Dit hoofdstuk is automatisch vertaald uit het Engels en kan fouten bevatten. Lees het origineel
Al-baqarah ( Glimpses Of Israelite History) 40 - 74
Israëlieten! Denk aan Mijn gunst die Ik aan jullie heb geschonken. Kom uw verbond met Mij na en Ik zal Mijn verbond met jullie nakomen; en vrees uitsluitend Mij.
Children of Israel! Remember My favour which I have bestowed on you. Fulfil your covenant with Me and I will fulfil Mine with you; and of Me alone stand in awe.
(40)
(40)
Geloof in wat Ik heb geopenbaard, bevestigend wat jullie reeds hebben, en wees niet de eersten die het verwerpen. Verruil Mijn openbaringen niet voor een geringe prijs, en vrees Mij alleen. (41)
Believe in what I have revealed, confirming that which you already have, and be not the first to reject it. Do not barter away My revelations for a paltry price, and fear Me alone. (41)
Bedek de waarheid niet met onwaarheid, en onderdruk de waarheid niet terwijl je dat opzettelijk doet. (42)
Do not overlay the truth with falsehood, nor knowingly suppress the truth. (42)
Houd nauwgezet je gebeden in acht, betaal je armenbelasting (Zakah) en buig in gebed met hen die buigen. (43)
Attend regularly to your prayers, pay your zakāt, and bow down in prayer with those who bow down. (43)
Hoe kunt u anderen gebieden rechtvaardig te zijn en uzelf vergeten, zelfs wanneer u de Schrift leest? Begrijpt u het niet? (44)
How can you bid others to be righteous and forget yourselves, even when you read the Scriptures? Do you not understand? (44)
Zoek kracht in geduldige volharding en in het gebed, wat inderdaad een zware taak is, behalve voor de vromen. (45)
Seek strength in patient perseverance and in prayer, which is indeed a demanding task except for the devout. (45)
die weten dat zij hun Heer zullen ontmoeten en tot Hem zij uiteindelijk zullen terugkeren.
who know that they shall meet their Lord and to Him they shall ultimately return.
(46)
(46)
Israëlieten! Denk aan Mijn gunst die Ik aan jullie heb geschonken, en dat Ik jullie heb verkiezen boven alle volkeren. (47)
Children of Israel! Remember My favour which I bestowed on you, and that I have preferred you over all people. (47)
Vrees de dag waarop geen ziel de andere op enige wijze zal kunnen helpen, noch bemiddeling van hen zal worden aanvaard, noch losgeld van hen zal worden genomen, en niemand hulp zal ontvangen. (48)
Fear the day when no soul shall avail another in any way, nor shall intercession be accepted from any of them, nor ransom taken from them, and none shall receive help. (48)
En denk aan hoe Wij u hebben verlost van het volk van Farao, die u met gruwelijke kwellingen bekeelden, door uw zonen te doden en slechts uw vrouwen te sparen. Dat was een zware beproeving van uw Heer. (49)
And remember how We delivered you from Pharaoh’s people, who afflicted you with cruel suffering, killing your sons and sparing only your women. That was a grievous trial from your Lord. (49)
Wij hebben de zee voor jullie gespleten, jullie naar veiligheid geleid en het volk van Farao voor jullie ogen verdronken. (50)
We parted the sea for you, led you to safety and drowned Pharaoh’s people before your very eyes. (50)
En [denk ook aan] toen Wij veertig nachten voor Mozes hadden bepaald, en jullie in zijn afwezigheid de kalf aanbaden en zo onrechtvaardigen werden. (51)
And [remember, too], when We appointed for Moses forty nights, and in his absence you took to worshipping the calf, and thus became wrongdoers. (51)
Toch hebben Wij u daarna vergeven, opdat u dankbaar zou zijn. (52)
Yet even after that We pardoned you, so that you might be thankful. (52)
Wij hebben Mozes de Schrift en het Maatstaf [waarmee men het goede van het kwade onderscheidt] gegeven, opdat jullie rechtgeleid zouden worden. (53)
We gave Moses the Scriptures and the Standard [by which to distinguish right from wrong], so that you might be rightly guided. (53)
Mozes zei tegen zijn volk: ‘Jullie, mijn volk, hebben jezelf onrecht aangedaan door de kalf aan tebidden. Keer dan in berouw terug naar jullie Schepper en dood elkaar. Dat zal beter voor jullie zijn in het aangezicht van jullie Schepper.’ Zo heeft Hij jullie berouw aanvaard; want Hij is Degene die berouw aanvaardt, de Barmhartige. (54)
Moses said to his people, ‘You, my people, have wronged yourselves by worshipping the calf. Turn, then, in repentance to your Maker and slay one another. That will be better for you in your Maker’s sight.’ Thus, He accepted your repentance; for He is the One to accept repentance, the Merciful. (54)
En [denk] aan toen u zei: ‘Mozes, wij zullen niet in u geloven totdat wij God persoonlijk hebben gezien.’ Toen werd u door een blikseminslag getroffen terwijl u toekeek.
And [remember] when you said, ‘Moses, we will not believe in you until we see God in person.’ You were then struck by a thunderbolt while you were looking on.
(55)
(55)
Maar Wij hebben jullie weer opgewekt nadat jullie als dode waren, opdat jullie dankbaar zouden zijn. (56)
But We raised you again after you had been as dead, so that you might be thankful. (56)
Wij hebben de wolken voor jullie laten neerdalen om schaduw te bieden, en Wij hebben voor jullie manna en kwartels neergezonden. ‘Eet van de goede zaken die Wij voor jullie hebben voorzien.’ Voorwaar, zij deden Ons geen kwaad, maar zij deden zichzelf kwaad. (57)
We caused the clouds to provide shade for you, and sent down for you manna and quails. ‘Eat of the good things We have provided for you.’ Indeed, to Us they did no harm, but themselves did they wrong. (57)
En [denk] aan toen Wij zeiden: ‘Betreed deze stad, eet van haar overvloedige voedsel zoals jullie wensen, en werp jullie neer in prostratie wanneer jullie de poorten binnenkomen en zeg: “Heer, verlicht ons van onze last.” Wij zullen dan jullie zonden vergeven en Wij zullen degenen die het goede doen rijkelijk belonen.’ (58)
And [remember] when We said, ‘Enter this city, eat of its abundant food as you may desire, prostrate yourselves as you enter the gates and say: “Lord, relieve us of our burden.” We will then forgive your sins and We will richly reward those who do good.’ (58)
Maar de onrechtvaardigen onder hen vervingen de woorden die hen waren gegeven door andere woorden. Daarom lieten Wij een straf uit de hemel over hen neerkomen als vergelding voor hun overtreding. (59)
But the wrongdoers among them substituted other words for those which they had been given. Therefore, We let loose against them a scourge from heaven in requital for their transgression. (59)
En [denk] aan het moment dat Mozes water bad voor zijn volk, Zeiden Wij tot hem: ‘Sla de rots met uw staf.’ Twaalf bronnen vloeiden daaruit voort. Elke stam kende zijn drinkplaats. Eet en drink van wat God heeft voorzien en verspreid niet voortdurend corruptie in het land.
And [remember] when Moses prayed for water for his people We said to him, ‘Strike the rock with your staff.’ Twelve springs gushed forth from it. Each tribe knew their drinking place. Eat and drink of what God has provided and do not persistently spread corruption in the land.
(60)
(60)
En [denk] aan toen u zei: ‘O Mozes! Wij kunnen niet langer genoegen nemen met slechts één soort voedsel. Bid daarom tot uw Heer om voor ons voort te brengen wat de aarde voortbrengt van kruiden, komkommers, knoflook, linzen en uien.’ Hij zei: ‘Zouden jullie iets minder willen in ruil voor wat veel beter is?’
And [remember] when you said, ‘Moses! We can no longer put up with one kind of food. Pray to your Lord, then, to bring forth for us some of what the earth produces of green herbs, cucumber, garlic, lentils and onions.’ He said, ‘Would you take a lesser thing in exchange for what is much better?
'Ga naar welk land dan ook en je zult krijgen wat je hebt gevraagd.' Schande en vernedering werden op hen gestempeld en zij riepen de toorn van God over zich af, omdat zij Zijn openbaringen ontkenden en profeten onrechtvaardig doodden, en omdat zij volhielden in hun ongehoorzaamheid en overtreding. (61)
Go down to any land and you shall have what you asked for.’ Ignominy and humiliation were stamped upon them and they incurred the wrath of God, because they denied His revelations and slew prophets against all right, and because they persisted in their disobedience and transgression. (61)
Zij die geloven, en zij die Joden zijn, en de christenen en de Sabieeën — wie in God en de Laatste Dag gelooft en het goede doet, zal zijn beloning bij zijn Heer hebben. Zij hoeven niet te vrezen en zullen niet verdrietig zijn. (62)
Those who believe, and those who are Jews, and the Christians and the Sabaeans — anyone who believes in God and the Last Day, and does what is right, shall have their reward with their Lord. They have nothing to fear nor shall they grieve. (62)
Wij hebben jullie plechtige verbond aanvaard en de berg Sinaï boven jullie verheven, terwijl Wij zeiden: ‘Neem met vastberadenheid en kracht aan wat Wij jullie hebben gegeven, en houd al de inhoud ervan in gedachten, opdat jullie godvrezend blijven.’ (63)
We accepted your solemn pledge and raised Mount Sinai above you, saying, ‘Take with firmness and strength what We have given you, and bear in mind all its contents, so that you may remain God- fearing.’ (63)
Toch keerde u zich daarna af, en indien het niet was voor de genade en barmhartigheid van Allah, zou u zeker tot de verliezers behoren hebben. (64)
Yet after that you turned away, and but for God’s grace and mercy you would have surely been among the losers. (64)
Jullie zijn goed bekend met degenen onder jullie die de sabbat overtraden. Tot hen zeiden Wij: ‘Word vernederde apen.’ (65)
You are well aware of those of you who broke the Sabbath. To them We said, ‘Be as despicable apes.’ (65)
Daarmee stelden Wij een voorbeeld voor hun eigen tijd en voor alle toekomstige tijden, en een vermaning voor degenen die God vrezen. (66)
Through that [punishment] We set an example to their own time and for all times to come, and an admonition to the God- fearing. (66)
Toen Mozes tegen zijn volk zei: ‘God gebiedt jullie om een koe te offeren,’ zeiden zij: ‘Bespot je ons?’ Hij zei: ‘Het zij mij verlost dat ik zo onwetend zou zijn.’ (67)
When Moses said to his people, ‘God commands you to sacrifice a cow,’ they said, ‘Are you mocking at us?’ He said, ‘God forbid that I should be so ignorant.’ (67)
Zij zeiden: ‘Bid tot uw Heer voor ons om ons duidelijk te maken wat voor soort koe zij moet zijn.’ Hij zei: ‘Hij zegt dat zij noch een oude koe, noch een jonge koe mag zijn, maar van een leeftijd daartussenin. Doe dan wat u is bevolen.’ (68)
They said, ‘Pray on our behalf to your Lord to make plain to us what kind of cow she should be.’ He said, ‘He says let her be neither an old cow nor a young heifer, but of an age in between. Do, then, as you are commanded.’ (68)
Zij zeiden: ‘Bid tot uw Heer voor ons om ons duidelijk te maken welke kleur zij moet hebben.’ [Mozes] antwoordde: ‘Hij zegt: laat zij een gele koe zijn, helder van kleur, die een welgevallige indruk maakt op de toeschouwer.’ (69)
They said, ‘Pray on our behalf to your Lord to make clear to us of what colour she should be.’ [Moses] replied, ‘He says let her be a yellow cow, bright of hue, pleasing to the beholder.’ (69)
Zij zeiden: ‘Bid tot uw Heer voor ons om ons duidelijk te maken wat voor type zij precies moet zijn, want voor ons lijken koeien erg op elkaar. Wij zullen, zo God wil, rechtgeleid worden.’ (70)
They said, ‘Pray on our behalf to your Lord to make plain to us of what exact type she should be, for to us cows are much alike. We shall, God willing, be guided aright.’ (70)
[Mozes] antwoordde: ‘Hij zegt dat zij een koe moet zijn, niet gebruikt om de aarde te ploegen of de gewassen te besproeien, zonder gebreken en zonder een andere kleur.’ Zij zeiden: ‘Nu heb je de juiste beschrijving gegeven.’ Zij offerden haar, hoewel zij het bijna niet hadden gedaan. (71)
[Moses] answered, ‘He says let her be a cow, not broken-in to plough the earth or water the tillage, free of all fault, without markings of any other colour.’ Said they, ‘Now you have given the right description.’ They sacrificed her, although they had almost left it undone. (71)
Nadat jullie een mens hebben gedood, geven jullie elkaar de schuld voor deze [moord].
Having slain a human being, you cast the blame on one another for this [murder].
God zal ongetwijfeld onthullen wat jij verborgen hebt gehouden. (72)
God would definitely reveal what you have concealed. (72)
Wij zeiden: ‘Sla hem met een stuk daarvan.’
We said, ‘Strike him with a piece of it.
'Zo brengt God de doden tot leven en toont Hij u Zijn tekenen, opdat u uw verstand gebruikt.' (73)
Thus God brings the dead back to life and shows you His signs, so that you may use your reason.’ (73)
Toch zijn jullie harten daarna verhard, totdat ze zo hard waren als rotsen of zelfs nog harder; want er zijn rotsen waaruit rivieren ontspringen; andere splijten zodat er water doorheen stroomt, en sommige andere rotsen vallen neer uit vrees voor God. Voorwaar, God is niet onwetend van wat jullie doen. (74)
Yet after all this, your hearts hardened until they were as hard as rocks or even harder; for there are rocks from which rivers gush forth; others split so that water flows through them, and some other rocks fall down for fear of God. Indeed, God is not unaware of what you do. (74)
Overzicht
Overview
Op dit punt begint de soera haar aanspreken van de Israëlieten, vertegenwoordigd door de Joden van Madinah, die de felste weerstand boden tegen de islamitische boodschap op het moment dat deze daar arriveerde. Zij lanceerden een meedogenloze campagne van openlijke en verborgen weerstand zodra zij beseften dat het was gekomen om te blijven en om de controle over de stad en haar bevolking over te nemen. Zij voelden dat de islam hen onvermijdelijk zou beroven van de morele en economische hegemonie die zij tot dan toe hadden genoten. Langzaam begon de islam de kloven te helen die bestonden tussen de twee belangrijkste rivaliserende Arabische stammen van Madinah, de Aws en de Khazraj, waardoor de geschillen die de Joden hadden kunnen uitbuiten, ten einde kwamen. Tegelijkertijd bood het Madinah een onafhankelijke gedragscode, gebaseerd op de Qur’ān.
At this point, the sūrah begins its address to the Children of Israel, represented by the Jews of Madinah, who posed the stiffest opposition to the Islamic message the moment it arrived there. They launched a relentless campaign of overt and covert resistance as soon as they realized that it had come to stay and to take control of the city and its population. They felt that Islam was bound to deprive them of the moral and economic hegemony they had so far enjoyed. Slowly, Islam began to heal the rifts that had existed between Madinah’s two main rival Arab tribes, the Aws and the Khazraj, thus ending the disputes that the Jews had been able to exploit. At the same time it provided Madinah with an independent code of conduct, based on the Qur’ān.
