De voorafgaande passage behandelde de ethiek van liefdadigheid en de rol ervan in de samenleving; de huidige passage behandelt het tegenovergestelde, de duistere kant van de circulatie van geld, namelijk, woeker (Riba), of om de islamitische term te gebruiken, ribā. Terwijl liefdadigheid staat voor geven, vrijgevigheid, zuivering, groei, samenwerking en wederzijdse sociale welvaart, betekent woeker (Riba) gierigheid, hebzucht en zelfverheerlijking.

The preceding passage discussed the ethics of charity and its role in society; the present passage deals with the opposite, dark side of the circulation of money, namely, usury, or to use the Islamic term, ribā. While charity denotes giving, generosity, purification, growth, cooperation and mutual social welfare, usury signifies stinginess, greed and self-aggrandizement.

Liefdadigheid is het weggeven van iemands bezit zonder enige verwachting van beloning of terugbetaling, terwijl woeker het opeisen van een vergoeding bovenop het verschuldigde geld is, wat meestal wordt betaald uit het zweet en bloed van de lener, ongeacht of hij als resultaat van de lening winst maakt of niet.

Charity is giving of one’s wealth without any expectation of recompense or repayment, while usury is the exaction of a charge over and above money owed, which is usually paid for out of the sweat and blood of the borrower, regardless of whether he profits as a result of the loan or not.

Het is wellicht betekenisvol dat de soera rente bespreekt onmiddellijk nadat er een aangenaam onderwerp zoals liefdadigheid is behandeld, om het scherpe contrast tussen de twee te benadrukken, en hun effecten op mensen en de samenleving.

It is perhaps significant that the sūrah should discuss usury immediately after dealing with a pleasant subject such as charity, in order to highlight the sharp contrast between the two, and their effects on people and society.

Geen enkel ander probleem is in de Qur’ān zo krachtig veroordeeld en afgekeurd als woeker; noch is er een praktijk geweest die met sterkere waarschuwingen is voorzien, waarin een vreeswekkend noodlot wordt uiteengezet. God is oneindig in Zijn wijsheid. Want hoewel het een van de meest wijdverspreide kwaden was tijdens de pre-islamitische duistere tijdperken, zijn de meeste destructieve aspecten ervan pas in onze moderne samenleving beter bekend geworden. Pas vandaag, in het licht van het wijdverspreide menselijk lijden, kunnen we de redenen achter de vastberaden aanval van de Qur’ān op deze kwaadaardige praktijk waarderen. Vandaag de dag zijn wij beter in staat dan zelfs de mensen van het pre-islamitische Arabië om Gods wijsheid te begrijpen die ten grondslag ligt aan deze principes, en de geschiktheid van Islam voor de organisatie van de menselijke samenleving. In de wereld van vandaag hebben we alle tekenen en bewijzen die we nodig hebben om de woorden van de Qur’ān te verklaren en te bevestigen.

Degenen die zich volvreten aan rente, kunnen niet opstaan, behalve zoals hij opstaat die door Satan is verward door zijn aanraking. Dat is omdat zij zeggen: ‘Handel is precies hetzelfde als rente;’ terwijl God handel wettig heeft gemaakt en rente verboden heeft. Wie een vermaning van zijn Heer ontvangt en daarop [van rente] afziet, mag zijn eerdere winsten behouden, en het is aan God om over hem te oordelen. Degenen die terugvallen in de praktijk [van rente] zijn inderdaad de bewoners van het vuur, waarin zij zullen verblijven. God wist de rente uit en laat de liefdadigheidsgiften groeien en toenemen. God houdt niet van de ondankbare ongelovigen die volharden in onrecht. (Verzen 275-276)

Those who gorge themselves on usury cannot rise up except as he may rise up whom Satan has confounded with his touch. That is because they say, ‘Trade is just the same as usury;’ whereas God has made trade lawful and usury forbidden. He who receives an admonition from his Lord, and thereupon desists [from usury] may retain his past gains, and it will be for God to judge him. Those who revert to the practice [of usury] are indeed the inmates of the fire, wherein they shall abide. God blots out usury and causes charitable offerings to grow and increase. God does not love confirmed unbelievers who persist in wrongdoing. (Verses 275-276)

Het is een angstaanjagend beeld, veel effectiever dan welke dreiging of vermaning dan ook. Het beeld van een persoon die bezeten is door de duivel is een beeld dat oproept en angst inboezemt, het meest effectief in het afschrikken van woekeraars en in het overbrengen van de boodschap aan anderen. Het schudt het menselijk geweten en maakt de verschrikkelijke realiteit van de effecten van woeker op individuen en op de samenleving als geheel pijnlijk duidelijk.

