Dit nieuwe gedeelte geeft een verslag van de verschillende groepen en klassen die leefden binnen de moslimgemeenschap ten tijde van de Tabūk-expeditie. Het beschrijft die groepen die deel uitmaakten van de algehele structuur ervan en hun werkelijke houding tegenover het geloof, evenals hun daden en kenmerkende eigenschappen.

This new passage gives an account of the different groups and classes that lived within the Muslim community at the time of the Tabūk Expedition. It describes those groups which were part of its overall structure and their true attitudes to faith as well as their deeds and distinctive characteristics.

In de inleiding tot deze soera hebben we de historische oorzaken geschetst die leidden tot de aanwezigheid van dergelijke verschillende normen van aanvaarding van het geloof binnen de moslimgemeenschap in Madinah. We zullen hier de laatste paar alinea's van die inleiding citeren om onszelf te herinneren aan de algemene situatie van die tijd en de omstandigheden die deze op deze wijze beïnvloedden.

We have outlined, in the Prologue to this sūrah, the historical causes that led to the presence of such different standards of acceptance of the faith among the Muslim community in Madinah. We will quote here the last few paragraphs in that introduction in order to remind ourselves of the general situation at the time and the circumstances influencing it in this way.

De koppige oppositie van de Quraysh bleef fungeren als een barrière die de verspreiding van de Islam naar de rest van Arabië verhinderde. De stam van de Quraysh had het laatste woord in alle religieuze zaken in Arabië, en oefende een zeer sterke invloed uit op economische, politieke en sociale zaken. Bijgevolg zorgde hun vastberaden en onverzoenlijke verzet tegen het nieuwe geloof ervoor dat de rest van Arabië zich ervan afkeerde, of in ieder geval een afwachtende houding aannam totdat de strijd tussen de Quraysh en een van hun eigen kinderen een duidelijke winnaar had voortgebracht. Toen de Quraysh hun onderwerping verklaarden, gevolgd door de grote stammen van Hawāzin en Thaqīf, en nadat de drie belangrijkste Joodse stammen in Madinah eerder waren onderworpen en die van Khaybar waren verslagen, omarmden mensen het nieuwe geloof in grote getale. Heel Arabië onderwierp zich aan de Islam binnen één jaar.

The stubborn opposition of the Quraysh continued to act as a barrier preventing the advance of Islam into the rest of Arabia. The Quraysh tribe had the ultimate say in all religious matters in Arabia, and it exercised a very strong influence over economic, political and social matters. Hence its determined and uncompromising opposition to the new faith ensured that the rest of Arabia turned away from it, or at least adopted a wait-and-see attitude until the fight between the Quraysh and one of its children had produced a clear winner. When the Quraysh declared its submission, followed by the major tribes of Hawāzin and Thaqīf, and when the three main Jewish tribes in Madinah had previously been subdued, and those of Khaybar had been defeated, people embraced the new faith in flocks. The whole of Arabia submitted to Islam within one year.

Met dit in gedachten houdend, kunnen we nu de verzen bespreken die in dit gedeelte zijn opgenomen: “De woestijnbedoevenen zijn standvastiger in ongeloof en hypocrisie, en zijn eerder onwetend over de voorschriften die God aan Zijn Boodschapper ﷺ heeft geopenbaard. Maar God is Alwetend, Wijs.

Bearing this in mind, we can now discuss the verses included in this passage: “The desert Arabs are more tenacious in unbelief and hypocrisy, and more likely to be ignorant of the ordinances which God has revealed to His Messenger. But God is All-knowing, Wise.

Sommige woestijnarabieren beschouwen wat zij mogen uitgeven [in de weg van God] als een verlies, en zij wachten tot er een onheil u treft. De kwade wending van het lot zal de hunne zijn. God hoort alles en weet alles.

Some desert Arabs regard what they may spend [for God’s cause] as a loss, and wait for some misfortune to befall you. The evil turn of fortune will be theirs. God hears all and knows all.

