Al-Imran (Een hoge prijs voor het Paradijs) 137 - 148 - In de schaduw van de Qur'an

Al-Imran (Een hoge prijs voor het Paradijs) 137 - 148 - In de schaduw van de Qur'an | Quran Course

Dit passage becommentarieert de vroege gebeurtenissen van de Slag bij Uĥud tot het punt waarop de overwinning, die binnen handbereik was voor het leger van de moslims, veranderde in een nederlaag. Terwijl de Qur’ān becommentarieert op deze gebeurtenissen, streeft het ernaar bepaalde regels en principes vast te stellen. De gebeurtenissen zelf zijn slechts een middel dat door de Qur’ān wordt ingezet om de waarheid bij de moslims onder de aandacht te brengen. Deze commentaren beginnen met een verwijzing naar een steeds terugkerend patroon dat degenen die Gods boodschap verwerpen en als een leugen bestempelen, overspoelt. De moslims worden hier verteld dat de overwinning van de Quraysh in deze specifiende slag een eenmalige gebeurtenis is die een specifieke les overbrengt. Zij worden opgeroepen om hun standvastigheid te tonen en hun superioriteit door middel van geloof te voelen. Als zij hebben geleden, dan hebben de afgodendienaars ook geleden in dezelfde slag. Wat de moslims is overkomen, is op bepaalde manieren nuttig, omdat het helpt om degenen te onderscheiden die standvastig zijn in hun geloof en om onder hen martelaren te selecteren die bereid zijn hun leven te offeren voor hun geloof.

This passage comments on the early events of the Battle of Uĥud up to the point at which the victory which was well within the grasp of the Muslim army turned into defeat. As the Qur’ān comments on these events, it seeks to establish certain rules and principles. The events themselves are only a means employed by the Qur’ān to drive the truth home to the Muslims. These comments begin with a reference to an ever-recurring pattern which engulfs those who reject God’s message and describe it as a lie. The Muslims are told here that the Quraysh victory in this particular battle is a one-off incident delivering a particular lesson. They are called upon to demonstrate their steadfastness and to feel their superiority through faith. If they have suffered, the idolaters have also suffered in the same battle. What happened to the Muslims is useful in certain ways as it helps distinguish those who are firm in their faith and select from among them martyrs who are ready to sacrifice their lives for their faith.

Bovendien worden de moslims geconfronteerd met de dood, nadat zij daar naar hadden verlangd. Hun beloften en wensen worden op deze wijze op de proef gesteld. Dit alles helpt de moslimgemeenschap om de nodige middelen te verwerven om haar vijanden het hoofd te bieden en het gewenste resultaat te bereiken van het wegvagen van de ongelovigen. Zowel in nederlaag als in overwinning wordt het uiteindelijke doel gediend.

Moreover, the Muslims are brought face to face with death, after they had wished for it. Their promises and wishes are thus put to the test. All this helps the Muslim community acquire the necessary equipment to face its enemies and to bring about the desired result of wiping out unbelievers. In both defeat and victory, the overall goal is served.

In de Slag bij Uĥud leden de moslims een tegenslag: ze werden verslagen en velen van hen werden gedood. Fysiek en mentaal ondergingen zij beproeving. Zeventig van de metgezellen van de Profeet ﷺ werden gedood. De Profeet ﷺ zelf raakte gewond, evenals degenen die hem verdedigden. Dit alles schudde de gelovigen; zij hadden zo'n klap niet verwacht na hun spectaculaire overwinning bij Badr. Zij vroegen zich af: “Hoe kon dit ons overkomen? Hoe kan deze wending van de gebeurtenissen plaatsvinden terwijl wij moslims zijn?” De Qur’ān herinnert hen hier eraan dat er patronen zijn die uiteindelijk zullen plaatsvinden. Moslims zijn geen bijzonder type mensen. De natuurwetten die van toepassing zijn op het menselijk leven, zullen blijven functioneren. Niets gebeurt uit het niets. Als zij de natuurwetten onderzoeken en begrijpen welke regels hen beïnvloeden, zullen zij in staat zijn om de lessen van alle gebeurtenissen te leren. Zij zullen beseffen dat de wet van God nooit faalt. Niets gebeurt tevergeefs. Zij zullen ook in staat zijn om hun toekomstige weg uit te stippelen in het licht van wat er in het verleden is gebeurd. Zij zullen niet passief blijven, leunend op het feit dat zij moslims zijn, en verwachten de overwinning te behalen zonder te doen wat nodig is om deze te bereiken. De belangrijkste hiervan is gehoorzaamheid aan God en aan Zijn Boodschapper ﷺ.

In the Battle of Uĥud, the Muslims suffered a misfortune: they were defeated and many of them were killed. Physically and mentally, they endured affliction. Seventy of the Prophet’s Companions were killed. The Prophet himself was wounded as were those who defended him. All this shook the believers; they had not expected such a blow after their spectacular victory at Badr. They wondered: “How could this happen to us? How can this turn of events come about when we are Muslims?” The Qur’ān reminds them here that there are patterns which will eventually come to pass. Muslims are not a special type of men. The laws of nature which apply to human life will continue to operate. Nothing comes about out of the blue. If they examine the laws of nature and understand what rules affect them, they will be able to learn the lessons of all events. They will realise that God’s law never fails. Nothing happens in vain. They will also be able to carve out their future way in the light of what has happened in the past. They will not stand idle, relying on the fact that they are Muslims, and expect to have victory without doing what is necessary to achieve it. Foremost among these is obedience to God and to His Messenger.

Velen zijn voor jou voorbijgegaan. Ga over de aarde en zie wat het lot was van hen die de waarheid als leugens omschreven. Dit is een duidelijke uiteenzetting voor de mensheid, evenals een leiding en een vermaning voor de Godvrezenden. (Verzen 137-8)

Many patterns have passed away before you. Go about the earth and see what was the fate of those who described the truth as lies. This is a plain exposition for mankind, as well as a guidance and an admonition for the God-fearing. (Verses 137-8)

De patronen waarnaar de soera hier verwijst, en waar zij de aandacht van de gelovigen op vestigt, hebben betrekking op het lot van hen die, gedurende de geschiedenis, de boodschap van God hebben ontkend en deze als een leugen hebben omschreven, en op het feit dat dagen van voorspoed en tegenspoed afwisselen tussen mensen en gemeenschappen. De geïdentificeerde patronen dienen ook om mensen te beproeven om te weten of zij werkelijk gelovigen zijn, en geduldig in tegenspoed. Een ander belangrijk patroon is het feit dat overwinning altijd wordt verleend aan hen die standvastig zijn, terwijl de ongelovigen worden weggevaagd. Terwijl deze overeenkomstige delen worden geschetst, wordt de gelovigen veel aanmoediging gegeven om vol te houden en standvastig te blijven. Zij worden getroost voor hun tegenspoed, die hen niet alleen is overkomen.

The patterns to which the sūrah refers here, and to which it draws the attention of the believers, concern the fate of those who, throughout history, denied God’s message and described it as a lie, and the fact that days of fortune and misfortune alternate between people and communities. The patterns identified also test people in order to know whether they are truly believers, and patient in adversity. Another pattern of importance is the fact that victory is always granted to those who are steadfast, while the unbelievers are blotted out. As these corresponding parts are outlined, much encouragement is given to the believers to persevere and remain steadfast. They are consoled for their misfortune, which has not befallen them alone.

Iets soortgelijks is hun vijanden overkomen. Zij zouden zich moeten herinneren dat zij een superieur geloof en doel hebben ten opzichte van dat van hun vijanden, en dat zij genieten van goddelijke leiding en een volmaakte constitutie bezitten.

A similar one has befallen their enemies. They should remember that they have a superior faith and aim to those of their enemies and that they enjoy Divine guidance and have a perfect constitution.

Bovendien zal de uiteindelijke overwinning de hunne zijn, terwijl hun tegenstanders verslagen zullen worden: “Velen zijn u reeds voorafgegaan. Ga over de aarde en zie wat het lot was van hen die de waarheid als leugens omschreven.” (Vers 137) De Qur’ān verbindt het heden met het verleden om naar de toekomst te wijzen. De Arabieren, die de eersten waren die door de Qur’ān werden aangesproken, hadden in hun leven vóór de Islam niets, noch ervaring noch kennis, dat hen in staat zou stellen om een dergelijk breed zicht op het leven en de gebeurtenissen te hebben. De Islam gaf hen inderdaad een nieuw leven en maakte van hen een natie om de mensheid te leiden.

Moreover, ultimate victory will be theirs, while their opponents will be vanquished: “Many patterns have passed away before you. Go about the earth and see what was the fate of those who described the truth as lies.” (Verse 137) The Qur’ān relates the present to the past in order to point to the future. The Arabs who were the first to be addressed by the Qur’ān had nothing in their lives, neither experience nor knowledge, prior to Islam, to enable them to have such a wide view of life and its events. Islam indeed gave them a new life and made out of them a nation to lead mankind.

Het stammenstelsel in hun gemeenschap had hen nooit in staat kunnen stellen om de relatie te begrijpen tussen het leven van de mensen van Arabia, of zelfs het menselijk leven in het algemeen, en de natuurwetten die alles in het leven beheersen. Het nieuwe concept, Islam, vertegenwoordigde een grote breuk die niet had kunnen voortkomen uit hun stammenmaatschappij of hun levensomstandigheden. Het werd hen geschonken door hun nieuwe geloof. Zij werden binnen een kwart eeuw tot deze standaard verheven, terwijl hun tijdgenoten er niet in slaagden om dit niveau gedurende vele eeuwen te bereiken.

The tribal system in their community could never have enabled them to appreciate the relationship between the life of the people of Arabia, or indeed human life in general, and the laws of nature which govern everything in life. The new concept, Islam, represented a great departure which could not have developed out of their tribal society or their life conditions. It was given to them by their new faith. They were elevated to this standard within a quarter of a century, while their contemporaries could not manage to reach this level for many centuries to come.

Zij konden gedurende vele generaties niet erkennen dat de natuurwetten nooit falen.

They could not for many generations recognise that the laws of nature never fail.

Toen zij dat echter deden, negeerden zij het feit dat de wil van God vrij en absoluut is, en dat alle zaken tot Hem worden teruggebracht. Deze natie van de Islam was in staat om dit alles te herkennen en te begrijpen. Dit stelde haar in staat om de balans tussen de vrije wil van God en de constante natuurwetten te waarderen. Zo voerden zij hun leven op basis van werken binnen de natuurwetten, met de geruststelling dat God kan bewerkstelligen wat Hij wil op elk moment dat Hij kiest.

When they did, however, they overlooked the fact that God’s will is free and absolute, and that to Him all matters are referred. This nation of Islam was able to recognise all this and to understand it. That enabled it to appreciate the balance between God’s free will and the constant laws of nature. Thus, they conducted their lives on the basis of working within the laws of nature, reassured that God can accomplish what He wills at any time He chooses.