De oorlog die de Joden in die vroege dagen tegen de Islam en moslims begonnen, woedt tot op de dag van vandaag voort. De vorm en het uiterlijk zijn misschien veranderd, maar de aard en de middelen blijven hetzelfde. Dit is ondanks het feit dat de Joden, die gedurende hun hele geschiedenis wijdverspreid zijn vervolgd, altijd zijn verwelkomd en gehuisvest door moslimgemeenschappen. Moslimgemeenschappen hebben immers geen geschiedenis van religieuze of raciale intolerantie, discriminatie of vervolging. Zij staan erom bekend vreedzame buitenstaanders te verwelkomen die niet van plan zijn de Islam te ondermijnen of haar mensen schade toe te brengen.
The war the Jews began to wage against Islam and Muslims in those early days has raged on to the present day. The form and appearance may have changed, but the nature and means remain the same. This is in spite of the fact that the Jews, who have been widely persecuted throughout their history, have always been welcomed and accommodated by Muslim communities. Indeed, Muslim communities have no history of religious or racial intolerance, discrimination or persecution. They are known to welcome peaceful outsiders who have no intention to undermine Islam or harm its people.
Men dacht dat de Joden van Madinah de eersten zouden zijn die de Islam verwelkomden en het nieuwe geloof en de pleitbezorger ervan, de Profeet Muĥammad, zouden aanvaarden. De Qur’ān had al een algemene goedkeuring aan de Torah gegeven; terwijl de Joden door hun eigen Geschriften waren bevolen om te wachten op de opkomst van een nieuwe Boodschapper, die door hun eigen profeten was beschreven. In feite hadden zij tegen de heidense Arabieren gespogeld over zijn aanstaande komst.
It was thought that the Jews of Madinah would be the first to welcome Islam and embrace the new religion and its advocate, the Prophet Muĥammad. The Qur’ān had already given a general endorsement to the Torah; while the Jews had been bidden by their own Scriptures to await the emergence of a new Messenger, whom their own prophets had described. In fact, they had been boasting about his impending arrival to the pagan Arabs.
Dit gedeelte van de soera vormt het openingshoofdstuk van een breedlopende campagne die tot doel heeft de sluwe en vijandige houding van de Joden tegenover de Islam bloot te leggen. Deze tegenaanval werd echter pas ingezet nadat alle middelen van overtuiging om hen de Islam te laten aanvaarden en zich bij de gelederen ervan te laten voegen, zonder succes waren gebruikt.
This section of the sūrah constitutes the opening chapter in a wide- ranging campaign aimed at exposing the scheming and hostile stance of the Jews towards Islam. This counter-attack, however, was launched only after all means of persuasion to get them to accept Islam and join its ranks had been used without success.
De passage opent met een majestueuze oproep aan de Israëlieten, waarbij zij worden herinnerd aan de genade van God en worden uitgenodigd om hun deel van het verbond met God na te komen, zodat Hij het Zijne zal nakomen. Het roept hen op om God vrezen en zich aan Hem te onderwerpen, als inleiding tot het appel aan hen om de nieuwe openbaringen te aanvaarden. Vervolgens veroordeelt het hen omdat zij onder de eersten waren die deze verwierpen. Het bekritiseert hun bewuste verwarring van de waarheid met de onwaarheid en hun inspanningen om de waarheid die in hun Schrift besloten ligt, te vertroebelen en te verbergen. Het veroordeelt hun pogingen om anderen te misleiden, in het bijzonder degenen die onlangs de nieuwe religie hadden aanvaard, en om conflict en strijd te zaaien in de groeiende moslimgemeenschap. Het nodigt hen uit om zich aan te sluiten bij de gelederen van de gelovigen, de gebeden te verrichten en hun religieuze plichten te voldoen. Door volharding en gebed proberen zij hun koppigheid en arrogantie te overwinnen die hen hebben verhinderd de nieuwe religie te erkennen en te omarmen. Het veroordeelt hun tweeziijdige houding waarbij zij de Arabische afgodendienaars oproepen om in God te geloven, terwijl zijzelf weigeren de Islam te aanvaarden.
The passage opens with a majestic call to the Israelites, reminding them of God’s grace and inviting them to fulfil their part of the covenant with God so that He will fulfil His. It calls on them to be fearful of God and submit to Him, as a prelude to appealing to them to accept the new revelations. It then goes on to condemn them for being among the first to reject it. It censures their deliberate confusion of truth with falsehood and their efforts to obfuscate and conceal the truth contained in their Scriptures. It denounces their attempts to mislead others, particularly those who had recently embraced the new religion, and to foment conflict and strife in the burgeoning Muslim community. It invites them to join the ranks of the believers, observe prayers, and pay their religious dues. Through perseverance and prayer, they seek to overcome their intransigence and arrogance that have prevented them from acknowledging and embracing the new religion. It denounces their two-faced attitude of calling on the Arab idolaters to believe in God while they themselves refuse to accept Islam.
De soera herinnert de Joden verder aan de lange lijst van gunsten die God hen gedurende hun lange geschiedenis had geschonken. In zijn unieke stijl richt de Qur’ān zich tot de Joodse tijdgenoten van Muĥammad alsof zij de tijdgenoten van Moses waren die eeuwen eerder leefden, en behandelt hen als één en dezelfde gemeenschap. Hun houding en gedrag zijn door de eeuwen heen inderdaad opmerkelijk hetzelfde gebleven.
The sūrah goes on to recall for the Jews the long list of favours God had bestowed on them all through their long history. In its unique style, the Qur’ān addresses the Jewish contemporaries of Muĥammad as if they were the contemporaries of Moses who lived centuries earlier, and treats them as one and the same community. Indeed, their attitude and behaviour have been remarkably the same through the ages.
De Qur’ān herinnert hen ook aan de verschrikkingen van de Dag der Opstanding, wanneer elke ziel zichzelf moet verdedigen, er geen bemiddeling of losgeld zal worden aanvaard, en niemand hen zal kunnen redden van de toorn en de straf van God.
The Qur’ān also reminds them of the horrors of Resurrection Day, when every soul has to defend itself, no intercession or ransom shall be accepted, and no one shall save them from God’s wrath and punishment.
Het roept in levendige details de confrontatie van hun voorouders met de farao van Egypte op, hun daaropvolgende ontsnapping, en alle gunsten waarmee God hen daarna zegende. Het herinnert hen aan hun gebrek aan dankbaarheid, hun terugval en frequente afwijkingen, en hun volharding om steeds opnieuw dezelfde fouten te maken. Het benadrukt hun koppigheid, listigheid, gebrek aan vastberadenheid, onvermogen om verantwoordelijkheid te dragen, oneerlijkheid en ontrouw aan hun verbonden met God en hun eigen profeten, van wie zij er zelfs enkele hebben gedood. Zij daagden God uit en verwierpen Zijn boodschappen, aanbaden het gouden kalf, stelden onmogelijke eisen aan hun profeten en schonden bijna elk gebod dat zij van God hadden ontvangen.
It recalls in vivid detail their ancestors’ confrontation with, and subsequent escape from, Egypt’s Pharaoh, and all the favours God blessed them with afterwards. It reminds them of their lack of gratitude, their relapses and frequent deviations, and their insistence on committing the same errors again and again. It stresses their stubbornness, deviousness, lack of resolve, inability to shoulder responsibility, dishonesty and unfaithfulness to their covenants with God and their own Prophets, some of whom they even killed. They defied God and rejected His messages, worshipped the golden calf, made impossible demands on their prophets and violated almost every commandment they received from God.
De Joden hebben volgens de Qur’ān dit allemaal gedaan, terwijl zij volhielden dat zij de enige rechtgeleide natie in de wereld zijn en de exclusieve ontvangers van Gods leiding en zegeningen, en beargumenteerden dat hun religie de enige ware is.
The Jews, according to the Qur’ān, have done all this while insisting that they are the only rightly-guided nation in the world and the exclusive recipients of God’s guidance and blessings, and arguing that their religion is the only true one.
Echter, zoals we op de volgende pagina's zullen zien, weerlegt de Qur’ān deze bewering en verklaart dat alle gelovigen in God die Zijn geboden naleven, hun verdiende beloning zullen ontvangen en niets te vrezen of te betreuren zullen hebben.
However, as we shall see in the following pages, the Qur’ān refutes this claim and declares that all believers in God who adhere to His commands shall receive their deserved reward and shall have nothing to fear or regret.
Deze campagne om de destructieve machinerie van de Joden te ontmaskeren was om twee belangrijke redenen onvermijdelijk. Ten eerste was het essentieel om hun argumenten te ontmantelen, hun intriges bloot te leggen en hun ware bedoelingen jegens de Islam en de moslims te onthullen. Dit zou moslims volledig bewust maken van wat er achter hun rug om werd gedaan om de fundamenten van hun jonge gemeenschap te ondermijnen.
This campaign to uncover the destructive machinations of the Jews was unavoidable for two main reasons. First, it was essential to demolish their arguments, expose their intrigues and reveal their true intentions towards Islam and the Muslims. This would make Muslims fully aware of what was being done behind their backs to undermine the foundations of their fledgling community.
Ten tweede was het noodzakelijk als een waarschuwing aan de moslims zelf om de valkuilen te vermijden waarin eerdere ontvangers van Gods boodschap waren gestapt. Als gevolg hiervan werden dergelijke gemeenschappen beroofd van de eer om de bewakers te zijn van de goddelijke boodschap en van het leiderschap over de mensheid. Een aantal specifieke instructies met dit oogmerk, waarvan sommige impliciet en sommige expliciet zijn, kan worden gevonden in de gehele huidige passage.
Second, it was necessary as a warning to the Muslims themselves to avoid the pitfalls into which earlier recipients of God’s message, had fallen. As a result, such communities were stripped of the honour of having custody of the divine message and of the leadership of mankind. A number of specific instructions to this effect, some implicit and some explicit, can be found throughout the present passage.
Er is geen twijfel aan dat de moslimgemeenschap in Madinah op dat moment, en de moslims in de daaropvolgende generaties, behoefte hebben aan dergelijke waarschuwingen en vermaningen.
There is no doubt that the Muslim community in Madinah at the time, and Muslims in subsequent generations, are in need of such warnings and admonitions.
Moslims moeten de Qur’ān altijd zeer nauwgezet bestuderen om de goddelijke instructies te onderscheiden en te begrijpen die hen zullen helpen hun gewoontematige vijanden te bestrijden, en om te ontdekken hoe zij hun verraderlijke plannen kunnen weerleggen.
Muslims always need to study the Qur’ān very closely in order to discern and understand the divine instructions that will help them fight their habitual enemies, and to find out how to combat their insidious scheming.
Zonder de leiding van God en het licht van het geloof kunnen mensen nooit alle gevaren herkennen of de boosaardigheid van hun vijanden bevatten.
Without God’s guidance and the light of faith, human beings can never recognize all the perils or fathom the wickedness of their enemies.
We kunnen hier heel duidelijk zien hoe, in de unieke Koranische stijl, het verhaal van de Joden naadloos aansluit bij dat van Adam en Eva. Dit weerspiegelt een aspect van de integriteit en de complementaire aard van de onderwerpen binnen de context waarin zij worden gepresenteerd.
We can see very clearly here how, in the unique Qur’ānic style, the story of the Jews dovetails with that of Adam and Eve. This reflects an aspect of the integrity and the complementary nature of the topics with the context in which they are presented.
Als we een beetje teruggaan, zien we dat de soera heeft vastgesteld dat God alles op aarde voor het voordeel van de mens heeft geschapen. Vervolgens wordt er verteld hoe Adam, de vader van de mensheid, een verbond kreeg als Gods plaatsvervanger op aarde, hoe hij werd geëerd door de engelen die voor hem neerstreken, de beproeving die hij van God ontving, hoe hij deze negeerde, zijn fout betreurde en berouw toonde. Er is ons ook verteld hoe hij vergeven werd en voorzien werd van goddelijke leiding om zijn succes in dit leven te waarborgen. We hebben gezien hoe die ervaring in feite het voorspel was van het voortdurende conflict dat op aarde zou plaatsvinden tussen de krachten van het kwaad en de vernietiging, vertegenwoordigd door Iblīs, en de krachten van het goede en de opbouw, vertegenwoordigd door de Godvruchtige mens.
If we go back a little we find that the sūrah had established that God created everything on earth for the benefit of man. It then went on to relate how Adam, father of the human race, was given a covenant as God’s vicegerent on earth, how he was honoured by the angels falling prostrate before him, the brief he received from God, how he overlooked it, regretted his error and repented. We have also been told how he was forgiven and provided with divine guidance to ensure his success in this life. We have seen how that experience was in fact the prelude to the continuous conflict that was to take place on earth between the forces of evil and destruction, represented by Iblīs, and the forces of goodness and construction, represented by God-fearing man.
Dit wordt gevolgd door een verslag van de geschiedenis van de Israëlieten, waarin hun verbond met God en hoe zij dit schonden wordt beschreven, evenals de gunsten die God hen had geschonken en hun ondankbaarheid. Als gevolg daarvan trok God Zijn vertrouwen van hen terug, waardoor zij in vernedering moesten leven. Het verslag waarschuwt moslims voor de kwaadaardige plannen van de Israëlieten en tegen het volgen van hun voorbeeld.
This is followed by an account of the history of the Israelites which records their covenant with God and how they violated it, as well as the favours God had bestowed on them and their ingratitude. As a result God withdrew His trust from them, allowing them to live in humiliation. The account warns Muslims against the evil designs of the Israelites and against following their example.
Er bestaat een duidelijke link tussen de aanstelling van Adam als de plaatsvervanger van God op aarde en de keuze van de Israëlieten als bewaarders van de boodschap van God. De inhoud en de boodschap vloeien in totale harmonie met de gehanteerde stijl.
There is a clear link between the assignment of Adam as God’s vicegerent on earth and the choice of the Israelites as custodians of God’s message. The subject matter and the message flow in total harmony with the style employed.
De Qur’ān is niet gericht op de chronologie van de geschiedenis van de Israëlieten. Het herinnert slechts aan bepaalde gebeurtenissen of handelingen met een meer of minder detailniveau zoals passend is. Verschillende andere episodes uit het verhaal van de Israëlieten worden verteld in andere soera's, die eerder in Mekka werden geopenbaard, maar met een ander doel. Het doel daar was om die kleine groep vroege moslims in Mekka te inspireren en gerust te stellen, en hen te laten zien hoe zij met hun situatie om konden gaan en hoe zij konden leren van het sterke geloof en de moed van eerdere gelovigen.
The Qur’ān is not concerned with the chronology of the history of the Israelites. It is only recalling certain events or actions in as much or as little detail as is appropriate. Various other episodes of the story of the Israelites are related in other sūrahs, revealed earlier in Makkah, but for a different purpose. The aim there was to inspire and reassure that small group of the early Muslims in Makkah, and show them how to cope with their situation and learn from the strong faith and courage of earlier believers.
In de huidige context is het doel echter om de werkelijke bedoelingen en plannen van de Joden bloot te leggen, hun methoden te beschrijven en de moslimgemeenschap te waarschuwen voor hun sluwe plannen, evenals tegen het herhalen van hun fouten. Het verschil tussen de Mekkaanse en Medinese stijlen van de Qur’ān, wat later duidelijk zal worden wanneer we de Mekkaanse soera's bestuderen, weerspiegelt zich in de nadruk en de presentatie van dezelfde onderwerpen.
