Al-Infiţār (Het uiteenvallen) 1-19

Al-Infiţār (Het uiteenvallen) 1-19 - In de schaduw van de Qur'an | Quran Course

Deze korte soera verwijst naar de grote omwenteling die in de vorige soera, At-Takwir, werd besproken, maar geeft er een eigen kleur aan. Het heeft een ander ritme, diep en kalm. Het voegt een vleugje berisping toe, gekoppeld aan een impliciete dreiging. Daarom beschrijft het de scènes van de grote omwenteling niet in detail zoals in de vorige soera, waar deze scènes overheersen. In plaats daarvan zijn de scènes hier korter, om aan te sluiten bij de rustigere sfeer en het langzamere ritme.

This short sūrah refers to the great upheaval discussed in the previous sūrah The Darkening, but gives it a special colour. It has a different rhythm, deep and calm. It adds a touch of expostulation coupled with an implicit threat. Hence, it does not detail the scenes of the great upheaval as in the previous sūrah, where these scenes predominate. Instead the scenes here are shorter, in order to suit its quieter atmosphere and slower rhythm.

Aan het begin vermeldt de soera het splijten van de hemel, het verspreiden van de sterren, het doen overstromen van de oceanen en het werpen van de graven, gelijktijdig met het weten van elke ziel over haar eerdere en latere daden, op die gewichtige dag.

At the opening the sūrah mentions the cleaving of the sky, the scattering of the stars, the bursting of the oceans and the hurling of the graves as simultaneous with every soul’s knowledge of its earlier and later actions, on that momentous day.

Het tweede deel begint met een berisping, gecombineerd met een impliciete dreiging aan de mens die de ontvanger is van overvloedige genade, maar daar geen dankbaarheid voor toont. “O mens, wat heeft jou weggeleid van jouw genadige Heer, Die jou heeft geschapen en gevormd en jou een rechte gedaante heeft gegeven? Hij kan jou elke vorm geven die Hij wenst.” (Versen 6-8)

The second part starts with a remonstration combined with an implicit threat to man who is the recipient of abundant grace but who shows no gratitude for it. “O man, what has lured you away from your gracious Lord, who created and moulded you and gave you an upright form? He can give you whatever shape He wills.” (Verses 6-8)

Het derde deel geeft de reden voor de ondankbare houding van de mens. Het ontkennen van de verantwoording en het oordeel is, zo vertelt de soera, de bron van elk kwaad. De realiteit van het uitdelen van beloning en straf op het Laatste Oordeel wordt opnieuw benadrukt: “Verwerp het! Maar jullie ontkennen het Laatste Oordeel. Toch zijn er bewakers die over jullie waken, edele schrijvers, die alles weten wat jullie doen. Voorwaar, de rechtvaardigen zullen in geluk zijn, terwijl de kwaad doenenden in een vlammende vuur zullen zijn, waarin zij zullen treden op de Dag des Oordeels, en zij zullen er nooit van afwezig zijn.” (Versen 9-16)

The third part provides the reason for man’s ungrateful attitude. Denial of reckoning and judgement, the sūrah tells us, is the source of every evil. The reality of meting out reward and punishment at the Last Judgement is re-emphasized; “Shun it! But you deny the Last Judgement. Yet there are guardians watching over you, noble recorders, who know all that you do. Surely the righteous shall be in bliss, while the wicked shall be in a blazing fire, which they shall enter on the Day of Judgement, nor shall they ever be absent from it.” (Verses 9-16)

Het laatste deel geeft een idee van hoe angstaanjagend de Dag des Oordeels is, hoe iedereen volkomen hulpeloos is en hoe alle macht aan God toebehoort: “Had u maar wist wat de Dag des Oordeels is! Oh, had u maar wist wat de Dag des Oordeels is! Het is de dag waarop geen enkele ziel een andere ziel kan helpen; want op die dag is alle soevereiniteit aan God alleen.” (Versen 17-19) Zo vertegenwoordigt de soera nog een andere manier om dezelfde basisprincipes uit te beelden die in dit dertigste deel van de Qur'ān op verschillende methoden en stijlen worden benadrukt.

The final part gives an idea of how fearful the Day of Judgement is, how everyone is absolutely helpless and how all power belongs to God: “Would that you knew what the Day of Judgement is! Oh, would that you knew what the Day of Judgement is! It is the day when no soul can be of any help to any other soul; for on that day all sovereignty is God’s alone.” (Verses 17-19) Thus, the sūrah represents yet another way of portraying the same basic principles stressed in this thirtieth part of the Qur’ān in various methods and styles.

Wanneer de hemel uiteenvalt, wanneer de sterren verspreid worden, wanneer de oceanen tot ontploffing worden gebracht, wanneer de graven omver worden geworpen, zal elke ziel weten wat zij eerder heeft gedaan en wat zij later heeft gedaan. (Versen 1-5)

When the sky is cleft asunder, when the stars are scattered, when the oceans are made to explode, when the graves are hurled about, each soul shall know its earlier actions and its later ones. (Verses 1-5)

In de uitleg van de vorige soera hebben we de gevoelens beschreven die bij mensen worden opgewekt wanneer zij zich het universum voorstellen dat een verandering ondergaat die zo gewelddadig is dat er niets overblijft in zijn vertrouwde vorm en toestand. We zeiden ook dat dergelijke gevoelens de mens de neiging hebben weg te trekken van alles wat hem een gevoel van veiligheid geeft, met uitzondering van God, de Schepper van het universum, de Enige die voortleeft nadat alles is gestorven en verwelkt. Het hart van de mens wordt zo gedwongen zich te wenden tot het enige ware wezen dat noch verandert noch sterft, om Zijn steun en veiligheid te zoeken in het aangezicht van de algemene omwenteling die alles vernietigt wat ooit zo permanent leek te zijn. Want niets leeft voor altijd behalve de Schepper, die de enige is die aanbeden dient te worden.