“Vele patronen zijn voor jullie voorbijgegaan.” Deze hebben plaatsgevonden volgens regels en systemen die door de vrije wil van God zijn vastgesteld om het leven te besturen. Wat in andere tijden is gebeurd, zal ook in jullie eigen tijd gebeuren, volgens de wil van God.

“Many patterns have passed away before you.” These have taken place according to rules and systems which are established by God’s free will to govern life. What happened at other times will also happen in your own time, according to God’s will.

Wat van toepassing was op andere mensen, is eveneens van toepassing op u. “Reis door de aarde”, want de aarde is één eenheid en een toneel waarop het menselijk leven zich afspeelt. Het leven is een open boek voor mensen van intellect om over na te denken. “Reis door de aarde en zie wat het lot was van hen die de waarheid als leugens omschreven.” Hun lot wordt bewezen door wat zij hebben nagelaten en door wat wij weten van hun geschiedenis. De Qur’ān vermeldt sommigen van hen op verschillende plaatsen. In sommige gevallen identificeert het mensen, plaatsen en tijden. In andere gevallen maakt het algemene verwijzingen die een algemene regel vaststellen: wat er gebeurde met hen die de waarheid verwierpen en deze als een leugen omschreven in voorgaande generaties, zal gebeuren met hen die de waarheid vandaag en morgen verwerpen. Dit stelt de moslimgemeenschap gerust met betrekking tot wat er uiteindelijk zal gebeuren, en anderzijds dient het als een waarschuwing om niet te laks te zijn tegenover dergelijke mensen. Er waren belangrijke redenen om dergelijke geruststelling en waarschuwing te bieden, zoals we zullen zien in dit lange passage.

What was applicable to other people is applicable to you as well. “Go about the earth”, because the earth is a single unity and a stage on which human life is played out. Life is an open book for people of intellect to contemplate. “Go about the earth and see what was the fate of those who described the truth as lies.” Their fate is evidenced by what they have left behind and by what we know of their history. The Qur’ān mentions some of these in different places. In some cases, it identifies people, places and times. In other instances, it makes general references which establish a general rule: what happened to those who rejected the truth and described it as a lie in past generations will happen to those who reject the truth today and tomorrow. This reassures the Muslim community in respect to what will ultimately happen, and, on the other hand, it serves as a warning against being too complacent with such people. There were important reasons for providing such reassurance and warning, as we will see in this long passage.

Nadat is vastgesteld dat deze regels zullen blijven gelden, benadrukt de soera de noodzaak om de goddelijke leiding te volgen en de lessen uit het verleden te leren:

Having established the fact that these rules will continue to operate, the sūrah emphasises the need to follow Divine guidance and to learn the lessons of the past:

“Dit is een duidelijke uiteenzetting voor de mensheid, evenals een leiding en een vermaning voor de Godvreesigen.” (Vers 138) De Qur’ān geeft een uiteenzetting van de waarheid aan de gehele mensheid. Het verheft mensen naar een hoogte die zij zonder de leiding ervan nooit zouden kunnen bereiken. Maar de Godvreesigen zijn de enigen die de leiding en vermaning ervan waarderen. Een woord van waarheid wordt niet gewaardeerd, behalve door een gelovig hart dat bijzonder ontvankelijk is voor leiding. Een woord van duidelijke vermaning kan alleen een hart ten goede doen dat God vreest. Het vermogen om te onderscheiden tussen de waarheid en de onwaarheid, of tussen het volgen van leiding en het dwalen, ontbreekt zelden bij mensen. Van nature is de waarheid zelfevident. Wat mensen ontberen is de wens om de waarheid te volgen en het vermogen om de uitvoering ervan voorrang te geven, omdat deze slechts worden ingegeven door geloof en niet behouden kunnen blijven behalve met de vrees voor God. Dit verklaart de noodzaak van de herhaalde nadruk in de Qur’ān op het feit dat de waarheid die zij spreekt en de leiding, het licht en de vermaning die zij biedt, uitsluitend bedoeld zijn voor de gelovigen en de Godvreesigen. Het zijn deze kwaliteiten die de mens in staat stellen om gebruik te maken van deze leiding en te profiteren van het licht ervan, ongeacht de moeilijkheden die men mag ervaren. Dit is inderdaad de kern van de zaak. Er zijn veel mensen die de waarheid kennen, maar die desondanks verzonken blijven in de onwaarheid, omdat zij ofwel toegeven aan verleiding en begeerte, ofwel omdat zij vrezen deel te hebben aan de ontberingen die de volgelingen van de waarheid moeten ondergaan.

“This is a plain exposition for mankind, as well as a guidance and an admonition for the God- fearing.” (Verse 138) The Qur’ān makes an exposition of the truth to all mankind. It elevates people to a height which they could never attain without its guidance. But the God-fearing are the only ones who appreciate its guidance and admonition. A word of truth is not appreciated except by a believing heart which is particularly receptive to guidance. A word of plain admonition can only benefit a heart which fears God. The ability to distinguish between truth and falsehood, or between following guidance and going astray is rarely lacking among people. By nature, the truth is self-evident. What people lack is the desire to follow the truth and the ability to prefer its implementation, because these are initiated only by faith and cannot be preserved except with the fear of God. This explains the need for the repeated emphasis in the Qur’ān on the fact that the truth it tells and the guidance, light and admonition it provides are meant only for the believers and the God-fearing. It is these qualities which enable man to make use of this guidance and benefit by its light, regardless of the difficulties one may face. This is indeed the heart of the matter. There are many people who know the truth but who, nevertheless, remain immersed in falsehood either because they yield to temptation and desire or because they fear to share in the hardship which the followers of the truth may have to endure.

Wees niet moedeloos en wees niet bedroefd; want als jullie werkelijk gelovigen zijn, zullen jullie de overhand krijgen. Als er een tegenslag over jullie komt, is een soortgelijke tegenslag andere mensen ook overkomen. Dergelijke dagen [van voorspoed en tegenspoed] wisselen Wij af tussen de mensen. God wil degenen onderscheiden die werkelijk geloven en Hij kiest uit jullie degenen die [met hun leven] getuigen van de waarheid. God houdt niet van de onrechtvaardigen. (Versen 139-40)

Do not be faint of heart, and do not grieve; for you shall gain the upper hand if you are truly believers. If misfortune befalls you, a similar misfortune has befallen other people as well. Such days [of fortune and misfortune], We deal out in turn among men. God wants to mark out those who truly believe and choose from among you such as [with their lives] bear witness to the truth. God does not love the wrongdoers. (Verses 139- 40)

Gelovigen mogen hun moed niet verliezen, noch mogen zij zich laten overmeesteren door verdriet vanwege wat er zou kunnen gebeuren. Zij zullen de overhand krijgen, omdat zij een superieur geloof hebben. Gelovigen buigen zich slechts voor God, terwijl anderen buigen voor één of meer van Zijn schepselen. Deze soera maakt het voor de gelovigen duidelijk dat zij inderdaad superieur en veel verheven zijn boven andere mensen. Het vertelt hen: Jullie hebben een superieure levenswijze, omdat jullie een methode volgen die door God is vastgesteld, terwijl de methoden die door andere groepen worden gevolgd, zijn bedacht door Zijn schepselen.

Believers must not lose heart, nor should they allow grief to overtake them because of what may happen. They will gain the upper hand, because they have a superior faith. Believers prostrate themselves only to God, while others prostrate before one, or more, of His creatures. This sūrah makes it plain to the believers that they are indeed superior and far more exalted than other people. It tells them: You have a superior way of life, because you follow a method established by God while the methods followed by other groups have been devised by His creatures.

Bovendien is uw rol superieur, omdat u bent geselecteerd voor een positie van vertrouwen om de leiding van God aan de gehele mensheid over te brengen. Andere mensen zijn zich niet bewust van deze leiding en zijn dwaalsporen ingeslagen. Uw plaats op aarde is superieur, omdat God u heeft beloofd de aarde te erven, terwijl zij in de vergetelheid zullen zinken. Als u werkelijk gelovigen bent, dan bent u superieur. Daarom moet u de kracht van uw geloof tonen door niet ontmoedigd te raken en u mag niet treuren. De regels die door God zijn bepaald, maken het mogelijk dat u een overwinning behaalt of een nederlaag lijdt, maar de uiteindelijke uitkomst na het doorstaan van de beproeving en het harde streven voor de zaak van God, zal in uw voordeel zijn.

Moreover, your role is superior, because you have been selected for a position of trust, to convey God’s guidance to all mankind. Other people are unaware of this guidance, and have gone astray. Your place on earth is superior, because God has promised you to inherit the earth, while they will sink into oblivion. If you are truly believers, then you are superior. Therefore, you have to demonstrate the strength of your faith by not losing heart and you must not grieve. The rules determined by God make it possible that you may score a victory or suffer a defeat, but the ultimate end after enduring the test and striving hard for God’s cause, will be in your favour.

“Als er een onheil over jullie komt, dan is een soortgelijk onheil ook anderen overkomen.” Het onheil dat de moslims zou hebben getroffen en het feit dat een soortgelijk onheil hen trof die de waarheid verwierpen, zou een verwijzing kunnen zijn naar de Slag bij Badr, waarin de afgodendienaars een zware nederlaag leden. Anderzijds zou het een verwijzing kunnen zijn naar de Slag bij Uĥud, waarin de moslims aanvankelijk dicht bij de overwinning waren, maar vervolgens werden verslagen. Wat de moslims leden, was een rechtvaardige beloning voor hun onenigheid en ongehoorzaamheid. Bovendien vertegenwoordigt het een aspect van hoe de natuurwetten die door God zijn ingesteld, nooit falen. De onenigheid onder de achterhoede van het moslimleger was het gevolg van hun hebzucht. In elke campagne van jihad verleent God de overwinning aan hen die strijden voor Zijn zaak en niets zoeken van de geringe winsten van deze wereld.

“If misfortune befalls you, a similar misfortune has befallen other people as well.” The misfortune which is said to have befallen the Muslims and the fact that a similar one befell those who rejected the truth may be a reference to the Battle of Badr, in which the idolaters suffered a heavy defeat. On the other hand, it may be a reference to the Battle of Uĥud, in which the Muslims were initially close to victory, but were then defeated. What the Muslims suffered was fair reward for their disagreement and disobedience. Moreover, it represents an aspect of how the rules of nature established by God never fail. The disagreement among the rearguard of the Muslim army was the result of their greed. In any campaign of jihād, God grants victory to those who strive for His cause, looking for nothing of the petty gains of this world.

Nog een natuurwet die in volle werking wordt gezien, is de verdeling van geluk en ongeluk onder de mensen naar aanleiding van hun daden en intenties. Op deze manier worden ware gelovigen onderscheiden van hypocrieten. Fouten worden geïdentificeerd en de weg voorwaarts wordt zeer duidelijk.

Another rule of nature which is seen in full operation is the dealing out of fortune and misfortune among people according to their actions and intentions. In this way, true believers are distinguished from hypocrites. Mistakes are identified and the way ahead becomes very clear.

