Dit passage beoogt de organisatie van een bepaald aspect van financiële transacties in de islamitische samenleving, opdat dergelijke transacties met zuiverheid en goede wil worden uitgevoerd.

This passage aims at the organisation of a certain aspect of financial dealings in Islamic society, in order that such dealings be conducted with purity and good-will.

Het vestigt verder de rechten op verdienste en eigendom voor vrouwen op gelijke voet met mannen, naar hun respectievelijke aanspraken. Het regelt eden of trouwverdragen, die zowel in de pre-islamitische dagen als in de vroege jaren van de Islam werden nageleefd. Het doel hier is om dit systeem af te schaffen en bloedverwantschap de enige erfgenamen te maken.

It goes on to establish the rights of earning and ownership to women on an equal footing with men, according to their respective dues. It legislates for pledges or contracts of allegiance, which were observed in pre-Islamic days as well as in the early years of Islam. The aim here is to liquidate this system and make blood relations the only claimants to inheritance.

De passage is opnieuw een les die gericht is op de verfijning van het islamitische karakter. Tegelijkertijd legt het nieuwe juridische bepalingen vast. De twee doeleinden gaan hand in hand en vullen elkaar aan. Wat God voorschrijft voor de islamitische samenleving, verfijnt het islamitische karakter en organiseert alle praktische aspecten van het leven. Juridische bepalingen zijn verweven met instructies die het geweten cultiveren en een oprecht gevoel creëren dat de ernst van de islamitische wetgeving alle belangen van de gemeenschap waarborgt. Dit zorgt ervoor dat deze naar behoren worden geïmplementeerd. Bovendien versterken zowel de juridische bepalingen als de morele instructies het besef dat dit systeem evenwichtig en volledig is. Het biedt oplossingen voor problemen die in het praktische leven worden aangetroffen, terwijl het tegelijkertijd de rol van het menselijk geweten versterkt.

The passage is yet another lesson aiming at the refinement of Islamic character. At the same time it lays down new legal provisions. The two purposes go hand in hand, complementing each other. What God legislates for Islamic society refines the Islamic character and organises all practical aspects of life. Legal provisions are intertwined with instructions which cultivate consciences and create a genuine feeling that the seriousness of Islamic law takes every care of the interests of the community. This ensures that they are properly implemented. Moreover, both the legal provisions and moral instructions enhance awareness that this system is well-balanced and complete. It provides solutions to problems encountered in practical life, while enhancing at the same time the role of human conscience.

Gelovigen, verslind elkaars bezit niet op onrechtmatige wijze, tenzij het via handel gaat die jullie met wederzijdse instemming uitvoeren. Dood uzelf niet, want God is barmhartig jegens u.

Believers, do not devour each other’s wealth illegally, unless it be through trade which you conduct by mutual consent. Do not kill yourselves, for God is merciful to you.

(Vers 29)

(Verse 29)

Dit passage begint met een verbod op het illegaal verteren van het geld van anderen, waarbij wordt uitgelegd dat mensen alleen via handel geld van elkaar mogen verkrijgen. Illegale winsten worden beschreven als het doden van jezelf en als een totaal verlies. Dit wordt gekoppeld aan een waarschuwing tegen het opdoen van straf in het hiernamaals, evenals een troostende aanraking in de vorm van een belofte van vergeving en gegarandeerde hulp. Het passage benadrukt ook dat mensen niet mogen begeren wat anderen hebben. In plaats daarvan zouden zij God moeten vragen hen te geven wat zij wensen, want Hij is Degene die in overvloed geeft. Deze richtlijnen gaan hand in hand met de vaststelling van de rechten op verdienste en eigendom voor zowel de man als de vrouw. Op dit punt benadrukt de Qur’ān dat God op de hoogte is van alle zaken. Instructies met betrekking tot trouwverdragen, waarbij de plicht wordt benadrukt om deze contracten en beloften na te komen, worden gevolgd door een verklaring dat God alles getuigt. Beide verklaringen over de kennis van God laten een zeer sterke indruk op ons achter. Ze komen immers van God, die zeer goed op de hoogte is van de constitutie van de mens en wat zijn houding beïnvloedt.