"Nog andere woestijnarabieren geloven in God en de Laatste Dag, en beschouwen wat zij uitgeven [in de weg van God] als een middel om hen dichter bij God te brengen en om [genoemd te worden] in de gebeden van de Boodschapper ﷺ. Het zal voor hen zeker een middel zijn om dichter bij God te komen. God zal hen toelaten tot Zijn genade, want God is Zeer Vergevingsgezind, Barmhartig." (Verzen 97-99)

Still other desert Arabs believe in God and the Last Day, and regard what they spend [for God’s cause] as a means to bring them closer to God and of [their being remembered] in the Messenger’s prayers. It shall certainly be for them a means of drawing near to God. God will admit them to His grace, for God is Much forgiving, Merciful.” (Verses 97-99)

Deze verzen beginnen met het noemen van verschillende klassen woestijnarabieren, van wie sommige stammen dicht bij Madinah woonden. Eerder hadden zij het land van de Islam in Madinah aangevallen, maar later, toen zij de Islam aanvaardden, behoorden zij tot een van de twee groepen die in deze passage worden genoemd. De beschrijvende schets van deze groepen begint met het vaststellen van een regel over hun algemene aard: “De woestijnarabieren zijn standvastiger in ongeloof en hypocrisie, en zijn eerder geneigd onwetend te zijn over de voorschriften die God aan Zijn Boodschapper ﷺ heeft geopenbaard. Maar God is Alwetend, Wijs.” (Vers 97)

These verses begin with mentioning different classes of desert Arabs, some of whose tribes lived close to Madinah. Earlier, they had attacked the land of Islam in Madinah, but later, when they accepted Islam, they belonged to either one of the two groups mentioned in this passage. The descriptive outline of these groups begins with establishing a rule about their general nature: “The desert Arabs are more tenacious in unbelief and hypocrisy, and more likely to be ignorant of the ordinances which God has revealed to His Messenger. But God is All-knowing, Wise.” (Verse 97)

Nadat een algemene beschrijving van de woestijnarabieren is gegeven, classificeert de soera hen verder op basis van wat er in hun karakter is veranderd door het geloof, en de kloof die is ontstaan tussen harten die de vreugde hebben ervaren die door het geloof wordt voortgebracht en degenen die ongelovig en hypocriet bleven. Deze beschrijving wordt getekend tegen de achtergrond van de situatie van de moslimgemeenschap op dat moment: “Sommige woestijnarabieren beschouwen wat zij mogen uitgeven [in de zaak van God] als een verlies, en wachten tot een onheil u treft. Het kwaadaardige lot zal het hunne zijn.

Having given a general description of the desert Arabs, the sūrah classifies them further on the basis of what changes in their characteristics the faith has produced, and the gap that has emerged between hearts that have experienced the happiness generated by faith and those that remained unbelieving, hypocritical. This description is drawn against the background of the situation of the Muslim community at that time: “Some desert Arabs regard what they may spend [for God’s cause] as a loss, and wait for some misfortune to befall you. The evil turn of fortune will be theirs.

“God hoort alles en weet alles.” (Vers 98) Waarschijnlijk worden de hypocrieten onder de woestijnmensen eerst genoemd om hen te groeperen met de hypocrieten in Madinah, die het onderwerp van discussie waren in de vorige passage. Dit vult de discussie over hypocrieten uit beide gebieden aan.

God hears all and knows all.” (Verse 98) Most probably the hypocrites among the desert people are mentioned first in order to group them with the hypocrites in Madinah who were the subject of discussion in the previous passage. This complements the discussion of hypocrites from both areas.

“Sommige woestijnarabieren beschouwen wat zij mogen uitgeven [in de weg van God] als een verlies.” (Vers 98)

“Some desert Arabs regard what they may spend [for God’s cause] as a loss.” (Verse 98)

Zo iemand moet een deel van zijn geld geven als armenbelasting (Zakah) en bijdragen aan de jihad-campagnes. Op deze manier levert hij het bewijs dat hij een moslim is en is hij daardoor in staat om te genieten van de gemakken van het leven binnen de moslimgemeenschap. Hij is ook in staat om gunsten te winnen bij de moslims, die de belangrijkste macht in Arabië vormden. Voor hem is wat hij uitgeeft een duidelijk verlies dat hij gedwongen is te betalen. Hij geeft het niet uit uit goede wil jegens de islam of de moslims. Hij vindt het niet prettig dat zij overwinnaars zijn. Inderdaad, zijn werkelijke houding is heel anders. Hij “wacht tot er een onheil over jullie komt.” (Vers 98) Hij zou het geweldig vinden om de moslims in een staat van nederlaag na een strijd te zien terugkeren. Hij zou dolblij zijn als hen onheil zou treffen.