In the present context, however, the aim is to expose the real intentions and plans of the Jews, to describe their methods, and to warn the Muslim community about their scheming, as well as against repeating their mistakes. The difference between the Makkan and Madinan styles of the Qur’ān, which will become clear later when we study the Makkan sūrahs, is reflected in the emphasis and the presentation of the same topics.
Bij het bestuderen van de passages waarin het verhaal van de Israëlieten in de Qur’ān voorkomt, merkt men dat de details perfect in de context passen om het argument of het punt dat wordt gemaakt te versterken. Dit is in dit geval ook het geval, zoals reeds is uitgelegd.
On reviewing the passages where the story of the Israelites occurs in the Qur’ān, one finds that the details fit perfectly into the context to reinforce the argument or the point that is being made. It is also the case in this instance, as already explained.
Het verhaal van de Israëlieten is het verhaal dat het meest frequent wordt vermeld in de Qur’ān. De bijzondere zorg en aandacht waarmee het wordt verteld, is een indicatie van Gods grote wijsheid in de wijze waarop Hij omgaat met de moslimgemeenschap en hoe Hij haar voorbereidt op het overnemen van de uiterst belangrijke taak van het leiderschap over de mensheid.
The story of the Israelites is the one most frequently mentioned in the Qur’ān. The special care and attention with which it is told is indicative of God’s great wisdom in the way He deals with the Muslim community and how He prepares it to assume the all important task of the leadership of mankind.
Gods verbond met de Israëlieten
God’s Covenant With The Israelites
Israëlieten! Denk aan Mijn gunst die Ik aan jullie heb geschonken. Kom uw verbond met Mij na en Ik zal Mijn verbond met jullie nakomen; en vrees uitsluitend Mij.
Children of Israel! Remember My favour which I have bestowed on you. Fulfil your covenant with Me and I will fulfil Mine with you; and of Me alone stand in awe.
Geloof in wat Ik heb geopenbaard, bevestigend wat jullie reeds hebben, en wees niet de eersten die het verwerpen. Verruil Mijn openbaringen niet voor een geringe prijs, en vrees Mij alleen. Vermeng de waarheid niet met de onwaarheid, en onderdruk de waarheid niet opzettelijk.
Believe in what I have revealed, confirming that which you already have, and be not the first to reject it. Do not barter away My revelations for a paltry price, and fear Me alone. Do not overlay the truth with falsehood, nor knowingly suppress the truth.
Houd standvastig vast aan jullie gebeden, betaal jullie armenbelasting (Zakah) en buig mee met hen die buigen. Hoe kun je anderen gebieden tot het goede en jezelf vergeten, zelfs wanneer jullie de Schrift lezen? Begrijpen jullie het niet? Zoek kracht in geduldige volharding en in het gebed, wat inderdaad een zware taak is, behalve voor de vromen, die weten dat zij hun Heer zullen ontmoeten en dat zij uiteindelijk tot Hem zullen terugkeren.
Attend regularly to your prayers, pay your zakāt, and bow down in prayers with those who bow down. How can you bid others to be righteous and forget yourselves, even when you read the Scriptures? Do you not understand? Seek strength in patient perseverance and in prayer, which is indeed a demanding task except for the devout, who know that they shall meet their Lord and to Him they shall ultimately return.
(Verzen 40-46)
(Verses 40-46)
Elke beschouwing van de Joodse geschiedenis zou iemand onmiddellijk vervullen met verwondering over de overvloed aan gunsten en zegeningen die God aan dit volk heeft geschonken. Men zou ook niet kunnen nalaten te verbazen over hoe volhardend zij in ruil daarvoor totale ondankbaarheid hebben getoond. In deze inleidende aankondiging maakt God een algemene verwijzing naar die speciale gunsten, voordat Hij over enkele ervan in meer detail spreekt. Terwijl Hij dit doet, roept God de Israëlieten opnieuw op om hun beloften en de verbintenissen die zij met Hem zijn aangegaan na te komen. Als zij dit doen, zal Hij hen zegenen met meer gunst en genade.
Any review of Jewish history would immediately fill one with amazement at the host of favours and blessings God has bestowed on these people. Nor could one fail to be amazed at how persistently they have shown total ingratitude in return. In this opening announcement, God makes a general reference to those special favours before going on to speak about some of them in greater detail. As He does so, God again calls on the Israelites to fulfil their pledges and the commitments they made to Him. If they do, He will bless them with more favour and grace.
Wat is dit verbond? Is het het oorspronkelijke verbond dat met Adam werd gesloten: “Leiding zal van Mij tot jullie komen. Degenen die Mijn leiding volgen, zullen niets te vrezen hebben en noch te verdrietigen zijn, maar degenen die Onze openbaringen ontkennen en tegenspreken, zullen het vuur hebben, waarin zij zullen verblijven.” (Versen 38-39) Of is het het universele verbond dat tussen God en de menselijke natuur is gesloten, dat de mens bindt om de Heer te zoeken en Hem alleen te aanbidden, zonder partners aan Hem te verlenen? Dat laatste behoeft geen kwalificatie of rechtvaardiging, aangezien de mens dit instinctief en natuurlijk waarneemt, zolang zijn fundamentele natuur vrij is van wispelturige en afwijkende invloeden. Of verwijst de vers naar het verbond dat met Abraham werd gesloten, de patriarch van Israël: “Toen zijn Heer Abraham testte met bepaalde geboden en hij deze vervulde, zei Hij: ‘Ik heb jou tot leider van de mensheid aangesteld.’ Abraham vroeg: ‘En wat met mijn nakomelingen?’ God zei: ‘Mijn verbond geldt niet voor de onrechtvaardigen.’” (Vers 124)
What is this covenant? Is it the original one made with Adam: “Guidance shall reach you from Me. Those who follow My guidance shall have nothing to fear nor shall they grieve, but those who deny and gainsay Our revelations shall have the fire, wherein they shall abide.” (Verses 38-39) Or, is it the universal covenant made between God and human nature, which binds man to seek the Lord and worship Him alone, associating no partners with Him? The latter needs no qualification or justification, as man perceives it instinctively and naturally, as long as his basic nature is free of capricious and deviant influences. Or does the verse refer to the covenant made with Abraham, the patriarch of Israel: “When his Lord tested Abraham with certain commandments and he fulfilled them, He said, ‘I have appointed you a leader of mankind.’ Abraham asked, And what of my descendants?’ God said, ‘My covenant does not apply to the wrongdoers.’” (Verse 124)
Is het anderzijds het verbond dat met de Israëlieten werd gesloten op de berg Sinaï, toen de berg boven hun hoofden werd verheven? Zij kregen toen de opdracht om het met kracht en toewijding aan te nemen, zoals later zal worden uitgelegd.
Is it, on the other hand, the covenant made with the Israelites on Mount Sinai, when the mountain was raised over their heads? They were ordered then to take it up with strength and dedication, as will be later explained.
In feite zijn dit allemaal in wezen één verbond. Hun essentie is de totale onderwerping van de mens aan God en de vasthoudendheid aan het ene ware geloof dat Hij aan de mensheid heeft gezonden via Zijn boodschappers, in een lange en eervolle processie door de geschiedenis heen.
In fact, all these are essentially one covenant. Their essence is man’s total submission to God and adherence to the one true faith He sent to humanity through His messengers, in a long and honourable procession throughout history.
Ter vervulling van dit verbond roept God de Israëlieten op om Hem alleen te vrezen, en om te geloven in en te aanvaarden wat Hij aan Zijn Boodschapper, Muhammad, heeft geopenbaard, waarmee Hij hun eigen Schrift bevestigt en bekrachtigt. Zij worden aangespoord om het niet overhaast te verwerpen, maar om tot de eersten te behoren die erin geloven: “Gelovig in wat Ik heb geopenbaard, bevestigend wat jullie reeds hebben, en wees niet de eerste die het verwerpt.” (Vers 41)
In fulfilment of this covenant, God calls on the Israelites to fear Him alone, and to believe in and accept what He has revealed to His Messenger, Muĥammad, confirming and endorsing their own Scriptures. They are urged not to hasten into rejecting it but to be among the first to believe in it: “Believe in what I have revealed, confirming that which you already have, and be not the first to reject it.” (Verse 41)
Islam, zoals gepredikt door Profeet Muhammad, was niets meer dan Gods ene eeuwige religie in haar definitieve vorm. Het is een voortzetting van dezelfde boodschap en de aanvulling op het verbond dat God in het begin met de mens sloot. Het omvat eerdere openbaringen en biedt leiding voor de mensheid in toekomstige generaties. Het brengt de Thora van het Oude Testament en het Evangelie van het Nieuwe Testament samen, en voegt toe wat nodig is om de mensheid naar verdere welvaart, eenheid en vooruitgang te leiden. Het doel ervan is geweest om de ware broederschap van de mens te bereiken, raciale en etnische verdeeldheid en discriminatie uit te bannen, en de mensheid te verenigen in haar onderwerping aan God onder het verbond met Hem.
Islam, as propounded by Prophet Muĥammad, was no more than God’s one eternal religion given its final form. It is a continuation of the same message and the complement of the covenant God made with man in the beginning. It embraces past revelations and provides guidance for mankind in future generations. It brings together the Torah of the Old Testament and the Gospel of the New Testament, and adds what is required to lead mankind to further prosperity, unity and progress. Its aim has been to achieve the true brotherhood of man, eliminate racial and ethnic divisions and discrimination, and unite humanity in its submission to God under the covenant with Him.
God waarschuwt de Israëlieten tegen het verwerpen van Zijn laatste boodschap uit streven naar tijdelijk gewin of nauwe belangen, zoals de voorrechten en de status die de rabbijnen genoten door hun religieuze functie binnen de gemeenschap: “Verruil Mijn openbaringen niet voor een geringe prijs, en vrees Mij alleen.” (Vers 41)
God warns the Israelites against rejecting His final message in pursuit of temporal gain or narrow interests, such as the privileges and the status enjoyed by the rabbis through their religious function in the community: “Do not barter away My revelations for a paltry price, and fear Me alone.” (Verse 41)
Geld, rijkdom en wereldse verheerlijking zijn sinds hun vroege dagen de vreugde van de Joden geweest. Dit vers zou kunnen verwijzen naar de vergoedingen en belastingen die door hun rabbijnen en geestelijken aan gewone Joden werden opgelegd in ruil voor religieuze diensten. Deze mensen stonden erom bekend, zoals elders in de Qur’ān wordt vermeld, een monopolie te hebben op de interpretatie van de Schrift, wat hen in staat stelde om bevooroordeelde en tendiële uitspraken te doen die de rijken en machtigen bevoordeelden. Om dit monopolie te behouden, zouden de Joodse oudsten en religieuze leiders geneigd zijn hun volk aan te sporen de Islam te verwerpen en te weigeren deze te erkennen.
Money, wealth and worldly aggrandizement have been the delight of the Jews since their early days. This verse could be referring to the fees and taxes imposed on ordinary Jews by their rabbis and clerics in return for religious services. These people were known, as stated elsewhere in the Qur’ān, to have had a monopoly on the interpretation of the Scriptures which enabled them to issue biased and tendentious rulings favouring the rich and powerful. To maintain this monopoly, Jewish elders and religious leaders would be inclined to urge their people to reject Islam and refuse to recognize it.
Bij het becommentariëren van dit vers hebben sommige metgezellen van de Profeet en latere geleerden erop gewezen dat, wanneer men dit vergelijkt met het geloof in de openbaringen van God en de beloofde beloningen van het hiernamaals, de wereld en al haar schatten waardeloos zijn.
Commenting on this verse, some companions of the Prophet and later scholars have pointed out that when compared to belief in God’s revelations and the promised rewards of the hereafter, the world and all its treasures are worthless.
De soera gaat verder met het bekritiseren van de Israëlieten omdat zij opzettelijk de waarheid met de leugen vermengen om verwarring, twijfel en verdeeldheid onder de moslims te zaaien. “Vermeng de waarheid niet met de leugen, en onderdruk de waarheid niet terwijl u het weet.” (Vers 42)
The sūrah goes on to censure the Israelites for deliberately confusing truth with falsehood in order to create confusion, doubt and discord among the Muslims. “Do not overlay the truth with falsehood, nor knowingly suppress the truth.” (Verse 42)
De Qur’ān staat vol met verslagen over hoe de Joden van Madinah elke gelegenheid zouden aangrijpen om de moslims daar te antagoniseren, afleidingen te creëren en valse ideeën en kwaadwillige geruchten onder hen te verspreiden. Zij hadden, zoals we zullen zien, een beruchte reputatie vanwege het veroorzaken van verdeeldheid en het stichten van onrust binnen de moslimgemeenschap.
The Qur’ān abounds with reports of how the Jews of Madinah would seize every opportunity to antagonize its Muslims, create distractions and spread false ideas and malicious rumours among them. They had a notorious reputation, as we shall see, for causing division and making mischief within the Muslim community.
De soera nodigt de Israëlieten vervolgens uit om zich bij de moslims aan te sluiten in hun religieuze praktijken en hun vooroordelen en ethnocentrische neigingen op te geven. “Houd uw gebeden regelmatig bij, betaal uw armenbelasting (Zakah) en buig in gebed met hen die buigen.” (Vers 43)
The sūrah then invites the Israelites to join the Muslims in their religious practices, and abandon their prejudices and ethnocentric tendencies. “Attend regularly to your prayers, pay your zakāt, and bow down in prayer with those who bow down.” (Verse 43)
Matching Words With Deeds
De soera weerlegt hun schijn van vroomheid en godsvrucht, in het bijzonder die van hun ouderen en rabbijnen, die zij claimen enkel op basis van het feit dat zij goddelijke openbaringen hebben ontvangen. De feitelijke situatie is dat zij de nieuwe openbaringen, die hun eigen openbaringen bevestigen, bleven verwerpen. De soera vraagt hen afkeurend: “Gebieden jullie anderen de vroomheid, terwijl jullie jezelf vergeten, ook al lezen jullie de Schrift? Begrijpen jullie het niet?” (Vers 44)
The sūrah refutes their pretence, particularly that of their elders and rabbis, of piety and godliness which they claim simply on the basis of having received divine revelations. The fact is that they continued to reject the new revelations which confirm their own. The sūrah asks them disapprovingly: “How can you bid others to be righteous and forget yourselves, even when you read the Scriptures? Do you not understand?” (Verse 44)
Dit kan op bepaalde specifieelijke gelegenheden gericht zijn geweest aan de Joden van Madinah, maar het is van toepassing op alle gelovigen en religieuze leiders van alle groepen en generaties.
This may well have been directed at the Jews of Madinah on some specific occasions, but it applies to all believers and religious leaders of all groups and generations.
Wanneer religieuze onderwijzing een louter beroep wordt, verliest het zijn vurigheid. Degenen die dit beroep aannemen, beginnen dingen te zeggen waar zij niet in geloven en hun daden neigen losgekoppeld te raken van hun woorden. Dit kan ertoe leiden dat zij feiten verdraaien en ideeën en principes compromitteren om hun eigen belangen en verlangens te dienen. Hun uitspraken, verklaringen en meningen, of fatwa's, mogen misschien overtuigend klinken, maar zij staan ver af van de geest en de letter van de religie.