This passage begins with a prohibition against illegally devouring other people’s money, explaining that it is only through trade that people may gain money from one another. Illegal gains are described as killing oneself and as utter loss. This is coupled with a warning against incurring punishment in the hereafter as well as a comforting touch in the form of a promise of forgiveness and assured help. The passage also emphasises that people must not covet what others may have. They should instead ask God to give them what they wish, for He is the One who gives in abundance. These directives come side by side with the establishment of the rights of earning and ownership to both man and woman. At this point, the Qur’ān stresses that God is aware of all things. Instructions given with regard to contracts of allegiance stressing the duty to fulfil these contracts and pledges are followed with a statement that God witnesses everything. Both statements of God’s knowledge leave very strong impressions on us. They come, after all, from God, who is well aware of man’s constitution and what influences his attitude.

Wie dit met kwaadwillige opzet en door opzettelijke overtreding doet, zullen Wij de Brand laten ondergaan. Dat is zeer gemakkelijk voor God. (Vers 30) Als jullie de meest ernstige zaken die jullie verboden zijn vermijden, zullen Wij jullie slechte daden uitwissen en zullen Wij jullie een verblijfplaats van eer laten betreden. (Vers 31)

Whoever does this with malicious intent and by way of willful wrongdoing, We shall make to suffer the Fire. That is very easy for God. (Verse 30) If you avoid the most serious of what you are forbidden, We will erase your bad deeds, and shall cause you to enter an abode of glory. (Verse 31)

Deze eerste van deze twee verzen waarschuwt degenen die op onrechtvaardige en illegale wijze elkaars bezit verteren, dat zij de straf van het hiernamaals zullen ondergaan nadat zij zichzelf in dit leven hebben vernietigd. Dit geldt voor hen allen, aangezien verantwoordelijkheid in dergelijke zaken een collectieve is. Elke gemeenschap die toestaat dat dergelijk onrecht zich verspreidt, is gedoemd in dit leven evenals in het leven daarna: “Wie dit met kwaad opzet en door middel van opzettelijk onrecht doet, zullen Wij de Vuur laten ondergaan. Dat is zeer gemakkelijk voor God.” (Vers 30)

This first of these two verses warns those who unjustly and illegally devour each other’s money that they will suffer the punishment of the hereafter after having destroyed themselves in this life. This applies to them all, since responsibility in such matters is a collective one. Any community which allows such injustice to spread is doomed in this life as well as in the life to come: “Whoever does this with malicious intent and by way of willful wrongdoing, We shall make to suffer the Fire. That is very easy for God.” (Verse 30)

Terwijl de Islam haar wetgeving bekendmaakt aan de mensen, stelt zij voor iedereen een waakzame bewaker aan om de uitvoering ervan te waarborgen. Zij maakt ook de gehele gemeenschap waakzaam over elkaar, aangezien de gehele gemeenschap deelt in de verantwoordelijkheid voor het uitvoeren van deze wettelijke bepalingen en de verwoesting die volgt op het niet naleven ervan. Een dergelijke verwoesting zal onvermijdelijk de gehele gemeenschap verslinden. De straf in het hiernamaals voor het toestaan van de verspreiding van onrecht zal gelden voor iedereen in de gemeenschap. Dat is God zeker niet moeilijk, aangezien niets Hem in de weg staat. Zijn wet faalt nooit wanneer de voorwaarden voor de werking ervan aanwezig zijn.

As Islam makes its legislation known to people, it appoints everyone a watchful guard to ensure its implementation. It also makes the whole community watchful over one another, since the whole community shares in the responsibility to implement these legal provisions and the destruction which attends upon its failure to do so. Such destruction is bound to engulf the whole community. The punishment in the hereafter for allowing injustice to spread will apply to everyone in the community. That is certainly easy for God since nothing stands in His way. His law never fails when the conditions for its operation exist.

Beger niet wat God aan anderen rijkelijker heeft geschonken dan aan jullie. Mannen zullen een deel hebben van wat zij verdienen en vrouwen zullen een deel hebben van wat zij verdienen. Vraag God daarom om van Zijn gunst. God is de getuige van alles. (Vers 32)

Do not covet the bounties God has bestowed more abundantly on some of you than on others. Men shall have a benefit of what they earn and women shall have a benefit of what they earn. Therefore, ask God to give you out of His bounty. God is a witness of everything. (Verse 32)

Dit vers, samen met het daaropvolgende vers, vervolgt de bespreking van de banden en transacties die bestaan tussen mannen en vrouwen. Ze spreken ook over de verbintenissen van trouw en hun relevantie voor het systeem van erfrecht dat deze soera eerder bespreekt.