Nadat de woestijnarabieren zijn geclassificeerd, classificeert de soera nu de gehele gemeenschap, zowel in stedelijke als in woestijngebieden, in vier groepen: de voorhoede die de leiding nam onder de emigranten (Muhajirun) en de helpers (Ansar), evenals degenen die in hun voetsporen volgden; degenen die verhard waren in hun hypocrisie, of ze nu in Madinah woonden of in de nabijgelegen woestijn; degenen die goede daden combineerden met slechte daden; en degenen van wie de zaken zijn uitgesteld voor het oordeel. Deze groepen worden geschetst in de volgende verzen:

Having classified the desert Arabs, now the sūrah classifies the whole community, in urban and desert areas alike, into four groupings: the vanguard who took the lead among the Muhājirīn and the Anşār as well as those who followed in their footsteps, those who were hardened in their hypocrisy whether they lived in Madinah or in the desert nearby, those who combined good deeds with bad ones, and those whose cases were deferred for judgement. These groups are outlined in the following verses:

Wat betreft de eersten die de weg wijzen, van de emigranten (Muhajirun) en de helpers (Ansar), evenals degenen die hen volgen in rechtvaardigheid, God is wel tevreden over hen, en zij zijn wel tevreden met Hem. Hij heeft voor hen tuinen bereid waar stromend water doorheen vloeit, waarin zij voor eeuwig zullen verblijven. Dat is de ultieme overwinning. Sommige woestijnarabieren om jullie heen zijn hypocrieten, en zo zijn ook sommige mensen uit Madinah, die inderdaad volhardend zijn in hun hypocrisie. Jullie kennen hen niet, maar Wij kennen hen.

As for the first to lead the way, of the Muhājirīn and the Anşār, as well as those who follow them in [the way of] righteousness, God is well pleased with them, and well pleased are they with Him. He has prepared for them gardens through which running waters flow, where they shall abide for ever. That is the supreme triumph. Some desert Arabs around you are hypocrites, and so are some of the people from Madinah, who are indeed persistent in their hypocrisy. You do not know them, but We know them.

Twee keer zullen Wij hen straffen, en daarna zullen zij worden overgelaten aan een zware straf.

Twice shall We punish them, and then they will be given over to a grievous suffering.

Er zijn anderen die hun zonden hebben erkend, nadat zij goede daden met kwade hadden vermengd. Het kan goed zijn dat God hun berouw zal aanvaarden. God is zeer vergevensgezind, Barmhartig. Neem een deel van hun bezit als aalmoezen, zodat u hen daarmee kunt reinigen en zuiveren; en bid voor hen: want uw gebeden zijn een bron van troost voor hen. God hoort alles en weet alles. Weten zij niet dat het God alleen is Die berouw aanvaardt van Zijn dienaren, en dat Hij werkelijk Degene is Die aalmoezen aanneemt, en dat God de enige is Die berouw aanvaardt en barmhartigheid schenkt? Zeg tot hen: Doe wat u wilt. God zal uw daden zien, en zo ook Zijn Boodschapper ﷺ, en de gelovigen; en uiteindelijk zult u worden gebracht voor Hem Die alles weet wat buiten het bereik van de menselijke waarneming ligt en alles wat openbaar is, wanneer Hij u zal vertellen wat u gewoon deed. En toch zijn er anderen die moeten wachten op het oordeel van God. Hij zal hen ofwel straffen, ofwel zich tot hen wenden in Zijn barmhartigheid. God is Alwetend, Wijs. (Verzen 100-106)

Maar de samenleving in Madinah behield dit niveau van zuiverheid niet, ondanks de verspreiding van de Islam. Veel mensen, vooral degenen die in invloedrijke posities zaten, voelden dat zij een vergelijkbaar standpunt moesten innemen als hun volk om hun posities te behouden. Toen de Slag bij Badr plaatsvond, dacht de belangrijkste figuur onder hen, `Abdullāh ibn Ubayy ibn Salūl, dat de Islam stevige wortels had geschoten en niet gemakkelijk ontworteld kon worden. Daarom deed hij zich voor als een moslim. Het was wellicht onvermijdelijk dat velen de Islam aanvaardden om bij te blijven met hun volk. Zij waren geen hypocrieten, maar zij hadden de Islam niet volledig begrepen of zichzelf er naar gevormd. Dit betekende dat de gemeenschap in Madinah verschillende niveaus van toewijding aan het nieuwe geloof kende.