In the commentary on the previous sūrah we described the feelings generated in people when they visualize the universe undergoing a change so violent that it leaves nothing in its familiar shape and condition. We also said that such feelings tend to pull man away from anything which gives him a sense of security, with the exception of God, the Creator of the universe, the One who lives on after everything has died and withered away. Man’s heart is thus made to turn to the only true being who neither changes nor dies, to seek His support and security in the face of the general upheaval which destroys everything that might once have seemed so permanent. For nothing lives forever except the Creator who is the only one worthy of worship.

Het eerste aspect van de universele omwenteling dat hier wordt genoemd, is het splijten of scheuren van de hemel, hetgeen in andere soera's wordt vermeld: “Wanneer de hemel wordt gespleten en rood wordt als een olieachtig leer.” (55: 37) “Wanneer de hemel zal worden gespleten, want op die dag is zij broos en wankelend.” (69: 16) “Wanneer de hemel wordt gespleten.” (84: 1) Dat de hemel op die hectische dag gespleten of gescheurd zal worden, is zeker. Wat er precies wordt bedoeld met een dergelijke scheuring, en hoe de hemel eruit zal zien nadat deze is gescheurd, is moeilijk te zeggen. Alles wat ons rest, is een gevoel van een gewelddadige verandering die het universel, zoals wij het zien, overweldigt, en het besef dat het perfecte systeem ervan niet langer in werking zal zijn.

The first aspect mentioned here of the universal upheaval is the cleaving or rending of the sky, which is mentioned in other sūrahs: “When the sky is split asunder and becomes rose red, like freshly tanned leather.” (55: 37) “When the sky will be rent asunder, for on that day it is frail and tottering.” (69: 16) “When the sky is rent asunder.” (84: 1) That the sky will be split or rent asunder on that hectic day is certain. What is meant exactly by such rending, and how the sky will look after it has been rent are difficult to say. All that we are left with is a feeling of violent change which overwhelms the universe, as we see it, and a realization that its perfect system will no longer be in operation.

De gewelddadige omwenteling in het universum zorgt ervoor dat de sterren uiteenvallen nadat ze bij elkaar werden gehouden door een systeem dat elke ster in zijn baan houdt, ook al is de beweging ervan uiterst snel. Als dit systeem wordt verbroken, zoals zal gebeuren wanneer het leven van de sterren ten einde loopt, zullen ze simpelweg verdwijnen in de weidse ruimte, net zoals een stofdeeltje dat losraakt.

The violent upheaval in the universe causes the stars to scatter after they have been held together by a system which makes every star stick to its orbit, even though its movement is exceedingly fast. If this system is broken, as will happen when the life of the stars comes to its end, they will just disappear in the wide space, as does a particle of dust running loose.

De explosie van de oceanen kan verwijzen naar het feit dat zij zo overvol zijn dat zij al het droge land en alle rivieren opslokken. Alternatief kan het een explosie betekenen die zuurstof scheidt van waterstof, de twee gassen die water vormen. Zo keert water terug naar zijn oorspronkelijke gasvorm. De vers kan ook worden opgevat als een verwijzing naar een nucleaire explosie van de atomen van de twee gassen. Als dit het geval is, dan zou de explosie zo angstaanjagend zijn dat onze nucleaire apparaten van vandaag, in vergelijking daarmee, als speelgoed voor kinderen zouden lijken. De explosie kan ook een andere vorm aannemen, die voor ons totaal onbekend is.

The explosion of the oceans may refer to their being overfull to the extent that they swallow all dry land and rivers. It may, alternatively, mean an explosion which separates oxygen from hydrogen, the two gases which form water. Thus water returns to its original gas condition. The verse may also be taken to refer to a nuclear explosion of the atoms of the two gases. If this is the case, then the explosion would be so fearful that our nuclear devices of today would seem, in comparison, like child’s toys. The explosion may also take a different form, totally unknown to us.

Eén ding echter, waarvan we zeker weten, is dat er een gruwel zal zijn die veel groter is dan wat een mens ooit zou kunnen ervaren.

One thing, however, we know for certain is that there will be a horror far greater than any man could ever have experienced.

Het rondwerpen van de graven kan een gevolg zijn van een van de hierboven genoemde gebeurtenissen. Het kan ook een afzonderlijke gebeurtenis zijn die plaatsvindt op die bewogen dag. Terwijl deze graven rondgeworpen worden, worden mensen opgewekt om de verantwoording af te leggen en hun beloning of straf te ontvangen. Dit wordt aangevuld door het vers dat volgt: “Elke ziel zal haar eerdere daden en haar latere daden kennen.” (Vers 5) Dat wil zeggen, elke ziel zal oog in oog komen te staan met wat zij heeft gedaan en wat zij heeft nagelaten aan gevolgen van haar daden; of, wat zij heeft genoten in dit huidige leven en wat zij heeft bewaard voor het hiernamaals. Dergelijke kennis zal echter gepaard gaan met deze gruwelijke gebeurtenissen. Het zal inderdaad een deel van hen zijn, want het terroriseert de ziel niet minder dan enige van de andere gebeurtenissen.

The hurling about of the graves may be a result of one of the events mentioned above. It may also be a separate event which occurs on that eventful day. As these graves are hurled about people are resurrected so as to face the reckoning and receive their reward or punishment. This is complemented by the verse which follows: “Each soul shall know its earlier actions and its later ones.” (Verse 5) That is, each soul shall come face to face with what it has done and what it has left behind of the consequences of its actions; or, what it has enjoyed in this present life and what it has saved for the hereafter. Such knowledge, however, will accompany these horrific events. It will indeed be part of them, for it terrifies the soul no less than any of the other events.

