is; het is niet gesuggereerd of afgeleid.
he either accepts God’s statements or those of comparative religion’s academics. In other words, he should choose between Islam and non-Islam, because God’s word on this issue is clear and definitive; it is not implied or inferred.
Historical Progress
Maar dit is niet ons belangrijkste discussiepunt hier. We willen kijken naar de lijn van vooruitgang die zuiver geloof nam in de menselijke geschiedenis. Het geloof van overgave aan God alleen, d.w.z.
But this is not our main point of discussion here. We want to look at the line of progress pure faith took in human history. The faith of submission to God alone, i.e.
Islam in zijn bredere zin, en de tijd van onwetendheid (Jahiliyyah) strijden om de menselijke geest. Satan probeert de zwakheden van de mens en zijn natuur als een schepsel met een dubbele vatbaarheid voor goed en kwaad uit te buiten. Hij probeert mensen weg te leiden van het zuivere geloof om hen te laten wegzinken in de tijd van onwetendheid (Jahiliyyah). Wanneer mensen diep zijn weggezakt in de tijd van onwetendheid (Jahiliyyah), stuurt God een boodschapper om hen terug te keren naar het zuivere geloof. Het eerste dat hij uit hun geest zuivert, is de onderwerping aan wie dan ook behalve God in welk aspect van hun leven dan ook, niet enkel in aanbiddingsrituelen of overtuigingen. Met dit helder in ons bewustzijn, kunnen we de situatie van de mensheid vandaag de dag begrijpen en de aard van de islamitische belangenbehartiging bepalen.
islam in its broader sense, and jāhiliyyah compete for human minds. Satan tries to exploit man’s weaknesses and nature as a creature with a dual susceptibility to good and evil. He tries to turn people away from the pure faith in order to sink them into jāhiliyyah. When people have sunk deep into jāhiliyyah, God sends a messenger to turn them back to the pure faith. The first thing he purges from their minds is submission to anyone other than God in any aspect of their life, not merely in worship rituals or beliefs. With this clear in our minds, we can understand humanity’s situation today and determine the nature of Islamic advocacy.
De mensheid als geheel weerspiegelt een terugkeer naar de tijd van onwetendheid (Jahiliyyah) waaruit de Profeet Muhammad ﷺ de mensheid tijdens zijn leven heeft gered. Deze tijd van onwetendheid (Jahiliyyah) neemt verschillende vormen aan. In sommige gemeenschappen weerspiegelt het zich in de duidelijke ontkenning van het bestaan van God zelf, wat betekent dat het betrekking heeft op het geloof en de overtuigingen. Het duidelijkste voorbeeld van dit type zijn de communisten. In andere zien we een verwarde erkenning van het bestaan van God en een duidelijke afwijking in de aanbiddingsrituelen en in overgave en gehoorzaamheid. Dit is het geval van afgodendienaars zoals de hindoes, en ook het geval van de christenen en joden. In andere gemeenschappen vinden we een duidelijke erkenning van het bestaan van God en een correcte uitvoering van de aanbiddingsrituelen, gekoppeld aan een ernstige afwijking in het concept van mensen over de betekenis van de verklaring dat er geen godheid is behalve God en dat Muhammad ﷺ de Boodschapper van God is. Er is ook totale verwarring over de vraag van overgave en gehoorzaamheid. Dit is het type tijd van onwetendheid (Jahiliyyah) dat wordt beoefend door mensen die beweren moslims te zijn.
Humanity as a whole reflects a return to the jāhiliyyah from which the Prophet Muĥammad saved it during his lifetime. This jāhiliyyah takes different forms. In some communities, it is reflected in the clear denial of God’s very existence, which means that it pertains to faith and beliefs. The clearest example of this type is that of the Communists. In others, we see a confused recognition of God’s existence and a clear deviation in worship rituals and in submission and obedience. This is the case of idol worshippers like the Hindus, and also the case of the Christians and Jews. In other communities we find a clear admission of God’s existence and a proper performance of worship rituals, coupled with serious deviation in people’s concept of the meaning of the declaration that there is no deity other than God and that Muĥammad is God’s Messenger. There is also utter confusion about the question of submission and obedience. This is the type of jāhiliyyah practised by people who claim to be Muslims.