This verse, together with the one that follows, continue the discussion of the ties and transactions which exist between men and women. They also speak of the covenants of loyalty and their relevance to the system of inheritance that this sūrah discusses earlier.

Ten eerste is er een algemeen verbod op het begeven naar de geschenken waarmee God sommige gelovigen heeft gezegend. Dit is een algemene uitspraak die van toepassing is op allerlei soorten gunsten en privileges, wat functies, posities, vermogens, talenten, rijkdom en andere luxeartikelen kan omvatten. Een gelovige zou God moeten aanroepen en tot Hem moeten bidden om Hem te vragen Hem van Zijn genade te schenken. Hij moet geen tijd verspillen aan medelijden met zichzelf, noch aan alles wat een dergelijke houding genereert, zoals het koesteren van wrok en hebzucht, of het voelen van boosheid, tekortkoming of onrechtvaardige behandeling. Dergelijke gevoelens kunnen ertoe leiden dat men slecht denkt over God en Zijn rechtvaardige verdeling. Het koesteren van een dergelijk gevoel is rampzalig, omdat het zorgen en ellende vervangt door tevredenheid en zelfvertrouwen. Het koesteren van dergelijke kwade gedachten verspilt iemands energie. Zich rechtstreeks tot God wenden en Hem om Zijn genade bidden is u zich wenden tot de bron van alle genade; deze kan nooit uitgeput raken en stoot niemand af. Bovendien is het in God dat alle hoop wordt geplaatst, en tot Hem alleen moet men zich wenden terwijl men zijn aandeel in de genade van God zoekt.

First, we have a general prohibition against coveting the gifts God has favoured some believers with. This is a general statement that applies to all sorts of favours and privileges, which may include functions, positions, abilities, talents, wealth and other luxuries. A believer should appeal to God and pray to Him to grant him of His grace. He should not waste time feeling sorry for himself nor with all that such an attitude generates of harbouring grudges and greed, of feeling angry, deprived, or unjustly treated. Such feelings may give rise to thinking ill of God and His fair distribution. To harbour such a feeling is disastrous because it substitutes worry and misery for content and self confidence. Entertaining such evil thoughts wastes one’s energy. To turn to God directly and to pray to Him for His grace is to turn to the source of all grace; it can never be exhausted and does not repel anyone. Moreover, it is in God that all hopes are placed and to Him alone that one should turn as one goes about, seeking one’s share of God’s grace.

Laten we nu de kwestie van jihad en martelaarschap overwegen, en het aandeel van vrouwen in dat alles. Dit was een kwestie die bezorgdheid riep bij God-vrezende vrouwen in de nobele eerste generatie van moslims, die zich onderscheidde door haar toewijding aan het hiernamaals terwijl zij voor haar dagelijkse zaken zorgde. We zullen ook de kwestie van erfenis en de delen die door de islam aan mannen en vrouwen zijn toegewezen, overwegen. Deze kwestie hield niet alleen sommige mannen en vrouwen in het verleden bezig, maar wordt zelfs vandaag de dag nog steeds opgeworpen.

Let us now consider the question of jihād and martyrdom, and women’s share in all that. This was a question of concern to God- fearing women in the noble first generation of Muslims, which was distinguished by its dedication to the hereafter as it looked after its daily affairs. We will also consider the question of inheritance and the shares assigned by Islam to men and women. This question not only preoccupied some men and women in the past but continues to be raised even today.

God heeft de plicht om te vechten niet opgelegd aan vrouwen. Hij heeft hen ook niet verboden om te vechten wanneer hun deelname aan jihad naast mannen nodig is. In Islamitische oorlogen namen een aantal individuele vrouwen een actieve deelname aan de strijd, waardoor zij zichzelf niet beperkten tot enkel ondersteunende taken. Hun aantallen waren echter zeer gering en zij namen alleen deel wanneer dat nodig was. Dit was geenszins de normale praktijk. Het was de uitzondering, niet de regel, omdat God, in Zijn wijsheid, het vechten niet verplicht heeft gesteld voor vrouwen.

God has not imposed the duty to fight on women. Nor has He forbidden them to fight when there is need for their participation in jihād alongside men. In Islamic wars a number of individual women took an active part in the fighting, thus not confining themselves to support duties alone. Their numbers, however, were very few, taking part only when needed. This was by no means the normal practice. It was the exception, not the rule, because God, in His wisdom, has not made fighting obligatory for women.