But the Madinah society did not maintain this level of purity despite the spread of Islam. Many people, especially those who were in positions of influence, felt they had to take a similar stand to their people in order to maintain their positions. When the Battle of Badr took place, the leading figure among these, `Abdullāh ibn Ubayy ibn Salūl, thought that Islam had established firm roots and could not be easily dislodged. Hence, he pretended to be a Muslim. It was perhaps inevitable that many accepted Islam in order to keep abreast of their people. They were not hypocrites, but they had not fully understood Islam or moulded themselves according to it. This meant that the community in Madinah had different levels of commitment to the new faith.

Op dit punt begon de unieke islamitische methode van educatie haar werk onder het toezicht van de Profeet ﷺ om deze nieuwe elementen te vormen. Het was gericht op het bereiken van samenhang binnen de moslimgemeenschap op ideologisch, moreel en gedragsmatig niveau.

At this point, the unique Islamic method of education began its work under the Prophet’s supervision in order to mould these new elements. It aimed to achieve coherence within the Muslim community at the ideological, moral and behavioural levels.

Wanneer we de soera's lezen die in Madinah werden geopenbaard, in de ongeveer chronologische volgorde van hun openbaring, merken we de grote inspanning op die tot doel had de nieuwe elementen in de moslimgemeenschap te absorberen en te hervormen, vooral omdat er altijd nieuwkomers waren. Dit was het geval ondanks de vastberaden oppositie van de Quraysh en hun pogingen om andere Arabische stammen aan hun zijde te krijgen, en ondanks de kwaadaardige plannen van de Joden en hun inspanningen om vijandige krachten te mobiliseren tegen het nieuwe geloof en de voorvechters ervan. Daarom was er de inspanning om nieuwkomers op hetzelfde niveau te brengen als de elite, want dit was nodig als zij met vastberadenheid zouden willen voortgaan.

When we read the sūrahs revealed in Madinah, in the approximate order of their revelation, we note the great effort that aimed to absorb and remould the new elements in the Muslim community, particularly because there were always newcomers. This was the case despite the determined opposition of the Quraysh and its attempts to win other Arabian tribes to its side, and despite the wicked designs of the Jews and their efforts to marshal hostile forces to the new faith and its advocates. Hence, the effort to bring newcomers to the same level as the elite, for this was needed if they were to continue with determination.

De structuur van de moslimgemeenschap in Madinah bleef echter over het algemeen solide, omdat deze in essentie steunde op haar stevige fundament, bestaande uit de elite van de emigranten (Muhajirun) en de helpers (Ansar). Dit fundament gaf de moslimgemeenschap haar sterke grondwet die alle verzwakkende elementen weerstond en alle gevaren overwon die mogelijk zouden zijn meegebracht door nieuwkomers die nog niet in de gemeenschap waren geïntegreerd.

However, the structure of the Muslim community in Madinah remained generally sound, because it essentially relied on its solid foundation, made up of the elite of the Muhājirīn and the Anşār. This foundation gave the Muslim community its strong constitution that withstood all weakening elements and overcame all hazards that might have been brought in by newcomers who had not yet been integrated into it.

Geleidelijk aan werden deze nieuwe elementen geïntegreerd in de solide kern, en de aantallen van de zwakken, de hypocrieten en degenen die de ideologische helderheid misten die dient als de basis van alle relaties en banden, namen af. Kort voor de verovering van Makkah was de moslimgemeenschap in Madinah zeer dicht bij een volledige integratie, wat het dichtstbijzijnde model van een samenleving bood dat de islamitische opvoeding tracht te realiseren.

Gradually, these new elements were integrated into the solid core, and the numbers of the weak, the hypocrites, and those who lacked the ideological clarity that serves as the basis of all relations and ties dwindled. Shortly before the conquest of Makkah, the Muslim community in Madinah was very close to complete integration, providing the closest model of society Islamic education seeks to bring into existence.

Er bleven ongetwijfeld verschillende niveaus van deelname bestaan, afhankelijk van de uiteenlopende daden die verschillende individuen verrichtten voor de Islam. Sommige groepen onderscheidden zich door de toewijding, het werk en het offer dat zij brachten om Gods zaak te dienen. Voorbeelden hiervan waren de eersten die in de Islam geloofden onder de emigranten (Muhajirun) en de helpers (Ansar), de mensen van Badr, degenen die deelnamen aan de eed die aan de Profeet ﷺ werd afgelegd bij al-Hudaybiyah, en in het algemeen degenen die schenkingen deden en vochten vóór de verovering van Makkah. Qur’ānic en overlevering (Hadith) teksten, evenals de praktische situatie in de moslimgemeenschap, bevestigden deze onderscheidingen die voortvloeiden uit de daden die voor de Islam werden verricht...