Zij stellen zich voor dat zij, enkel door het uitspreken van de basisverklaring en het verrichten van aanbiddingshandelingen, moslims zijn geworden die recht hebben op alles wat de gelovigen in de Islam toekomt, ondanks hun gebrekkige begrip van de betekenis van deze verklaring en hun onderwerping aan andere schepselen. Maar dit zijn allemaal vormen van tijd van onwetendheid (Jahiliyyah), wat betekent dat zij ofwel ongeloof zijn, zoals het eerste type, ofwel het toekennen van partners aan Hem, zoals alle anderen.
They imagine that simply by pronouncing the basic declaration and offering acts of worship they have become Muslims entitled to all that is due to believers in Islam, despite their flawed understanding of the meaning of this declaration and their submission to other creatures. But all these are forms of jāhiliyyah, which means that they are either disbelief like the first type, or association of partners with Him like all others.
Deze visie op de huidige menselijke realiteit bevestigt dat er een andere cyclus is voorbijgegaan en dat de mensheid is teruggekeerd naar de tijd van onwetendheid (Jahiliyyah), wat de fundamentele rol van de pleitbezorgers van de islamitische revival, hun fundamentele taak in het redden van de mensheid en hun vertrekpunt definieert.
This view of present-day human reality confirms that another cycle has passed and that humanity is back in jāhiliyyah, which defines the basic role of the advocates of Islamic revival, their basic task in rescuing humanity and their starting point.
Deze pleitbezorgers moeten beginnen met het oproepen van mensen om de Islam opnieuw te omarmen en de ellendige staat van de tijd van onwetendheid (Jahiliyyah) waarin zij zijn weggezonken, te verlaten. Zij moeten ook de fundamentele betekenis van de Islam definiëren, welke is: het geloof dat alle goddelijkheid toebehoort aan God, het toewijzen van alle aanbidding aan Hem alleen, het onderwerpen van zichzelf aan Hem en het gehoorzamen van Hem in al hun zaken. Tenzij aan al deze elementen wordt voldaan, hebben mensen het geloof van de Islam niet omarmd en kunnen zij niet als moslims worden beschouwd, die genieten van de rechten en privileges die de Islam hen garandeert met betrekking tot hun leven en eigendom.
These advocates must begin by calling on people to embrace Islam anew and to abandon the miserable state of jāhiliyyah into which they have sunk. They must also define the basic meaning of Islam, which is: belief that all Godhead belongs to God, offering all worship to Him alone, submitting themselves to Him and obeying Him in all their affairs. Unless all these elements are met, then people have not embraced the faith of Islam and cannot be considered Muslims, enjoying the rights and privileges which Islam guarantees for them, with regard to their lives and property.
Als een van deze elementen wordt geschonden, is dat een schending van ze allemaal, waardoor de betreffende persoon uit de Islam treedt en de tijd van onwetendheid (Jahiliyyah) ingaat, en hij wordt bestempeld als ongelovige, of afgodendienaar, of beide.
If any of these elements is breached, it is a breach of all of them, taking the person concerned out of Islam into jāhiliyyah, and branding him as unbeliever, or idolater, or both.
De mensheid bevindt zich vandaag de dag op een punt waarop de tijd van onwetendheid (Jahiliyyah) de overhand heeft, en dit kan alleen worden beantwoord door een terugkeer naar de Islam, om de mensen terug te brengen naar de aanbidding van God alleen.
Humanity is today at a point when jāhiliyyah has the upper hand, and this can only be met with a turn to Islam, so as to return people to the worship of God alone.
De kwesties moeten absoluut helder zijn in de geest van de pleitbezorgers van de Islam. Zonder een dergelijke beslissende helderheid zullen zij er niet in slagen hun plicht te vervullen in deze kritieke periode van de menselijke geschiedenis. Zij zullen aarzelen wanneer zij de samenleving van de tijd van onwetendheid (Jahiliyyah) confronteren, denkend dat deze moslim is. Zij zullen niet in staat zijn hun doelstellingen te definiëren, aangezien zij hun vertrekpunt niet kunnen definiëren. Zij moeten beginnen op het punt waar de mensheid zich werkelijk bevindt, niet waar zij beweert te zijn. De kloof tussen de realiteit en de bewering is inderdaad groot.