When religious teaching becomes a mere profession, it loses its fervour. Those who take it up begin to say things they do not believe and their actions tend to become divorced from their words. This can lead them to twist facts and compromise ideas and principles to serve their interests and desires. Their rulings, pronouncements and opinions, or fatwas, may sound convincing but they are far removed from the spirit and the letter of the religion.
De dubbele standaarden van degenen die beweren een bepaalde religie of ideologie te vertegenwoordigen, schaden hen niet alleen persoonlijk, maar ondermijnen ook de ideeën en de religies die zij bepleiten. Hierdoor horen mensen mooie woorden die worden tegengesproken door kwade daden. Vervolgens raken zij in verwarring en het licht dat door het geloof in hun harten wordt gegenereerd, wordt zwakker. Doordat zij het vertrouwen in religieuze predikers hebben verloren, verliezen zij nu het vertrouwen in de religie zelf.
The double standards of those who claim to represent a certain religion or ideology not only harm them personally, but also undermine the ideas and the religions they are advocating. Thus people would hear fine words, contradicted by foul deeds. Then become confused and the light generated by faith in their hearts becomes dim. Having lost trust in religious preachers, they now lose trust in the religion itself.
Wanneer woorden niet met oprechtheid en overtuiging worden uitgesproken, verliezen ze hun impact.
When they are not uttered with sincerity and conviction, words lose their impact.
De overtuigingen van een man zijn betekenisloos, tenzij zijn daden en gedrag een praktische vertaling worden van die overtuigingen. Wanneer het gedrag van een man zijn woorden weerspiegelt, ongeacht hoe eenvoudig en alledaags deze woorden ook zijn, zullen mensen hem vertrouwen en hem serieus nemen. Zijn woorden ontlenen hun kracht en effect aan de oprechtheid en eerlijkheid waarmee ze worden uitgesproken, en niet aan de retoriek of welsprekendheid waarmee ze worden gebracht.
A man’s beliefs are meaningless unless his actions and behaviour become a practical translation of those beliefs. When a man’s conduct reflects his words, no matter how plain and ordinary these words are, people will trust him and take him seriously. His words draw their power and effect from the sincerity and honesty with which they are being uttered, not from the rhetoric or eloquence in which they are delivered.
Ze nemen een eigen kracht aan.
They assume a force of their own.
Het is niet gemakkelijk om iemands daden in overeenstemming te brengen met diens woorden. Het vereist zelfontwikkeling, discipline en constant contact met God. De beslommeringen van het leven werken normaal gesproken afleidend, en de mens is zwak, tenzij hij in contact blijft met de almachtige macht van God. De krachten van het kwaad en de verleiding kunnen hem soms ook overweldigen, en een kort moment van onachtzaamheid kan het gehele verloop van zijn leven beschadigen. Maar, gesteund door de onoverwinnelijke macht van God, kan de mens zijn verlangens overwinnen, zijn zwakheden overwinnen en zijn tegenstanders machtiger maken dan zij ook mogen zijn.
To match one’s actions to one’s words is not easy to achieve. It requires cultivation, discipline and constant contact with God. Life’s preoccupations are normally distracting, and man is weak unless he remains in touch with God’s omnipotent power. The forces of evil and temptation can also overwhelm him sometimes, and a brief moment of carelessness can damage the entire course of his life. But, supported by God’s invincible power, man can conquer his desires, overcome his weaknesses and overpower his opponents, powerful as they may be.
Zo richt de Qur’ān de Joden van Madinah en, bij implicatie, de gehele mensheid, tot het zoeken van steun en kracht door middel van volharding en gebed. De Joden werd gevraagd de bevoorrechte status op te geven die zij in Madinah genoten en de materiële voordelen die zij uit hun religieuze functies haalden, en de nieuwe openbaringen te aanvaarden waarvan zij wisten dat ze waar waren. Dergelijke grote offers vereisen kracht, moed en toewijding. Daarom de richtlijn: “Zoek kracht in geduldige volharding en in gebed, wat inderdaad een zware taak is, behalve voor de vromen, die weten dat zij hun Heer zullen ontmoeten en dat zij uiteindelijk tot Hem zullen terugkeren.” (Versen 45-46)
Thus the Qur’ān directs the Jews of Madinah and, by implication, all mankind, to seek support and strength through perseverance and prayer. The Jews were being asked to give up the privileged status they enjoyed in Madinah and the material benefits obtained from their religious functions, and to accept the new revelations which they knew to be true. Such great sacrifices require strength, courage and devotion. Hence the directive: “Seek strength in patient perseverance and in prayer, which is indeed a demanding task except for the devout, who know that they shall meet their Lord and to Him they shall ultimately return.” (Verses 45-46)
Het vereist moed, eerlijkheid en volharding, evenals de kracht van gebed en standvastigheid.
It demands courage, honesty and tenacity, as well as the power of prayer and perseverance.
Two Sources Of Strength
Verwijzingen naar volharding komen zeer regelmatig voor in de Qur’ān, die het presenteert als cruciaal en onmisbaar bij het verdragen van tegenslag en het nemen van belangrijke beslissingen.
Reference to perseverance is quite frequent in the Qur’ān, which presents it as crucial and indispensable in enduring hardship and making momentous decisions.
Een van de moeilijkste momenten die iemand kan ervaren, is het moeten erkennen van de waarheid en het als gevolg daarvan moeten opgeven van macht en materieel privilege.
One of the most difficult moments anyone can encounter is having to acknowledge the truth and relinquish power and material privilege as a result.
Maar wat begrijpen we uit het gebod om ‘kracht te zoeken in... het gebed’? Het gebed wordt in de islam gezien als een verbinding tussen de mens en zijn Heer en Meester, waardoor het menselijke hart kracht en standvastigheid put. Het genereert leven en energie in de menselijke ziel. Ondanks zijn unieke relatie met God en het verheven niveau van spirituele vroomheid dat hij bereikte, was de Profeet Muĥammad erom bekend dat hij tot het gebed greep telkens wanneer hij verdriet of angst ervoer. Het gebed blijft een onuitputtelijke bron van vrede, troost en spirituele verheffing voor elke gelovige.
But what do we understand from the directive to ‘seek strength in... prayer’. Prayer is seen by Islam as a link between man and his Lord and Master, through which the human heart draws strength and fortitude. It generates life and energy in the human soul. Despite his unique relationship with God and the lofty level of spiritual piety he attained, the Prophet Muĥammad was known to resort to prayer every time he experienced distress or anxiety. Prayer remains an inexhaustible fountain of peace, comfort and spiritual uplift for every believer.
Een voorwaarde voor volharding, of şabr, en godsvrucht (Taqwa), is het absolute en onwankelbare geloof in de terugkeer van de mens naar God, wanneer zijn daden zullen worden gewogen en hij zal worden geoordeeld. Dit is ook een essentiële vereiste voor het vestigen van waarden voor dit leven en het leven daarna. Zodra de juiste criteria om deze waarden te beoordelen zijn vastgesteld, worden de wereld en al haar schatten en rijkdommen als zeer weinig waard beschouwd in vergelijking met de beloningen in het hiernamaals.
A prerequisite of perseverance, or şabr, and fear of God, or taqwā, is the absolute and unshakeable belief in man’s return to God when his actions will be reckoned and he will be judged. This is also an essential requirement for the establishment of values for this life and the life to come. Once the right criteria to judge these values are set, the world and all its treasures and riches are seen as worth very little when compared to the rewards in the hereafter.
Wat begon als een eenvoudige instructie, aanvankelijk gericht aan de Joden van Madinah, blijkt een permanente en blijvende les te zijn voor de gehele mensheid.
What started as a simple instruction initially directed at the Jews of Madinah turns out to be a permanent and enduring lesson for all mankind.
Het volgende vers is een andere herinnering van God aan de Israëlieten aan Zijn genade en vrijgevigheid jegens hen, en een algemene vermaning aan hen over de opstanding die zeker zal komen: “O kinderen van Israël! Denk aan Mijn gunst die Ik aan jullie heb geschonken, en dat Ik jullie heb verheven boven alle volkeren. Vrees de dag waarop geen ziel iets voor een andere zal kunnen betekenen, noch bemiddeling van hen zal worden aanvaard, noch losgeld van hen zal worden genomen, en niemand hulp zal ontvangen.” (Versen 47-48)
The following verse is yet another reminder from God to the Israelites of His grace and generosity towards them, and a general admonition to them about the resurrection that is certain to come: “Children of Israel! Remember My favour which I bestowed on you, and that I have preferred you over all people. Fear the day when no soul shall avail another in any way, nor shall intercession be accepted from any of them, nor ransom taken from them, and none shall receive help.” (Verses 47-48)
De voorkeursstatus die aan de Israëlieten werd verleend, was beperkt tot de tijd van hun mandaat als bewaarders van Gods boodschap op aarde. Zodra zij hun vertrouwen schonden, hun profeten ongehoorzaam waren, Gods gunsten ontkenden en hun toewijding aan God verzaakten, wekten zij Zijn toorn en werden zij veroordeeld tot een leven van vernedering, ellende en ballingschap.
The preferred position granted to the Israelites was limited to the time of their mandate as custodians of God’s message on earth. As soon as they betrayed their trust, disobeyed their prophets, denied God’s favours and abandoned their commitment to God, they incurred His wrath, and were condemned to a life of humiliation, misery and exile.
When Every Soul Stands Alone
De uitspraak was bedoeld om hen aan die glorie en dat voorrecht te herinneren, om hen aan te moedigen de nieuwe kans die de Islam hen biedt te grijpen om zich weer aan te sluiten bij de gemeenschap van gelovigen en hun verbond met God te vernieuwen. Maar zij worden ook gewaarschuwd voor “een dag waarop geen enkele ziel een andere op welke wijze dan ook zal kunnen helpen,” en waarbij geen enkel individu een ander kan redden.
The statement was meant to remind them of that glory and privilege in order to encourage them to seize the fresh opportunity presented to them by Islam to rejoin the community of believers and renew their covenant with God. But they are also being warned about “a day when no soul shall avail another in any way,” and no individual can save another.
Dit is een van de belangrijkste islamitische principes. Verantwoordelijkheid en verantwoording zijn persoonlijk en niet collectief, en zijn direct gerelateerd aan de wil en de keuzevrijheid van een individu. Ze zijn ook gebaseerd op goddelijke rechtvaardigheid.
This is one of the most important Islamic principles. Responsibility and accountability are personal and not collective, and are directly related to an individual’s will and freedom of choice. They are also based on divine justice.
Het is een principe dat de waardigheid en integriteit van de mens waarborgt en zijn geweten cultiveert en versterkt. Het verhoogt zijn normen van moraliteit en gedrag en verrijkt zijn rijkdom aan waarden waarmee de Islam hem heeft geëerd.
It is a principle that upholds the dignity and integrity of man and cultivates and strengthens his conscience. It raises his standards of morality and behaviour and enriches his wealth of values with which Islam has honoured him.
Het vers benadrukt verder dat op die dag geen enkele bemiddeling “zal worden aanvaard..., noch losgeld zal worden genomen” van, of namens, iemand. Tenzij een persoon een verslag heeft van geloof en goede daden, kan niets hem redden of zijn misdaden of koppigheid tegenover God kwijtschelden. Bovendien zal hij geen enkele vorm van steun ontvangen van wie dan ook.
The verse further stresses that on that day, no intercession “shall be accepted..., nor ransom taken” from, or on behalf of, anyone. Unless a person has a record of faith and good deeds, nothing can save him or absolve his misdemeanours or intransigence towards God. Furthermore, he shall receive no support of any kind from anyone else.
A Long List Of Favours
De soera gaat vervolgens over tot het opsommen van de gunsten die God de Israëlieten had geschonken, waarvan de belangrijkste hun bevrijding was van de tirannie en vervolging door de Farao. Het schetst hun reactie op deze gunsten, die werd gekenmerkt door een gebrek aan waardering en een flagrante schending van de geboden van God. “En denk aan hoe Wij jullie hebben bevrijd van de volgelingen van de Farao, die jullie met wrede lijden kwelden, jullie zonen doodden en alleen jullie vrouwen spaarden. Dat was een zware beproeving van jullie Heer. Wij hebben de zee voor jullie gespleten, jullie naar veiligheid geleid en de volgelingen van de Farao voor jullie ogen verdronken.” (Versen 49-50)
The sūrah proceeds to enumerate the favours God had extended to the Israelites, the most significant of which was their deliverance from the tyranny and persecution of the Pharaoh. It portrays their response to these favours which was marked with lack of appreciation and flagrant violation of God’s commandments. “And remember how We delivered you from Pharaoh’s people, who afflicted you with cruel suffering, killing your sons and sparing only your women. That was a grievous trial from your Lord. We parted the sea for you, led you to safety and drowned Pharaoh’s people before your very eyes.” (Verses 49-50)
De Qur’ān herinnert op beeldende wijze aan de beproevingen die de voorvaderen van de Israëlieten hebben ondergaan, alsof de latere Joden zelf die ervaringen hebben doorgemaakt. Het benadrukt zowel de daad van bevrijding als de kwelling en de vervolging die eraan voorafgingen. Het maakt het specifieke punt dat de gehele ervaring een element van beproeving door God voor de Israëlieten bevatte, waarbij hun geloof en vastberadenheid, en hun vertrouwen in de Heer werden getest. De uitdrukking die in dit vers wordt gebruikt met betrekking tot het lijden, voegt connotaties toe dat het lijden als voedsel was dat regelmatig werd gegeven. Het belicht één aspect van dat lijden, namelijk het doden van jonge mannen en het alleen laten van vrouwen. Dit was bedoeld om de Joden te verzwakken en hun kracht uit te putten.
The Qur’ān graphically recalls the ordeals suffered by the Israelites’ forefathers, as if the later Jews themselves had undergone those experiences. It stresses the act of deliverance as well as the torment and the persecution that preceded it. It makes the specific point that the whole experience contained an element of trial by God to the Israelites, testing their faith and resolve, and their trust in the Lord. The expression used in this verse in reference to the suffering adds connotations that the suffering was like food given regularly. It highlights one aspect of that suffering, which is the killing of young men and leaving women alone. This was meant to weaken the Jews and exhaust their strength.
De vers probeert de luisteraar te doen beseffen dat wanneer het door de wil van God is bepaald, hardship, ongeluk en beproevingen niet tevergeefs zullen zijn. Zodra men zich bewust is van dit feit, zal men meer veerkracht en morele kracht ontwikkelen die het mogelijk maken om pijn te verdragen en deze veel gemakkelijker te overwinnen. De ervaring zal een mens inspireren om dichter bij God te komen en Zijn barmhartigheid en hulp te zoeken, en zal het vermogen om met de moeilijkheden van het leven om te gaan vergroten, evenals de verdienste voor beloning in het hiernamaals. Vandaar de treffende opmerking: “Dat was een zware beproeving van jouw Heer.” (Vers 49)
The verse seeks to impress upon the listener that when ordained by the will of God, hardship, misfortune and tribulation will not be in vain. Once aware of this fact, one will develop more resilience and moral strength that will enable one to endure pain and overcome it much more easily. The experience will inspire one to draw closer to God and seek His mercy and help, and raise one’s capacity to cope with life’s difficulties as well as one’s credit for reward in the hereafter. Hence the telling comment: “That was a grievous trial from your Lord.” (Verse 49)
Nadat het pijnlijke deel van de gebeurtenis was herinnerd, schetst de soera de scène van de bevrijding waarbij God “de zee voor jullie splitste, jullie naar veiligheid leidde en het volk van Farao voor jullie ogen verdrong.” (Vers 50)
Having recalled the painful part of the episode, the sūrah portrays the scene of delivery when God “parted the sea for you, led you to safety and drowned Pharaoh’s people before your very eyes.” (Verse 50)
Meer gedetailleerde verslagen van deze gebeurtenis, die de Joden al bekend waren uit hun eigen geschriften, worden gegeven in verschillende Mekkanse soera's van de Qur'ān. Hier, in de typische Qur'āense stijl, krijgen we slechts een korte verwijzing naar deze gebeurtenis, maar in de meest levendige bewoordingen, waarbij de Joden van Madinah worden aangesproken alsof zij aanwezig waren bij de scène, voor een versterkt effect en een grotere impact.