“Als er een tegenslag over jullie komt, is er een soortgelijke tegenslag over andere mensen gekomen. Dergelijke dagen [van voorspoed en tegenspoed] wisselen Wij af onder de mensen. God wil degenen die werkelijk geloven onderscheiden.” (Vers 140) Wanneer ontbering wordt gevolgd door voorspoed en de laatste wordt gevolgd door een andere ontbering, komen de ware karakters van mensen naar voren. Ze onthullen hoe helder hun visie is, hoeveel paniek ze ervaren en hoe geduldig ze kunnen zijn in tegenspoed, evenals hoe groot hun vertrouwen in God is en hoe onderdanig ze zijn aan Zijn wil.

“If misfortune befalls you, a similar misfortune has befallen other people as well. Such days [of fortune and misfortune] We deal out in turn among men. God wants to mark out those who truly believe.” (Verse 140) When hardship is followed by prosperity and the latter is followed by another hardship, people’s true characters emerge. They reveal how clear their vision is, how much they panic and how patient in adversity they can be, as well as how great their trust in God is and how submissive to His will they are.

Zo worden de ware gelovigen onderscheiden van degenen die hypocrieten zijn. Hun ware harten zijn voor iedereen duidelijk. Het kamp van de moslims wordt versterkt door het feit dat degenen die er niet werkelijk toe behoren, worden geïdentificeerd en uitgesloten.

Thus true believers are distinguished from those who are hypocrites. Their true hearts are apparent to all. The Muslim camp is strengthened by the fact that those who do not truly belong to it are identified and excluded.

God kent alle geheimen en Hij is op de hoogte van degenen die ware gelovigen zijn en degenen die dat niet zijn. Maar de afwisseling van dagen van voorspoed en tegenspoed onthult niet alleen geheimen; het vertaalt geloof ook naar daden en dwingt hypocrisie om zich in praktische maatregelen te uiten. Daarom is het de handeling die beloning verdient. God houdt mensen niet ter verantwoording voor wat Hij weet van hun positie, maar Hij telt hun daden voor of tegen hen. De cyclus van ontbering en voorspoed is een nauwkeurig criterium.

God knows all secrets and He is aware of those who are true believers and those who are not. But the alternation of days of fortune and misfortune does not merely reveal secrets; it also translates faith into action and compels hypocrisy to express itself in practical measures. Hence, it is action that merits reward. God does not hold people to account for what He knows of their position, but He counts their actions for or against them. The cycle of hardship and prosperity is an accurate criterion.

Welvaart is een even goede beproeving als tegenslag. Sommige mensen kunnen tegenslag weerstaan, maar worden zelfvoldaan wanneer zij worden beproefd met gemak en welvaart. Een ware gelovige is degene die standvastig blijft in tegenspoed en niet wordt weggeleid door welvaart. Hij weet dat wat hem ook overkomt, het goede of het kwade, slechts gebeurt met de toestemming van God.

Prosperity is as good a test as hardship. Some people may withstand hardship but become complacent when they are tested with ease and prosperity. A true believer is one who remains steadfast in adversity and is not lured away by prosperity. He knows that whatever befalls him of good or evil happens only with God’s permission.

In het proces van het vormen van de eerste moslimgemeenschap en het voorbereiden ervan op de rol van leiderschap over de mensheid, heeft God haar beproefd met ontbering na voorspoed, en met een bittere nederlaag na een spectaculaire overwinning. Beiden zijn gebeurd volgens de natuurwetten die nooit falen. Dat is omdat God wil dat de moslimgemeenschap leert wat haar overwinning brengt en wat haar nederlaag veroorzaakt. Hierdoor wordt zij gehoorzamer aan God en meer afhankelijk van Hem. Zij wordt zich beter bewust van de ware aard van haar islamitische grondwet en levenswijze, en van wat de uitvoering daarvan van haar vereist.

In the process of moulding the first Muslim community and preparing it for the role of leadership of mankind, God has tested it with hardship after prosperity, and with a bitter defeat after a spectacular victory. Both have happened according to the laws of nature which never fail. That is because God wants the Muslim community to learn what brings it victory and what causes it defeat. Thus, it becomes more obedient to God and reliant on Him. It becomes better aware of the true nature of its Islamic constitution and way of life and what their implementation requires of it.

God wil hen onderscheiden die werkelijk geloven en degenen uit jullie uitkiezen die [met hun leven] getuigen van de waarheid. God houdt niet van de onrechtvaardigen. En God wil de gelovigen beproeven en bewijzen, en de ongelovigen uitwissen. (Versen 140-1)

God wants to mark out those who truly believe and choose from among you such as [with their lives] bear witness to the truth. God does not love the wrongdoers. And God wants to test and prove the believers, and to blot out the unbelievers. (Verses 140-1)

De soera onthult verder aan de moslimgemeenschap bepaalde aspecten van de goddelijke wijsheid die ten grondslag lagen aan de gebeurtenissen van de Slag bij Uĥud, en waarom de moslims een nederlaag leden na hun spectaculaire overwinning bij Badr. Het principe van het beproeven van de gelovigen en het bewijzen van hun standvastigheid wordt sterk benadrukt. Tegelijkertijd verklaart God dat Hij uit de gelovigen mensen wil uitkiezen die “met hun leven getuigen van de waarheid.” Het Arabische origineel stelt dat God uit de gelovigen “martelaren” wil uitkiezen. Men moet zich eraan herinneren dat in het Arabisch het woord “shahīd”, wat “martelaar” betekent, ook “getuige” betekent.3

The sūrah goes on to reveal to the Muslim community certain aspects of Divine wisdom behind which the events of the Battle of Uĥud took place, and why defeat was suffered by the Muslims after their spectacular victory at Badr. The principle of testing the believers and proving their mettle is strongly emphasised. At the same time God states that He wants to choose from among the believers people who “with their lives bear witness to the truth.” The Arabic original states that God wants to choose from among the believers “martyrs”. It should be remembered that in Arabic the word “shahīd” which denotes “martyr” also means “witness”.3

De manier waarop dit punt in de Qur’ān wordt uitgedrukt is bijzonder opmerkelijk: “God wil ... uit jullie degenen uitkiezen die [met hun leven] getuigen van de waarheid.” God neemt dan martelaren onder degenen die strijden voor Zijn zaak. Daarom is het noch een tragedie, noch een verlies wanneer iemand wordt uitverkoren om een martelaar te zijn. Het is in feite een kwestie van eer, omdat de keuze door God wordt gemaakt en die martelaren door God een speciale positie nabij Hem worden gegeven. Bovendien worden zij geselecteerd om getuige te zijn van de waarheid van Gods boodschap aan de mensheid. Zij geven hun getuigenis op een manier die door niemand kan worden betwist. Die getuigenis is het strijden om de waarheid van de Goddelijke Boodschap in het leven te vestigen totdat zij sterven. Zij getuigen dat wat zij van God hebben ontvangen de waarheid is waarin zij hebben geloofd en waaraan zij zichzelf hebben gewijd, en dat het menselijk leven niet recht zal worden gezet tenzij deze waarheid wordt geïmplementeerd.

The way this point is expressed in the Qur’ān is particularly remarkable: “God wants ... to choose from among you such as [with their lives] bear witness to the truth.” God, then, takes martyrs from among those who strive for His cause. Therefore, it is neither a tragedy nor a loss that anyone is chosen to be a martyr. Indeed, it is a matter of honour because the choice is made by God and those martyrs are given, by God, a special position near Him. Moreover, they are selected to bear witness to the truth of God’s message to mankind. They give their testimony in a way which cannot be contested by anyone. That testimony is to struggle to establish the truth of the Divine Message in life until they die. They testify that what they have received from God is the truth in which they have believed and to which they have dedicated themselves, and that human life will not be set right unless this truth is implemented.

Ze zijn hier zo zeker van dat zij geen inspanning sparen om de onwaarheid te bestrijden en de waarheid te vestigen, waarbij zij de samenleving vormen op basis van haar beginselen. Hun getuigenis is hun strijd tot de dood. De waarachtigheid van die getuigenis is onweerlegbaar.

They are so certain of this that they spare no effort in fighting falsehood and establishing the truth, moulding society on the basis of its tenets. Their testimony is their struggle until death. The truthfulness of that testimony is irrefutable.

Elke moslim verklaart dat hij “getuigt dat er geen godheid is behalve God en dat Muĥammad Zijn boodschapper is.” Hij wordt echter niet als getuige beschouwd, tenzij hij geloof geeft aan zijn verklaring dat er slechts één God in het universum is. Dit betekent dat hij geen wetgeving accepteert behalve die welke van God komt. Het meest essentiële kenmerk van de godheid is het wetgeven, en het meest essentiële kenmerk van aanbidding is het accepteren en uitvoeren van de wetgeving van God. Deze verklaring betekent ook dat een gelovige de wetgeving van God niet ontvangt behalve via Muĥammad ﷺ, aangezien hij de Boodschapper van God is. Iedere persoon die deze verklaring aflegt, is verplicht zich krachtig in te zetten om ervoor te zorgen dat God alleen wordt erkend als de enige God door de gehele mensheid. Het praktische gevolg hiervan is om de grondwet die God voor het menselijk leven heeft ontworpen, en die aan ons is overgebracht door Muĥammad ﷺ, de gevestigde grondwet in de hele wereld te maken. Als het bereiken van dat doel betekent dat een moslim moet sterven, dan is hij een martelaar, of een getuige, uitverkoren door God om dit getuigenis af te leggen en deze nobele positie te verwerven.

Every Muslim declares that he “bears witness that there is no deity save God and that Muĥammad is His messenger.” However, he is not considered a witness unless he gives credence to his declaration that there is only one God in the universe. This means that he accepts no legislation other than that which comes from God. The most essential characteristic of Godhead is to legislate and the most essential characteristic of worship is to accept and implement God’s legislation. This declaration also means that a believer does not receive God’s legislation except through Muĥammad (pbuh), since he is God’s Messenger. Every person who makes this declaration is required to strive hard in order to make sure that God alone is acknowledged as the only God by all mankind. The practical effect of this is to make the constitution God devised for human life, and which was conveyed to us by Muĥammad (pbuh), the established constitution throughout the world. If the attainment of that goal means that a Muslim should die, he is then a martyr, or a witness, chosen by God to make this testimony and to win this noble position.

Dit is de juiste begrijping van de opmerkelijke Koranische uitspraak: “God wil ... uit jullie degenen uitkiezen die [met hun leven] getuigen van de waarheid.” Het is ook de betekenis van de verklaring dat er geen godheid is behalve God en dat Muĥammad de Boodschapper van God is. Het is wezenlijk anders dan de nauwe betekenis die vandaag de dag in de gedachten van velen hiermee wordt geassocieerd.

This is the proper understanding of the remarkable Qur’ānic statement: “God wants to ... choose from among you such as [with their lives) bear witness to the truth.” It is also the meaning of the declaration that there is no deity save God and that Muĥammad is God’s Messenger. It is vastly different from the narrow meaning associated with it in the minds of many people today.