The issues must be absolutely clear in the minds of the advocates of Islam. Without such decisive clarity, they will fail to discharge their duty in this critical period of human history. They will vacillate when they confront jāhiliyyah society, thinking it to be Muslim. They will not be able to define their objectives, since they cannot define their starting point. They must start at the point where humanity actually is, not where it claims to be. The gulf between the reality and the claim is wide indeed.
Different Messengers, One Attitude
Elke boodschapper werd naar zijn eigen gemeenschap gestuurd. Aan het begin van zijn boodschap was de boodschapper een lid van zijn gemeenschap, die hen aansprak als een broer, en die voor hen al het goede wenste wat een broer voor zijn broers en zussen wenst. Hij wilde dat zij al het goede zouden bezitten dat hij had gevonden in de leiding van God, waarvoor hij duidelijke bewijzen had gevonden die hem door zijn Heer waren geschonken. Dit was de houding van iedere afzonderlijke boodschapper aan het begin; maar bij geen van hen was dit hetzelfde aan het einde.
Every messenger was sent to his own community. At the start of his message, the messenger would be a member of his community, addressing them as a brother, desiring for them all the goodness a brother desires for his siblings. He wanted them to have all the goodness he had found in God’s guidance, and for which he found clear evidence granted by his Lord. This was the attitude of every single messenger at the beginning; but it was not the same with any of them at the end.
Een groep uit elke gemeenschap reageerde op de boodschap. Zij begonnen God alleen te aanbidden. Zo gaven zij zichzelf volledig over aan God, waardoor zij samen een gemeenschap van gelovigen vormden, of een moslimgemeenschap in de bredere zin van het woord. Een andere groep verwierp de boodschap, ontkende de waarheid ervan en bleef zich onderwerpen aan godheden buiten God. Zij bleven in de tijd van onwetendheid (Jahiliyyah). Zo werden zij een gemeenschap van ongelovigen.
A group from among every community responded to the message. They began to worship God alone. Thus, they surrendered themselves totally to God, forming together a community of believers, or a Muslim community, in the broader sense of the term. Another group rejected the message, denying its truth and continuing to submit to deities other than God. They remained in jāhiliyyah. Thus, they became a community of unbelievers.
Dit betekent dat door hun verschillende houdingen tegenover de boodschapper van God en zijn boodschap, dezelfde mensen in twee gemeenschappen veranderden: de ene moslim en de andere afgodendienaar. Ze waren niet langer één gemeenschap, ondanks dat ze van hetzelfde ras en dezelfde afkomst waren. Banden van ras, land en gemeenschappelijke belangen konden hen niet langer verenigen en hun relaties beheersen. Met de goddelijke boodschap ontstond een nieuwe band die dezelfde mensen verenigde of verdeelde. Dit is de band van het geloof, met het type onderwerping dat het vereist en de levenscode die het voorschrijft.
This means that by their different attitudes towards God’s messenger and his message, the same people became two communities: one Muslim and the other idolater. They were no longer one community, despite being of the same race and origin. Ties of race, land and common interests could no longer unite them and govern their relations. With the divine message a new bond came into being, uniting or dividing the same people. This is the bond of faith, with the type of submission it requires and the code of living it lays down.
Wat de voorstanders van de islamitische revival vandaag de dag duidelijk moeten begrijpen, is dat God de gelovigen nooit van de ongelovigen heeft gescheiden totdat de gelovigen zelf zich van de rest van hun volk hadden afgescheiden. Door dit te doen, verklaarden zij hun verwerping van afgoderij, onderwierpen zij zich aan God alleen, en weigerden zij elke tirannieke autoriteit te gehoorzamen. Zij weigerden ook deel te nemen aan het sociale leven van de gemeenschap die werd geregeerd door een autoriteit die wetten handhaafde die verschilden van die van God.
What the advocates of Islamic revival today must clearly understand is that God never set the believers apart from the unbelievers until the believers themselves split away from the rest of their people. In so doing they declared their rejection of idolatry, submitted to God alone, and refused to obey any tyrannical authority. They also refused to participate in the social life of the community ruled by an authority implementing laws different from those of God.
God heeft niet gehandeld om de onrechtdoeners te vernietigen totdat de gelovigen zich van hen hadden afgezonderd. Dit betekent dat de gelovigen aan de rest van hun volk moeten verklaren dat zij een afgezonderde gemeenschap zijn, met een eigen geloof, levenswijze en koers. Dit is essentieel voordat God handelt om Zijn belofte te vervullen om de gelovigen de overwinning te schenken en Zijn straf toe te brengen aan de ongelovigen.