There undoubtedly remained different levels of participation according to the various actions different individuals undertook for Islam. Some groups were distinguished by the dedication, work and sacrifice they made to serve God’s cause. Examples of these were the earliest to believe in Islam among the Muhājirīn and the Anşār, the people of Badr, those who were party to the pledge given to the Prophet at al-Ĥudaybiyah, and generally those who donated and fought before the conquest of Makkah. Qur’ānic and ĥadīth texts, as well as the practical situation in the Muslim community confirmed these distinctions that resulted from action taken for Islam...

De tweede groep staat in totaal contrast met de groep die we zojuist hebben beschreven: “Sommige Arabieren uit de woestijn om jullie heen zijn hypocrieten, en dat geldt ook voor sommigen van de mensen uit Madinah, die inderdaad volhardend zijn in hun hypocrisie. Jullie kennen hen niet, maar Wij kennen hen. Twee keer zullen Wij hen straffen, en daarna zullen zij worden overgelaten aan een zware straf.” (Vers 101) We hebben uitgebreid besproken wat de aard van de hypocrieten is, of zij nu in Madinah leefden of in de Arabische woestijn. De soera heeft talrijke voorbeelden gegeven van hun houding.

The second group is in total contrast with the one we have just described: “Some desert Arabs around you are hypocrites, and so are some of the people from Madinah, who are indeed persistent in their hypocrisy. You do not know them, but We know them. Twice shall We punish them, and then they will be given over to a grievous suffering.” (Verse 101) We have discussed at length the nature of the hypocrites, whether they lived in Madinah or in the Arabian desert. The sūrah has given numerous examples of their attitude.

Hier wijst het echter op een bijzonder type hypocriet dat een grote vaardigheid heeft verworven in het verbergen van hun ware houding, tot op het punt dat zij onbekend blijven voor de Profeet ﷺ, ondanks zijn diepe inzicht en grote ervaring. Wat is er zo bijzonder aan dergelijke hypocrieten?

Here, however, it points to a special type of hypocrite who acquired great skill in hiding their true attitude to the extent that they remain unknown to the Prophet, despite his profound insight and great experience. What is so special about such hypocrites?

God verklaart dat dergelijke hypocrieten in Madinah waren, evenals onder de nabijgelegen bedoeïenen. Hij stelt Zijn Boodschapper ﷺ en de gelovigen gerust dat de plannen van de hypocrieten niets zullen uitrichten. Hij waarschuwt ook de hypocrieten die bekwaam waren in het verbergen van hun ware positie dat zij niet aan de straf van God zullen ontsnappen. Voorwaar, hun straf zal worden verdubbeld in dit leven evenals in het hiernamaals. “Jullie kennen hen niet, maar Wij kennen hen. Tweemaal zullen Wij hen straffen, en daarna zullen zij worden overgelaten aan een zware kwelling.” (Vers 101) Misschien is de meest nabije interpretatie van de dubbele straf in dit leven dat zij zich zorgen maken dat hun ware aard door de moslimgemeenschap wordt ontdekt, en de straf die hen door de engelen wordt toegebracht wanneer zij hun zielen verzamelen, waarbij zij hen op hun gezichten en ruggen slaan. Alternatief verwijst het naar de pijn die zij voelen wanneer zij de moslims zien triomferen over de krachten van de onwaarheid en hun angst dat hun ware gevoelens worden ontdekt. God weet het beste wat de precieze betekenis van Zijn uitspraak is.

God declares that such hypocrites were in Madinah, as well as among the nearby desert Arabs. He reassures His Messenger and the believers that the hypocrites’ scheming will come to nothing. He also warns the hypocrites who were adept at hiding their true position that they will not escape God’s punishment. Indeed their punishment will be doubled in this life as well as in the life to come. “You do not know them, but We know them. Twice shall We punish them, and then they will be given over to a grievous suffering.” (Verse 101) Perhaps the closest interpretation of the double punishment in this life is that they worry lest their reality be discovered by the Muslim community, and the punishment inflicted on them by the angels when they gather their souls, hitting them on their faces and backs. Alternatively, it refers to the pain they feel when they see the Muslims triumph over the forces of falsehood and their fear lest their true feelings are discovered. God knows best the precise meaning of His statement.