De Arabische uitdrukking die hier wordt gebruikt, `alimat nafsun`, kan letterlijk worden vertaald als “een ziel zal weten...”. Het is echter in het Arabisch een nettere en effectievere aanduiding van “elke ziel zal weten...”. Bovendien is een dergelijke kennis door elke ziel niet het einde van het verhaal. Het heeft gevolgen die even gewelddadig zijn als de hier afgebeelde scènes van de grote omwenteling. Deze gevolgen worden slechts gesuggereerd, niet expliciet vermeld, en dit is nog effectiever.

The Arabic expression used here, `alimat nafsun, may be translated literally as “a soul shall know...” It is, however, in Arabic a neater and more effective denotation of “each soul shall know...” Furthermore, such knowledge by every soul is not the end of the matter. It has consequences which are as violent as the scenes portrayed here of the great upheaval. These consequences are merely implied, not stated, and this is even more effective.

Na deze opening, die de zintuigen en gewetens van de mensen aanscherpt, raakt de soera, door middel van milde vermaning gekoppeld aan een impliciete dreiging, de harten van de mensen die zich bezighouden met trivialiteiten. Het herinnert de mens aan Gods allereerste daad van genade jegens hem, namelijk, het vormen van hem in een dergelijke oprechte, perfect geproportioneerde gedaante.

After this opening which alerts men’s senses and consciences, the sūrah, by means of gentle remonstrance coupled with an implicit threat, touches the hearts of men who busy themselves with trivialities. It reminds man of God’s very first act of grace towards him, namely, his moulding in such an upright, perfectly proportioned form.

God had hem gemakkelijk elke vorm kunnen geven die Hij wenste. Toch is de mens ondankbaar: “O mens, wat heeft jou weggeleid van jouw genadige Heer, Die jou heeft geschapen en gevormd en jou een rechte vorm heeft gegeven? Hij kan jou elke vorm geven die Hij wil.” (Versen 6-8) De aanspreking appelleert aan de meest nobele eigenschap van de mens, zijn menselijkheid, die hem onderscheidt van alle andere schepselen en hem de hoogste positie onder hen toekent. Deze eigenschap vertegenwoordigt Gods genadige zegen aan de mens en Zijn overvloedige vrijgevigheid.

God could have easily given him any form He wished. Yet man is ungrateful: “O man, what has lured you away from your gracious Lord, who created and moulded you and gave you an upright form? He can give you whatever shape He wills.” (Verses 6-8) The address appeals to man’s most noble quality, his humanity, which distinguishes him from all other creatures and assigns to him the highest position among them. This quality represents God’s gracious blessing to man and His abundant generosity.

Dit beroep wordt onmiddellijk gevolgd door een zachte berisping: “Wat heeft jou weggeleid van jouw genadige Heer?” (Vers 6) Wat maakt je ertoe om je plichten jegens jouw Heer te verwaarlozen en onbeschaafd tegenover Hem te handelen, terwijl Hij jou je menselijkheid heeft gegeven die jou boven al Zijn schepping verheft en jou het vermogen geeft om tussen goed en kwaad te onderscheiden. Enkele details van de vrijgevigheid van God worden vervolgens toegevoegd: “mens, wat heeft jou weggeleid van jouw genadige Heer, die jou heeft geschapen en gevormd en jou een rechte gedaante heeft gegeven.” (Vers 6-7) Het is een aanspreking die rechtstreeks het hart van de mens aanspreekt. Hij luistert naar de berisping van God terwijl Hij hem herinnert aan Zijn genade, terwijl hij doorgaat met zijn dwaalwegen en zijn onbeschaafde gedrag tegenover Hem.

This appeal is immediately followed by a gentle remonstrance: “What has lured you away from your gracious Lord?” (Verse 6) What makes you neglect your duties to your Lord and behave impudently towards Him when He has given you your humanity which raises you above all His creation and provides you with the ability to distinguish between right and wrong. A few details of God’s generosity are then added: “man, what has lured you away from your gracious Lord, who created and moulded you and gave you an upright form.” (Verses 6-7) It is an address which appeals straight to man’s heart. He listens to God’s remonstrance as He reminds him of His grace while he continues with his erring ways and impudent behaviour towards Him.

Voorwaar, de mens zou diep moeten nadenken over zijn schepping, en over het feit dat hem een fysiek en fysiologisch perfecte constitutie is gegeven. Deze reflectie zou hem moeten aanzetten tot het tonen van zijn ware liefde, diepe respect en oprechte dankbaarheid jegens God, zijn genadige Heer, die hem heeft gezegend met een dergelijke constitutie: perfect, oprecht en prachtig. De wonderbaarlijke aspecten van de menselijke constitutie zijn veel groter dan wat hij om zich heen ziet en wat hij zich kan voorstellen. Perfectie en de juiste balans zijn gemakkelijk zichtbaar in de fysieke, mentale en spirituele constitutie van de mens. Er zijn volledige volumes geschreven over de perfectie van de schepping, zoals bewezen door de mens. Het is wellicht nuttig om hier één of twee citaten uit dergelijke werken op te nemen.

Indeed, man should reflect deeply over his creation, and the fact that he has been given a physically and physiologically perfect constitution. Reflection should prompt him to show his real love, deep respect and genuine gratitude towards God, his gracious Lord, who has blessed him with such constitution: perfect, upright and handsome. The miraculous aspects of man’s constitution are far greater than what he sees all around him and what he can imagine. Perfection and right balance are easily evident in man’s physical, mental and spiritual constitution. Full volumes have been written on the perfection of creation as evidenced by man. It is perhaps useful to include here one or two quotations from such works.