“God houdt niet van de onrechtdoeners.” Onrecht of onrechtvaardigheid, zoals vaak vermeld in de Qur’ān, is synoniem met ongeloof en polytheïsme, aangezien het toekennen van partners aan God de ergste vorm van onrecht is. In de Qur’ān lezen we: “Het toeschrijven van partners aan God is inderdaad een groot onrecht.” (Luqmān, 31: 13) Al-Bukhārī en Muslim brengen een overlevering (Hadith) over op gezag van Abdullāh ibn Mas`ūd, waarin hij stelt dat hij de Boodschapper van Allah ﷺ vroeg: “Wat is de grootste zonde van allemaal?” Hij antwoordde: “Het claimen van een partner voor God wanneer Hij jou heeft geschapen.” De soera heeft reeds verwezen naar het vastgestelde patroon dat het lot bepaalt van degenen die de waarheid als leugens omschrijven. Nu stelt het dat God niet houdt van de onrechtdoeners. Dit is inderdaad een andere manier om het lot duidelijk te maken dat degenen wacht die de waarheid verwerpen en die niet bemind worden door God. De uitspraak dat God dergelijke mensen niet liefheeft, wekt in de harten van de gelovigen een gevoel van afkeer voor onrecht en onrechtdoeners op. Het is ook zeer passend dat dit hier wordt vermeld in de context van het harde strijden voor de zaak van God. Een gelovige onderneemt een dergelijke strijd om iedereen en alles te bestrijden waar God een afkeer van heeft. Het is in een dergelijke strijd dat martelaren zichzelf opofferen en hun getuigenis afleggen nadat zij voor de taak zijn uitgekozen door niemand minder dan God Zelf.

“God does not love the wrongdoers.” Wrongdoing or injustice, as often mentioned in the Qur’ān, is synonymous with disbelief and polytheism, since the association of partners with God is the worst form of wrongdoing. In the Qur’ān we read: “To ascribe partners with God is indeed to do a great wrong.” (Luqmān, 31: 13) Al- Bukhārī and Muslim relate a ĥadīth on the authority of Abdullāh ibn Mas`ūd in which he states that he asked God’s Messenger: “Which is the greatest sin of all?” He answered: “To claim a partner to God when He has created you.” The sūrah has already referred to the established pattern which determines the fate of those who describe the truth as lies. Now it states that God does not love the wrongdoers. This is indeed another way of making clear the fate that awaits those who reject the truth and who are not loved by God. The statement that God does not love such people generates in the believers’ hearts a feeling of hatred for wrongdoing and wrongdoers. It is also highly appropriate for it to be mentioned here in the context of striving hard for God’s cause. A believer undertakes such a struggle to combat everyone and everything that God hates. It is in such a combat that martyrs sacrifice themselves and make their testimony after they have been chosen for the task by none other than God Himself.

De soera legt vervolgens de lessen uit die getrokken moeten worden uit de gebeurtenissen van de strijd en hoe deze helpen bij het opvoeden van de moslimgemeenschap, het zuiveren ervan van vreemde elementen en het voorbereiden op haar edelere rol. Op deze manier wordt het een middel waarmee God de ongelovigen wegvaagt en een manifestatie van Zijn vermogen om degenen te verpletteren die de waarheid verwerpen en deze als leugens omschrijven: “En God wil de gelovigen beproeven en testen, en de ongelovigen wegvaaien.” Het bewijzen van de kwaliteit van mensen is een zwaardere taak dan het maken van een onderscheid tussen hen. Dit is iets dat wordt bereikt door te werken aan de harten en zielen van mensen. Het doel is om de geheime elementen waaruit het karakter van mensen is opgebouwd aan het licht te brengen, om zo eventuele vreemde elementen uit te werpen. Zo worden karakters gezuiverd en helder, en aanvaarden zij de waarheid zonder aarzeling. Zij lijden geen ambiguïteit of verwarring.

The sūrah goes on to explain the lessons to be drawn from the events of battle and how these help in educating the Muslim community, purging it from foreign elements and preparing it for its nobler role. In this way it becomes a means which God uses to wipe out unbelievers and a manifestation of His ability to crush those who reject the truth and describe it as lies: “And God wants to test and prove the believers, and to blot out the unbelievers.” Proving the quality of people is a harder task than drawing a distinction between them. This is something that is accomplished through working on people’s hearts and souls. Its aim is to bring into the open the secret elements of which men’s characters are made, in order to throw out any foreign elements. Thus, characters become purged and clear, and accept the truth without hesitation. They suffer no ambiguity or confusion.

Het komt vaak voor dat de mens zich niet volledig bewust is van zichzelf en van wat of hoe zijn karakter wordt beïnvloed. Hij is zich wellicht niet bewust van zijn sterktes en zwaktes, of van wat in hem is ingesleten en zeer moeilijk naar boven te brengen is. Dit proces van beproeving en bewijs, dat God hanteert door mensen dagen van voorspoed en dagen van tegenspoed toe te kennen, stelt de gelovigen in staat om zichzelf beter te leren kennen.

It is often the case that man is not fully aware of himself and by what or how his character is influenced. He might not be aware of his strengths and weaknesses, of what has sunk into him and become very difficult to bring out. This process of testing and proving, which God operates through dealing out days of fortune and days of misfortune to people, enables the believers to better know themselves.

Een man kan denken dat hij toegewijd is en vrij van lafheid of de liefde voor materiële luxe. Wanneer hij echter wordt blootgesteld aan een praktische beproeving, en wanneer hij geconfronteerd wordt met feitelijke gebeurtenissen, kan hij ontdekken dat er bij hem nog bepaalde sporen aanwezig zijn die het hem uiterst moeilijk maken om de druk waaraan hij wordt blootgesteld te weerstaan. Het is veel beter dat hij zich bewust wordt van deze zwakheden, om opnieuw te proberen zijn karakter zo te vormen dat hij elke druk die de voorstanders van Islam mogelijk moeten ondergaan, met gemak kan dragen en de plichten die Islam aan zijn volgelingen oplegt, kan vervullen.

A man may think himself dedicated and free of meanness or love of material luxuries. When he is exposed to a practical test, however, and when he faces up to actual events, he may discover that he still has certain traces remaining which make it exceedingly difficult for him to withstand the sort of pressures to which he is exposed. It is far better that he becomes aware of these weaknesses in order to try again to mould his character in such a way which enables him to take in his stride any pressures the advocates of Islam may have to face and to fulfil the duties Islam imposes on its followers.

God Zelf hield toezicht op de eerste moslimgemeenschap die Hij had uitgekozen om de mensheid te leiden. Hij wilde dat zij een bepaald doel op aarde zouden vervullen. Daarom stelde Hij hen op de proef bij Uĥud, zodat zij zichzelf konden bewijzen en konden opstijgen naar een niveau dat het voor hen mogelijk maakte om te volbrengen wat God voor hen had bedoeld.

God Himself supervised the first Muslim community which He had chosen to lead mankind. He wanted them to fulfil a certain purpose on earth. Therefore, He put them to the test at Uĥud so that they could prove themselves and rise to a level which made it possible for them to accomplish what God intended for them.

“En God wil ... de ongelovigen uitwissen.” Dit is opnieuw een vaststaand patroon in het menselijk leven. Wanneer de stem van de waarheid luid wordt gehoord en is gereinigd van alle vreemde elementen, stelt God haar in staat om de onwaarheid en haar voorstanders uit te wissen.

“And God wants to ... blot out the unbelievers.” This is again an established pattern in human life. When the voice of truth is heard loud and purged of all foreign elements, God enables it to blot out falsehood and its advocates.

Denkt u dat u het paradijs kunt betreden, tenzij God heeft aangewezen wie onder u zijn die hard strijden [in Zijn zaak] en die geduldig zijn in tegenspoed? Voorheen wenste u de dood zeker wel, voordat u er oog in oog mee kwam te staan. Nu heeft u het met uw eigen ogen gezien. (Versen 142-3)

Do you reckon that you can enter paradise unless God has identified those among you who strive hard [in His cause], and who are patient in adversity. Surely, you used to wish for death before you came face to face with it. Now you have seen it with your own eyes. (Verses 142-3)

Deze verzen beginnen met een retorische vraag, met als doel de concepten die moslims hebben gevormd op basis van de patronen die God heeft vastgesteld voor de belijdenis van Zijn geloof te corrigeren: hoe overwinning wordt behaald en nederlaag wordt geleden; het belang van actie en welke beloning dit verdient, enzovoort. De Qur’ān maakt duidelijk dat de weg naar de hemel gepaard gaat met vele moeilijkheden en ongewenste zaken. De beste uitrusting voor een gelovige is geduld in tegenspoed. Dit is totaal anders dan holle wensen en claims, die door elke beproeving zinloos kunnen blijken te zijn. “Denken jullie dat jullie het paradijs kunnen betreden zonder dat God degenen onder jullie heeft geïdentificeerd die hard strijden [in Zijn zaak] en die geduldig zijn in tegenspoed?” (Vers 142)

These verses start with a rhetorical question, the purpose of which is to correct the concepts formed by Muslims on the patterns established by God for the advocacy of His faith: how victory is achieved and defeat suffered; the importance of action and what reward it merits, etc. The Qur’ān makes it clear that/ the road to heaven is attended by many difficulties and undesirable things. The best equipment for a believer is patience in adversity. This is totally different from hollow wishes and claims which any test may prove to be futile. “Do you reckon that you can enter paradise unless God has identified those among you who strive hard [in His cause] and who are patient in adversity?” (Verse 142)

De retorische modus wordt in deze vraag gehanteerd om duidelijk te maken dat het hele concept onjuist is. Het is zeker een fout voor iedere man om te denken dat het volstaat om enkel te zeggen dat hij de islam heeft aanvaard en bereid is er voor te sterven, om zo te voldoen aan de plichten die van hem worden vereist als een van de gelovigen. Het is hier belangrijk om te onthouden dat het vervullen van dergelijke plichten die persoon de grootste prijs van allemaal oplevert, namelijk, toelating tot het paradijs. Wat nodig is voor het vervullen van dergelijke plichten, is het doorlopen van een praktische test van jihad, het onder ogen zien van moeilijkheden en het geduldig zijn in tegenspoed.

The rhetoric mode is employed in this question so as to make it clear that the whole concept is wrong. It is certainly a mistake for any man to think that it is sufficient for him to only say that he has accepted Islam and be ready to die for it in order to fulfil the duties which are required of him as one of the believers. It is important to remember here that the fulfilment of such duties earns that person the greatest prize of all, namely, admission to heaven. What is needed for the fulfilment of such duties is to go through a practical test of jihād, to face up to difficulties and to be patient in adversity.