God did not act to destroy the wrongdoers until the believers had separated themselves from them. This means that the believers must declare to the rest of their people that they are a community apart, with a distinctive faith, way of life and line of action. This is essential before God acts to fulfil His promise of granting victory to the believers and inflicting His punishment on the unbelievers.
Het is bijzonder belangrijk dat voorstanders van de islamitische revival deze constante regel begrijpen, zodat zij hun werkwijze kunnen plannen. De eerste stap is om mensen op te roepen zich enkel aan God te onderwerpen, en aan niemand anders. Dezelfde mensen zullen uiteindelijk uiteenvallen in twee groepen. De gelovigen scheiden zich dan van de rest. Wanneer dit alles heeft plaatsgevonden, wordt de belofte van God om de gelovigen de overwinning te schenken vervuld, zoals dit consequent door de geschiedenis heen is gebeurd.
It is particularly important that advocates of Islamic revival should understand this constant rule so as to plan their method of operation. The first step is to call on people to submit themselves to God alone, and to no one else. The same people will eventually split into two groups. The believers then separate themselves from the rest. When all this takes place, God’s promise to grant victory to the believers becomes due for fulfilment, as consistently happened throughout history.
De periode van pleitbezorging en het oproepen van mensen tot geloof kan worden verlengd voordat de scheiding in praktische zin plaatsvindt. De mentale scheiding moet echter direct aan het begin beginnen. Het scheiden van de twee gemeenschappen kan worden uitgesteld, terwijl één generatie of meer van gelovigen offers brengt en ontberingen en marteling ondergaat.
The period of advocacy and calling on people to believe may be prolonged before the separation occurs in practical terms. However, mental separation should start right at the beginning. Separating the two communities may be delayed, while one generation or more of believers provide sacrifices and endure hardship and torture.
De gelovigen moeten desondanks ervan overtuigd blijven dat de belofte van God waarachtiger is dan de schijnbare werkelijkheid. Het zal niet nalaten om op het juiste moment te komen. God schiet er nooit bij tekort Zijn beloften na te komen.
The believers must, nevertheless, remain convinced that God’s promise is more true than the apparent reality. It will not fail to come at the appropriate time. God never fails to honour His promises.
Who Understands The Qur’ān?
Deze observaties over de historische verslagen die in de soera worden gegeven, onthullen aan ons de aard van de islamitische benadering, zoals uiteengezet in de Qur’ān. Het is een praktische benadering in het aangezicht van menselijke realiteiten. Deze geschiedenissen werden aan de Profeet ﷺ verteld toen hij in Makkah was. Het kleine aantal gelovigen was beperkt tot hun stad, en de boodschap was er in de praktijk belegerd. De weg voor hen moet voor die gelovigen lang, zwaar en zonder zichtbaar einde hebben geleken. Deze geschiedenissen toonden hen het einde en schetsten de verschillende fasen die voor hen lagen. De Qur’ān nam de gelovigen zo bij de hand en hielp hen op de weg die een voortzetting was geworden van de mars die aan het begin van de menselijke geschiedenis was gestart, pleitend voor het ware geloof van volledige overgave aan God alleen. Zo voelden zij niet langer dat hun weg verlaten was.
These observations about the historical accounts given in the sūrah reveal to us the nature of the Islamic approach, as outlined in the Qur’ān. It is a practical approach in the face of human realities. These histories were related to the Prophet when he was in Makkah. The small number of believers were confined to their city, and the message practically besieged within it. The road ahead must have seemed to those believers to be long, arduous and without an end in sight. These histories showed them the end and outlined the different stages ahead. The Qur’ān thus took the believers by the hand, helped them on the road that had become a continuation of the march that started at the beginning of human history advocating the true faith of self-surrender to God alone. Thus, they no longer felt that their road was deserted.
Ze voelden zich een nieuwe groep in een voortdurende processie die over een goed uitgestippelde weg liep. Ze bewogen zich van het startpunt naar de finishlijn volgens een goed gedefinieerd plan.
They felt themselves to be a new group in a continuous procession walking along a well charted road. They moved from the starting point to the finishing line according to a well defined plan.