Vrouwen zijn niet verplicht om in de oorlog te vechten, omdat zij mannen baren die het gevecht voeren. Door haar fysieke en psychologische constitutie is een vrouw gemaakt om mannen te baren en hen op te voeden, zodat zij het leven onder ogen kunnen komen en kunnen deelnemen aan jihad wanneer dat nodig is. In dit specifieke domein is haar bekwaamheid en nuttigheid groter dan die van de man. Elke enkele cel in haar lichaam is fysiek en psychologisch geschikt gemaakt voor dit doel. Dit is niet louter een kwestie van fysieke constitutie. Het is van toepassing op elke enkele cel, vanaf het moment van conceptie en de beslissing genomen door de Schepper, geprezen zij, die het geslacht van die zwangerschap bepaalt. Fysieke, organische en psychologische factoren krijgen hierdoor een secundair belang.

De soera reguleert vervolgens die loyaliteitsverdragen die bestonden voordat de bepalingen die vervat zijn in het erfrecht werden geopenbaard om het erfrecht te beperken tot uitsluitend nauwe verwanten. Eedafleggingen van loyaliteit zorgden er voorheen ook voor dat anderen aandelen in de erfenis ontvingen.

The sūrah then regulates those covenants of loyalty that existed before the provisions contained within the system of inheritance were revealed to limit the right of inheritance to close relatives only. Pledges of loyalty used to give shares of inheritance to others as well.

Aan iedereen hebben Wij erfgenamen aangesteld voor het bezit dat door ouders en verwanten is nagelaten. Wat betreft degenen met wie u verbondenheden bent aangegaan, geef hen hun deel. God is inderdaad getuige van alle dingen. (Vers 33)

To everyone have We appointed heirs to property left by parents and relatives. As for those with whom you have made covenants give them their share. God is indeed witness to all things. (Verse 33)

Nadat is vastgesteld dat zowel mannen als vrouwen profiteren van wat zij verdienen, en nadat de erfdelen van zowel mannen als vrouwen reeds zijn geschetst, vermeldt de soera nu dat God voor iedereen erfgenamen heeft aangewezen uit zijn verwanten, die zullen erven wat hij aan bezit heeft verkregen van de eigendommen van zijn ouders en familieleden. Door het erfrecht circuleert geld zo van de ene generatie naar de andere. Erfgenamen erven hun delen en voegen daar wat zij verdienen aan toe, voordat zij het zelf weer nalaten aan hun eigen naaste verwanten. Zo wordt rijkdom niet gemonopoliseerd door een enkele generatie, familie of individu. Het wordt continu gecirculeerd en geërfd door de ene generatie na de andere, waarbij aan verschillende erfgenamen verschillende delen worden toegekend, afhankelijk van de situatie.

Having stated that both men and women have the benefit of what they earn, and having already outlined the shares of inheritance of both males and females, the sūrah now mentions that God has appointed to everyone heirs from among his kinsfolk who will inherit what has come into his possession of the property of his parents and relatives. Through the inheritance system, then, money circulates from one generation to another. Heirs inherit their shares and add to them what they earn before they themselves leave that to their own close relatives. Thus, wealth is not monopolised by a single generation, family or individual. It is continuously circulated and inherited by one generation after another with different shares being given to different heirs, according to the situation.

Dit wordt gevolgd door een verwijzing naar verbonden die de Islam aanvankelijk goedkeurde.

Het laatste onderwerp in dit passage betreft de regulering van het gezin en de toewijzing van plichten en verantwoordelijkheden daarbinnen. De soera schetst ook de maatregelen die genomen moeten worden om deze sociale instelling te beschermen tegen de effecten van ruzies en geschillen, om zo, voor zover mogelijk, alle negatieve effecten die deze zou kunnen vernietigen, te elimineren.

The last topic in this passage concerns the regulation of the family and the allocation of duties and responsibilities within it. The sūrah also outlines the measures to be taken in order to protect this social institution against the effects of quarrels and disputes so as to eliminate, as far as possible, any negative effects that could destroy it.