De vierde groep mensen in de samenleving die leefde in Madinah en de omliggende gebieden op het moment van de openbaring van deze soera, wordt aan God overgelaten om in hun zaak te oordelen: “En er zijn anderen die moeten wachten op Gods oordeel. Hij zal hen ofwel straffen, ofwel zich tot hen wenden in Zijn barmhartigheid. God is Alwetend, Wijs.” (Vers 106)

The fourth group of people in the society that lived in Madinah and its surrounding area at the time of the revelation of this sūrah are left to God to judge in their case: “And yet there are others who must await God’s judgement. He will either punish them or turn to them in His mercy. God is All-knowing, Wise.” (Verse 106)

Dit is de vierde groep mensen die niet deelnam aan de expeditie, en van wie de zaken werden uitgesteld voor het oordeel. Zij verschilden van de hypocrieten, degenen die excuses maakten, en degenen die berouw toonden en hun fout erkenden. Tot de openbaring van deze verzen was er niets bepaald in de zaak van deze groep. Hun zaken werden aan God overgelaten voor het oordeel. Noch zij, noch iemand anders, wist welke beslissing er genomen zou worden. Er wordt overgeleverd dat dit vers specifiek spreekt over Murārah ibn al-Rabī`, Ka`b ibn Mālik en Hilāl ibn Umayyah. Deze drie namen niet deel aan de expeditie uit luiheid en omdat zij de voorkeur gaven aan het comfort van het leven thuis boven het marcheren in de hitte van de woestijn. Zij werden anders behandeld door de Profeet ﷺ, en hun zaken zullen later in volle omvang worden besproken.

This is the fourth group of people who did not join the expedition, and whose cases were deferred for judgement. These were different from the hypocrites, the apologetic, and the repentant who admitted their error. Until the revelation of these verses, nothing had been determined in the case of this group. Their cases were left to God for judgement. Neither they nor anyone else were aware of what decision would be taken. It is reported that this verse speaks specifically about Murārah ibn al-Rabī`, Ka`b ibn Mālik and Hilāl ibn Umayyah. These three did not take part in the expedition out of laziness and in preference for the comforts of life at home to marching in the desert heat. They were treated differently by the Prophet, and their cases will be discussed in full later.

Al-Ţabarī rapporteert op gezag van Ibn `Abbās: “Na de openbaring van het vers dat zegt: ‘Neem een deel van hun bezit als zakoe de, zodat u hen daarmee reinigt en zuivert’, nam de Profeet ﷺ geld aan van Abū Lubābah en zijn metgezellen en gaf het als zakoe de namens hen weg. Er bleven nog drie anderen over die zichzelf niet hadden geketend zoals Abū Lubābah. Zij werden noch ontheven, noch werd er melding van gemaakt.”

Al-Ţabarī reports on the authority of Ibn `Abbās: “After the revelation of the verse which says, “Take a portion of their money as charity, so that you may cleanse and purify them thereby,” the Prophet took money from Abū Lubābah and his companions and gave it away in charity on their behalf. There remained three more who did not chain themselves like Abū Lubābah. They were neither excused nor given any mention.

En er zijn zij die een gebedsplaats hebben opgericht met kwaadaardige motieven, om ongeloof en verdeeldheid onder de gelovigen te bevorderen, en om een uitvalsbasis te bieden voor degenen die reeds tegen God en Zijn Boodschapper ﷺ hebben gevoerd.

And there are those who have established a house of worship out of mischievous motives, to promote unbelief and disunity among the believers, and to provide an outpost for those who have already been warring against God and His Messenger.

Zij zullen zeker zweren: ‘Wij hebben slechts de beste intenties.’ God getuigt dat zij zeker leugenaars zijn. Zet daar nooit een voet. Alleen een huis van aanbidding dat vanaf de allereerste dag is gesticht op vroomheid, is het waard dat u daar staat om te bidden.

They will certainly swear: ‘We have only the best of intentions.’ God bears witness that they certainly are liars. Never set a foot there. Only a house of worship that from the very first day has been founded on piety is worthy of you standing to pray there.

In hen zijn mannen die ernaar streven in zuiverheid te groeien, want God houdt van hen die zichzelf zuiveren.

In it are men who love to grow in purity, for God loves those who purify themselves.