Het menselijk lichaam bestaat uit een aantal gespecialiseerde systemen: het skelet, het spierstelsel, de huid, het spijsverteringsstelsel, de bloedsomloop, het ademhalingsstelsel, het voortplantingsstelsel, het lymfestelsel, het zenuwstelsel, het urinestelsel en de zintuigen van smaak, reuk, gehoor en zicht. Elk van deze systemen is miraculeus en vele malen wonderbaarder dan elke wetenschappelijke prestatie. Toch heeft de mens de neiging om de wonderen van zijn eigen constitutie over het hoofd te zien! Een bijdrager aan het British Scientific Journal schrijft:6

The human body is composed of a number of specialized systems: the skeleton, muscular system, skin, digestive system, blood circulation, respiratory system, procreative system, lymphatic system, nervous system, the urinal system and the senses of taste, smell, hearing and sight. Every one of these systems is miraculous and far more wonderful than any scientific achievement. Yet man tends to overlook the wonders of his own constitution! A contributor to the British Scientific Journal writes:6

De hand van de mens is een van de meest opmerkelijke wonderen van de natuur. Het is uiterst moeilijk, ja zelfs onmogelijk, om een apparaat uit te vinden dat qua eenvoud, efficiëntie, bekwaamheid en directe aanpassingsvermogen kan wedijveren met de menselijke hand. Wanneer u een boek leest, neemt u het in uw hand en houdt u het in de positie die het meest geschikt is voor uw lezen. Dezelfde hand zal automatisch de positie van uw boek corrigeren wanneer een correctie van de positie noodzakelijk is. Wanneer u een pagina omslaat, plaatst u uw vinger onder het papier en oefent u de hoeveelheid druk uit die nodig is om de pagina om te slaan. Zodra de pagina is omgeslagen, wordt er geen druk meer uitgeoefend. U gebruikt uw hand ook om een pen vast te houden en om te schrijven.

Man’s hand is one of the most remarkable wonders of nature. It is extremely difficult, indeed impossible, to invent a device which can match the human hand for simplicity, efficiency, ability and instant adaptability. When you read a book you take it in your hand, then you hold it in the position most suitable for your reading. The same hand will automatically correct the position of your book whenever a correction of position is necessary. When you turn a page you place your finger underneath the paper and apply the amount of pressure needed for turning the page. When the page is turned no more pressure is applied. You also use your hand to hold a pen and to write.

Met je hand gebruik je alle benodigde hulpmiddelen, zoals een lepel, een mes of een pen. Je gebruikt het om het raam te openen of te sluiten en om alles wat je wilt dragen te dragen. Elke hand bevat 27 botstukken naast 19 groepen spieren.7

With your hand you use all the tools you need such as a spoon, a knife or a pen. You use it to open or close the window and to carry anything you wish to carry. Each hand has 27 pieces of bone in addition to 19 groups of muscles.7

Een deel van het menselijk oor bestaat uit een reeks van ongeveer vierduizend minuscule maar complexe bogen, die met een voortreffelijke regelmaat in grootte en vorm zijn gestaffeld. Men zou kunnen zeggen dat zij een muziekinstrument doen lijken, en zij lijken zodanig aangepast om elke cadans van geluid of lawaai op te vangen en op een bepaalde wijze naar de hersenen over te brengen, van de donderslag tot het gefluister van de dennen en de voortreffelijke vermenging van de tonen en harmonieën van elk instrument in het orkest. Als de cellen bij de vorming van het oor werden gedreven om een strikte efficiëntie te ontwikkelen enkel zodat de mens zou kunnen overleven, waarom hebben zij dan niet het bereik uitgebreid en een superieure scherpte ontwikkeld? Misschien anticipeerde de kracht achter de activiteiten van deze cellen op de toekomstige behoefte van de mens aan intellectueel genot, of bouwden zij per toeval beter dan zij wisten?8

A part of the human ear is a series of some four thousand minute but complex arches graduated with exquisite regularity in size and shape. These may be said to resemble a musical instrument, and they seem adjusted to catch, and transmit in some manner to the brain, every cadence of sound or noise, from the thunderclap to the whisper of the pines and the exquisite blending of the tones and harmonies of every instrument in the orchestra. If in forming the ear the cells were impelled to evolve strict efficiency only that man might survive, why did they not extend the range and develop a superacutness? Perhaps the power behind these cells’ activities anticipated man’s coming need of intellectual enjoyment, or did they by accident build better than they knew?8

De visuele functies worden voornamelijk uitgevoerd door het oog met zijn 130 miljoen lichtreceptoren in het netvlies. De oogleden met de wimpers aan hun uiteinden beschermen de ogen dag en nacht. Hun beweging, die onwillekeurig is, houdt stofdeeltjes en andere vreemde lichamen buiten. De wimpers werpen hun schaduw over het oog om de intensiteit van het licht te verminderen. Bovendien voorkomen de oogleden door hun beweging dat de ogen uitdrogen. De vloeistof rond het oog, die wij tranen noemen, is een zeer effectief, zeer krachtig desinfectiemiddel ...

The visual functions are carried out mainly by the eye with its 130 million retinal light receptors. The eyelids with the eyelashes at their tips protect the eyes day and night. Their movement, which is involuntary, keeps out dust particles and other alien bodies. The eyelashes throw their shades over the eye to lessen the intensity of light. Furthermore, by their movement the eyelids prevent the eyes from becoming dry. The fluid around the eye, which we call tears, is a highly effective, most powerful disinfectant ...

Bij mensen wordt de smaakfunctie uitgevoerd door de tong, via groepen smaakcellen die zich bevinden in de smaakpapillen op het slijmvliesoppervlak van de tong. Deze papillen hebben verschillende vormen: sommige zijn draadvormig, sommige zijn paddenstoelvormig en andere zijn lensvormig. Ze worden voorzien van fijne vertakkingen van de nervus glossopharyngeus evenals de zenuw die de smaakzin draagt. Wanneer we eten, worden deze fijne vertakkingen van de smaakzenuw gestimuleerd en geven zij de impulsen van de smaaksensatie door aan de hersenen. Dit systeem bevindt zich aan de voorkant van de tong, zodat we datgene kunnen afwijzen wat we als schadelijk ervaren. Het is dit systeem dat ons helpt te voelen of wat we eten bitter of zoet is, warm of koud, zuur of zout, enzovoort. De tong bevat negenduizend van deze fijne smaakpapillen, waarvan elk via meer dan één zenuw met de hersenen is verbonden. Daarom kunnen we ons afvragen: hoeveel zenuwen hebben we? Wat is hun omvang? Hoe functioneren ze individueel en hoe combineren ze om de hersenen hun verschillende soorten sensaties te geven?