Mannen zullen volledig voor vrouwen zorgen met de gunsten waarmee God sommigen van hen rijker heeft gezegend dan anderen, en met wat zij uit hun eigen bezit kunnen uitgeven. De rechtschapen vrouwen zijn vroom en bewaken de intimiteit die God heeft bepaald om te worden bewaard. (Vers 34)

Men shall take full care of women with the bounties with which God has favoured some of them more abundantly than others, and with what they may spend of their own wealth. The righteous women are devout, guarding the intimacy which God has ordained to be guarded. (Verse 34)

Voordat we commentaar geven op deze verzen en hun psychologische en sociale doelstellingen schetsen, moeten we kort spreken over de islamitische visie op het instituut van het gezin en de methode om dit op te bouwen, te beschermen en te bevorderen. We kunnen hier echter niet in volledige details over spreken, omdat dit een heel boek zou vereisen.

Before we comment on these verses and outline their psychological and social objectives we need to speak briefly about the Islamic view of the institution of the family and its method of building, protecting and promoting it. However, we cannot speak about this in full detail because to do so would require a whole volume.

God, die de mensheid heeft geschapen, is Degene die dualiteit tot onderdeel van de menselijke natuur heeft gemaakt, zoals het inderdaad diep geworteld is in de gehele schepping: “En van alles hebben Wij paren geschapen, opdat jullie zullen bedenken.” (51: 49) Hij wilde vervolgens de menselijke partner maken tot twee helften van dezelfde ziel: “Mensen, vrees jullie Heer, Die jullie uit één enkele ziel heeft geschapen, en uit haar zijn echtgenoot heeft geschapen.” (Vers 1) Een deel van Zijn doel achter de ontmoeting tussen de twee helften van dezelfde ziel is dat dit moet leiden tot een vredig bestaan en een troost moet zijn voor lichaam en ziel. Het is ook een middel om zuiverheid en kuisheid te beschermen en biedt een veilige, schone weg voor de menselijke voortplanting en de continuïteit en bevordering van het menselijk leven, onder de waakzame zorg van ouders.

Mannen zullen volledig voor vrouwen zorgen met de gunsten waarmee God sommigen van hen rijker heeft gemaakt dan anderen, en met wat zij uit hun eigen vermogen kunnen uitgeven. (Vers 34)

Men shall take full care of women with the bounties with which God has favoured some of them more abundantly than others, and with what they may spend of their own wealth. (Verse 34)

We hebben reeds gezegd dat het gezin de eerste institutie in het menselijk leven is, in de zin dat de invloed ervan in elke levensfase voelbaar is. Bovendien ontleent het zijn belang aan het feit dat het binnen het gezin is dat de mens, het meest edele van alle schepselen volgens het islamitische levensconcept, wordt opgevoed. Het beheer en de administratie van veel minderwaardige instituties, zoals die betrokken bij financiële, industriële en commerciële aangelegenheden, worden normaal gesproken toegewezen aan degenen die door hun opleiding, training en natuurlijke vermogens het meest gekwalificeerd zijn voor de taak. Het is dan ook logisch dat dezelfde regel wordt toegepast op het gezin, de institutie die zorgt voor de opvoeding van het edelste schepsel in het universum, namelijk de mens.

We have already said that the family is the first institution in human life in the sense that its influence is felt at every stage of human life. Moreover, it derives its importance from the fact that it is within the family that man, the most noble of all creatures according to the Islamic concept of life, is brought up. The running and administration of much inferior institutions, such as those engaged in financial, industrial and commercial affairs is normally assigned to those who are most qualified for the job by their education, training and natural abilities. It is only logical that the same rule be applied to the family, the institution that looks after the upbringing of the noblest creature in the universe, namely, man.

De goddelijke code van het leven houdt rekening met de menselijke natuur, evenals met de natuurlijke vermogens die aan zowel de man als de vrouw zijn gegeven om hen in staat te stellen de plichten te vervullen die aan ieder van hen zijn toegewezen. Het handhaaft rechtvaardigheid in de verdeling van plichten, waarbij aan ieder van hen slechts het type plichten wordt gegeven waartoe zij geschikt zijn.

The Divine code of living takes human nature into consideration, as well as the natural abilities given to both man and woman to enable them to discharge the duties assigned to each of them. It maintains justice in the distribution of duties, giving to each of them only the type of duties to which they are suited.

Het is te zeggen dat zowel de man als de vrouw de schepping van God zijn, Die geen onrecht wenst te doen aan wie Hij ook heeft geschapen. Voorwaar, Hij geeft elk van Zijn schepselen de vermogens en talenten die passen bij de plichten die aan hen zijn toegewezen.