It is a frightening image, far more effective than any threat or admonition. The image of a person possessed by the devil is an evocative and terrifying one, most effective in deterring usurers and in conveying the message to others. It shakes the human conscience and brings home the horrible reality of the effects of usury on individuals as well as society as a whole.

De meeste commentatoren hebben gesuggereerd dat de soera verwijst naar het opstaan voor God op de Dag des Oordeels, maar ik ben van mening dat dit een metafoor is voor wat er feitelijk gebeurt in het leven op deze aarde. Deze interpretatie wordt ondersteund door een later passage waarin woekeraars worden gewaarschuwd voor een naderende oorlog tegen hen door God en Zijn Boodschapper ﷺ, wat naar mijn mening een proces is dat we vandaag de dag in de wereld zien gebeuren. De hele wereld wankelt momenteel onder de verschrikkelijke gevolgen van een alomtegenwoordig internationaal op woeker gebaseerd financieel systeem.

Most commentators have suggested that the sūrah refers to rising before God on the Day of Judgement, but I am of the view that this is a metaphor for what actually happens in life on this earth. This interpretation is supported by a later passage warning usurers of an impending war against them by God and His Messenger which, in my view, we can see going on in the world today. The whole world is currently reeling under the dire consequences of a pervasive international usury- based financial system.

“Degenen die zich volvreten aan rente, kunnen niet opstaan, behalve zoals degene opstaat die door Satan is aangeraakt door zijn aanraking.” (Vers 275) Dit is een verwijzing niet alleen naar degenen die rente nemen of een rentevoordeel vragen, maar ook naar de samenleving als geheel.

“Those who gorge themselves on usury cannot rise up except as he may rise up whom Satan has confounded with his touch.” (Verse 275) This is a reference not only to those who take interest or charge a usurious gain, but also to society as a whole.

Jābir ibn `Abdullāh rapporteert dat de Profeet ﷺ de persoon die woeker (riba) vraagt, degene die het betaalt, de twee getuigen en degene die het contract schrijft, heeft vervloekt, zeggende: “Zij dragen dezelfde verantwoordelijkheid. [Overgeleverd door Muslim, Aĥmad, Abū Dāwūd en al-Tirmidhī] Deze regels zijn van toepassing op privétransacties van mens tot mens, terwijl de gehele gemeenschap wordt veroordeeld tot de aanval van de toorn van God in samenlevingen waar woeker de basis vormt voor financiële transacties. Een dergelijke samenleving leeft in onrust en constante onzekerheid; en als er tijdens de vroege dagen van het kapitalistische systeem, zo'n vier eeuwen geleden, twijfels over dit feit waren, dan spreekt de geschiedenis ervan sindsdien het volledig recht.

Jābir ibn `Abdullāh reports that the Prophet has cursed the person who charges usury, the one who pays it, the two witnesses and the one who writes the contract, saying: “They bear the same responsibility. [Related by Muslim, Aĥmad, Abū Dāwūd and al-Tirmidhī] These rules apply to private, one-to-one transactions, while the whole community is condemned to the onslaught of God’s wrath in societies where usury forms the basis for financial transactions. Such a society lives in turmoil and constant insecurity; and if there were doubts about this fact during the early days of the capitalist system, some four centuries ago, its record since then totally vindicates it.

De wereld waarin wij vandaag de dag leven, is vol angst, instabiliteit en vrees. Westerse leiders, intellectuelen en wetenschappers zelf geven toe dat er een angstaanjagende verspreiding is van nerveuze en psychologische ziekten in het Westen, ondanks het spectaculaire industriële, wetenschappelijke en economische succes. Het andere angstaanjagende aspect van de huidige door het Westen gedomineerde wereld is de verspreiding van conflict en strijd, en de dreigende dreiging van een wereldoorlog en massavernietiging.

The world we live in today is full of anxiety, instability and fear. Western leaders, intellectuals and scientists themselves admit to the frightening spread of nervous and psychological diseases in the West, despite its spectacular industrial, scientific and economic success. The other frightening aspect of today’s Western-dominated world is the spread of conflict and strife, and the imminent threat of global war and mass destruction.