In human beings, the taste function is carried out by the tongue, through groups of the taste cells which are located in the taste buds of the mucosal surface of the tongue. These buds are of different shapes: some are filamentary, some mushroom-shaped and others are lenticular. They are supplied by fine branches of the glosso-pharangeal nerve as well as the nerve which carries the taste sense. When we eat, these fine branches of the taste nerve are stimulated and convey the impulses of the taste sensation to the brain. This system is located at the front of the tongue, so that we may reject what we sense to be harmful. It is this system which helps us sense whether what we eat is bitter or sweet, hot or cold, sour or salty, etc. The tongue contains nine thousand of these fine taste buds, each of which is linked with the brain by more than one nerve. Hence we may wonder: How many nerves have we? What are their sizes? How do they function individually and how do they combine to give the brain their various types of sensation?

Het zenuwstelsel, dat het lichaam effectief aanstuurt, bestaat uit fijne neuronen die elk deel van het lichaam bedekken. De neuronen zijn verbonden met grotere zenuwen die op hun beurt verbonden zijn met het centrale zenuwstelsel. Wanneer een deel van het lichaam een sensatie ervaart, zelfs de kleinste temperatuurverandering, geven de neuronen deze sensatie door aan de perifere zenuwen, die het op hun beurt doorgeven aan de hersenen, zodat deze de noodzakelijke actie kunnen bevelen.

The nervous system, which effectively controls the body, is composed of fine neurons which cover every part of the body. The neurons are linked to larger nerves which are, in turn, linked to the central nervous system. Whenever any part of the body feels any sensation, even the slightest change of temperature, the neurons convey this sensation to the peripheral nerves which, in turn, convey it to the brain so that it may order the necessary action.

De signalen worden via de zenuwen voortgebracht met een snelheid van 100 meter per seconde.9

The signals are carried through the nerves at the speed of 100 metres per second.9

Als we de spijsvertering beschouwen als een proces in een chemisch laboratorium en het voedsel dat we eten als grondstoffen, dan ontdekken we onmiddellijk dat het een wonderbaarlijk proces is dat alles eetbaars zal verteren, behalve de maag zelf.

If we think of digestion as a process in a chemical laboratory and of the food that we eat as raw materials, we immediately discover that it is a wonderful process which will digest anything edible except the stomach itself.

In dit laboratorium brengen we in eerste instantie een verscheidenheid aan voedsel als grondstof in, zonder de minste zorg voor het laboratorium of hoe de chemie van de spijsvertering ermee om zal gaan. We eten biefstuk, kool, maïs en gebakken vis, spoelen het weg met elke hoeveelheid water, en maken het af met alcohol, brood en bonen. We voegen wellicht zwavel en melasse toe als voorjaarsmedicijn. Uit dit mengsel selecteert de maag die zaken die nuttig zijn door elk voedingsmiddel af te breken tot de chemische moleculen, het afval weg te gooien, en de resten te reconstrueren tot nieuwe eiwitten, die het voedsel worden voor de verschillende cellen. Het spijsverteringskanaal selecteert calcium, zwavel, jodium, ijzer en alle andere stoffen die noodzakelijk zijn, zorgt ervoor dat de essentiële moleculen niet verloren gaan, dat de hormonen geproduceerd kunnen worden en dat alle geldige levensbehoeften in gereguleerde hoeveelheden aanwezig zijn, klaar om aan elke noodzaak te voldoen. Het slaat vet en andere reserves op om noodsituaties zoals hongersnood op te vangen, en doet dit alles ongeacht het menselijk denken of redeneren. We gieten deze oneindige variëteit aan stoffen in dit chemische laboratorium met bijna totale onverschilligheid voor wat we binnenkrijgen, vertrouwend op wat wij beschouwen als het automatische proces dat ons in leven houdt. Wanneer deze voedingsmiddelen zijn afgebroken en opnieuw zijn voorbereid, worden ze constant afgeleverd bij elk van onze miljarden cellen, een groter aantal dan alle mensen op aarde. De levering aan elke individuele cel moet constant zijn, en alleen die stoffen die de specifieke cel nodig heeft om deze te transformeren in botten, nagels, vlees, haar, ogen en tanden, worden door de juiste cel opgenomen. Hier is een chemisch laboratorium dat meer stoffen produceert dan welk laboratorium dan ook dat door menselijk vernuft is bedacht. Hier is een leveringssysteem dat groter is dan elke methode van transport of distributie die de wereld ooit heeft gekend, waarbij alles in perfecte orde wordt uitgevoerd. 10

First into this laboratory we put a variety of food as a raw material without the slightest regard for the laboratory or how the chemistry of digestion will handle it. We eat steak, cabbage, corn and fried fish, wash it down with any quantity of water, and top it off with alcohol, bread, and beans. We may add sulfur and molasses as spring medicine. Out of this mixture the stomach selects those things which are useful by breaking down into its chemical molecules every item of food, discarding the waste, and reconstructs the residue into new proteins, which become the food of the various cells. The digestive tract selects calcium, sulphur, iodine, iron and any other substances which are necessary, takes care that the essential molecules are not lost, that the hormones can be produced and that all of the valid necessities of life are on hand in regulated quantities, ready to meet every necessity. It stores fat and other reserves to meet such an emergency as starvation, and does all this in spite of human thought or reason. We pour this infinite variety of substances into this chemical laboratory with almost total disregard of what we take in, depending on what we consider the automatic process to keep us alive. When these foods have been broken down and are again prepared, they are delivered constantly to each of our billions of cells, a greater number than all the human beings on earth. The delivery to each individual cell must be constant, and only those substances which the particular cell needs to transform them into bones, nails, flesh, hair, eyes, and teeth are taken up by the proper cell. Here is a chemical laboratory producing more substances than any laboratory which human ingenuity has devised. Here is a delivery system greater than any method of transportation or distribution the world has ever known, all being conducted in perfect order. 10