More detailed accounts of this event, already familiar to the Jews from their own Scriptures, are given in several Makkan sūrahs of the Qur’ān. Here, in typical Qur’ānic style, we get only a brief reference to it, but in the most vivid terms, addressing the Jews of Madinah as if they were present at the scene, for a heightened effect and greater impact.
Ingratitude At Its Worst
De Joden hebben Egypte verlaten en zijn, door de genade en barmhartigheid van God, veilig over de Rode Zee gekomen. De soera vervolgt het verhaal: “En [denk ook aan] toen Wij voor Mozes veertig nachten bepaalden, en in zijn afwezigheid de kalf aanbad en zo onrechtvaardigen werden. Toch hebben Wij jullie daarna vergeven, opdat jullie dankbaar zouden zijn. Wij gaven Mozes de Schrift en het Maatstaf [waarmee men het goede van het kwade onderscheidt], opdat jullie rechtgeleid zouden worden. Mozes zei tot zijn volk: ‘Jullie, mijn volk, hebben jezelf onrecht aangedaan door de kalf aan te bidden. Keer dan in berouw terug naar jullie Schepper en dood elkaar. Dat zal beter voor jullie zijn in het aangezicht van jullie Schepper.’ Zo heeft Hij jullie berouw aanvaard; want Hij is Degene die berouw aanvaardt, de Barmhartige.” (Versen 51-54)
The Jews have left Egypt and, through God’s grace and mercy, crossed the Red Sea safely. The sūrah picks up the story: “And [remember, too], when We appointed for Moses forty nights, and in his absence you took to worshipping the calf, and thus became wrongdoers. Yet even after that We pardoned you, so that you might be thankful. We gave Moses the Scriptures and the Standard [by which to distinguish right from wrong], so that you might be rightly guided. Moses said to his people, ‘You, my people, have wronged yourselves by worshipping the calf Turn, then, in repentance to your Maker and slay one another. That will be better for you in your Maker’s sight.’ Thus, He accepted your repentance; for He is the One to accept repentance, the Merciful.” (Verses 51-54)
Het episode van het kalf wordt in meer detail behandeld in de verzen 87-98 van soera 20, die eerder in Mekka werd geopenbaard. Het is een bekend hoofdstuk uit de Joodse geschiedenis. Toen hun Profeet hen voor een tijdje verliet, zakten zij weg tot het aanbidden van een levenloos object, in totale veronachtzaming van de instructies van de Profeet die hen, bij de genade van God, had gered van Farao en zijn leger. Hun houding wordt in haar ware kleuren beschreven:
The episode of the calf is covered in more detail in verses 87-98 of Sūrah 20, revealed earlier in Makkah. It is a well-known chapter of Jewish history. When their Prophet left them for a while, they sank as low as worshipping an inanimate object, in total disregard of the instructions of the Prophet who saved them, by God’s grace, from Pharaoh and his army. Their attitude is described in its true colours:
“Jullie zijn begonnen met het aanbidden van het kalf, en daarmee zijn jullie onrechtvaardigen geworden.” (Vers 51) Wie zou een ergere onrechtvaardige kunnen zijn dan iemand die een model van een kalf aanbidt, nadat God hem had gered van afgodendienaars?
“You took to worshipping the calf, and thus became wrongdoers.” (Verse 51) Who could be a worse wrongdoer than one who worships the model of a calf after God had saved him from idolaters?
Niettemin vergeving God hen en gaf hun Profeet, Moses, de Torah als een bron van leiding voor hen. Er was echter behoefte aan een grondige zuivering van de gelederen. Een dergelijke wankele aard kon alleen worden gestabiliseerd door een zeer strenge boetedoening:
Nevertheless, God pardoned them and gave their Prophet, Moses, the Torah as a source of guidance for them. However, there was need for a thorough cleansing of ranks. Such a shaky nature could only be steadied by a very stringent atonement:
“Mozes zei tegen zijn volk: ‘Jullie, mijn volk, hebben jezelf onrecht aangedaan door het kalf te aanbidden. Wende je daarom in berouw tot jullie Schepper en dood elkaar. Dat zal beter voor jullie zijn in het aangezicht van jullie Schepper.’ (Vers 54) Zo werd het bevel gegeven om degenen die ver afdwaalden te doden als een middel tot reiniging voor de gehele gemeenschap.
“Moses said to his people: “You, my people, have wronged yourselves by worshipping the calf Turn, then, in repentance to your Maker and slay one another. That will be better for you in your Maker’s sight.” (Verse 54) Thus, the order was given to kill those who went far astray as a means of cleansing for the whole community.
Het was ongetwijfeld een zware verantwoordelijkheid, want het doden van leden van hun eigen gemeenschap was als het doden van henzelf; maar het was onvermijdelijk om de zuiverheid en rechtvaardigheid van de rest van de gemeenschap te behouden. Het was een straf die in verhouding stond tot de schandelijke overtreding die was gepleegd. Indien zij elkaar hadden gewaarschuwd tegen overtreding, zouden zij de kalf niet hebben aanbeden. Bijgevolg was de straf om hun natuur te hervormen.
No doubt it was a heavy responsibility, for killing members of their community was like killing themselves; but it was inescapable in order to preserve the purity and righteousness of the rest of the community. It was a punishment commensurate with the vile transgression perpetrated. Had they counselled one another against transgression, they would not have worshipped the calf. Hence, the punishment to reform their nature.
Zodra een straf is uitgedeeld, daalt de barmhartigheid van God opnieuw neer. “Zo heeft Hij jullie berouw aanvaard; want Hij is Degene die berouw aanvaardt, de Barmhartige.” (Vers 54)
Once punishment has been meted out, God’s mercy descends afresh. “Thus, He accepted your repentance; for He is the One to accept repentance, the Merciful.” (Verse 54)
Toch, zoals gebruikelijk, hadden hun koppigheid en koppigheid de overhand op de Israëlieten.
Yet, true to form, their stubbornness and obduracy had the better of the Israelites.
Zij eisten nu om God Zelf te zien. De eis werd gesteld door de zeventig individuen die, zoals gedetailleerd in de eerdere Mekkaanse soera's, door Mozes waren gekozen om zijn volk te vertegenwoordigen. Ze gingen zelfs zo ver dat ze hun geloof in Mozes en zijn boodschap afhankelijk maakten van het persoonlijk zien van God. Dit wordt obviously hier vermeld ter vergelijking met de houding van de Joodse tijdgenoten van de Profeet Muhammad, die onmogelijke bewijzen eisten om de waarheid van zijn aanspraak op het profentschap te verifiëren.
They now demanded to see God Himself. The demand was made by the seventy individuals who, as detailed in the earlier Makkan sūrahs, had been chosen by Moses to represent his people. They went further than that, making their belief in Moses and his message conditional on their seeing God in person. Obviously, this is mentioned here for comparison with the attitude of the Prophet Muĥammad’s Jewish contemporaries, who were demanding impossible proof to verify the truth of his claim to prophethood.
En [denk] aan toen u zei: "O Mozes, wij zullen niet in u geloven totdat wij God persoonlijk hebben gezien." Toen werd u getroffen door een blikseminslag terwijl u toekeek. Maar Wij wekten u weer tot leven nadat u als dood was geweest, opdat u dankbaar zou zijn. Wij lieten de wolken schaduw voor u bieden en brachten manna en kwartels voor u neer. "Eet van de goede zaken die Wij voor u hebben voorzien." "Voorwaar, zij deden Ons geen kwaad, maar zij deden zichzelf onrecht." (Versen 55-57)
And [remember] when you said, Moses, we will not believe in you until we see God in person. ‘You were then struck by a thunderbolt while you were looking on. But We raised you again after you had been as dead, so that you might be thankful. We caused the clouds to provide shade for you, and sent down for you manna and quails. ‘Eat of the good things We have provided for you. ‘Indeed, to Us they did no harm, but themselves did they wrong. (Verses 55-57)
Zowel de tekenen en gunsten als de vergeving en vrijgevigheid van God hadden geen effect op de koppige, materialistische en cynische aard van de Israëlieten. De langdurige en harde vervolging die zij hadden ondergaan onder de tirannie van de Farao, lijkt hun zielen uiteindelijk te hebben gecorrumpeerd, zodanig dat zij zich alleen aan geweld zouden onderwerpen. Niets corrumpeert zielen en natuur meer dan het langdurig ondergaan van tirannie. Zij hadden de slavenkenmerken verworven van onderdanig zijn wanneer overwonnen en onderworpen, maar wreed en wraakzuchtig wanneer niet onder dreiging. Door de eeuwen heen werd dit, en blijft het vandaag de dag, een bepalend karakter van het Joodse volk.
Neither the signs and favours nor God’s forgiveness and generosity had any effect on the Israelites’ obdurate, materialistic and cynical nature. The prolonged and harsh persecution they had endured under the tyranny of the Pharaoh seems to have finally corrupted their souls, so that they would yield only to force. Nothing corrupts souls and natures than writhing under tyranny for a long time. They had acquired the slave characteristics of being submissive when overpowered and subjugated, but vicious and revengeful when not under threat. Over the centuries, this became, and remains today, a defining character of the Jewish people.
Terwijl zij op de berg Sinaï waren, hadden de Israëlieten de brutaliteit om van Moses te eisen dat zij God persoonlijk zouden zien, waarop God reageerde door hen met een blikseminslag te treffen die hen dood achterliet. Desondanks was God opnieuw barmhartig jegens hen en herstelde Hij hun bewustzijn, zodat zij Zijn goedheid konden waarderen en hun dankbaarheid konden tonen.
While on Mount Sinai, the Israelites had the audacity to demand from Moses that they should see God in person, to which God responded by striking them with a thunderbolt that left them as dead. Nevertheless, God was again merciful towards them and restored them to consciousness, so that they might appreciate His kindness and show gratitude.
God herinnert hen er ook aan hoe Hij voor hun voorvaderen had gezorgd toen zij verdwaald waren in de wildernis, door hen te voorzien van voedsel en hen te beschermen tegen de verzengende hitte van de zon. Historische verslagen geven aan dat de Israëlieten, bij het verlaten van Egypte, de Rode Zee overstaken naar de Sinaïwoestijn. Het was er heet en er was geen water, wat hen in gevaar bracht om te verhongeren. Maar God schonk hen Zijn genade en voorzag hen van een bijzonder soort voedsel, zo zoet als honing, dat zij manna noemden. God stuurde hen ook kuddes kwartels toe, die zij gemakkelijk konden vangen en eten.
God also recalls for them how He had taken care of their forefathers when they were lost in the wilderness, providing them with food and protecting them against the scorching heat of the sun. Historic records indicate that the Israelites, on leaving Egypt, crossed the Red Sea into the Sinai desert. It was hot and without water, which put them in danger of dying of starvation. But, God bestowed His grace on them and provided them with a special type of food, as sweet as honey, which they called manna. God also sent them flocks of quail which they could easily catch and eat.
Wolken zouden zich boven hen verzamelen om hen te beschermen tegen de hitte van de woestijnzon.
Clouds would gather above them to protect them from the heat of the desert sun.
Zo verlichtte God hun lijden in de wildernis, maar, zoals het vers opmerkt, toonden zij geen waardering of dankbaarheid. Als zodanig waren zij de verliezers: “Inderdaad aan Ons brachten zij geen schade toe, maar zij deden zichzelf onrecht.” (Vers 57)
Thus God alleviated their suffering in the wilderness, but, as the verse comments, they showed no appreciation or gratitude. As such, they were the losers: “Indeed to Us they did no harm, but themselves did they wrong.” (Verse 57)
Inviting God’s Punishment
De soera herinnert de Israëlieten aan meer van hun daden van koppigheid en harteloos gedrag: “En [denk aan] toen Wij zeiden: ‘Betreed deze stad, eet van haar overvloedige voedsel zoals jullie wensen, werp jullie neer wanneer jullie de poorten binnenkomen en zeg: “Heer, verlicht ons van onze last.” Wij zullen dan jullie zonden vergeven en Wij zullen degenen die het goede doen rijkelijk belonen.’ Maar de onrechtvaardigen onder hen vervingen de woorden door andere woorden dan de woorden die hen waren gegeven.”
The sūrah reminds the Children of Israel of more of their acts of intransigence and heartless behaviour: “And [remember] when We said, ‘Enter this city, eat of its abundant food as you may desire, prostrate yourselves as you enter the gates and say: “Lord, relieve us of our burden.” We will then forgive your sins and We will richly reward those who do good.’ But the wrongdoers among them substituted other words for those which they had been given.
“Daarom lieten Wij een straf uit de hemel tegen hen los, als vergelding voor hun overtreding.” (Versen 58-59)
Therefore We let loose against them a scourge from heaven in requital for their transgression.” (Verses 58-59)
Sommige rapporten geven aan dat de stad die hier wordt bedoeld Jeruzalem is, de heilige stad die, niet lang na de Joodse exodus uit Egypte, God de Israëlieten beval binnen te gaan, waarbij de inwoners, die een ras van reuzen waren, werden verdreven. Zij weigerden en vroegen Mozes om dat alleen te doen terwijl zij buiten de stad wachtten. Deze episode wordt volledig besproken in de verzen 20-26 van soera 5, waar zij, in een houding van ongeëvenaarde brutaliteit, tegen Mozes zeggen: “Machtige mensen wonen in dat land, en wij zullen het zeker niet betreden tenzij zij het verlaten. Als zij het inderdaad verlaten, dan zullen wij het betreden.” (5: 22) “Mozes, wij zullen nooit naar binnen gaan zolang zij er zijn. Ga dan voort, jij en jouw Heer, en vecht. Wij zullen hier blijven.” (5: 24)
Some reports indicate that the city referred to here is Jerusalem, the holy city which, not long after the Jewish exodus from Egypt, God commanded the Israelites to enter, driving out its inhabitants who were a race of giants. They refused and asked Moses to do that by himself while they waited outside the city. This episode is discussed fully in verses 20-26 of Sūrah 5, where, in an attitude of unmatched insolence, they say to Moses: “Mighty people dwell in that land, and we will surely not enter it unless they depart from it. If they do depart, then we will enter.” (5: 22) “Moses, we will never go in so long as they are in it. Go forth, then, you and your Lord, and fight. We shall stay here.” (5: 24)
Als straf waren zij veertig jaar lang verloren in de wildernis van de Sinaïwoestijn, totdat er een nieuwe generatie was opgegroeid die, onder leiding van de profeet Joshua, zoon van Nūn, de stad veroverde. In plaats van Jeruzalem binnen te gaan, zich in nederigheid neer te werpen en God te smeken hun last van zonde weg te nemen en hen te vergeven, namen zij echter een totaal andere houding aan en spraken zij andere woorden.