De formulering van de Qur’ānicische tekst is bijzonder betekenisvol: “...tenzij God hen onder jullie heeft onderscheiden die hard strijden [in Zijn zaak], en die geduldig zijn in tegenspoed.” Het is niet voldoende dat gelovigen hard strijden in de zaak van God. Zij moeten hun geduld tonen en de voortdurende en gevarieerde taken vervullen die hen door hun geloof zijn opgelegd. Vechten op het slagveld kan een van de lichtste van deze taken zijn, die geduld vereisen en de kracht van het geloof bewijzen. Daarnaast is er de nooit eindigende, zware taak om de gedragsnormen die in overeenstemming zijn met het geloof te handhaven, en een reeks waarden te ontwikkelen die niet alleen gebaseerd zijn op de principes van het geloof, maar ook weerspiegeld worden in iemands gevoelens en houdingen. Er is ook de behoefte aan volharding, die mensen helpt hun zwakheden te overwinnen, of deze nu in henzelf liggen of bij anderen met wie zij in het dagelijks leven te maken hebben. Geduld en volharding moeten in uiteenlopende situaties worden getoond, vooral wanneer opgeven veel aantrekkelijker lijkt.

The phraseology of the Qur’ānic text is particularly significant: “...unless God has identified those among you who strive hard [in His cause], and who are patient in adversity.” It is not sufficient that believers should strive hard in God’s cause. They have to demonstrate their patience and fulfil the continuous and varied tasks imposed on them by their faith. Fighting on the battlefield may be one of the lightest of these tasks which demand patience and prove the strength of faith. There is, in addition, the never-ending, uphill task of maintaining the standards of behaviour commensurate with faith, developing a set of values which are not only based on the principles of faith but are also reflected in one’s feelings and attitudes. There is also the need for perseverance which helps people overcome their weaknesses, whether these be within themselves or in others with whom they deal in the course of daily life. Patience and perseverance have to be demonstrated in a variety of situations, especially when to give up appears to be far more appealing.

Voorbeelden hiervan zijn wanneer de onwaarheid de overhand lijkt te hebben en sterker lijkt dan de waarheid; wanneer de weg voorwaarts te lang, te zwaar en vol moeilijkheden lijkt; wanneer een moment van ontspanning het enige lijkt te zijn waar men naar verlangt na een lange periode van zware strijd. Vechten op het slagveld is slechts één aspect van het streven voor de zaak van God, wat de enige weg naar de hemel is. Zeker, de hemel wordt niet gewonnen door wensdenken of door loutere uiterlijke vertoon van de vereisten van het geloof.

Examples of this include when falsehood appears to be victorious, and stronger than the truth; when the way ahead appears to be too long, too hard and full of difficulties; when a moment of relaxation appears to be all that one can care for after a long period of hard struggle. Fighting on the battlefield is no more than one aspect of striving for God’s cause, which is the only way to heaven. Certainly, heaven is not won by wishful thinking or by paying lip-service to the requirements of faith.

“Voorwaar, jullie hadden de dood gewenst voordat jullie er oog in oog mee kwamen te staan. Nu hebben jullie het met eigen ogen gezien.” (Vers 143) Nogmaals worden zij oog in oog gesteld met de dood, die zij al op het slagveld waren tegengekomen. Aangezien zij de dood voorheen hadden gewenst, zouden zij hun woorden moeten afwegen tegen de feiten die zij met hun eigen ogen hebben gezien. Zij worden zo geleerd hoe woorden de praktische realiteit moeten weerspiegelen. Op deze manier leren zij de waarde van woorden, wensen en beloften. Wat hen het paradijs zal schenken, is de geloofwaardigheid die zij aan hun woorden geven en de vervulling van hun beloften. In de praktijk vereist dat harde inspanning en geduld in tegenspoed. Wanneer zij al dat in het praktische leven tonen, zullen al hun hoop worden vervuld.

“Surely, you used to wish for death before you came face to face with it. Now you have seen it with your own eyes.” (Verse 143) Once more, they are put face to face with death, which they already faced on the battlefield. Since they used to wish for death, they should weigh their words against the facts they have seen with their own eyes. They are thus taught how words must reflect practical reality. In this way, they learn the value of words, wishes and pledges. What attains them heaven is the credence they give to their words and the fulfilment of their pledges. In practice, that necessitates hard striving and patience in adversity. When they demonstrate all that in practical life, all their hopes are fulfilled.

Het is ongetwijfeld dat God vanaf het allereerste moment in staat was om Zijn Profeet ﷺ de overwinning te schenken en Zijn boodschap in het praktische leven te vestigen, zonder enige inspanning van de gelovigen. Hij was inderdaad in staat om Zijn engelen neer te zenden om samen met de gelovigen te strijden, of zonder hen, en om de afgodendienaars te vernietigen zoals Hij de volkeren van `Ād, Thamūd en degenen vernietigde naar wie de Profeet Lot ﷺ werd gestuurd.

There is no doubt that God was able, from the very first moment, to grant His Prophet victory and to establish His message in practical life, without any effort made by the believers. He was indeed able to send down His angels to fight alongside the believers, or without them, and to destroy the idolaters just as He destroyed the peoples of `Ād, Thamūd and those to whom the Prophet Lot was sent.

Maar de vraag gaat niet over overwinning. De kern van de zaak is de opvoeding en voorbereiding van de moslimgemeenschap om de rol van het leiderschap over de mensheid op zich te nemen, nadat alle zwakheden en begeerten zijn overwonnen, en nadat elke afwijking die voortvloeit uit dergelijke zwakheden is gecorrigeerd. Om volwassen en verantwoord leiderschap uit te oefenen, moet de moslimgemeenschap beschikken over leiders die een strenge voorbereiding doormaken. Onder de belangrijkste vereiste kwaliteiten zijn een serieuze moraal, onwankelbare steun voor de waarheid, geduld in tegenspoed, bewustzijn van de sterktes en zwaktes in de menselijke natuur, en het vermogen om de oorzaken van verleiding en afwijking te identificeren en te bepalen hoe deze succesvol kunnen worden bestreden. Andere vereisten zijn het doorstaan van de beproeving van voorspoed, evenals die van ontbering, en de nog moeilijkere beproeving van ontbering na voorspoed.

But the question is not one of victory. The crux of the matter is the education and preparation of the Muslim community to assume the role of the leadership of mankind, after having overcome all its weaknesses and desires, and having corrected any deviation resulting from such weaknesses. To exercise mature and responsible leadership, the Muslim community should have leaders who go through stringent preparation. Among the most important qualities needed are serious morality, unshaken support for the truth, patience in adversity, awareness of the strengths and weaknesses in human nature, ability to identify the causes of temptation and deviation and how they can be successfully countered. Other prerequisites include passing the test of prosperity as well as that of hardship and the even more difficult test of hardship after prosperity.

Het is door dit soort opvoeding dat God de moslimgemeenschap voorbereidt op de grote en zeer moeilijke rol van leiderschap die Hij aan haar heeft toebedeeld. Het is Zijn wil dat de mens, die Hij verantwoordelijk heeft gemaakt voor het opbouwen van het leven op aarde, deze rol op zich neemt.

It is through this sort of education that God prepares the Muslim community for the great and highly difficult role of leadership He has assigned to it. It is His will that man, whom He has placed in charge of building life on earth, assumes this role.

Het proces van het opvoeden en voorbereiden van de moslimgemeenschap kan via uiteenlopende wegen en middelen verlopen, evenals door middel van incidenten en gebeurtenissen. Soms is de moslimgemeenschap verheugd door een beslissende overwinning en is het vereist dat zij haar gevoelens onder controle houdt. Er mag geen spoor van arrogantie zichtbaar zijn in haar houding. Integendeel, zij moet altijd haar nederigheid en dankbaarheid aan God tonen. Op andere tijden kan de moslimgemeenschap grote ontberingen en nederlagen ervaren. In dat geval moet zij zich tot God wenden en haar zwakte erkennen indien zij afwijkt van de methode en de levenswijze die God aan haar heeft toegewezen. Zij moet zich scherp bewust blijven van haar intrinsieke kracht en hoe zij deze kan aanwenden.

The process of educating and preparing the Muslim community may take a variety of ways and means as well as incidents and events. Sometimes, the Muslim community is elated by a decisive victory and is required to control its feelings. No trace of arrogance should be apparent in its attitude. On the contrary, it must always show its humility and gratitude to God. At other times, the Muslim community may experience great hardship and defeat. In this case, it must turn to God acknowledging its weakness if it deviates from the method and way of life God has assigned to it. It must remain acutely aware of its intrinsic strength and how to tap it.

Wanneer de moslimgemeenschap een bittere nederlaag lijdt, moet zij zich superieur blijven voelen aan de krachten van de onwaarheid, omdat zij haar standpunt inneemt ter ondersteuning van de absolute waarheid. Zij probeert hard haar zwakheden te identificeren om haar positie te verbeteren ter voorbereiding op de volgende ronde. In beide gevallen, of het nu gaat om overwinning of nederlaag, probeert de moslimgemeenschap haar kracht te vergroten, in het besef dat de natuurwetten die door God zijn ingesteld, zullen blijven functioneren en nooit zullen falen.

When the Muslim community suffers a bitter defeat, it must continue to feel itself superior to the forces of falsehood, because it takes its stand in support of the absolute truth. It tries hard to identify its weaknesses in order to remedy its position in preparation for the next round. In either case, of victory or defeat, the Muslim community tries to enhance its strength, realising that the rules of nature set by God will continue to operate and will never fail.

Dit alles maakte deel uit van wat de eerste moslimgemeenschap leerde van de Slag bij Uĥud. De Qur’ān presenteert hetzelfde in de duidelijkste bewoordingen aan de moslimgemeenschap. De les blijft echter van toepassing op elke moslimgemeenschap in elke generatie.

All this was part of what the first Muslim community learnt from the Battle of Uĥud. The Qur’ān presents the same in the clearest of terms before the Muslim community. The lesson, however, continues to apply to every Muslim community in every generation.

Muhammad ﷺ is slechts een boodschapper: alle boodschappers zijn vóór hem heengegaan. Als hij dan sterft of wordt gedood, zullen jullie dan op jullie hielen omdraaien? Degene die op zijn hielen omdraait, zal God op geen enkele wijze schaden. God zal hen belonen die dankbaar [zijn aan Hem].

Muĥammad is only a messenger: all messengers have passed away before him. If then, he dies or is slain, will you turn about on your heels? He that turns about on his heels will not harm God in any way. God will reward those who are grateful [to Him].

(Vers 144)

(Verse 144)

Dit vers verwijst naar een specifiek incident dat plaatsvond tijdens de Slag bij Uĥud. De Profeet ﷺ had een detachement soldaten gestationeerd op de top van de berg achter het leger van de moslims. Zij vormden de achterhoede, uitgerust met bogen en pijlen om elke aanval die tegen het leger van de moslims van achteren werd gelanceerd, af te slaan. Toen het leek alsof de slag voorbij was, verlieten de meesten hun posities, tegen de uitdrukkelijke bevelen van de Profeet ﷺ in. Een bataljon van de vijandelijke strijdkrachten was hierdoor in staat om om de berg heen te gaan en de moslims van achteren aan te vallen. De Profeet ﷺ zelf raakte gewond: zijn voortanden waren gebroken en zijn gezicht bloedde.

This verse refers to a particular incident which took place during the Battle of Uĥud. The Prophet had stationed a detachment of soldiers on top of the mountain behind the Muslim army. They were the rearguard, equipped with bows and arrows to repel any attack launched against the Muslim army from behind. When the battle appeared to be all over, most of them left their positions, against the express orders of the Prophet. A battalion of the enemy forces were thus able to go round the mountain and attack the Muslims from the rear. The Prophet himself was injured: his front teeth were broken, and his face was bleeding.