Er kan veel worden gezegd over elk ander systeem van het menselijk lichaam. Maar hoe wonderbaarlijk deze systemen ook zijn, de mens kan deze delen met dieren. Hij is echter bevoorrecht met zijn unieke mentale en spirituele kwaliteiten, die in deze soera worden beschouwd als een speciale gunst van God. Nadat de soera de menselijkheid van de mens heeft behandeld, vermeldt zij de volmaaktheid van zijn schepping en de juiste vormgeving van zijn gestalte: “O mens, wat heeft jou weggeleid van jouw genadige Heer, Die jou heeft geschapen en gevormd en jou een rechte gestalte heeft gegeven.” (Versen 6-7)

A lot may be said about every other system of the human body. But wonderful as these systems are, man may have them in common with animals. He, however, is privileged to possess his unique mental and spiritual qualities, regarded in this sūrah as a special favour from God. After the sūrah has dealt with man’s humanity, it mentions the perfection of his creation and the right proportioning of his mould: “O man, what has lured you away from your gracious Lord, who created and moulded you and gave you an upright form.” (Verses 6-7)

Laten we reflecteren op ons bevattingsvermogen, waarvan de aard ons onbekend is. De geest is het medium van begrip, maar de werking van onze geest en hoe deze functioneert, blijven voor ons onbegrijpelijk. Als we aannemen dat wat we vatten via de zenuwen naar de hersenen wordt overgebracht, waar en hoe slaat de hersenen dan zijn informatie op? Als we de hersenen vergelijken met een magnetische opnameband, heeft iedere mens in zijn gemiddelde levensduur van zestig jaar 11 een groot aantal miljarden meters nodig om een dergelijke enorme veelheid aan beelden, woorden, betekenissen, gevoelens en reacties op te nemen, zodat hij ze, zoals hij dat feitelijk doet, enkele decennia later nog kan herinneren. Bovendien, hoe sorteert de mens individuele woorden, betekenissen, gebeurtenissen en beelden om deze samen te voegen tot een soort samenhangende opvoeding? Hoe transformeert hij informatie en ervaringen tot kennis?

Let us reflect on our powers of comprehension, the nature of which is unknown to us. The mind is the medium of comprehension but the working of our minds and how they function remain to us incomprehensible. If we suppose that what we grasp is transmitted to the brain through the nerves, where and how does the brain store its information? If we compare the brain to a magnetic recording tape, every man needs in his average lifetime of sixty years 11 a great many billion metres on which to record such a huge multitude of pictures, words, meanings, feelings and responses so that he may, as he actually does, remember them several decades later. Furthermore, how does man sort out individual words, meanings, events and pictures to mould them together in a sort of coherent education? How does he transform information and experiences into knowledge?

Toch is dit bij lange na niet de meest significante van de onderscheidende kwaliteiten van de mens. Er is die wonderbaarlijke straal van Gods geest die een verbinding vormt tussen de mens en de schoonheid van het universum en Zijn Schepper. Zodra deze verbinding is tot stand gekomen, kan de mens op heldere, stralende momenten een gevoel van gemeenschap ervaren met het oneindige, het absolute, wat hem voorbereidt op een zalig eeuwig leven in Gods paradijs. Toch heeft de mens geen vermogen om de aard van zijn geest te begrijpen, die Gods grootste gunst voor hem is en die hem tot een mens maakt. Daarom spreekt God hem aan met deze kwaliteit: “O mens!” Hij maant hem vervolgens rechtstreeks tot inkeer: “Wat heeft jou weggeleid van jouw genadevolle Heer?” Zo wordt de mens herinnerd aan Gods grootste gunst, maar hij staat onbeschaamd, nalatig in zijn plichten, schaamteloos en ondankbaar. Maar de mens heeft niet meer nodig dan de bron van deze vermaning te beseffen en welke houding hij aanneemt wanneer hij voor zijn Heer staat, om absoluut overweldigd te worden door schaamte: “O mens, wat heeft jou weggeleid van jouw genadevolle Heer, Die jou heeft geschapen en gevormd en jou een rechte gestalte heeft gegeven? Hij kan jou elke vorm geven die Hij wil.” (Versen 6-8)

Yet this is by no means the most significant of man’s distinctive qualities. There is that wonderful ray of God’s spirit which provides a link between man and the beauty of the universe and its Creator. As this link is established, man can experience at clear, bright moments a sense of communion with the infinite, the absolute, which prepares him for a blissful eternal life in God’s paradise. Yet man has no power to comprehend the nature of his spirit, which is God’s greatest favour to him and which makes him a man. Hence God addresses him by this quality “O man!” He then remonstrates with him directly: “What has lured you away from your gracious Lord?” Thus man is reminded of God’s greatest favour, but he stands impudent, negligent of his duties, unashamed and ungrateful. But man does not need more than to realize the source of this remonstrance and what attitude he adopts when he stands before his Lord to be absolutely overwhelmed by shame: “O man, what has lured you away from your gracious Lord, who created and moulded you and gave you an upright form? He can give you whatever shape He wills. “(Verses 6-8)

De soera gaat verder met het uitleggen van de reden voor de onbeschaamdheid en nalatigheid van de mens, namelijk de ontkenning van het Laatste Oordeel. Het bevestigt nadrukkelijk de realiteit van de verantwoording, de beloning en de straf: “Wijk ervan af! Maar jullie ontkennen het Laatste Oordeel. Toch zijn er bewakers die over jullie waken, edele schrijvers, die alles weten wat jullie doen. Voorwaar, de rechtvaardigen zullen in gelukzaligheid zijn, terwijl de kwaadwilligen in een vlammende vuur zullen zijn, waarin zij zullen treden op de Dag des Oordeels; en zij zullen er nooit aan ontsnappen.” (Versen 9-16) De Engelse uitdrukking, ‘shun it’, wordt hier gebruikt om de betekenis van het Arabische woord, kallā, weer te geven, wat een bevel is om te stoppen en een indicatie van een verandering van onderwerp en stijl.

The sūrah moves on to explain the reason for man’s impudence and negligence, namely, denial of the Last Judgement. It emphatically confirms the reality of reckoning, reward and punishment: “Shun it! But you deny the Last Judgement. Yet there are guardians watching over you, noble recorders, who know all that you do. Surely the righteous shall be in bliss, while the wicked shall be in a blazing fire, which they shall enter on the Day of Judgement; nor shall they ever be absent from it.” (Verses 9-16) The English expression, ‘shun it’, is used here to render the meaning of the Arabic word, kallā, which is a command to desist and an indication of a change of subject and style.

Daarom staan de volgende verzen in de vorm van een bewering.

Hence the following verses are in the form of a statement.

“Vermijd het! Maar jullie ontkennen het Laatste Oordeel.” (Vers 9) Jullie denken dat rekenschap en verantwoording onwaarheden zijn, en dit is precies de oorzaak van jullie onbeschaamdheid en verwaarlozing van plichten. Hoe kan iemand het oordeel ongeloven en toch een leven leiden dat gebaseerd is op goedheid en juiste leiding? Sommige mensen kunnen een hoger niveau van geloof bereiken: zij aanbidden God omdat zij Hem liefhebben, noch uit angst voor straf, noch in hoop op beloning. Maar deze mensen blijven geloven in het Laatste Oordeel. Zij vrezen het en kijken er tegelijkertijd naar uit, omdat zij hopen bij hun geliefde Heer te zijn. Wanneer een mens echter het Dag des Oordeels onvoorwaardelijk verwerpt, zal hij verstoken zijn van beleefdheid en licht; zijn hart en geweten zijn dood.

“Shun it! But you deny the Last Judgement.” (Verse 9) You think that reckoning and accountability are falsehoods, and this is precisely the cause of your impudence and negligence of duties. How can any person disbelieve in the judgement and still lead a life based on goodness and right guidance? Some people may achieve a higher degree of faith: they worship God because they love Him, neither out of fear of punishment nor in hope of reward. But these people continue to believe in the Last Judgement. They fear it and look forward to it at the same time, because they hope to be with their beloved Lord. When man, however, flatly rejects the Day of Judgement he will be devoid of politeness and light; his heart and conscience are dead.

Je ontkent de Dag des Oordeels, terwijl je die ongetwijfeld zult ondergaan. Alles wat je in dit leven doet, zal in je voordeel of tegen je worden gerekend. Niets gaat verloren, niets wordt vergeten:

You deny the Day of Judgement when you will certainly face it. Everything you do in this life will be counted for or against you. Nothing is lost, nothing forgotten:

“Toch zijn er bewakers die over jullie waken, edele schrijvers, die alles wat jullie doen weten.” (Versen 10-12) Deze schrijvers zijn de engelen die belast zijn met het vergezellen van mensen, het observeren van hen en het vastleggen van alles wat zij doen en zeggen. Wij weten niet, en het is niet van ons gevraagd om te weten, hoe dit plaatsvindt. God weet dat ons noch het vermogen is gegeven om het te begrijpen, noch dat wij er baat bij zullen hebben het te begrijpen, omdat het de doelstelling van ons bestaan niet beïnvloedt. Het is daarom zinloos om met onze middelen te proberen uit te leggen wat God heeft besloten niet aan ons te openbaren van de wereld van het onwaarneembare.

“Yet there are guardians watching over you, noble recorders, who know all that you do.” (Verses 10-12) These recorders are the angels charged with accompanying people, watching them and recording all what they do and say. We do not know, and are not required to know, how this takes place. God knows that we are neither given the ability to understand it nor are we going to benefit by understanding it because it does not affect the purpose of our existence. Hence it is useless to attempt to explain by our means what God has chosen not to reveal to us of the world of imperceptibles.

Het is voor ons voldoende om het gevoel te hebben dat we niet tevergeefs leven en dat er nobele verslaggevers zijn die vastleggen wat we doen, om zo altijd waakzaam en voorzichtig te zijn.

It is sufficient for us to feel that we do not live in vain and that there are noble recorders who note what we do, in order to be so that we are always alert and prudent.

Aangezien de sfeer van de soera er een is van welwillendheid en adeldom, is de beschrijving van die schrijvers dat zij “nobel” zijn, zodat wij bescheiden en beleefd zijn in hun aanwezigheid. Het is volkomen natuurlijk dat mensen extra voorzichtig zijn om niets onbeleefds of schandelijks te zeggen of te doen wanneer zij in de aanwezigheid zijn van mensen wiens karakter adeldom weerspiegelt. Hoe voorzichtig zouden zij zijn als zij beseften dat zij altijd in de aanwezigheid van engelen zijn? De soera wekt vervolgens de meest nobele gevoelens van onze deugdzame natuur op door dit feit op een zo vertrouwde wijze af te beelden.

Since the atmosphere of the sūrah is one of benevolence and nobility, the description of those recorders is that they are “noble”, so that we are shy and polite in their presence. It is only natural for people to exercise extra care not to say or do anything impolite or disgraceful when they are in the presence of people whose character reflects nobility. How careful would they be if they realized they were always in the presence of angels? The sūrah then arouses the most noble feelings of our upright nature by portraying this fact in such a familiar way.

Vervolgens wordt ons verteld over de bestemmingen van de rechtvaardigen en de goddelozen, die worden bepaald door de verantwoording op basis van de verslagen van de nobele engelen: “De rechtvaardigen zullen zeker in gelukzaligheid zijn, terwijl de goddelozen in een vlammend vuur zullen zijn, waarin zij op de Dag des Oordeels zullen treden; en zij zullen er nooit uit wegnemen.” (Versen 13-16) Het einde is zeker. Dat de rechtvaardigen in gelukzalige vreugde zullen verblijven en de goddelozen in de hel zullen eindigen, staat al vast. Een rechtvaardig persoon is degene die consequent goede daden verricht, dat wil zeggen goede daden, totdat het uitvoeren ervan zijn intrinsieke eigenschap wordt. Het bijvoeglijk naamwoord ‘rechtvaardig’ heeft connotaties die goed passen bij adeldom en menselijkheid.

We are then told of the destinies of the righteous and the wicked, which are determined by the reckoning based on the recordings of the noble angels: “Surely the righteous shall be in bliss, while the wicked shall be in a blazing fire, which they shall enter on the Day of Judgement; nor shall they ever be absent from it.” (Verses 13-16) The end is certain. That the righteous shall dwell in blissful happiness and the wicked shall end in hell is already determined. A righteous person is the one who consistently does right actions, i.e. good deeds, until doing them becomes his intrinsic quality. The adjective ‘righteous’ has connotations which fit in well with nobility and humanity.

De tegenovergestelde eigenschap, ‘goddeloosheid’, draagt connotaties van onbeschaamdheid en brutaliteit in zich, aangezien de goddelozen zich overgeven aan zondige daden. De hel is een passende vergelding voor goddeloosheid. De soera benadrukt de zekerheid van deze straf: “waarin zij op de Dag des Oordeels zullen binnengaan.” Vervolgens benadrukt het dit opnieuw: “en zij zullen er nooit uit wegnemen.” Zij kunnen er in de eerste plaats niet aan ontsnappen, noch zal het hen toegestaan worden om het te verlaten, zelfs niet voor een korte tijd.

The contrasting quality, ‘wickedness’, carries connotations of insolence and impudence as the wicked indulge in sinful actions. Hell is a proper recompense for wickedness. The sūrah emphasizes the certainty of this punishment: “which they shall enter on the Day of Judgement.” Then it re-emphasizes it: “nor shall they ever be absent from it.” They cannot escape it in the first place, nor will they be allowed to leave it, not even for a short while.

Nadat is beschreven wat er op de Dag des Oordeels gebeurt, benadrukt de soera opnieuw de zekerheid van die dag, aangezien deze door sommigen wordt ontkend. De nadruk die hier wordt gelegd, is in de vorm van een retorische vraag die het mysterie rond het onderwerp van de vraag vergroot. De soera stelt vervolgens de volledige hulpeloosheid van iedereen vast, de absolute onmogelijkheid om steun te geven of te ontvangen, en dat God de absolute soeverein is op die ontzagwekkende dag: “Had u maar wist wat de Dag des Oordeels is! Oh, had u maar wist wat de Dag des Oordeels is! Het is de dag waarop geen ziel enige hulp kan bieden aan een andere ziel; want op die dag is alle soevereiniteit aan God alleen.” (Versen 17-19)

Having stated what happens on the Day of Judgement, the sūrah emphasizes again the certainty of that day, since it is denied by some. The emphasis provided here is in the form of a rhetorical question which enhances the mystery surrounding the object of the question. The sūrah then states the complete helplessness of everyone, the absolute impossibility of giving or receiving support and that God is the absolute sovereign on that awesome day: “Would that you knew what the Day of Judgement is! Oh, would that you knew what the Day of Judgement is! It is the day when no soul can be of any help to any other soul; for on that day all sovereignty is God’s alone.” (Verses 17-19)

De vorm “had je maar wist...” is een retorische vraag die vaak in de Qur’ān wordt gebruikt. Het suggereert dat de kwestie die wordt besproken ver buiten ons voorstellingsvermogen en begrip ligt. Dit wordt hier benadrukt door de herhaling van de vraag voordat de details over de omstandigheden op de betreffende dag worden gegeven: “Het is de dag waarop geen ziel enige hulp kan bieden aan een andere ziel.” (Vers 19) Het is een staat van totale hulpeloosheid wanneer iedereen er alleen voor staat, druk met de eigen problemen, niet in staat om aan iemand anders te denken, of het nu een familielid of een vriend is. “Want op die dag is alle soevereiniteit aan God alleen.” (Vers 19) Hij regeert inderdaad als de Allerhoogste in dit leven en het hiernamaals. Dit feit wordt echter op die dag zo duidelijk dat niemand het kan negeren, zoals de onwetenden en de hoogmoedigen dat in dit leven doen.

The form “would that you knew...” is a form of rhetorical question often used in the Qur’ān. It suggests that the matter under discussion is far beyond our imagining and understanding. This is stressed here by repetition of the question before details about conditions on the day concerned are given: “It is the day when no soul can be of any help to any other soul.” (Verse 19) It is a state of total helplessness when everyone stands alone, busy with their own problems, unable to think of anyone else, relative or friend. “For on that day all sovereignty is God’s alone.” (Verse 19) He indeed reigns supreme in this life and the next. This fact, however, becomes so clear on that day that no one can overlook it, as the ignorant and the conceited do in this life.

De soera sluit af met een sfeer van vrees en onuitgesproken verwachting, wat contrasteert met de openingssfeer van gewelddadige gruwel. Daartussen wordt de mens aangesproken met die berisping die hem met schaamte overweldigt.

The sūrah closes with an air of fear and speechless expectation which contrasts with the opening air of violent horror. In between the two man is addressed with that remonstrance which overwhelms him with shame.

Al-Infiţār (Het uiteenvallen) 1-19

Overzicht

De Grote Omwenteling

Genade zonder grenzen

De unieke eigenschappen van de mens

Verschillende Bestemmingen