As punishment they were lost for forty years in the wilderness of the Sinai desert, until a new generation had grown up who, led by the Prophet Joshua, son of Nūn, conquered the city. However, instead of entering Jerusalem, prostrating themselves in humility, and praying God to remove their burden of sin and forgive them, they took a totally different attitude and said different words.
Hoewel deze gebeurtenissen plaatsvonden op een veel later tijdstip dan hetgeen wordt beschreven aan het begin van dit gedeelte van de soera, kan duidelijk worden gezien dat de Israëlieten gedurende hun geschiedenis dezelfde kenmerken van onbeschoftheid, rebellie en koppige afwijking vertoonden.
Although these events occurred at a time much later than the one described at the beginning of this section of the sūrah, it can be seen clearly that, throughout their history, the Children of Israel displayed the same characteristics of insolence, rebellion, and stubborn deviation.
De Koran vertelde de Joden van Medina over gebeurtenissen en episodes uit hun geschiedenis die hen bekend waren, waarbij zij werden herinnerd aan de overwinning die God aan hun voorvaderen had geschonken, de hulp van God bij het brengen van hen naar de heilige stad Jeruzalem, en hun ondankbaarheid en ongehoorzaamheid jegens God. “Maar de onrechtvaardigen onder hen vervingen de woorden door andere woorden dan hen waren gegeven. Daarom lieten Wij een straf uit de hemel over hen neerdalen als vergelding voor hun overtreding.” (Vers 59)
The Qur’ān was relating to the Jews of Madinah events and episodes of their history well known to them, reminding them of the victory God granted to their forefathers, God’s help in bringing them to the holy city of Jerusalem, and their ingratitude and disobedience towards God. “But the wrongdoers among them substituted other words for those which they had been given. Therefore, We let loose on them a scourge from heaven in requital for their transgression.” (Verse 59)
‘Onrechtdoeners’, zoals gebruikt in dit vers, zou een verwijzing kunnen zijn naar een kleine groep binnen de Israëlieten of naar de gehele gemeenschap, afhankelijk van wie de misdaden beging en in opstand kwam tegen God en Mozes.
‘Wrongdoers’, as used in this verse, could be a reference to a small group among the Israelites or to the whole community, depending on who perpetrated the misdemeanours and rebelled against God and Moses.
Naast het bovenstaande had God de Israëlieten ook gezegend terwijl zij in de woestijn waren door hen water te verschaffen. De Qur’ān herinnert de Joden van Madinah hier ook aan, en aan de reactie van hun voorvaderen daarop. “En [denk aan] toen Mozes water bad voor zijn volk, Zeiden Wij tot hem: Sla de rots met uw staf. Daaruit vloeiden twaalf bronnen voort. Elke stam kende zijn drinkplaats. Eet en drink van wat God heeft voorzien en verspreid niet voortdurend corruptie in het land” (Vers 60)
In addition to the above, God had also blessed the Israelites while they were in the wilderness by providing them with water. The Qur’ān reminds the Jews of Madinah of this also, and of their forefathers’ response to it. “And [remember] when Moses prayed for water for his people We said to him, Strike the rock with your staff’ Twelve springs gushed forth from it. Each tribe knew their drinking place. Eat and drink of what God has provided and do not persistently spread corruption in the land” (Verse 60)
De Israëlieten stamden af van twaalf stammen die teruggingen naar de twaalf zonen van Jacob, of Israël, de vader van de Joden. Toen zij water nodig hadden in de woestijn, vroegen zij Mozes om dit voor hen te voorzien, en hij wendde zich tot God voor hulp. God verhoorde zijn gebeden en vroeg Mozes om met zijn staf op een rots te slaan, waarna twaalf bronnen, één voor elke stam, voortspatten met voldoende water voor al hun behoeften. Dit alles werd hen geschonken door de genade van God, maar zij werden ook gewaarschuwd tegen het verspreiden van corruptie: “Eet en drink van wat God voor jullie heeft voorzien en verspreid niet voortdurend corruptie in het land” (Vers 60)
The Israelites descended from twelve tribes who went back to the twelve sons of Jacob, or Israel, father of the Jews. When they needed water in the desert, they asked Moses to provide it for them, and he turned to God for help. God answered his prayers, and asked Moses to strike a rock with his stick, whereupon twelve springs, one for each tribe, spurted out with enough water for all their needs. They were given all this by God’s grace, but they were also warned against spreading corruption: “Eat and drink of what God has provided for you and do not persistently spread corruption in the land” (Verse 60)
Unhappy With God’s Bounty
Laten we de scène herinneren. De Israëlieten zijn gevlucht voor vervolging en hebben een reis gemaakt door een woestijn van zand en rotsen. De zon brandt de hele dag en de hemel zal geen regen geven. Terwijl zij deze wanhopige en vijandige omstandigheden verdragen, springt water uit de rotsen, valt manna met de smaak van honing uit de hemel en beginnen kwartels in grote getale aan te komen.
Let us recall the scene. The Israelites have fled from persecution and have journeyed into a desert of sand and rocks. The sun beats down all day and the sky will yield no rain. While they endure these desperate and hostile conditions, water springs out of the rocks, honey-tasting manna falls from the sky and quails begin to arrive in multitudes.
Maar ondanks dit alles bleven de geesten van de mensen gesloten, hun harten onverzettelijk en hun houding star. Ze konden niet de gelegenheid benutten of het doel van hun vlucht uit Egypte begrijpen. God had hen verlost van de vernedering en vervolging door de Farao om hun eer, waardigheid en vrijheid te herstellen.
But despite all this, the people’s minds remained closed, their hearts intractable and their attitude rigid. They could not rise to the occasion or appreciate the purpose of their flight from Egypt. God had delivered them from the humiliation and persecution of the Pharaoh in order to restore their honour, dignity and freedom.
Het behoeft geen uitleg dat er een prijs betaald moest worden. Ze zouden de heilige stad Jeruzalem erven; maar ze moesten deze eerst veroveren.
Needless to say, there was a price to be paid. They were to inherit the holy city of Jerusalem; but they had to capture it first.
De Israëlieten leken die eer niet te waarderen of bereid te zijn om de nodige offers te brengen. Ze waren simpelweg niet in staat tot de toewijding en de verantwoordelijkheid die God hen had toevertrouwd. Ze waren niet bereid om zelfs de meest alledaagse behoeften en gewoonten op te offeren, zodat zij de korte maar zware reis door de woestijn konden ondernemen, op weg naar glorie, vrijheid en waardigheid.
The Israelites did not seem to appreciate that honour or to be ready to make the necessary sacrifices. They simply were not up to the commitment and the responsibility that God had entrusted them with. They were not prepared even to sacrifice the most mundane of their daily needs and habits, so that they might undertake the brief but harsh journey across the desert, on their way to glory, freedom and dignity.
De Qur’ān herinnert de Joden van Madinah aan wat hun voorvaderen van Moses hadden gevraagd en richt zich tot de vroege Israëlieten, zeggende: “[En denk aan] het moment dat jullie zeiden: 'O Moses! Wij kunnen niet langer tegen één soort voedsel kunnen. Bid daarom tot jouw Heer om voor ons voort te brengen wat de aarde voortbrengt aan groene kruiden, komkommer, knoflook, linzen en uien.' Hij zei: 'Zouden jullie iets minder willen in ruil voor wat veel beter is? Ga naar een stad en jullie zullen krijgen wat jullie hebben gevraagd.' Schande en vernedering werden op hen gestempeld en zij riepen de toorn van God over zich af, omdat zij Zijn openbaringen ontkenden en profeten onrechtvaardig doodden, en omdat zij volhielden in hun ongehoorzaamheid en overtreding." (Vers 61)
The Qur’ān reminds the Jews of Madinah of what their forefathers had asked of Moses and addresses the early Israelites, saying: “[And remember] when you said, Moses! We can no longer put up with one kind of food. Pray to your Lord, then, to bring forth for us some of what the earth produces of green herbs, cucumber, garlic, lentils and onions.’ He said, ‘Would you take a lesser thing in exchange for what is much better? Go down to any land and you shall have what you asked for.’ Ignominy and humiliation were stamped upon them and they incurred the wrath of God, because they denied His revelations and slew prophets against all right, and because they persisted in their disobedience and transgression.” (Verse 61)
Het is duidelijk dat Mozes zelf geschokt was door hun onwaardige eisen. Zijn reactie was dat wat zij vroegen waardeloos was en overal te vinden was. In de Arabische vorm kan de reactie van Mozes op twee manieren worden geïnterpreteerd. Het zou kunnen betekenen dat hun verzoek zo alledaags is en overal beschikbaar is. Dus waar zij ook zouden willen verblijven, zij zouden kunnen vinden wat zij vroegen. Alternatief vertelt Mozes hen om terug te keren naar Egypte en hun onderdanige, nederige, eentonige leven te hervatten, waar zij hun komkommer, linzen, knoflook en ui kunnen hebben. Het leek erop dat zij niet sterk genoeg zouden zijn voor de grote en nobele taak die God hen had opgedragen.
It is clear that Moses himself was aghast at their ignoble demands. His response was that what they were asking for was worthless and could be found anywhere. In its Arabic form, Moses’s response could be interpreted in one of two ways. It could mean that their request is so mundane and available everywhere. So wherever they wish to stay, they could find what they asked for. Alternatively, Moses is telling them to go back to Egypt and resume their servile, humble, humdrum life where they can have their cucumber, lentils, garlic and onion. They would not, it seems, be strong enough for the great and noble task God had called on them to undertake.
In tegenstelling tot sommige commentatoren geef ik de voorkeur aan deze tweede betekenis, omdat het de Israëlieten herinnert aan hun ellende en vernedering in Egypte, zoals er staat: “Schande en vernedering werden op hen gestempeld en zij riepen de toorn van God op.” (Vers 61)
Contrary to some commentators, I favour this second meaning because it reminds the Israelites of their misery and humiliation in Egypt, as it says: “Ignominy and humiliation were stamped upon them and they incurred the wrath of God.” (Verse 61)
Historisch gezien kwam dit later als gevolg van hun ongeloof in de openbaringen van God, het doden van enkele van hun profeten en hun algemene ongehoorzaamheid. Deze ontwikkelingen vonden plaats enkele generaties na Moses, maar "schande en vernedering" worden hier vermeld omdat ze passen in de context van hun minachting en brutaliteit. Moses herinnerde hen aan het lijden en de nood die zij in Egypte hadden ondergaan en aan de goedheid van God bij het bevrijden van de farao.
Historically, this came later as a result of their disbelief in God’s revelations, their killing of some of their prophets, and their general disobedience. These developments occurred several generations after Moses, but “ignominy and humiliation” are mentioned here because they fit the context of their condescension and insolence. Moses reminded them of the suffering and the distress they had undergone in Egypt and of God’s kindness in delivering them from the Pharaoh.
Boastful Claims By The Jews
Geen enkele andere natie in de geschiedenis heeft meer onbuigzaamheid en koppigheid getoond dan de Joden. Zij hebben op wrede en meedogenloze wijze een aantal profeten en boodschappers gedood en verminkt. Door de eeuwen heen hebben zij de meest extreme houdingen getoond tegenover God, en tegenover hun eigen religie en volk.
No other nation in history has shown more intransigence and obstinacy than the Jews. They viciously and mercilessly killed and mutilated a number of prophets and messengers. They have over the centuries displayed the most extreme attitudes towards God, and towards their own religion and people.
Desalniettemin hebben zij altijd gesproken van hun deugdzaamheid en de ongeloofwaardige beweringen gedaan dat zij de meest rechtgeleide natie zijn, het uitverkoren volk van God en de enige mensen die gered zullen worden. Dergelijke beweringen worden volledig weerlegd door de Qur’ān, die in deze soera verder benadrukt dat het meest fundamentele en allesomvattende principe de eenheid van Gods religie is. Het stelt vast dat het geloof in God voor alle groepen en naties hetzelfde is, en dat dit zal leiden tot rechtvaardigheid en goede daden. Gods genade en barmhartigheid zijn niet het monopolie of het voorrecht van een specifieke raciale of etnische groep.
Nevertheless, they have always boasted of their virtue and made the implausible claims of being the most rightly-guided nation, the chosen people of God and the only people that shall be saved. Such claims are totally refuted by the Qur’ān which, in this sūrah, goes on to stress the most basic and all-embracing principle of the unity of God’s religion. It establishes that belief in God is one and the same for all groups and nations, and that it will lead to righteousness and good deeds. God’s grace and mercy are not the monopoly or the privilege of any particular racial or ethnic group.
Ze worden uitgebreid naar alle gelovigen in alle stadia van de menselijke geschiedenis, in opeenvolging, tot de komst van de laatste boodschap van God, die alle gelovigen zal verenigen. “Degenen die geloven, en degenen die Joden zijn, en de christenen en de Sabieeën — wie ook in God en de Laatste Dag gelooft en het goede doet, zal zijn beloning bij zijn Heer ontvangen. Zij hoeven niets te vrezen en zullen niet verdrietig zijn.” (Vers 62)
They are extended to all believers at all stages of human history, in succession, until the arrival of God’s final message, which would unite all believers. “Those who believe, and those who are Jews, and the Christians and the Sabaeans — anyone who believes in God and the Last Day, and does what is right, shall have their reward with their Lord. They have nothing to fear nor shall they grieve.” (Verse 62)
‘Degenen die geloven’, zoals hier gebruikt, verwijst naar de moslims, terwijl “Sabeërs” waarschijnlijk verwijst naar een pre-islamitische religieuze groep onder de Arabieren die ontevreden waren over afgoderij en zochten naar geloof in de ene God van Abraham, waarbij zij zich afscheidden van de heidense Arabieren. Hun naam komt van het Arabische woord *saba’*, wat een persoon beschrijft die de religie van zijn voorvaderen heeft verlaten. In sommige commentaren worden zij verward met de volgelingen van het Sabeïsme, die sterren aanbaden.
‘Those who believe’, as used here refers to the Muslims, while “Sabaeans” probably refers to a pre-Islamic religious group among the Arabs who were unhappy with idolatry and sought belief in the one God of Abraham, cutting themselves off from the pagan Arabs. Their name comes from the Arab word saba’, describing a person who has abandoned the religion of his forefathers. In some commentaries, they are confused with the followers of Sabaism, who worshipped stars.
Het vers bevestigt dat al die religieuze gemeenschappen die geloven in God en de Laatste Dag, hun beloning bij God zullen verkrijgen en er gerust op kunnen zijn dat zij gered zullen worden. Het belangrijkste criterium is religieus geloof in plaats van etnische of nationale verbondenheid. Met de komst van de Islam komt dit scherper in beeld, omdat de definitieve versie van het goddelijke geloof is gevestigd.
The verse affirms that all of those religious communities who believe in God and the Last Day shall obtain their reward with God and may rest assured that they will be saved. The main criterion is religious belief rather than ethnic or national affiliation. With the advent of Islam this comes into sharper focus, because the final version of divine faith has been established.