De situatie werd chaotisch en het moslimleger was in wanorde. Op dat moment riep iemand: “Muĥammad is gedood!” Dit was zo'n grote schok voor de moslims, dat velen van hen zich omdraaiden om terug te keren naar Madinah. Ze trokken de berg op, verbrijzeld, verslagen, in wanhoop. De Profeet ﷺ zelf bleef echter standhouden, samen met een kleine groep van zijn Metgezellen. Hij riep zijn Metgezellen toe toen zij begonnen te trekken. Toen zij hem hoorden, begonnen zij zich te herstellen. God hielp hen hun morele kracht te herwinnen en liet hen overvallen worden door een moment van slaap om hen kracht, veiligheid en geruststelling te geven, zoals later zal worden uitgelegd.

The situation became chaotic and the Muslim army was in disarray. At this moment, someone cried out: “Muĥammad is killed!” Such a great shock was this to the Muslims, that many of them turned round to return to Madinah. They went up into the mountain, shattered, defeated, in despair. However, the Prophet himself, with a small group of his Companions, stood firm. He called to his Companions as they began to retreat. When they heard him, they began to rally. God helped them regain their moral strength and allowed them to be overtaken by a momentary slumber so as to give them strength, security and reassurance, as will be explained later.

Deze reeks gebeurtenissen wordt in de Qur’ān gebruikt om de moslims bepaalde fundamentele principes over het leven, de dood en de geschiedenis van het goddelijke geloof bij te brengen:

This sequence of events is used in the Qur’ān to drive home to the Muslims certain fundamental principles about life and death and the history of Divine faith:

“Muĥammad is slechts een boodschapper: alle boodschappers zijn vóór hem overleden. Als hij dan sterft of wordt gedood, zullen jullie dan achteruitgaan?” Muĥammad ﷺ is simpelweg een boodschapper, die werd voorafgegaan door alle andere boodschappers. Hij zal sterven zoals andere boodschappers vóór hem zijn gestorven. Dit is een fundamenteel feit. Hoe kan het dan dat de moslims zich zo onwetend tonen over dit feit, terwijl het hen recht in het gezicht stond tijdens de strijd?

“Muĥammad is only a messenger: all messengers have passed away before him. If then, he dies or is slain, will you turn about on your heels?” Muĥammad (pbuh) is simply a messenger, having been preceded by all other messengers. He will die as other messengers have died before him. This is an elementary fact. How is it then that the Muslims show themselves to be oblivious of this fact when it stared them in the face during the battle?

Muhammad ﷺ is een boodschapper van God, belast met de taak om Zijn boodschap over te brengen. God is Eeuwig en Zijn woord sterft nooit. Gelovigen zouden nooit op hun hielen moeten keren als de boodschapper die gekomen is om Gods woord aan hen over te brengen, sterft of wordt gedood. Dit is ook een fundamenteel feit dat de moslims, in hun grote verwarring, over het hoofd hebben gezien.

Muĥammad (pbuh) is a messenger of God, entrusted with the task of conveying His message. God is Eternal and His word never dies. Believers should never turn on their heels if the messenger who has come to convey God’s word to them dies or is killed. This is also an elementary fact which the Muslims, in their great confusion, overlooked.

Mensen sterven en vergaan, terwijl het geloof voortleeft. De levenswijze die God voor de mensheid heeft ontworpen, heeft zijn eigen wezen; het is onafhankelijk van degenen die het aan de mensen overbrengen, of het nu boodschappers of gelovigen zijn. Elke moslim houdt van de Boodschapper van God ﷺ. Zijn Metgezellen hielden van hem zoals niemand ooit eerder was bemind. Zij waren bereid hun leven te offeren om hem de kleinste pijn te besparen. Een van zijn Metgezellen, Abū Dujānah, stond als een schild om de Profeet ﷺ te beschermen, werd door talloze pijlen in zijn rug geraakt en bewoog toch geen voetbreed. Slechts negen van zijn Metgezellen waren dicht bij hem toen hij het doelwit werd van een vastberaden aanval door de ongelovigen, en die negen verdedigden hem met de grootste moed, totdat zij allen werden gedood. Velen anderen in elke generatie en op alle plaatsen blijven van hem houden met heel hun hart.

Human beings die and perish, while the faith survives. The way of life God has designed for mankind has its own entity; it is independent of those who convey it to people, be they messengers or believers. Every Muslim loves God’s Messenger (pbuh). His Companions loved him as no one had ever been loved before. They were ready to sacrifice their lives in order to spare him the slightest pain. One of his Companions, Abū Dujānah, stood as a shield to protect the Prophet, was hit by numerous arrows in the back and yet he never stirred. Only nine of his Companions were close to him when he was targeted by a determined attack by the unbelievers, and those nine defended him most courageously, until they were all killed. Many others in every generation and in all places continue to love him with all their hearts.

Elke moslim die Muhammad ﷺ op een dergelijke wijze liefheeft, is verplicht om onderscheid te maken tussen de Profeet als persoon, en het geloof dat hij aan de mensheid heeft overgebracht en intact heeft nagelaten, zodat alle mensen het kunnen aanvaarden en uitvoeren. Het ontleent zijn continuïteit aan God, Die nooit sterft.

Every Muslim who loves Muĥammad (pbuh) in such a way is required to distinguish between the Prophet as a person, and the faith he has conveyed to mankind and left intact for all people to accept and implement. It derives its continuity from God, Who never dies.

De boodschap is veel ouder dan haar voorstanders: “Muĥammad is slechts een boodschapper: alle boodschappers zijn vóór hem reeds overleden.” Zij predikten allen dezelfde boodschap, waarvan de wortels teruggaan tot het begin van de geschiedenis. Het begint bij het begin van het menselijk leven en biedt de mensheid leiding en vrede vanaf de allereerste dag van haar bestaan.

The message is much older than its advocates: “Muĥammad is only a messenger: all messengers have passed away before him.” They all preached the same message, the roots of which go back to the beginning of history. It starts with the beginning of human life, providing mankind with guidance and peace from the very first day of its existence.

De boodschap is ook groter dan haar pleitbezorgers en houdt langer stand. Veel van haar pleitbezorgers zijn gekomen en gegaan, terwijl zij voortduurt als leiding voor opeenvolgende generaties. Haar volgelingen behouden hun verbinding met God Almachtig, haar oorspronggever, Die boodschappers heeft gezonden om haar aan de mensheid over te dragen. Hij is de Eeuwige en gelovigen richten hun gebeden tot Hem. Geen van hen mag zich omdraaien op zijn hielen of de rug toekeren naar de leiding van God. Dit verklaart de strenge waarschuwing die besloten ligt in dit vers: “Als hij dan sterft of wordt gedood, zullen jullie je dan omdraaien op jullie hielen? Degene die zich omdraait op zijn hielen, zal God op geen enkele wijze schaden. God zal hen belonen die dankbaar [aan Hem] zijn.” (Vers 144)

The message is also greater than its advocates and lasts longer. Many of its advocates have come and gone, while it continues to serve as guidance to succeeding generations. Its followers maintain their link with God Almighty, its originator, Who has sent messengers to convey it to mankind. He is Everlasting and believers address their prayers to Him. None of them may turn about on their heels or turn their back on God’s guidance. This explains the stern warning implicit in this verse: “If then, he dies or is slain, will you turn about on your heels? He that turns about on his heels will not harm God in any way. God will reward those who are grateful [to Him].” (Verse 144)

De levendige beschrijving van het omdraaien dient hier opgemerkt te worden: “Zullen jullie op jullie hielen omdraaien?” De fysieke beweging die hier wordt afgebeeld, brengt de betekenis van het verlaten van het geloof tot leven alsof we het met onze eigen ogen zien. De vers verwijst niet naar het fysieke wegdraaien als gevolg van een nederlaag in de strijd. Het is meer gericht op het psychologische omdraaien toen een stem uitriep dat Muhammad ﷺ was gedood.

The vivid description of turning back is here to be noted: “Will you turn about on your heels?” The physical movement depicted here brings alive the meaning of abandoning faith as if we see it with our own eyes. The verse does not refer to the physical turning away as a result of defeat in battle. It is more concerned with the psychological turning about when a voice cried out that Muĥammad was killed.

Sommige moslims vonden het zinloos om de strijd tegen de afgodendienaars voort te zetten, aangezien het overlijden van Muĥammad ﷺ het einde van dit geloof en het einde van de strijd tegen afgoderij betekende. Dit psychologische effect wordt beschreven in termen van het omdraaien op de eigen hielen, een beweging die daadwerkelijk plaatsvond tijdens de strijd. Het is precies deze houding waar Al-Nađīr ibn Anas, een metgezel van de Profeet ﷺ, zijn medemoslims voor waarschuwde toen hij zag dat velen van hen hun wapens hadden neergelegd. Zijn antwoord op hun excuus dat Muĥammad dood was, luidde:

Some Muslims felt that there was no point in continuing the fight against the idolaters, since the death of Muĥammad (pbuh) signalled the end of this faith and the end of combat against idolatry. This psychological effect is delineated in terms of turning about on one’s heels, which was a movement that actually took place during the battle. It is this very attitude which Al-Nađīr ibn Anas, a Companion of the Prophet, warned his fellow Muslims against when he saw that many of them had lain down their arms. His retort to their excuse that Muĥammad was dead, was:

“Wat is het leven nog voor jou nadat hij is gestorven? Sta op en sterf voor de zaak waarvoor de Boodschapper van God ﷺ zijn leven heeft opgeofferd.” “Degene die zich omdraait, zal God op geen enkele wijze schaden.” Het is inderdaad hij die de verliezer is. Degene die afwijkt van het pad van het geloof, schaadt zichzelf en doet God geen enkel kwaad. God heeft de mensheid of hun aanbidding niet nodig. Het is uit Zijn genade dat Hij Zijn dienaren deze constitutie heeft gegeven voor hun eigen goed en geluk. Iedereen die de rug naar deze toekeert, lijdt onder verwarring en ellende. Alles wordt hierdoor op de verkeerde voet gezet. Het leven zelf wordt afwijkend. Mensen lijden de kwade gevolgen van het afkeren van de enige constitutie die harmonie in het leven biedt en die harmonie bereikt tussen de mens, zijn natuur en het universum om hem heen.

“What use is life to you after he has died? Get up and die for the cause God’s Messenger (pbuh) has sacrificed his life for.” “He that turns about on his heels will not harm God in any way.” It is indeed he who is the loser. He who deviates from the path of faith harms himself and causes God no harm. God is in no need of mankind or their worship. It is out of His grace that He has given His servants this constitution for their own good and happiness. Everyone who turns his back on it suffers from confusion and misery. Everything is thus set on the wrong footing. Life itself becomes deviant. People suffer the evil consequences of turning away from the only constitution which provides harmony in life and which achieves harmony between man, his nature and the universe around him.