Mannen zullen volledig voor vrouwen zorgen met de gunsten waarmee God sommigen van hen rijker heeft gezegend dan anderen, en met wat zij uit hun eigen bezit kunnen uitgeven. De rechtschapen vrouwen zijn vroom en bewaken de intimiteit die God heeft bepaald om te worden bewaard. (Vers 34)

Men shall take full care of women with the bounties with which God has favoured some of them more abundantly than others, and with what they may spend of their own wealth. The righteous women are devout, guarding the intimacy which God has ordained to be guarded. (Verse 34)

Het vers gaat verder met het uitleggen van de kwaliteiten van rechtschapen vrouwen, hun gedrag en hun plichten binnen het gezin. “De rechtschapen vrouwen zijn vroom, zij bewaken datgene wat God heeft bepaald te worden bewaard” (Vers 34). Het is dan de aard van de rechtschapen, gelovige vrouw en onderdeel van haar essentiële kenmerken om toegewijd en gehoorzaam te zijn. Toewijding betekent welwillende gehoorzaamheid, gemotiveerd door liefde, niet het soort gehoorzaamheid dat tegen iemands wil wordt afgedwongen. Daarom gebruikt de Qur’ān de term “vroom”, of qānitāt, om de aangename psychologische connotaties te benadrukken, die perfect passen bij het soort liefdevolle en medelpattende relatie die bestaat tussen man en vrouw, de twee delen van de enkele ziel waaruit de gehele mensheid afstamt. Islam benadrukt dat deze relatie essentieel is in het familiale huis waar de jongen worden opgevoed.

The verse moves on to explain the qualities of righteous women, their behaviour and duties within the family. “The righteous women are devout, guarding the intimacy which God has ordained to be guarded” (Verse 34) It is, then, in the nature of the righteous, believing woman and part of her essential characteristics to be devoted and obedient. Devotion means willing obedience, motivated by love, not the sort of obedience enforced against one’s will. Hence, the Qur’ān uses the term “devout”, or qānitāt to stress its pleasant psychological connotations, which fit perfectly with the sort of affectionate and compassionate relationship which exists between man and woman, the two parts of the single soul from which all mankind descend. Islam stresses that this relationship is essential in the family home where young ones are reared.

Het behoort ook tot de natuur en de essentiële kenmerken van een toegewijde, gelovige vrouw om de heiligheid van haar relatie met haar echtgenoot te bewaken. Dit handhaaft zij zowel in zijn aanwezigheid als in zijn afwezigheid. Zij onthult niet wat enkel aan hem toebehoort, als de ene helft van de enkele ziel die hen beiden verenigt, zelfs niet in de vorm van een vluchtige blik, laat staan een volledige onfatsoenlijke relatie. Wat verboden is om te onthullen, wordt noch door hem, noch door haar beslist. Het wordt bepaald door God. Het is “de intimiteit die God heeft bepaald om te worden bewaard”. Het is geen kwestie van het behagen van een echtgenoot of het toestaan van wat hij niet erg vindt om onthuld te worden, of wat de samenleving vereist om blootgesteld te worden, mocht de echtgenoot of de samenleving afwijken van de Goddelijke levenscode.

Wat betreft die vrouwen van wie u reden heeft om rebellie te vrezen, verman hen [eerst]; laat hen daarna alleen in bed; en sla hen vervolgens. Als zij u vervolgens gehoorzamen, zoek dan geen enkele reden om hen te schaden. God is inderdaad de Allerhoogste, de Grootste. (Vers 34)

As for those women from whom you have reason to fear rebellion, admonish them [first]; then leave them alone in bed; then beat them. Then, if they pay you heed, do not seek any pretext to harm them. God is indeed Most High, Great. (Verse 34)

Voordat we deze maatregelen overwegen en hoe deze van de ene fase naar de andere overgaan, moeten we ons herinneren wat we al hebben gezegd over de eer die God aan zowel mannen als vrouwen geeft, waarbij Hij vrouwen hun rechten geeft waarvoor zij gekwalificeerd zijn door mens te zijn. We moeten ons er ook herinneren dat een moslima haar onafhankelijke burgerlijke status behoudt. Het feit dat de man verantwoordelijk wordt gesteld voor het gezin, ontneemt de vrouw niet haar recht om haar partner te kiezen en haar persoonlijke en financiële zaken te beheren. Dit, evenals het grote belang dat de Islam aan het gezin hecht, helpt ons duidelijk te begrijpen waarom deze disciplinaire maatregelen zijn toegestaan en de aard van hun toepassing.

Before we consider these measures and how they progress from one stage to another, we need to remember what we have already said about the honour God gives to both men and women, giving women their rights for which they are qualified by being human. We should also remember that a Muslim woman retains her independent civil status. The fact that the man is placed in charge of the family does not deprive the woman of her right to choose her partner and to administer her personal and financial affairs. This, as also the great importance Islam attaches to the family, helps us to understand clearly why these disciplinary measures have been allowed and the nature of their application.

Het zijn inderdaad preventieve maatregelen die erop gericht zijn om een vroege verzoening te bewerkstelligen wanneer rebellie wordt gevreesd. Er is geen sprake van een poging om de situatie te verergeren of haat te vergroten. Er is geen strijd tussen de man en de vrouw. Deze maatregelen zijn niet gericht op het slaan op het hoofd van de vrouw wanneer zij begint te rebelleren en haar opnieuw op te sluiten in haar gevangeniscel. Dergelijke gedachten worden door de Islam nooit gedoogd.

They are indeed pre-emptive measures aimed at achieving an early reconciliation when rebellion is feared. There is no question of trying to aggravate the situation or increase hatred. There is no battle between the man and the woman. These measures are not aimed at knocking the woman on the head when she begins to rebel and confining her again to her prison cell. No such thoughts are ever condoned by Islam.

Alle zojuist besproken maatregelen zijn van toepassing op een situatie waarin rebellie nog niet heeft plaatsgevonden. Deze maatregelen zijn bedoeld om de vroege tekenen ervan aan te pakken. Wanneer rebellie openlijk wordt gevoerd, zijn deze maatregelen nutteloos. In die fase is er sprake van een oorlog tussen twee vijandige partijen, die elk proberen de ander te verpletteren. Op dezelfde wijze mogen deze maatregelen niet worden gebruikt als men het gevoel heeft dat ze ineffectief of zelfs contraproductief zullen zijn. In al dergelijke situaties beveelt de Islam een ander proces aan om deze grote instelling, het gezin, te redden van instorting: “Als je reden hebt om te vrezen dat er een breuk kan ontstaan tussen een (gehuwd) echtpaar, stel dan een bemiddelaar aan uit zijn familie en een bemiddelaar uit haar familie. Als zij beiden de zaken willen herstellen, zal God hun verzoening bewerkstelligen. God is inderdaad Alwetend, Geweten van alle zaken.” (Vers 35)

All the measures so discussed apply in a situation where rebellion has not yet taken place. These measures are meant to deal with its early signs. When rebellion is brought out into the open, these measures are useless. At that stage there is a war between two hostile parties, each of them going out to smash the other. Similarly, these measures should not be used if it is felt that they will be ineffective or even counterproductive. In all such situations, Islam recommends a different process of saving this great institution, the family, from collapse: “If you have reason to fear that a breach may occur between a (married) couple, appoint an arbiter from among his people and an arbiter from among her people. If they both want to set things aright, God will bring about their reconciliation. God is indeed All-Knowing, Aware of all things.” (Verse 35)

De islamitische methode bevoordeelt dus geen vroege breuk wanneer tekenen van rebellie en vijandigheid beginnen te verschijnen. Ook keurt zij het niet goed dat deze instelling wordt gelaten om in te storten boven de hoofden van de andere leden, die zich in een situatie kunnen bevinden waar zij geen controle over hebben. Deze instelling is zeer dierbaar voor de islam, omdat zij de samenleving voorziet van haar nieuwe leden die zij nodig heeft voor haar voortdurende ontwikkeling en vooruitgang. De islam beveelt aan dat dit laatste middel wordt ingezet wanneer een breuk wordt gevreesd, niet nadat deze heeft plaatsgevonden. Een arbiter van elk van de twee families van de echtgenoot en de echtgenote ontmoet elkaar in een vriendelijke sfeer, weg van de invloeden die de relatie tussen de echtgenoot en de echtgenote hebben onder spanning gebracht, en vrij van alle complicaties die de constructieve elementen in het gezinsleven overschaduwen. Deze arbiters moeten er alles aan doen om de reputatie van beide families te beschermen. Zij geven zorg voor het welzijn van de kinderen. Geen van beiden mag de gedachte koesteren om de andere partij tot onderwerping te dwingen. Zij moeten proberen te bereiken wat het beste is voor de echtgenoot, de echtgenote en hun kinderen.