In tegenstelling tot het voorafgaande voorbeeld van ongeloof en onrecht, presenteert de soera het geval van geloof en rechtschapenheid, waarbij de essentiële kenmerken van de gemeenschap van gelovigen worden benadrukt en de basis van het economische systeem dat woeker verwerpt en het stevige fundament heeft van de belangrijke instelling van armenbelasting (Zakah): “Degenen die geloven en goede daden verrichten, hun gebeden regelmatig uitvoeren en armenbelasting (Zakah) betalen, zullen hun beloning bij hun Heer ontvangen. Zij zullen niets vrezen en zij zullen niet treuren.” (Vers 277)

In contrast to the preceding example of disbelief and wrongdoing, the sūrah presents the case of faith and righteousness, highlighting the essential attributes of the community of believers and the basis of the economic system which disavows usury and has the firm foundation of the important institution of zakāt: “Those that have faith and do good deeds, attend regularly to their prayers and pay zakāt, shall have their reward with their Lord. They shall have nothing to fear, nor shall they grieve.” (Verse 277)

Het belangrijkste element in dit vers is dat van armenbelasting (Zakah), wat duidt op het vrijwillig geven, zonder iets van enig menselijk wezen terug te verwachten. Het vers introduceert ook een kenmerk van de gemeenschap van gelovigen en een van haar belangrijke zuilen, voordat het verdergaat met het beschrijven van de volledige geruststelling, rust en geluk waar een dergelijke gemeenschap van geniet.

The main element in this verse is that of zakāt which denotes giving willingly, expecting nothing from any human being in return. The verse also introduces a feature of the community of believers and one of its important pillars, before it goes on to describe the total reassurance, tranquillity and happiness such a community enjoys.

Het instituut van armenbelasting (Zakah) vormt de basis van een zorgzame, empathische en ondersteunende samenleving, die geen enkele reden heeft om in welk aspect van haar leven dan ook naar woekerrente te grijpen. Het beeld van armenbelasting (Zakah) is enigszins vervaagd in de geest van die ongelukkige generaties moslims die geen ervaring hebben gehad met het leven onder de Islam. Zij hebben niet gezien hoe islamitische wetten, ethiek en principes het dagelijks leven van mensen vormgeven en een gezonde, deugdzame en fatsoenlijke samenleving creëren. Zij hebben geen ervaring met de manier waarop armenbelasting (Zakah) in de praktijk werkt om economische groei en welvaart te bewerkstelligen als beloning voor individuele ijver en eerlijke samenwerking.

The institution of zakāt represents the foundation of a caring, sympathetic and supportive society, which has no cause to resort to usury in any aspect of its life. The image of zakāt has faded somewhat in the minds of those unfortunate generations of Muslims who have had no experience of life under Islam. They have not seen Islamic laws, ethics and principles shaping the daily lives of people, and creating a healthy, virtuous, decent society. They have had no experience of how zakāt works in practical terms to bring about economic growth and prosperity as a reward for individual diligence and honest cooperation.

Nadat een sfeer van kalmte en vrede is opgeroepen, doet de soera een laatste gepassioneerd beroep op de ware gelovigen om woeker uit te roeien en hun samenleving er volledig van te zuiveren, of te kampen met een meedogenloze oorlog die tegen hen wordt gevoerd door niemand minder dan God Almachtig en Zijn Boodschapper ﷺ: “O gelovigen, vrees God en laat over wat er nog aan woekerwinsten openstaat, indien jullie ware gelovigen zijn. Als jullie dat niet doen, dan wordt er oorlog tegen jullie verklaard door God en Zijn Boodschapper ﷺ. Als jullie echter berouw tonen, dan behouden jullie recht op jullie hoofdsom.”

Having evoked an atmosphere of calm and peace, the sūrah makes a final passionate appeal to the true believers to eradicate usury and rid their society of it completely, or face a relentless war waged against them by none other than God Almighty and His Messenger: “Believers, fear God and give up what remains outstanding of usury gains, if you are true believers. If you do not, then war is declared against you by God and His Messenger. If you repent, however, you shall remain entitled to your principal.