“God zal hen belonen die Hem dankbaar zijn.” Zij weten welke grote gunst God Zijn dienaren heeft geschonken door voor hen deze levenscode vast te stellen. Zij tonen hun dankbaarheid aan Hem door deze code te volgen en Hem te prijzen. Zij oogsten de vruchten van deze levenswijze en bereiken volledige gelukzaligheid. Dit is een goede beloning voor hun dankbaarheid.

“God will reward those who are grateful to Him.” They know the great bounty God has given His servants by establishing for them this code of living. They show their gratitude to Him by following this code and praising Him. They reap the benefits of this way of life and achieve total happiness. This is good reward for their gratitude.

Maar zij ervaren ook een toename van geluk door de beloning die zij van God ontvangen in het hiernamaals. Dat is een veel grotere beloning en, in tegenstelling tot alles waaruit in deze wereld genoten wordt, is het eeuwigdurend.

But they also have an increase of happiness with the reward they receive from God in the hereafter. That is a much greater reward and, unlike everything enjoyed in this world, it is everlasting.

“God zal hen belonen die Hem dankbaar zijn.” Degenen die Gods gunsten waarderen en hun dankbaarheid aan Hem tonen door Zijn leiding te volgen en Hem te verheerlijken, vinden geluk in hun leven. Zo worden zij beloond voor hun dankbaarheid, en zij zullen een nog betere beloning ontvangen in het hiernamaals.

“God will reward those who are grateful to Him.” Those who appreciate God’s bounty and show their gratitude to Him by following His guidance and by glorifying Him find happiness in their lives. Thus are they rewarded for their gratitude, and they will receive an even better reward in the life to come.

Blijkbaar wilde God de Metgezellen van de Profeet ﷺ ontwenning geven van hun overenthousiaste gehechtheid aan hem als persoon terwijl hij onder hen leefde. Hun gehechtheid zou in de eerste plaats aan de Islam zelf moeten zijn. Hun verbintenissen zouden rechtstreeks met God moeten worden gesloten en zij moesten het gevoel krijgen dat zij rechtstreeks aan Hem verantwoording verschuldigd zijn. Zo zouden zij voelen dat hun verantwoordelijkheden voortduren na de dood van de Profeet ﷺ. Misschien wilde God ook de moslimgemeenschap voorbereiden op de onvermijdelijke schok die zij ongetwijfeld zouden ontvangen wanneer de Profeet ﷺ stierf. Hij wist zeker dat zijn dood een verpletterende klap voor hen zou zijn. Daarom, indien zij het gevoel kregen dat hun directe relatie met Hem en Zijn boodschap was, zouden zij in staat zijn hun schok te overwinnen.

Apparently God wanted to wean the Companions of the Prophet from their over- enthusiastic attachment to him in person while he was alive among them. Their attachment should be, in the first place, with Islam itself. Their covenants should be made with God directly and they should be made to feel that they are responsible to Him directly. Thus they would feel that their responsibilities continue after the death of the Prophet. Perhaps God also wanted to prepare the Muslim community for the inevitable shock which they were bound to receive when the Prophet died. He certainly knew that his death would be a stunning blow to them. Hence, if they were made to feel that their direct relationship was with Him and His message then they would be able to overcome their shock.

Toen de Profeet ﷺ werkelijk stierf, waren zijn Metgezellen verbijsterd, zoveel zelfs dat `Umar zijn zwaard trok en iedereen dreigde die beweerde dat Muĥammad dood was. Alleen Abū Bakr, het beste voorbeeld van een ware gelovige in God, was in staat om de gebeurtenis in het juiste perspectief te plaatsen. Hij las deze vers voor aan de Moslims en het was genoeg om hen te doen beseffen dat het slechts een natuurlijke gebeurtenis was. Hiermee waren zij in staat zich tot God te wenden. De Qur’ān raakt in dit vers aan de angst van de mens voor de dood. Het verdrijft die angst door het altijd correcte principe van leven en dood, en ook van wat na het leven komt, te stellen.

When the Prophet actually died his Companions were stunned, so much so that `Umar drew his sword and threatened anyone who claimed that Muĥammad was dead. Only Abū Bakr, the best example of a true believer in God, was able to take the event in its proper perspective. He read out this verse to the Muslims and it was enough to make them realise that it was only a natural event. With this they were able to turn to God. The Qur’ān in this verse touches on man’s fear of death. It dispels that fear by stating the ever-correct principle of life and death and also of what comes after life.

Niemand kan sterven behalve met Gods toestemming, op een vastgestelde termijn. Wie de beloning van deze wereld wenst, zullen Wij hem daarvan geven, en wie de beloning van het hiernamaals wenst, zullen Wij hem daarvan geven. Wij zullen hen belonen die dankbaar aan Ons zijn. (Vers 145)

No one can die except by God’s leave, at a term appointed. He who desires the reward of this world, We shall give him thereof and to him who desires the reward of the life to come, We shall give thereof. We shall reward those who are grateful to Us. (Verse 145)

Elke menselijke ziel leeft dan tot haar vastgestelde tijd. Niemand sterft voor zijn tijd. Noch angst, noch de wens om langer te leven kan iemands vastgestelde tijd uitstellen. Moed en avontuur zullen daarentegen iemands leven niet verkorten. Naarmate dit idee in de geest van de gelovigen doordringt, denken zij simpelweg niet aan de dood terwijl zij hun verantwoordelijkheden vervullen en hun religieuze plichten uitvoeren. Dit is de reden waarom mensen, door de eeuwen heen, hebben gezien dat zij die in God geloven, niet worden belast door hun verlangen om hun tijd op aarde te verlengen of door hun angst voor wat er komen gaat. Zij vertrouwen simpelweg op God terwijl zij hun plichten met geduld en gerustheid uitvoeren.

Every human soul, then, lives up to its appointed time. No one dies before his time. Neither fear, nor the desire to live longer can postpone anyone’s appointed time. Courage and adventure, on the other hand, will not shorten one’s life. As this idea sinks into the minds of the believers they simply do not think of death as they go about fulfilling their responsibilities and carrying out their religious duties. This is the reason why people, throughout the ages, have seen that those who believe in God are not encumbered by their desire to prolong their time on earth or by their fear of what lies ahead. They simply rely on God as they carry out their duties with patience and reassurance.

Aangezien iedereen sterft op zijn of haar vastgestelde tijd, zou iedereen moeten denken aan het leven dat komt en hard moet werken om het grotere geluk van dat leven te bereiken: “Wie de beloning van deze wereld wenst, aan hem zullen Wij daarvan geven, en wie de beloning van het leven dat komt wenst, aan hem zullen Wij daarvan geven” (Vers 145)

Since everybody dies at his or her appointed time then everyone should think of the life to come and should work hard in order to achieve the greater happiness of that life: “He who desires the reward of this world, We shall give him thereof and to him who desires the reward of the life to come, We shall give thereof” (Verse 145)

De kloof tussen de twee soorten leven is even groot als de kloof tussen de belangen van degenen die de beloning van de een of de ander beogen. De lengte van iemands leven op deze aarde wordt niet beïnvloed door de keuze die men maakt. Dus hij die dit leven tot zijn ultieme doel maakt en slechts naar de beloningen ervan streeft, leidt een leven dat niet veel verschilt van het leven van dieren, voordat hij sterft op het vastgestelde tijdstip. Aan de andere kant, hij die uitkijkt naar de bredere horizon, leidt het leven van een echt menselijk wezen dat God heeft veredeld, aan wie Hij de missie heeft toebedeeld om een gelukkig menselijk leven op aarde op te bouwen. Een dergelijk persoon sterft eveneens op zijn vastgestelde tijdstip.

The gulf between the two types of life is as wide as the gulf between the concerns of those who desire the reward of either one or the other. The length of one’s life on this earth is not affected by the choice one makes. So, he who makes this life his ultimate goal and seeks only its rewards leads a life which is not greatly different from the life of animals, before he dies at the appointed time. On the other hand, he who looks up to the wider horizon leads the life of a true human being whom God has ennobled, to whom He has assigned the mission of building a happy human life on earth. Such a person also dies at his appointed time.

“Wij zullen degenen die dankbaar aan Ons zijn, belonen.” Degenen die waarderen hoe God de mens heeft veredeld, zichzelf boven het niveau van dieren verheffen en hun dankbaarheid aan God tonen, zullen zeker rijkelijk door Hem worden beloond.

“We shall reward those who are grateful to Us.” Those who appreciate how God has ennobled man and lift themselves above the standard of animals and show their gratitude to God will certainly be richly rewarded by Him.

Dit is hoe de Qur’ān de essentie van leven en dood beschouwt, en het einde van menselijke wezens naarmate zij voor zichzelf kiezen en hun bezigheden bepalen, die ofwel onbeduidend kunnen zijn zoals die van wormen, ofwel groot zoals die van de mens. Op deze manier vestigt de Qur’ān onze aandacht weg van de angst voor de dood en de zorgen over plichten, omdat wij geen zeggenschap hebben met betrekking tot ons leven en onze dood. Het stelt ons zo in staat om ons te concentreren op wat van veel groter nut is, namelijk het leven hierna. Welke keuze hij ook maakt, hij zal van God de beloning ontvangen die het meest passend is voor die keuze.

This is how the Qur’ān views the essence of life and death, and the end of human beings as they choose for themselves and determine their preoccupations which can be either petty like those of worms or great like those of man. In this way, the Qur’ān turns our attention from fear of death and worry about duties because we have no say with regard to our life and death. It thus enables us to concentrate on what is of much better use, namely, the life to come. Whichever choice he makes, he will receive from God the reward most appropriate for that choice.

God geeft de moslims vervolgens een voorbeeld uit de geschiedenis van medegelovigen. De processie van het geloof, bestaande uit gelovigen, gaat terug tot het allereerste begin van de tijd. Er waren mensen die trouw waren aan hun woord, standvastige gelovigen die vochten aan de zijde van de profeten die naar hen werden gestuurd, en zij werden nooit zwak in tijden van tegenspoed. Terwijl zij de dood in de ogen keken, toonden zij hun bewustzijn van hun ware positie toen zij vochten voor de zaak van God en leefden in overeenstemming met de leer van hun geloof. Zij spraken niets meer uit dan een gebed tot God om hen vergeving te schenken.

God then gives the Muslims an example drawn from the history of fellow believers. The procession of faith, composed of believers, dates back to the very beginning of time. There were people who were true to their word, firm believers who fought alongside the prophets sent to them and they never weakened in times of adversity. As they stared death in the face, they demonstrated their awareness of their true position when they fought in God’s cause and lived in accordance with the teachings of their faith. They said no more than a prayer to God to forgive them.

Zij vergrootten hun misstappen in gedrag en houding, om deze te omschrijven als “excessen”. Zij baden ook tot God om hun voetstappen standvastig te maken en hen de overwinning te schenken. Dit bracht hen de beloning van dit leven en die van het hiernamaals, omdat zij de juiste houding in de strijd combineerden met de juiste houding in hun gebeden. Zo hebben zij een voorbeeld gegeven dat God hier aanhaalt voor de moslims.