De soera blijft de Joden van Madinah herinneren aan gebeurtenissen uit de geschiedenis van hun voorvaderen. “Wij hebben jullie plechtige verbond aanvaard en de berg Sinaï boven jullie verheven, terwijl Wij zeiden: ‘Neem met vastberadenheid en kracht aan wat Wij jullie hebben gegeven, en houd al de inhoud ervan in gedachten, opdat jullie godvrezend blijven.’ Toch hebben jullie zich daarna afgewend, en indien het niet was voor de genade en barmhartigheid van God, zouden jullie zeker tot de verliezers hebben behoren.” (Versen 63-64)
The sūrah continues to recall to the Jews of Madinah incidents from the history of their forefathers. “We accepted your solemn pledge and raised Mount Sinai above you, saying, ‘Take with firmness and strength what We have given you, and bear in mind all its contents, so that you may remain God-fearing.’ Yet after that you turned away, and but for Gods grace and mercy you would have surely been among the losers.” (Verses 63-64)
Details van de ‘belofte’ worden later in deze soera en elders in de Qur’ān gegeven.
Details of the ‘pledge’ are given later on in this sūrah and elsewhere in the Qur’ān.
De nadruk ligt hier op het oproepen van de scène, in woorden die goed passen bij de ontzagwekkende atmosfeer waarin het verbond werd gesloten, en die bijzondere nadruk leggen op de plechtigheid en het belang van de gelegenheid. Gods verbond met de Israëlieten was geen zaak die lichtvaardig kon worden opgevat; geen halfhartigheid, dubbelzinnigheid of wankelen. Het is de meest gewichtige, ernstigste onderneming die tussen God en de mens kan worden aangegaan, en het brengt inderdaad een zware verantwoordelijkheid met zich mee. Degenen die zo'n belofte afleggen, moeten over totale vastberadenheid en toewijding beschikken om de verplichtingen ervan te kunnen nakomen. De Israëlieten worden daarom verteld: “Neem met vastberadenheid en kracht aan wat Wij jullie hebben gegeven, en houd alle inhoud ervan in gedachten, opdat jullie Godvruchtig blijven.” (Vers 63)
The emphasis here is on recalling the scene, in words that well suit the awesome atmosphere in which the covenant was delivered, and lend particular stress to the solemnity and significance of the occasion. God’s covenant with the Israelites was not a matter that could be taken lightly; no half-heartedness, equivocation or wavering. It is the most momentous, gravest enterprise that can be contracted between God and man, and it carries a heavy responsibility indeed. Those chosen to give such a pledge must have total determination and devotion to be able to fulfil its obligations. The Israelites are therefore told: “Take with firmness and strength what We have given you, and bear in mind all its contents, so that you may remain God fearing.” (Verse 63)
Toen de Profeet Muĥammad het profentschap werd toegewezen, zei hij tegen zijn vrouw Khadījah: “Er is geen tijd meer voor ontspanning”, want hem was in de Qur’ān reeds verteld: “Wij zullen u met ernstige en gewichtige woorden toespreken.” (73: 5)
When Prophet Muĥammad was assigned prophethood he said to his wife Khadījah, “There is no longer any time for relaxation”, for he had already been told in the Qur’ān: “We are about to address you with grave and weighty words.” (73: 5)
Nadat zij hun eed hadden afgelegd, was het essentieel dat de Israëlieten de implicaties ervan zouden begrijpen, de realiteit ervan zouden waarderen en zich zouden voorbereiden op de eisen ervan. Wat bijzonder belangrijk is, is dat er geen kortstondig enthousiasme mag zijn. Een dergelijke eed betekent in essentie een geheel nieuwe levenswijze voor hen. Terwijl zij ermee aan de slag gaan, wekt het nieuwe gevoelens op, vestigt het een nieuw systeem en hanteert het een nieuwe moraal. Het eindresultaat is een houding gebaseerd op de vrees voor God, waarbij men zich er altijd van bewust is dat Hij ons ziet en onze gevoelens en motieven kent.
Having given their pledge, it was essential that the Israelites should understand its implications, appreciate its reality and prepare to meet its demands. What is particularly important is that there should be no short-lived enthusiasm. Such a pledge means, in essence, a whole new way of life for them. As they go about implementing it, it generates new feelings, establishes a new system and observes a new morality. The end result is an attitude based on fearing God, always remembering that He sees us and knows our feelings and motives.
Helaas, wat een teleurstelling! De Israëlieten slaagden er niet in om aan die verantwoordelijkheid te voldoen.
Alas, what a disappointment! The Israelites failed to live up to that responsibility.
“Toch keerden jullie zich daarna af.” (Vers 64) Desondanks onthield God Zijn genade en barmhartigheid niet van hen: “maar door de genade en barmhartigheid van God zouden jullie zeker tot de verliezers behoren.” (Vers 64)
“Yet after that you turned away.” (Verse 64) Nevertheless, God did not withhold His grace and mercy from them: “but for God’s grace and mercy you would have surely been among the losers.” (Verse 64)
Where Mockery Is Inadmissible
De soera gaat over naar een ander kenmerk van hun schendingen van hun verbond met God, en hun onvermogen om aan de vereisten ervan te voldoen. Deze keer neemt het de vorm aan van zwakte in het aangezicht van verleiding en het vooruitzicht op kortetermijnwinst. “Jullie weten heel goed wie van jullie de sabbat overtraden. Tot hen zeiden Wij: ‘Word vernederde apen.’ Door die [straf] stelden Wij een voorbeeld voor hun eigen tijd en voor alle tijden die komen, en een vermaning voor de Godvreesigen.” (Verses 65-66)
The sūrah moves on to yet another manifestation of their violations of their covenant with God, and their failure to fulfil its requirements. This time it takes the form of weakness in the face of temptation and the prospect of short-term gain. “You are well aware of those of you who broke the Sabbath. To them We said, Be as despicable apes.’ Through that [punishment] We set an example to their own time and for all times to come, and an admonition to the God-fearing.” (Verses 65-66)
elders in de Koran vinden we de details van hun schending van de sabbat: “Vraag hen over de stad die aan de zee lag: hoe haar mensen de sabbat schonden. Op elke sabbat verschenen hun vissen voor hen door het wateroppervlak te doorbreken, maar zij zouden hen niet naderen op andere dagen dan de sabbatdagen.” (7: 163) Zij hadden verzocht dat er een dag aan hen toegewezen zou worden voor rust. God stelde voor hen de zaterdag in als een dag waarop zij niet voor hun levensonderhoud werkten. Hij stelde hen vervolgens voor een duidelijke beproeving toen vissen in grote aantallen naar de kust kwamen op de sabbat, maar niet op andere dagen van de week. Overweldigd door hebzucht waren de Israëlieten niet in staat om die beproeving te doorstaan. Het lag niet in hun natuur om zo'n kans voorbij te laten gaan omwille van een zo triviale zaak als het naleven van een bepaald verbond dat met God was gesloten! Zo schonden zij, op een listige en schandelijke wijze, de sabbat door de vissen te vangen wanneer zij naar de kust kwamen en te wachten tot de volgende dag, wanneer de sabbat voorbij was, om hen te verzamelen. Als gevolg daarvan werden zij streng berispt en beoordeeld als niet meer dan ‘verachtelijke apen’, aangezien hun mentaliteit en gedrag tot volkomen weerzinwekkende diepten waren gezonken.
Elsewhere in the Qur’ān we have the details of their violation of the Sabbath: “Ask them about the town which stood by the sea: how its people profaned the Sabbath. Each Sabbath their fish appeared before them breaking the water’s surface, but they would not come near them on other than Sabbath days.” (7: 163) They had requested that a day should be assigned to them for rest. God set them Saturday as a day when they do not work for a living. He then put them to a clear test when fish would come to the shore in large numbers on the Sabbath but not on other days of the week. Overwhelmed by greed, the Israelites were not able to pass that test. It was not in their nature to let such an opportunity go by for the sake of such a trivial matter as the observance of a certain covenant made with God! Thus, deviously and flagrantly, they violated the Sabbath by trapping the fish when they came to the shore and waiting until the next day, when the Sabbath was over, to collect them. As a consequence, they were severely reprimanded and rated as no more than ‘despicable apes’, since their mentality and behaviour had sunk to utterly revolting depths.
Zij hadden hun verdiende straf verdiend voor het schenden van het vertrouwen dat God in hen had gesteld, hadden hun menselijkheid vernederd door het verlies van hun zelfdiscipline en zelfbeheersing, en waren afgedaald naar het laagste niveau van dieren die geen eigen vrije wil hebben, maar worden gedreven door hun behoeften en verlangens. Het is niet noodzakelijk dat zij fysiek in apen worden veranderd, zoals de Arabische tekst zou kunnen betekenen. Zij waren door hun denken en geest al naar dat niveau gezakt.
They had earned their due punishment for breaching the trust God had placed in them, abased their humanity by losing their self discipline and control, and descended to the lowest level of animals who have no free will of their own, but are driven by their needs and desires. It is not imperative that they should be physically changed into apes, as the Arabic text may be taken to mean. They had already sunk into that level by thought and spirit.
Deze gebeurtenis werd in hun geschiedenis gemarkeerd als een nuttige les voor hen en voor de generaties gelovigen die na hen zouden komen.
This episode was marked in their history as a useful lesson for them and for the generations of believers that would come after them.
The Episode Of The Cow
De huidige passage wordt afgesloten met het verhaal van de koe, dat hier in zijn geheel wordt verteld aangezien het nergens anders in de Qur’ān wordt vermeld. Het verhaal schetst de Israëlieten als een ontwijkend en koppig volk, dat voortdurend op zoek is naar excuses en rechtvaardigingen voor hun mislukkingen.
The present passage is rounded off by the story of the cow, told here in full since it is not mentioned elsewhere in the Qur’ān. The story depicts the Israelites as shifty and stubborn people, ever looking for excuses and justification for their failures.
Toen Mozes tegen zijn volk zei: ‘God gebiedt jullie om een koe te offeren,’ zeiden zij: ‘Maak je ons in de spot?’ Hij zei: ‘Het zij mij ver weg om zo onwetend te zijn.’ Zij zeiden: ‘Bid tot jouw Heer voor ons om ons duidelijk te maken wat voor soort koe het moet zijn.’ Hij zei: ‘Hij zegt dat zij noch een oude koe, noch een jonge koe mag zijn, maar van een leeftijd daartussenin. Doe dan wat jullie is geboden.’ Zij zeiden: ‘Bid tot jouw Heer voor ons om ons duidelijk te maken welke kleur zij moet hebben.’ [Mozes] antwoordde: ‘Hij zegt dat zij een gele koe moet zijn, helder van kleur, die de kijker behaagt.’ Zij zeiden: ‘Bid tot jouw Heer voor ons om ons duidelijk te maken wat voor exact type zij moet zijn, want voor ons lijken koeien erg op elkaar. Wij zullen, zo God wil, de juiste leiding krijgen.’ [Mozes] antwoordde: ‘Hij zegt dat zij een koe moet zijn, niet ingewerkt om de aarde te ploegen of de gewassen te besproeien, vrij van alle gebreken, zonder markeringen van een andere kleur.’ Zij zeiden: ‘Nu heb je de juiste beschrijving gegeven.’ Zij offerden haar, hoewel zij het bijna niet hadden gedaan. Nadat jullie een mens hebben gedood, gaven jullie de schuld aan elkaar voor deze [moord]. God zou ongetwijfeld onthullen wat jullie verborgen hebben gehouden. Wij zeiden: ‘Sla hem met een stuk daarvan. Zo brengt God de doden tot leven en toont jullie Zijn tekenen, opdat jullie uw verstand gebruiken.’ (Verzen 67-73)
When Moses said to his people, ‘God commands you to sacrifice a cow, ‘ they said, Are you mocking at us?’ He said, ‘God forbid that I should be so ignorant.’ They said, ‘Pray on our behalf to your Lord to make plain to us what kind of cow she should be.’ He said, ‘He says let her be neither an old cow nor a young heifer, but of an age in between. Do, then, as you are commanded.’ They said, Tray on our behalf to your Lord to make clear to us of what colour she should be.’ [Moses] replied, ‘He says let her be a yellow cow, bright of hue, pleasing to the beholder.’ They said, Tray on our behalf to your Lord to make plain to us of what exact type she should be, for to us cows are much alike. We shall, God willing, be guided aright.’ [Moses] answered, ‘He says let her be a cow, not broken-in to plough the earth or water the tillage, free of all fault, without markings of any other colour.’ Said they, ‘Now you have given the right description.’ They sacrificed her, although they had almost left it undone. Having slain a human being, you cast the blame on one another for this [murder]. God would definitely reveal what you have concealed. We said, ‘Strike him with a piece of it. Thus God brings the dead back to life and shows you His signs, so that you may use your reason.’ (Verses 67-73)
Deze korte uiteenzetting belicht een aantal kwesties, waaronder de aard en de dispositie van de Israëlitische mentaliteit, de macht van God, het leven na de dood, en de aard van het leven en de dood. Bovendien kunnen we reflecteren op de stilistische nuances in de wijze waarop het verhaal wordt verteld, die het perfect in de context van de soera passen.
This brief account highlights a number of issues, including the nature and disposition of the Israelite mentality, God’s power, life after death, and the nature of life and death. Moreover, we may reflect on the stylistic touches in the way the story is told, which fit it perfectly into the context of the sūrah.
Het Israëlitische karakter komt zeer duidelijk naar voren in dit verhaal, wat een gebrek aan geloof of vertrouwen in God weerspiegelt, een onwil om hun Profeten te geloven en aarzeling om op hen te reageren, en een neiging om te spotten en te bespotten wat hen wordt verteld, gekoppeld aan onbeschoftheid.
The Israelite character comes through very clearly in this story, reflecting lack of faith or trust in God, reluctance to believe their Prophets and hesitation in responding to them, and a tendency to mock and ridicule what they are told, coupled with impertinence.
Gods bevel, zoals door Mozes aan hen werd overgebracht, was duidelijk en eenvoudig: “offer een koe”. Het behoefde nauwelijks nadere toelichting en het was ook niet moeilijk om uit te voeren. Mozes was immers de man die hen uit Egypte had geleid en, bij de genade van God, naar veiligheid had gebracht. Hij maakte duidelijk dat hij slechts een gebod van God overbracht.
God’s directive, as conveyed to them by Moses was clear and simple: “sacrifice a cow”. It hardly needed elaboration, nor was it difficult to carry out. Moses, after all, was the man who had led them out of Egypt and, by the grace of God, brought them to safety. He made it clear that he was simply conveying a commandment from God.
Hun reactie was niet alleen onbeschoft en brutaal, maar ze beschuldigden Mozes er ook van dat hij hen uitlachte en bespotte.
Not only was their response insolent and brazen, but they also accused Moses of jesting and making fun of them.
Mozes was duidelijk verontwaardigd en maakte direct duidelijk dat hij dergelijke gedachten niet koesterde: “Hij zei: ‘God verhoede dat ik zo onwetend zou zijn.’” (Vers 67) Zijn zachte, beleefde reactie was voldoende om hen te bewegen hun standpunt te heroverwegen en naar Gods bevel te handelen. Hij maakt hen duidelijk dat het bespotten van anderen niets is wat passend is bij iemand, behalve bij een persoon die de positie van God niet erkent.