“Zo zult u geen onrecht begaan en zult u zelf ook geen onrecht ondergaan.” (Verzen 278-279)

Thus, you shall commit no wrong, nor suffer any wrong yourselves.” (Verses 278-279)

Dit passage maakt de verwerping van woeker een voorwaarde voor oprecht geloof; moslims worden pas ware gelovigen wanneer zij God vrezen en elk woekergeld dat aan hen verschuldigd is, verwerpen. Er kan geen geloof worden geclaimd, zelfs niet als een loutere vorm van woorden, zonder de totale aanvaarding van en onderwerping aan de wil en het gebod van God. De Qur’ān is zeer expliciet over dit punt en laat geen ruimte voor verwarring. Er is geen kans voor wie mondeling zijn geloof en vertrouwen in God wil verklaren, om vervolgens een levenswijze aan te nemen die het tegenovergestelde is van Zijn wetten en leerstellingen. Degenen die religieus geloof scheiden van hun dagelijkse levenszaken, bedriegen zichzelf als zij denken dat zij ware gelovigen zijn, ongeacht hoe sterk zij dat beweren of hoe regelmatig zij religieuze rituelen uitvoeren.

This passage makes the rejection of usury a condition of true faith; Muslims shall only become true believers when they fear God and reject any usury money they are owed. No faith could be claimed, even as a mere form of words, without total acceptance of, and submission to, God’s will and command. The Qur’ān is very explicit on this point and leaves no room for confusion. There is no chance for anyone wishing to declare their faith and belief in God verbally, only to adopt a way of life that is the antithesis of His laws and teachings. Those who separate religious belief from their daily affairs of life are deluding themselves if they think they are true believers, no matter how much they insist they are, or how regularly they observe religious rituals.

Dit passage over het lenen en uitlenen wordt afgesloten met advies over hoe om te gaan met insolventie bij schuldenaren. In dergelijke gevallen zou de oplossing niet het opleggen van verdere boetes in plaats van uitgestelde betaling moeten zijn, maar zou de schuldenaar uitstel moeten krijgen totdat hij in staat is zijn schuld te voldoen, of de geldschieter zou vrijgevig genoeg moeten zijn om de schuld volledig kwijt te schelden. “Als [de schuldenaar] in moeilijke omstandigheden verkeert, verleend hem dan uitstel tot een tijd van gemak. En als jullie [de schuld geheel] kwijtschelden als een gift van liefdadigheid, dan is dat beter voor jullie, indien jullie het maar wisten.” (Vers 280)

This passage dealing with lending and borrowing is concluded with advice on how to deal with insolvent debtors. In such cases, the solution would not be to impose further penalties in lieu of deferred payment, but the debtor should be granted a reprieve until he is able to settle his debt, or the lender should be magnanimous enough to write off the debt completely. “If [the debtor] is in straitened circumstances, grant him a delay until a time of ease. And if you waive [the debt entirely] as a gift of charity, it will be better for you, if you but knew it.” (Verse 280)

De woorden roepen een sfeer op van tolerantie en welwillendheid. Ze bieden een verlichting van de hardheid en de strengheid van hebzucht en egoïsme. Ze roepen op tot mildheid en mededogen aan de zijde van zowel de schuldeiser als de schuldenaar, evenals door de samenleving als geheel.

The words evoke an atmosphere of tolerance and benevolence. They provide a respite from the harshness and severity of greed and selfishness. They call for clemency and compassion on the part of creditor and borrower, as well as by society as a whole.

Deze woorden zullen misschien niet veel zin maken voor die ‘rationalisten’ die louter materialistische criteria toepassen. Het heeft nog minder zin voor geldverstrekkers, zowel individuen als gezichtsloze instellingen, die hun uitbuitende en woekerende praktijken rechtvaardigen op basis van volkomen amorale en onmenselijke principes en overwegingen. Deze Qur'āniche vermaningen zullen hun harten wellicht nooit bereiken. Maar als gelovige moslims erkennen wij dat dit woorden van waarheid zijn die zeker geluk en veiligheid zullen brengen voor de gehele mensheid: “Als [de schuldenaar] in moeilijke omstandigheden verkeert, verleend hem dan uitstel tot een tijd van gemak. En als jullie [de schuld geheel] kwijtschelden als een gift van liefdadigheid, dan is dat beter voor jullie, indien jullie het maar wisten.” (Vers 280)

These words may not make a great deal of sense to those ‘rationalists’ who apply purely materialistic criteria. It makes even less sense to moneylenders, individuals as well as faceless institutions, that justify their exploitative and extortionate practices on utterly amoral and inhuman principles and considerations. These Qur’ānic exhortations may never reach their hearts. But, as believing Muslims, we recognize that these are words of truth that are certain to bring about happiness and security for all mankind: “If [the debtor] is in straitened circumstances, grant him a delay until a time of ease. And if you waive [the debt entirely] as a gift of charity, it will be better for you, if you but knew it.” (Verse 280)