Wie is beter: een man die zijn gebouw fundeert [gemotiveerd door een gevoel van] Godsvrees en het zoeken naar Zijn welgevallige goedkeuring, of een die zijn gebouw fundeert op de rand van een afbrokkelende afgrond, zodat het met hem mee stort in het vuur van de hel? God leidt de onrechtvaardigen niet. De structuur die zij hebben gebouwd, zal een bron van onrust in hun harten blijven, totdat hun harten in stukken worden gescheurd. God is Alwetend, Wijs. (Versen 107-110)

Who is better: a man who founds his building [motivated by a sense of] being God- fearing and seeking His goodly acceptance, or one who founds his building on the edge of a crumbling precipice, so that it tumbles with him in the fire of hell? God does not guide the wrongdoers. The structure which they have built will continue to be a source of disquiet in their hearts, until their hearts are torn to pieces. God is All-knowing, Wise. (Verses 107-110)

Het verhaal van deze moskee die bedoeld was voor onheil, is prominent aanwezig in de gebeurtenissen van de expeditie naar Tabūk. Dit is de reden voor de specifieke vermelding van de hypocrieten die deze bouwden. Hun zaak wordt uitgebreid besproken na het voltooien van de bespreking van de verschillende groepen mensen in de moslimsamenleving op dat moment.

The story of this mosque intended for mischief is prominent in the events of the expedition to Tabūk. This is the reason for making specific mention of the hypocrites who built it. Their case is discussed at length after completing the discussion of the various groups of people in the Muslim society at the time.

Het was destijds, in de tijd van de Profeet ﷺ, dat een moskee voor het zaaien van onrust werd gebouwd door de hypocrieten, met het doel om plannen te smeden tegen de Islam en de positie van de moslims te ondermijnen. Het doel ervan was om ongeloof te bevorderen en een dekmantel te bieden voor degenen die complotten smeedden tegen de moslimgemeenschap, waarbij zij samenwerkten met de vijanden van de Islam terwijl zij zich voordeden als gelovigen. Dezelfde soorten moskeeën worden nog steeds opgesteld in een grote verscheidenheid aan vormen, waarbij gebruik wordt gemaakt van geavanceerd kwaad. Deze kunnen de vorm aannemen van een activiteit die schijnbaar de Islam probeert te bevorderen, maar in werkelijkheid werkt om deze uit te wissen of te vervormen, of om haar haar ware karakter te ontnemen. Zij kunnen ook regimes of sociale ordeningen vestigen die een valse religieuze vlag hijsen, terwijl zij in werkelijkheid de Islam ondermijnen. Ze kunnen ook de vorm aannemen van organisaties, boeken en onderzoek die een religieus uiterlijk aannemen om degenen te kalmeren die zich ongemakkelijk voelen wanneer zij zien dat de Islam wordt aangevallen door haar vijanden. Deze organisaties en boeken proberen hun zorgen te sussen door hen gerust te stellen dat de Islam nog steeds in een gezonde positie verkeert.

It was then at the time of the Prophet that a mosque for mischief making was built by the hypocrites, intended to scheme against Islam and to undermine the position of the Muslims. Its purpose was to promote unbelief and to provide a cover for those who plotted against the Muslim community, co-operating with the enemies of Islam while pretending to be believers. The same types of mosque are still being established in a great variety of forms, making use of advanced evil. These may take the form of an activity which ostensibly seeks to promote Islam, but works in reality to obliterate or disform it or to deprive it of its true character. They may also establish regimes or social orders which raise a false religious banner, when in reality they undermine Islam. They can also take the form of organizations, books and research which take on a religious guise in order to pacify those who feel ill at ease as they see Islam being attacked by its enemies. These organizations and books try to quieten their worries, reassuring them that Islam is still in a healthy position.

Omdat er zoveel maskers en vermomde plaatsen van onheil zijn, is het belangrijk dat deze bekend en geïdentificeerd worden. Ze moeten hun ware kleuren laten zien en hun werkelijkheid moet blootgelegd worden. Als wij dit doen, doen we slechts wat er met deze moskee werd gedaan toen de ware aard ervan zo duidelijk en krachtig werd ontmaskerd:

Because there are so many masks and disguised places of mischief, it is important that they should be known and identified. They should be made to appear in their true colours, and their reality laid bare. If we do this, we will only be doing what was done to this mosque once its true nature was unmasked so clearly and powerfully: