In deze nieuwe ronde pakt de soera opnieuw het thema van de ware aard van de godheid op, nadat in de vorige passage de aard van de boodschap van God en de Boodschapper aan wie deze is toevertrouwd, is besproken. De discussie in Hoofdstuk 7

In this new round the sūrah again picks up the theme of the true nature of Godhead, after having discussed in the previous passage the nature of God’s message and the Messenger to whom it is entrusted. The discussion in Chapter 7

eindigde met een duidelijke afbakening van de afzonderlijke paden die gevolgd werden door de gelovigen en de kwaaddaders.

ended with a clear demarcation of the separate paths followed by the believers and the evildoers.

In dit passage wordt de aard van de Godheid duidelijk naar voren gebracht in een aantal gebieden die we eerst zeer kort zullen schetsen. Allereerst is dit duidelijk in het hart van de Profeet ﷺ, aangezien hij weet dat hem duidelijk bewijs is gegeven door God. Hij is absoluut zeker van dit bewijs, en zijn standvastige geloof zal geen enkele twijfel toelaten als gevolg van de houding van ongelovigen die zijn boodschap ontkennen. Daarom wijdt hij zich aan zijn geloof en neemt hij afstand van zijn volk. Zijn zekerheid dat zij in diepe dwaling verkeren, is even sterk als zijn zekerheid over de waarheid dat hij op de juiste weg wordt geleid. (Versen 56-57)

In this passage the nature of Godhead is brought out clearly in a number of areas which we will first outline very briefly. It is first of all clear in the Prophet’s heart as he knows that he has clear evidence given him by God. He is absolutely certain of this evidence, and his firm belief will not admit any doubts as a result of the attitude of unbelievers who deny his message. Hence, he devotes himself to his faith, and takes his stand away from his people. His certainty that they are in deep error is as strong as his certainty of the truth that he is rightly guided. (Verses 56-7)

De aard van de Godheid manifesteert zich in Gods geduld wanneer Hij niet ingaat op de verzoeken van de ongelovigen om een fysiek wonder. Indien Hij hen een dergelijk wonder zou schenken en zij zouden blijven ongeloven, zou hun voortdurende verwerping van de waarheid hun totale vernietiging bewerkstelligen. Indien de Profeet ﷺ hen had kunnen geven wat zij haastig eisten, zou hij dat hebben gedaan. Als mens zou hij uitgekeken zijn op hun koppige verwerping. Hen een onbepaalde kans gunnen is een aspect van Gods genade, een aspect dat Zijn Godheid weerspiegelt. (Vers 58)

The nature of Godhead manifests itself in God’s forbearance when He does not act on the unbelievers’ requests for a physical miracle. Should He give them such a miracle and should they continue to disbelieve, their continued rejection of the truth would ensure their total destruction. Had the Prophet been able to grant them what they hastily demanded, he would have done so. As a human being, he would have been fed up with their stubborn rejection. To allow them an indefinite chance is an aspect of God’s grace, one which reflects His Godhead. (Verse 58)

Zeg: "Het is mij verboden om de wezens te aanbidden die jullie in plaats van God aanroepen. Zeg: "Ik volg niet jullie begeerten, want dan zou ik dwaalachtig zijn geweest en niet op het rechte pad zijn. Zeg: "Ik houd vast aan een duidelijk bewijs van mijn Heer, terwijl jullie Hem ontkennen."

Say: I am forbidden to worship those beings whom you invoke instead of God. Say: I do not follow your whims, for then I would have gone astray, and would not be on the right path. Say: I take my stand on a clear evidence from my Lord, yet you deny Him.

Het ligt niet in mijn macht [om te geven] wat u zo haastig eist. Het oordeel berust bij God alleen. Hij verklaart de waarheid en Hij is de beste van rechters. Zeg: Als datgene wat u zo haastig eist in mijn macht zou zijn, dan zou de zaak tussen mij en u al beslist zijn. Maar God weet het best wie de onrechtdoeners zijn. (Versen 56-58)

It is not in my power [to produce] that which you so hastily demand. Judgement rests with God alone. He declares the truth and He is the best of arbiters. Say: If that which you so hastily demand were in my power, the case between me and you would have been decided. But God knows best as to who are the wrongdoers. (Verses 56-8)

Dit passage is bijzonder inspirerend. Het tracht de adressaten te beïnvloeden door de ware aard van de Godheid te stellen, de verschillende aspecten ervan uit te leggen, gebruikmakend van variërende ritmes en een uiterst effectieve stijl. Een bijzonder inspirerend kenmerk is het gebruik van de aanspreekvorm, “Zeg... Zeg... Zeg...”, wat diepgaand duidelijk maakt dat dit een aanspreking is tot de Boodschapper van God ﷺ. Hij wordt vereist om de boodschap van zijn Heer over te brengen zoals deze aan hem is geopenbaard. Er wordt ons met absolute helderheid verteld dat de Boodschapper ﷺ niets anders heeft of volgt dan deze boodschap en niets anders zoekt dan de leiding ervan: “Zeg: ‘Het is mij verboden de wezens te aanbidden die jullie in plaats van God aanroepen’. Zeg: ‘Ik volg niet jullie wispelturigheden, want dan zou ik dwaalachtig zijn geweest, en zou ik niet op het rechte pad zijn.’” (Vers 56)

This passage is particularly inspiring. It seeks to influence the addressees by stating the true nature of Godhead, explaining its different aspects, using varying cadences and a most effective style. One particularly inspiring feature is the use of the address form, “Say... Say... Say...” making it profoundly clear that this is an address to God’s Messenger (peace be upon him). He is required to deliver his Lord’s message as it is revealed to him. We are told with absolute clarity that the Messenger does not have or follow anything other than this message and seeks none other than its guidance: “Say: ‘I am forbidden to worship those beings whom you invoke instead of God’. Say: ‘I do not follow your whims, for then I would have gone astray, and would not be on the right path.’” (Verse 56)

Ter verdieping van het punt over de kennis van God over wie de onrechtvaardigen zijn, en voortgaand met de uitleg van de aard van de Godheid, geeft de soera ons een beeld van deze kennis zoals deze betrekking heeft op een van de unieke gebieden ervan, namelijk dat van de onzichtbare (Ghayb). Deze term zal spoedig worden uitgelegd.

Developing the point of God’s knowledge of who are the wrongdoers, and continuing with the explanation of the nature of Godhead, the sūrah gives us an image of this knowledge as it pertains to one of its unique areas, namely, that of ghayb. This term will be explained presently.

“Bij Hem zijn de sleutels van wat buiten het bereik van de menselijke waarneming ligt: niemand kent ze behalve Hij. Hij weet alles wat de land en de zee bevatten; geen blad valt zonder dat Hij het weet; en noch een korrel in de diepe duisternis van de aarde, noch iets vers of droog, is niet opgenomen in een duidelijk boek.” (Vers 59)

“With Him are the keys to what lies beyond the reach of human perception: none knows them but He. He knows all that the land and sea contain; not a leaf falls but He knows it; and neither is there a grain in the earth’s deep darkness, nor anything fresh or dry but is recorded in a clear book.” (Verse 59)

Dit is een afbeelding van de volledige kennis van God, die niets weglaat wat betreft tijd of plaats, land, zee of lucht, in de diepten van de wereld of in de weidse uitgestrektheid van de ruimte, inclusief wat dood of levend is, droog of vers, groen of verwelkend. Maar hoe alledaags is onze eigen beschrijving in vergelijking met de verfijnde Qur'āniche weergave?

This is an image of God’s complete knowledge that leaves out nothing in terms of time or place, land, sea or sky, in the depths of the world or in the wild expanse of space, including what is dead or alive, dry or fresh, green or withering away. But how prosaic is our own description as compared to the fine Qur’ānic portrayal?

Volkomen ontoereikend wanneer de laatste in zichzelf een puur rekenkundige bewering combineert met een diep inspirerend beeld! Dit korte vers brengt onze menselijke verbeelding tot leven terwijl zij probeert de horizonten te verkennen van wat we weten en wat voorbij onze kennis ligt. We proberen ons de grenzeloze aard van de kennis van God voor te stellen, aangezien deze het hele universum omvat en ver voorbij gaat aan wat we van dat universum weten. We staan in ontzag terwijl we beeld na beeld ontvangen uit alle richtingen, en terwijl we proberen de gordijnen op te tillen die zijn neergeslagen over wat verborgen wordt gehouden, of het nu betrekking heeft op het verleden, het heden of de toekomst. Dit is een complete wereld die onze verbeelding te boven gaat. Maar de sleutels van dit alles zijn bij God, en Hij alleen kent ze. Onze geest probeert wellicht te ontdekken wat tot nu toe onbekend voor ons was op het land of op zee, terwijl we beseffen dat alles daarin perfect bekend is bij God. We visualiseren de bladeren die van de bomen vallen:

We moeten nu een woord zeggen over het eerste deel van dit vers, waarin staat: “Bij Hem zijn de sleutels van wat buiten het bereik van de menselijke waarneming ligt: niemand kent ze behalve Hij.” (Vers 59)

We need now to say a word about the first clause in this verse, which states: “With Him are the keys to what lies beyond the reach of human perception: none knows them but He.” (Verse 59)

Het is belangrijk om te definiëren wat wij in het Engels omschrijven als liggen “buiten het bereik van de menselijke waarneming” en de sleutels daartoe als zijnde bekend aan God alleen. Deze uitdrukking wordt in de Arabische tekst gegeven in één woord, ghayb, wat een essentieel element is van het islamitische concept van geloof, bestaan en het leven. De term is in het Arabisch afgeleid van een wortel die “afwezigheid, verdwijning, verbergen, afschermen van de zintuigen en het begrip van mensen” betekent. 1

It is important to define what we describe in English as lying “beyond the reach of human perception” and the keys to it as being known only to God. This expression is given in the Arabic text in one word, ghayb, which is an essential element of the Islamic concept of faith, existence and life. The term is derived in Arabic from a root which denotes “absence, disappearance, hiding, shielding from people’s senses and understanding”. 1

We moeten spreken over de onzichtbare (Ghayb), omdat dit tegenwoordig vaak wordt afgezet tegen 'wetenschap' en wat 'wetenschappelijk' is. De Qur’ān stelt dat er iets is dat als onzichtbare (Ghayb) kan worden omschreven, wat buiten het bereik van de menselijke waarneming ligt, en dat de sleutels tot deze wereld alleen door God bekend zijn. De Qur’ān stelt ook dat de kennis die de mens is gegeven gering is, maar voldoende voor de mens en passend bij zijn potentieel. Naast de feitelijke kennis die hen door God is gegeven, houden mensen zich slechts bezig met gissingen, wat geen vervanging is voor de waarheid. God stelt dat Hij bepaalde wetten voor dit universum in werking heeft gesteld, en dat Hij de mens heeft geleerd hoe hij sommige van deze wetten kan begrijpen en ermee kan omgaan naar zijn vermogen. Hij stelt verder dat Hij de mens van deze wetten zal openbaren wat zijn geloof versterkt. Dit schendt de onveranderlijke natuurwetten niet en heeft geen invloed op de wereld die buiten het bereik van de menselijke waarneming blijft.

We need to speak about ghayb because it is frequently contrasted nowadays with `science’ and what is ‘scientific’. The Qur’ān states that there is something to describe as ghayb which lies beyond the reach of human perception, and that the keys to this world are known only to God. The Qur’ān also states that the knowledge man has been given is scanty, but sufficient for man and appropriate for his potential. Beyond the factual knowledge given them by God, people only indulge in guesswork, which is no substitute for the truth. God states that He has set into operation certain laws for this universe, and He has taught man how to understand some of these laws and deal with them according to his ability. He further states that He will reveal to man of these laws what strengthens his faith. This does not violate the unchangeable laws of nature or affect the world that remains beyond the reach of human perception.

Onzichtbare (Ghayb) bestaat overal om ons heen, voorbij de grenzen van onze kennis die blijft gebaseerd op waarschijnlijkheden. De mens kijkt naar het universum om hem heen en blijft hypothesen en theorieën formuleren over het ontstaan, de aard en de beweging ervan, en over tijd en plaats, hun onderlinge relatie met elkaar en met wat er in het universum plaatsvindt. De mens probeert ook na te denken over het leven: de bron, het ontstaan, de aard, de continuïteit, de factoren en krachten die het beïnvloeden en hoe het zich verhoudt tot het materiële bestaan. Hij denkt ook over zichzelf: hoe verschilt de mens van materie en wat onderscheidt hem van andere levende wezens? Hoe is hij op deze aarde gekomen; en hoe gedraagt hij zich? Wat is het menselijk intellect, en wat zijn de kenmerkende eigenschappen ervan? Wat gebeurt er met hem na de dood? Zelfs als we het menselijk lichaam nemen: welke chemische interacties vinden er op elk moment in het van binnen plaats en hoe vinden dergelijke interacties plaats?

Ghayb exists all around us, beyond the realm of our knowledge which continues to be based on probabilities. Man looks at the universe around him and continues to work out hypotheses and theories about its origin, nature and movement, and about time and place, their inter-relationship with each other and with what takes place in the universe. Man also tries to think about life: its source, origin, nature, continuity, the factors and forces that influence it and how it relates to material existence. He also thinks about himself: how is man different from matter and what distinguishes him from other living things? How did he come to exist on this earth; and how does he behave? What is human intellect, and what are its distinctive features? What happens to him after death? Even if we take the human body: what occurs inside it of chemical interactions at every moment and how do such interactions happen?

Al deze zaken behoren tot het rijk van de onzichtbare (Ghayb). De wetenschap stopt bij de randen ervan, onmachtig om erdoorheen te dringen, zelfs niet om relatieve waarschijnlijkheden toe te kennen aan verschillende hypothesen.

All these belong to the realm of ghayb. Science stops at its peripheries, unable to penetrate through them even to assign relative probabilities to different hypotheses.

Voor het moment laten we de onderwerpen die wetenschappers niet tot hun prioriteiten en bezigheden rekenen terzijde, zoals de aard van de Godheid en de aard van Gods andere schepselen, zoals engelen en djinn, de aard van de dood, en het hiernamaals. Het is voor onze doeleinden voldoende om slechts over dat soort onzichtbare (Ghayb) te spreken dat dichter bij ons staat. Ook hier vinden we de wetenschap die haar beperkte vermogen erkent. Laten we één of twee voorbeelden nemen.

We will leave aside for the moment the subjects which scientists do not care to enlist among their priorities and preoccupations, such as the nature of Godhead and the nature of God’s other creatures, such as angels and jinn, the nature of death, and the hereafter. It is sufficient for our purposes to speak only about that sort of ghayb which is closer to us. Here also we find science acknowledging its limited ability. Let us take one or two examples.

Voordat we concluderen, moeten we enkele woorden zeggen over de aard van de onzichtbare (Ghayb) zoals begrepen binnen het islamitische geloof.

Before we conclude we need to say a few words on the nature of ghayb as understood in the Islamic faith.

De Qur’ān, de basisbron van het islamitisch geloof, stelt zeer duidelijk dat er een wereld bestaat buiten het bereik van de menselijke waarneming en een andere wereld die wel waargenomen kan worden. Niet alles om de mens heen is onzichtbare (Ghayb), en niet alle krachten van het universum zijn onbekend. Er zijn bepaalde wetten die zonder uitzondering in het universum opereren. De mens kan sommige van deze wetten kennen, voor zover deze kennis getolereerd kan worden of door hem nodig is om zijn rol op aarde te vervullen.

The Qur’ān, the basic source of Islamic faith, states very clearly that there is a world beyond the reach of human perception and another world that can be perceived. Not everything around man is ghayb, and not all forces of the universe are unknown. There are certain laws that operate in the universe without fail. Man can know some of these in as much as this knowledge can be tolerated or is needed by him to fulfil his role on earth.

God heeft hem de kracht gegeven om een dergelijk deel van de wetten van het universum te kennen en deze krachten in overeenstemming met deze wetten te manipuleren. Hij zal dan in staat zijn zijn missie te volbrengen, gebruik te maken van de potentie van de aarde en het leven te bevorderen.

God has given him the power to know this much of the laws of the universe and to manipulate these forces in accordance with these laws. He will then be able to accomplish his mission and make use of the potentials of the earth and promote life.

Naast deze constante wetten werkt de wil van God vrij van alle beperkingen. Het is de wil van God die deze wetten in werking stelt telkens wanneer zij opereren. Hun beweging is niet louter automatisch. Hoewel zij opereren in overeenstemming met de regels die God voor hen heeft vastgesteld, is het de wil van God die hen laat werken. Die wil is onderdeel van de onzichtbare (Ghayb), die door niemand met enige mate van zekerheid wordt gekend. Het maximale wat mensen erover kunnen weten, blijft binnen de sfeer van aannames en waarschijnlijkheden. De wetenschap erkent dit onmiddellijk.

Side by side with these constant laws, God’s will operates free of all restrictions. It is God’s will that sets these laws in operation every time they operate. Theirs is not a purely automatic motion. Although they operate in accordance with the rules God has set for them, it is God’s will that operates them. That will is part of ghayb, which is not known to anyone with any degree of certainty. The maximum that people can know of it remains within the range of assumptions and probabilities. Science readily admits this.

Een belangrijk kenmerk van de Godheid is datgene wat absolute macht over de gehele schepping combineert met een constante, waakzame blik. Datgene wat de voorbeschikking van de levensduur van elk individu en ons onvermijdelijke lot combineert met de uiteindelijke afrekening, die zowel onmiddellijk als onfeilbaar is. Dit alles behoort tot het rijk van die onwaarneembare zaken die het menselijk leven omvatten.

An important feature of Godhead is that which combines absolute power over all creation and a constant, alert watch. That which combines the predetermination of the life span of every individual, and our inescapable destiny with the final reckoning which is both prompt and unfailing. All this belongs to the realm of those imperceptibles which encompass human life.

Hij alleen heeft de macht over Zijn dienaren. Hij zendt beschermers om over jullie te waken, totdat wanneer de dood een van jullie nadert, Onze boodschappers hem doen sterven. Zij laten geen deel van hun plicht onvervuld. Zij zullen dan worden teruggebracht naar God, hun ware Heer, de Allerhoogste. Voorwaar, aan Hem alleen behoort alle oordeelskracht toe; en Hij is de Snelste in het rekenschap.

He alone holds sway over His servants. He sends forth guardians to watch over you until, when death approaches any one of you, Our messengers cause him to die. They leave no part of their duty unfulfilled. They are then brought back to God, their true Lord Supreme. Indeed, His alone is all judgement; and He is most swift in reckoning.

(Verzen 61-2)

(Verses 61-2)

“Hij alleen heeft de macht over Zijn dienaren.” (Vers 61) Alle macht behoort aan Hem toe, en alle schepselen zijn onderworpen aan Zijn macht. Voor Hem zijn zij machteloos. Voor de Almachtige zijn zij niets meer dan onderdanige slaven. Dit is de waarheid die wordt bevestigd door de realiteiten van het menselijk leven. Ondanks alle vrijheid van handelen die hen is gegeven, de mate van kennis die hen is toegestaan, en het vermogen dat in hen is ingebouwd om de hen toegewezen taak te vervullen, wordt elke ademteug hen toegestaan volgens een specifieke maat; elke handeling van hen is onderworpen aan de macht van God. Dit is de basiswet van het menselijk leven die zij niet kunnen schenden, hoewel deze wet zich telkens kan manifesteren in overeenstemming met een specifieke goddelijke wil. Dit geldt zelfs voor elke individuele ademhaling of handeling.§ “Hij zendt beschermengelen om over jullie te waken.” (Vers 61) De aard van die beschermengelen wordt hier niet vermeld. Elders in de Qur’ān wordt ons verteld dat het engelen zijn die alles wat we doen vastleggen. Het punt hier is om het gevoel over te brengen dat er een nauwlettend toezicht is op iedereen. Geen enkel persoon wordt alleen gelaten, zelfs niet voor een moment. Toeschouwers tellen en registreren elk woord dat we spreken, elke handeling die we verrichten en elke beweging die we maken. Wanneer we ons dit voorstellen, bevinden we ons op het toppunt van onze waakzaamheid.

Vervolgens worden zij opgeroepen om te luisteren naar de stem van hun eigen natuur. Voorwaar, de menselijke natuur erkent de waarheid van de Godheid en wendt zich uitsluitend tot God wanneer zij geconfronteerd wordt met gevaren en moeilijkheden. De soera schetst voor hen hun natuur wanneer zij in nood verkeren, en beschrijft hoe zij ingaan tegen de oproepen ervan wanneer zij een periode van gemak en comfort doormaken.

They are then called upon to listen to the voice of their very nature. Indeed, human nature recognizes the truth of Godhead and turns to God alone when it faces dangers and difficulties. The sūrah paints for them their nature when they are in distress, and describes how they go against its appeals when they go through a period of ease and comfort.

Dit wordt alles uitgebeeld in een korte, snelle, heldere scène, wat een diepgaand effect teweegbrengt. Zij worden eraan herinnerd dat grote nood niet beperkt is tot de Dag van de Opstanding, wanneer zij hun verantwoording moeten afleggen. Zij gaan inderdaad perioden van grote nood door in de diepe duisternis van land en zee. Op zulke momenten wenden zij zich uitsluitend tot God, in het besef dat alleen Hij hen kan redden. Toch keren zij terug naar hun dwaalwegen in perioden van gemak:

This is all portrayed in a short, fast, clear scene, producing a profound effect. They are reminded that great distress is not limited to the Day of Resurrection when they have to face their reckoning. They, indeed, go through periods of great distress in the deep darkness of land and sea. At such moments, they turn only to God, recognizing that only He can save them. Still they revert to their erring ways in periods of ease:

“Zeg: ‘Wie is het die jullie redt van de duistere gevaren van het land en de zee, wanneer jullie Hem nederig en in het verborgene aanroepen: Als Hij ons maar redt van dit onheil, zullen wij zeker dankbaar zijn? Zeg: God alleen redt jullie van deze en van elke nood; en toch verlenen jullie Hem partners.’ (Versen 63-4) Soms is het voldoende om gevaar te visualiseren en nood te herinneren om de harten van mensen te verzachten en hen te helpen hun wilde verlangens te beteugelen.

“Say: ‘Who is it that saves you from the dark dangers of the land and sea, when you call out to Him humbly and in secret: If He will but save us from this peril, we will most certainly be grateful? Say: God alone saves you from these and from every distress; and still you associate partners with Him.” (Verses 63-4) At times, it is sufficient to visualize danger and remember distress to soften people’s hearts and help them restrain their wild desires.

Mensen kunnen zich dan hun gevoel van zwakte herinneren, zoals zij de genade van God herinneren wanneer Hij hun nood verlicht.

De soera herinnert hen aan de macht van God, die hen zou kunnen treffen nadat zij waren gered. Het is niet zoals een momentane nood die niet wordt vervangen zodra deze voorbij is.

The sūrah reminds them of God’s power which could smite them after they have been saved. It is not like a momentary distress which is not replaced once it is over.

Zij worden herinnerd aan de onbeperkte bekwaamheid van God om lijden teweeg te brengen dat zij niet kunnen verdragen: “Zeg: Hij is de Enige die de macht heeft om over jullie lijden neer te laten komen van boven jullie en van onder jullie voeten, of om jullie te verdelen in strijdende groepen, waardoor de een lijdt onder de handen van de ander. Zie hoe Wij Onze openbaringen duidelijk maken, opdat zij begrijpen.” (Vers 65)

They are reminded of God’s unlimited ability to bring about suffering that they cannot endure: “Say: It is He alone who has the power to let loose upon you suffering from above you and from beneath your feet, or to divide you into disputing groups, causing the one to suffer at the hands of the other. See how We make plain Our revelations so that they may understand.” (Verse 65)

Het visualiseren van lijden dat met overweldigende kracht van boven of van onderen komt, heeft een veel krachtiger effect op de menselijke geest dan het visualiseren ervan dat van rechts of van links komt. Iedereen kan zich voorstellen dat hij het laatste type dat zijwaarts komt kan weerstaan, maar het type lijden dat van boven wordt neergedaald of dat mensen van onderen overweldigt, moet onweerstaanbaar zijn. In haar inspirerende stijl voegt de soera dit krachtige effect toe, aangezien zij in duidelijke bewoordingen stelt dat God in staat is om mensen met lijden te overweldigen vanuit elke richting en op elke methode die Hij kiest. Vervolgens voegt zij een ander type lijden toe dat traag en langdurig is. Dit type vernietigt hen niet allemaal in een oogwenk, maar blijft bij hen aanwezig, zodat zij het dag na dag en nacht na nacht ervaren: “[Hij heeft de macht] om jullie te verdelen in ruziënde groepen, waardoor de een lijdt onder de handen van de ander.” (Vers 65)

To visualize suffering coming from above or from beneath in overwhelming force has a much more powerful effect on the human mind than to visualize it coming from the right or the left. Anyone may imagine that he can resist the latter type coming sideways, but the type of suffering which is brought down from above or which overwhelms people from beneath must be irresistible. In its inspiring style, the sūrah adds this forceful effect as it states in plain terms that God is able to overwhelm people with suffering from any direction and in any method He chooses. It then adds another type of suffering which is slow and long lasting. This type does not destroy them all in a flash, but lingers with them so that they experience it day after day and night after night: “[He has the power] to divide you into disputing groups, causing the one to suffer at the hands of the other.” (Verse 65)