Zo handelde de Qur’ān met de moslimgemeenschap, waarbij Hij haar in veilige en gemeten stappen voortbewoog. Zo kan Hij dat vandaag en in de toekomst doen met de pleitbezorgers van de islamitische revival, door hen op dezelfde wijze voort te bewegen. Deze pleitbezorgers hebben de Qur’ān nodig als een leidend licht, dat hun beweging markeert en hun fasen omlijnt.
Thus did the Qur’ān act with the Muslim community, moving it in safe and measured steps. Thus it can do today and in future with the advocates of Islamic revival, moving them along the same way. These advocates need the Qur’ān as a guiding light, marking its movement and outlining its stages.
Wanneer de Qur’ān deze rol vervult, wordt zij niet langer louter beschouwd als woorden die worden voorgedragen voor zegening. Zij komt tot leven alsof zij nu van hoog boven wordt geschonken om de moslimgemeenschap te leiden, die haar richtlijnen uitvoert en hoopt op de vervulling van de belofte van God die zij duidelijk vermeldt.
When the Qur’ān plays this role, it is no longer treated as mere words recited for blessing. It comes alive as if it is being bestowed now from on high to guide the Muslim community which implements its directives and hopes for the fulfilment of God’s promise which it clearly states.
Dit is wat we bedoelen wanneer we zeggen dat deze Qur’ān haar geheimen alleen openbaart aan de moslimgroep die volgens haar leiding beweegt, om haar boodschap in de praktijk te brengen. Zij onthult deze geheimen niet aan degenen die haar slechts lezen voor zegeningen, artistiek of wetenschappelijk onderzoek, of om haar artistieke schoonheid en verfijnde stijl te waarderen. Geen van hen zal veel van de Qur’ān werkelijk waarderen, omdat de Qur’ān niet van hoog boven is neergezonden voor dergelijke doeleinden. Zij werd eerder geopenbaard om te dienen als een praktische gids die richtlijnen biedt voor uitvoering.
This is what we mean when we say that this Qur’ān reveals its secrets only to the Muslim group which moves according to its guidance, to put its message into practice. It does not reveal these secrets to those who only read it for blessings, artistic or scientific study, or to appreciate its artistic beauty and fine style. None of these will truly appreciate much of the Qur’ān, because the Qur’ān was not bestowed from on high for such purposes. It was rather revealed to act as a practical guide providing directives for implementation.
Degenen die de tijd van onwetendheid (Jahiliyyah) tegengaan met de boodschap van de Islam, die ernaar streven de dwalende mensheid terug te brengen naar het geloof gebaseerd op onderwerping aan God alleen, en die strijden tegen tirannie om de mensheid te bevrijden van de slavernij aan anderen, zijn degenen die de Qur’ān werkelijk begrijpen. Zij zijn degenen die leven in een omgeving die vergelijkbaar is met die welke heerste toen de Qur’ān werd geopenbaard. Zij doen dezelfde poging als degenen die de eersten waren tot wie de Qur’ān zich richtte. Terwijl zij hun inspanningen leveren, waarderen zij de betekenis van de verzen, omdat zij zien hoe een dergelijke betekenis van toepassing is op gebeurtenissen en praktische situaties. Dit op zichzelf is een vergoeding voor alle pijn die zij moeten verdragen en het offer dat zij moeten brengen.
Those who face up to jāhiliyyah with the message of Islam, and who endeavour to return erring humanity to the faith based on submission to God alone, and who strive against tyranny in order to liberate mankind from servitude to others, are the ones who truly understand the Qur’ān. They are the ones who live in an environment similar to that which prevailed when the Qur’ān was revealed. They make the same attempt made by those who were the first to be addressed by the Qur’ān. As they make their endeavours, they appreciate the meaning of its verses, because they see how such meaning applies to events and practical situations. This by itself is compensation for all the pain they have to endure and the sacrifice they have to make.
Wat zeg ik? Is het een vergoeding? Zeker niet. Het is een grote zegen van God. “Zeg: ‘In de gunst van God en Zijn genade, daarin mogen zij zich verblijden; want dit is beter dan alles wat zij verzamelen.’” (10: 58)
What am I saying? Is it compensation? Certainly not. It is a great blessing from God. “Say: ‘In God’s bounty and grace, in this let them rejoice; for this is better than all that they may amass.’” (10: 58)
Alle lof zij aan God Almachtig voor Zijn eindeloze zegeningen.
All praise is due to God Almighty for His endless blessings.