They enlarged their slips in behaviour and attitude, so as to describe them as “excesses”. They also prayed to God to make their steps firm and to grant them victory. This earned for them the reward of this life and that of the life to come, because they combined the right attitude in battle and the right attitude in their prayers. Thus, they have provided an example which God cites here for the Muslims.

Vele profeten hebben gevochten met vele vrome mannen aan hun zijde. Zij verloren nooit hun moed vanwege wat zij moesten lijden in de zaak van God, en zij werden noch zwak, noch gaven zij zich over. God houdt van hen die geduldig zijn in tegenspoed. Al wat zij zeiden, was dit: “Onze Heer! Vergeef ons onze zonden en onze overschrijdingen in onze zaken. Maak onze voetstappen standvastig en schenk ons de overwinning op de ongelovigen.” God heeft hen de beloning van dit leven en de beste beloning van het hiernamaals geschonken. God houdt van hen die hun plicht goed vervullen. (Verzen 146-8)

Many a Prophet has fought with many devout men alongside him. They never lost heart on account of what they had to suffer in God’s cause, and neither did they weaken nor succumb. God loves those who are patient in adversity. All that they said was this: “Our Lord! Forgive us our sins and our excesses in our affairs. Make firm our steps, and give us victory over the unbelievers.” God has granted them the reward of this life and the best reward of the life to come. God loves those who do their duty well. (Verses 146-8)

De Slag bij Uĥud was de eerste grote nederlaag die de moslims leden. Eerder was hen de overwinning gegund bij Badr, toen hun strijdkrachten veel minder talrijk waren dan die van hun vijand. Daarom hadden zij wellicht het gevoel dat overwinning in elke confrontatie deel uitmaakte van de natuurwetten. De schok die hen bij Uĥud werd toegebracht, was een zware en verontrustende beproeving. Dit kan de reden zijn voor de uitgebreide Qur’āniche commentaren over deze specifieke slag. De moslims worden op het een moment aangemoedigd, en hun opvattingen worden op een ander moment gecorrigeerd; soms worden bepaalde principes duidelijk uiteengezet, en op andere momenten worden voorbeelden aangehaald om hen de juiste opvoeding te bieden en eventuele misvattingen die zij mogelijk hebben te corrigeren.

The Battle of Uĥud was the first major defeat suffered by the Muslims. They had earlier been granted victory at Badr when their forces were far inferior to those of their enemy. Thus, they may have felt that victory in every encounter was part of the laws of nature. The shock dealt them at Uĥud was a hard and disturbing trial. This may be the reason for the long Qur’ānic comments on this particular battle. The Muslims are encouraged at one point, and their notions are corrected at another; at times, certain principles are clearly stated, and at others, examples are cited to provide proper education for them and to correct any misconceptions they may have.

Ze moesten goed voorbereid zijn op hun lange en zware strijd bij het vervullen van de plichten die aan hen waren opgelegd als pleitbezorgers van de boodschap van God.

They had to be well prepared for their long and arduous struggle in discharging the duties imposed on them as advocates of God’s message.

Het voorbeeld dat de soera hier geeft is een algemeen voorbeeld, dat noch een profeet bij naam noemt, noch een specifiek volk of een bepaalde natie specificeert. Het resultaat hiervan is dat de moslims het gevoel hebben dat zij behoren tot de voorvechters van het ware geloof door de hele geschiedenis heen. Zij leren de juiste manieren die gelovigen zouden moeten aannemen.

The example which the sūrah gives here is a general one, which neither mentions any prophet by name nor specifies a particular nation or people. The outcome of this is that the Muslims feel themselves to belong to the advocates of true faith throughout history. They learn the proper manners which believers should adopt.

Beproevingen worden aan hen getoond als iets dat van nature verwacht mag worden door de pleitbezorgers van elke boodschap en elk geloof. Er worden banden gelegd tussen hen en de volgelingen van eerdere profeten, zodat zij begrijpen dat gelovigen in elke generatie nauw verbonden zijn met hun voorgangers in het geloof. Zij leren dat de zaak van het geloof een zaak is die gedurende de hele geschiedenis aanwezig is geweest en dat zij slechts één bataljon zijn in een groot leger van de gelovigen: “Vele profeten hebben gevochten met vele vrome mannen aan hun zijde.”

Trials are shown to them as something to be naturally expected by the advocates of any message and any faith. Ties are established between them and the followers of earlier prophets so that they appreciate that believers in any generation are closely related to their predecessors in faith. They learn that the cause of faith is one which has been present throughout history and that they are only one battalion in a great army of the faithful: “Many a Prophet has fought with many devout men alongside him.

“Zij verloren nooit de moed vanwege wat zij moesten lijden in de zaak van God, en zij werden noch zwak, noch gaven zij zich over.” (Vers 146) Er waren vele profeten die grote groepen strijders mobiliseerden die alle soorten ontberingen en lijden doorstonden. Zij gaven nooit toe of gaven hun strijd niet op. Dergelijke vastberadenheid is kenmerkend voor gelovigen die weten dat zij voor hun geloof moeten strijden. “God houdt van hen die geduldig zijn in tegenspoed.” Zij houden vol en tonen geen zwakte. Hun vastberadenheid blijft sterk. Wanneer zij worden beschreven als zijnde geliefd door God, heeft die uitdrukking een bijzonder effect op de huidige generatie gelovigen. Het helpt hun wonden te helen en het wordt aanvaard als een ruime en genereuze vergoeding voor elke ontbering.

They never lost heart on account of what they had to suffer in God’s cause, and neither did they weaken nor succumb.” (Verse 146) There were many prophets who mobilised large groups of fighters who withstood all manner of hardship and suffering. They never yielded or gave up their fight. Such determination is characteristic of believers who know that they have to fight for their faith. “God loves those who are patient in adversity.” They persevere and show no weakness. Their determination remains strong. When these are described as being loved by God, the expression has its particular effect on the present generation of believers. It helps heal their wounds and it is accepted as ample and generous compensation It for every hardship.

De beschrijving tot nu toe toont slechts wat er uiterlijk zichtbaar is van de houding van die gelovigen in situaties van moeilijkheid en beproeving. Nu gaat de soera verder met het beschrijven van hun innerlijke gevoelens. Het toont hen als mensen die alle normen van gepastheid in acht nemen wanneer zij God aanspreken. De beproevende tijden, de moeilijkheden en de gevaren maken de gelovigen niet onwetend van hun behoefte om zich tot God te wenden. Terwijl zij dat doen, is hun eerste verzoek niet de overwinning, zoals men zou verwachten, maar vergeving voor hun fouten en overtredingen.

The description so far shows only what is apparent of the attitude of those believers in situations of difficulty and trial. Now the sūrah goes on to describe their inner feelings. It shows them as observing all standards of propriety when they address God. The testing times, the difficulties and the dangers do not make the believers oblivious of their need to turn to God. As they do, their first request is not victory, as would have been expected, but forgiveness for their errors and excesses.

Het gebed om toegenomen kracht en overwinning op de vijand komt als tweede: “Al wat zij zeiden was dit: ‘Onze Heer! Vergeef ons onze zonden en onze overschrijdingen in onze zaken. Maak onze voetstappen standvastig en schenk ons de overwinning op de ongelovigen.’” (Vers 147) Zij bidden niet om een grote gunst of beloning. Zij hebben God niet gesmeekt om hen de beloning van dit leven of het hiernamaals te schenken. Hun nederigheid wanneer zij zich tot God wenden en Hem aanspreken is te groot om hen dit toe te staan, ondanks het feit dat zij voor Zijn zaak strijden. Zij bidden slechts dat Hij hen vergeving van hun zonden schenkt, hun voetstappen standvastig maakt en hen de overwinning op de ongelovigen schenkt.

Prayer for increased strength and victory over the enemy comes second: “All that they said was this: ‘Our Lord! Forgive us our sins and our excesses in our affairs. Make firm our steps, and give us victory over the unbelievers.’” (Verse 147) They do not pray for any great bounty or reward. They have not implored God to give them the reward of either this life or the life to come. Their humility when they turn to God and address Him is too great to allow them to do this, and despite the fact that they are fighting for His cause. They pray only that He will grant them forgiveness of their sins, make firm their steps, and grant them victory over the unbelievers.

Het is hier zeer belangrijk om te beseffen dat zij niet bidden voor hun eigen overwinning, maar eerder voor de nederlaag van hun tegenstanders en de frustratie van de ongelovigen. Dit is het soort goede manieren dat past bij gelovigen wanneer zij God, de Almachtige, aanspreken.

It is very important to realise here that they do not pray for victory for themselves, but rather for the defeat their opponents and the frustration of the unbelievers. This is the sort of good manners which befit believers when they address God, the Almighty.

Aan deze mensen juist, die niets voor zichzelf hebben gevraagd, heeft God uit Zijn genade alles gegeven. Hij heeft hen alles gegeven wat gewenst en begeerd wordt door hen die de rijkdommen van deze wereld zoeken. Hij heeft hen ook alles gegeven waar zij die de beloning van het hiernamaals verkiezen naar hunkeren: “God heeft hen de beloning van dit leven gegeven en de beste beloning van het hiernamaals.” (Vers 148) Hij erkent verder dat zij het goed hebben gedaan. Hun goede manieren zijn gecombineerd met een zeer effectieve wijze van het vervullen van hun plicht tot jihad, waarbij zij elke inspanning leveren voor de zaak van God. Daarom verklaart Hij dat Hij van hen houdt. Zijn liefde is groter dan alle beloning en superieur aan alle gunst: “God houdt van hen die hun plicht goed vervullen.” (Vers 148)

To these very people who have asked nothing for themselves, God has given everything, out of His grace. He has given them all that is desired and coveted by those who seek the riches of this world. He has also given them everything that those who prefer the reward of the life to come yearn for: “God has granted them the reward of this life and the best reward of the life to come.” (Verse 148) He further acknowledges that they have done well. Their good manners are combined with a very effective way of fulfilling their duty of jihād, exerting every effort for the cause of God. He, therefore, declares that He loves them. His love is greater than all reward and superior to all bounty: “God loves those who do their duty well.” (Verse 148)

Binnen de commentaren die worden gegeven in de soera over de Slag bij Uhud, vestigt dit passage een aantal principes die centraal staan in het islamitische concept. Het speelt een belangrijke rol in het onderwijzen van de moslimgemeenschap en biedt een goed voorbeeld dat door elke generatie moslims begrepen moet worden.

Within the comments given in the sūrah on the Battle of Uĥud, this passage establishes a number of principles which are central to the Islamic concept. It plays an important role in educating the Muslim community and provides a good example which must be understood by every generation of Muslims.

Al-Imran (Een hoge prijs voor het Paradijs) 137 - 148

Onveranderlijke Levenspatronen

Een cyclus van voorspoed en tegenspoed

Een zorgvuldige selectie van martelaren

Wensdenken in contrast met de realiteit

Muhammad ﷺ: Man, Profeet en Boodschapper

De Dood en de Beloning

Lessen uit de geschiedenis van de profeten