Moses was clearly perturbed and made it immediately clear that he entertained no such idea: “He said: ‘God forbid that I should be so ignorant.’“ (Verse 67) His gentle, polite response was sufficient to prompt them to reconsider and act upon God’s order. He makes it clear to them that mocking at others is unbecoming of anyone other than a person who does not know recognize God’s position.
Tot dat punt toe was het voor hen nog mogelijk om een willekeurige koe te offeren om aan het gebod van God te voldoen zoals dat aan hen was gegeven door Zijn Boodschapper, maar hun verraderlijke en aarzelende aard won het van hen en zij kwamen met een onnodige eis: “Zij zeiden: ‘Bid tot uw Heer voor ons om ons duidelijk te maken wat voor soort koe zij moet zijn.’” (Vers 68)
Up to that point, it was still possible for them to sacrifice any cow to fulfil God’s order as given to them by His Messenger, but their devious and hesitant nature got the better of them and they came up with an unnecessary demand: “They said: ‘Pray on our behalf to your Lord to make plain to us what kind of cow she should be.’“ (Verse 68)
De manier waarop deze vraag is geformuleerd, suggereert dat zij nog steeds vermoedden dat Mozes de spot met hen dreef. Hun gebruik van de frase ‘jouw Heer’ bij het aanspreken van Mozes duidt ook op hun onverschilligheid tegenover de hele aangelegenheid, die volgens hun afleiding alleen Mozes en zijn Heer betrof. Bovendien is hun vraag over het type koe dat geofferd moest worden, eveneens kenmerkend voor hun totale gebrek aan interesse en hun neiging tot spot. Mozes had hen al gezegd dat ze een koe moesten offeren, en elke willekeurige koe zou voldoende zijn geweest.
The way this question is phrased suggests that they still suspected Moses of making fun of them. Their use of the phrase ‘your Lord’ when addressing Moses also indicates their indifference towards the whole affair which, they inferred, concerned only Moses and his Lord. Moreover, their question regarding the type of cow to be sacrificed is also indicative of their total lack of interest and their tendency to ridicule. Moses had already told them to sacrifice a cow, and any cow would have sufficed.
Mozes hield vol met zijn geduldige aanpak en probeerde het gesprek terug te leiden naar een verstandelijk niveau, weg van discussies over formaliteiten en technische details. Hij geeft hen nog een recht en duidelijk antwoord: “Hij zegt: laat haar geen oude koe zijn, noch een jong kalf, maar van een leeftijd daartussenin.” (Vers 68) Hij volgt dat op met een duidelijk, gezaghebbend advies: “Doe dan wat u bevolen is.” (Vers 68)
Moses persisted with his patient approach and tried to steer the dialogue back to a sensible level and away from argument on formality and technicality. He gives them another straight and clear answer: “He says let her be neither an old cow nor a young heifer, but of an age in between.” (Verse 68) He follows that with a clear, authoritative advice: “Do, then, as you are commanded.” (Verse 68)
Dat had meer dan voldoende moeten zijn geweest voor hen om een koe te kiezen en de opdracht uit te voeren, waarmee zij hun verplichting zouden nakomen en zichzelf verdere complicaties zouden besparen door hun keuzes nog verder te beperken. Desondanks hielden zij vol om meer vragen te stellen: “Zij zeiden: ‘Bid tot uw Heer voor ons om ons duidelijk te maken welke kleur zij moet hebben.’” (Vers 69) Omdat zij vroegen, ontvingen zij een antwoord:
That should have been more than adequate for them to choose a cow and carry out the order, discharging their obligation and sparing themselves further complication by narrowing their choices even further. Nevertheless, they insisted on asking more questions: “They said: ‘Pray on our behalf to your Lord to make clear to us of what colour she should be.’“ (Verse 69) Since they asked, they received an answer:
“[Mozes] antwoordde: ‘Hij zegt: laat zij een gele koe zijn, helder van kleur, die de kijker behaagt.’” (Vers 69)
“[Moses] replied: ‘He says let her be a yellow cow, bright of hue, pleasing to the beholder.’“ (Verse 69)
De keuzes worden beperkter en de taak om het juiste type dier te vinden dat aan deze nu uitgebreide beschrijving voldoet, is moeilijker dan ooit geworden. Het is niet langer simpelweg de eerste beschikbare koe, maar het moet een dier zijn van middelbare leeftijd, niet te oud en niet te jong, van een heldergele kleur, niet te vet en niet te mager, en, het moeilijkste van alles, ‘aangenaam voor de toeschouwer’. Dit betekent dat de koe helder, levendig en krachtig moet zijn; want dit zijn de kwaliteiten die mensen graag zien. Aan de andere kant vinden mensen het onprettig om naar een mager, zwak of misvormd dier te kijken.
The choices are narrowing and the task of finding the right kind of beast that would meet this now elaborate description has become more difficult than ever. It is no longer simply the first available cow, but it has to be one of middle years, neither very old nor very young, of bright yellow colour, not too fat nor too lean, and, most difficult of all, ‘pleasing to the beholder’. This means that the cow must be bright, lively and vigorous; because such are the qualities that people are pleased to see. On the other hand, people dislike to look at a thin, weak or deformed animal.
Toch waren die Joden nog niet klaar. Ze bleven zaken voor zichzelf moeilijk maken. Opnieuw vroegen ze naar het type koe dat ze moesten offeren, waarbij ze hun nieuwe verzoek rechtvaardigden met het argument dat ze een probleem hadden met de keuze: “Zij zeiden:
Yet those Jews were not finished. They continued to make matters difficult for themselves. Once again they ask about the type of cow they should sacrifice, justifying their new request on grounds that they had a problem of choice: “They said:
“Bid uw Heer voor ons te bidden om ons duidelijk te maken wat voor soort zij precies moet zijn, want voor ons lijken koeien erg op elkaar. Wij zullen, als God het wil, op de juiste weg worden geleid.” (Vers 70)
‘Pray on our behalf to your Lord to make plain to us of what exact type she should be, for to us cows are much alike. We shall, God willing, be guided aright.’” (Verse 70)
Er was nu geen ontsnapping mogelijk aan ernstige complicaties en beperkingen in de keuze, naarmate er steeds meer kenmerken werden gespecificeerd: “[Mozes] antwoordde: ‘Hij zegt, laat het een koe zijn, niet geschikt om de aarde te ploegen of de gewassen te besproeien, zonder gebreken, zonder een andere kleur.’“ (Vers 71)
There was now no escaping severe complication and restriction of choice, as more and more features were specified: “[Moses] answered: ‘He says let her be a cow, not broken-in to plough the earth or water the tillage, free of all fault, without markings of any other colour.’“ (Verse 71)
Het was niet langer een gewone, gemiddelde koe die gemakkelijk overal te vinden was, maar een met een specifieke beschrijving en een ongebruikelijke combinatie van kenmerken. Toen, net op het moment dat de zaak onnodig ingewikkeld werd en de keuze werkelijk moeilijk, gaven de mensen toe: “Zij zeiden: ‘Nu heb je de juiste beschrijving gegeven.’ Zij offerden haar, hoewel zij het bijna hadden nagelaten.” (Vers 71)
It was no longer an ordinary, average cow that could be easily found anywhere, but one with a specific description and an unusual combination of features. Then, just as the matter became unduly complicated and the choice really hard, the people relented: “Said they: ‘Now you have given the right description.’ They sacrificed her, although they had almost left it undone.” (Verse 71)
Het was alsof Mozes tot dat moment niet de waarheid tegen hen had gesproken, of alsof zij niet geneigd waren hem te geloven.
It was as though Moses had not, up to that point, been telling them the truth, or they had not been disposed to believe him.
A Murdered Man Brought Back To Life
Zodra zij het bevel hadden uitgevoerd, openbaarde God aan hen het doel ervan:
As soon as they carried out the command, God revealed to them its purpose:
“Nadat jullie een mens hebben gedood, gaven jullie elkaar de schuld van deze [moord]. God zou ongetwijfeld onthullen wat jullie verborgen hebben gehouden. Wij zeiden: ‘Sla hem met een stuk daarvan. Zo brengt God de doden weer tot leven en toont Hij jullie Zijn tekenen, opdat jullie uw verstand gebruiken.” (Versen 72-73)
“Having slain a human being, you cast the blame on one another for this [murder]. God would definitely reveal what you have concealed. We said, ‘Strike him with a piece of it. Thus God brings the dead back to life and shows you His signs, so that you may use your reason.’“ (Verses 72-73)
Dit is het tweede aspect van het verhaal, dat de macht van God, de realiteit van de opstanding en de aard van leven en dood benadrukt. De vorm verandert van vertelling naar directe rede. God heeft aan de Israëlieten onder Moses de wijsheid onthuld achter het vragen aan hen om een koe te slachten. Een man was vermoord en, omdat er geen getuigen beschikbaar waren, gaven zij elkaar de schuld van zijn moord. God wilde aan hen demonstreren dat Hij het slachtoffer tot leven kon wekken om zijn moordenaar of moordenaars te identificeren. Dit werd bereikt door het lichaam van de dode man te slaan met een stuk van de offerkoe. Het mysterie was opgelost en gerechtigheid was geschied.
This is the second aspect of the story, which highlights God’s power, the reality of resurrection and the nature of life and death. The mode changes from narration to direct speech. God has revealed to the Israelites under Moses the wisdom behind asking them to slaughter a cow. A man had been murdered and, with no witnesses available, they were blaming one another for his murder. God wanted to demonstrate to them that He could bring the victim back to life to identify his killer or killers. This was achieved by striking the dead man’s body with a piece of the sacrificial cow. The mystery was solved and justice was done.
De vraag hier is waarom deze aanpak noodzakelijk zou moeten zijn wanneer God de doden tot leven kan wekken zonder de behoefte aan iets specifieks. Wat voor mogelijke relatie zou er kunnen bestaan tussen de geofferde koe en de vermoorde persoon die tot leven wordt gewekt?
The question here is why this approach should be necessary when God can restore the dead to life without the need for anything in particular. What possible relationship could there be between the sacrificed cow and the murdered person being restored to life?
De Joden waren gewend om koeien te offeren, maar waarom zou een stuk vlees het leven kunnen teruggeven aan een dood lichaam, terwijl het zelf geen leven had en niet in staat was om leven te geven? Het logische antwoord is dat de hele gebeurtenis symbolisch was, bedoeld om de macht van God te tonen, waarvan de werking de mens niet kan bevatten. We zien de effecten van de macht van God de hele tijd om ons heen, maar we zijn niet in staat om de realiteit ervan of de manier waarop het werkt te begrijpen.
The Jews were accustomed to sacrificing cows, but why should a piece of meat restore life to a dead body when it had no life and no ability to give life? The logical answer is that the whole event was symbolic, intended to demonstrate God’s power, the workings of which human beings cannot comprehend. We see the effects of God’s power around us all the time, but we are not able to grasp its reality or the way it works.
“Zo brengt God de doden weer tot leven...” — net zo moeiteloos en gemakkelijk als zij hadden gezien, hoewel zij niet konden begrijpen hoe het was gebeurd.
“Thus God brings the dead back to life... “— just as effortlessly and readily as they had seen, though they could not understand how it happened.
Voor de menselijke geest kan het contrast tussen de realiteit van het leven en het mysterie van de dood niet verwarrender zijn, maar voor God Almachtig vormt de zaak geen enkel probleem. Maar hoe kan dat? Dit is het grootste mysterie dat geen enkel schepsel kan, of ooit zal, ontrafelen. Het is het geheim dat alleen het Allerhoogste Wezen kent, maar waarvan de betekenis en uitkomst de menselijke geest in staat is te waarderen en te begrijpen, omdat God “U Zijn tekenen toont, opdat u uw verstand gebruikt.” (Vers 73)
To the human mind, the contrast between the reality of life and the mystery of death cannot be more bewildering, but to God Almighty the matter poses no problem whatsoever. But, how is that so? This is the greatest mystery that no creature can, or ever will, unravel. It is the secret that only the Supreme Being knows, but whose significance and outcome the human mind is able to appreciate and comprehend, because God “shows you His signs, so that you may use your reason.” (Verse 73)
Zoals gegeven in de superieure stijl van de Qur’ān, neemt het relaas ons mee op een korte mysterieuze reis met een verhaal dat begint met een bevel van God aan de Israëlieten om een koe te offeren, zonder hen, of de lezer, in eerste instantie het doel daarachter te vertellen. Het was simpelweg een test van geloof en gehoorzaamheid.
As given in the Qur’ānic superior style, the narrative takes us on a short mystery tour with a story that begins with a command from God to the Israelites to sacrifice a cow, without at first telling them, or the reader, of the purpose behind it. It was simply a test of faith and obedience.
Ons wordt alleen de dialoog gegeven die plaatsvindt tussen Mozes en zijn volk. Op geen enkel moment wordt het verhaal onderbroken om ons te vertellen welke woorden er werden uitgewisseld tussen God en Mozes. We weten alleen dat elke keer dat de Israëlieten Mozes vroegen om te verwijzen naar “zijn Heer”, hij dat deed en met een antwoord bij hen terugkwam. Er wordt ons niet verteld hoe die communicatie werd gevoerd of wat er door God of door Mozes werd gezegd. Deze weglating is het meest passend bij de grootsheid van God, die vereerd dient te worden en niet beledigd mag worden met zinloze discussies zoals die van de Joden waren.
We are only given the dialogue that takes place between Moses and his people. At no time is the story interrupted to tell us what words were exchanged between God and Moses. We only know that every time the Israelites asked Moses to refer to “his Lord”, he did so and came back to them with an answer. We are not told how that communication was conducted or what was said by either God or Moses. This omission is most befitting of God’s greatness, who should be revered and not insulted with pointless arguments such as those Jews were making.
Het verhaal eindigt met een gebeurtenis die voor ons even verbazingwekkend is als voor de Israëlieten zelf: een dode man die tot leven wordt gewekt, simpelweg door zijn lichaam te slaan met een stuk van een dode koe. Dat is het meest wonderbaarlijke! De artistieke methode die hier wordt toegepast, combineert met het doel van de vertelling tot een zeer betekenisvol en succesvol effect in een van de kortste en mooiste verhalen die in de Qur'ān worden verteld.
The story concludes with an event as astounding for us as it was for the Israelites themselves: a dead man brought back to life simply by striking his corpse with a piece of a dead cow. That is most amazing! The artistic method employed here combines with the purpose of the narration to a most significant and successful effect in one of the shortest and finest stories told in the Qur’ān.
De laatste scène in het verhaal had indrukwekkend genoeg moeten zijn om geloof, onderwerping en vrees voor God in de harten van de Israëlieten te inspireren. Maar ondanks alle lessen die zij hadden kunnen leren uit eerdere ontmoetingen die in de soera worden beschreven, is er een sombere, teleurstellende conclusie die als een complete verrassing komt: “Maar na dit alles werden jullie harten hard, totdat ze zo hard waren als rotsen of zelfs harder; want er zijn rotsen waaruit rivieren ontspringen; andere splijten zodat er water doorheen stroomt, en sommige andere rotsen vallen neer uit vrees voor God. Voorwaar, God is niet onwetend van wat jullie doen.” (Vers 74)
The final scene in the story should have been awesome enough to inspire faith, submission and fear of God in the hearts of the Children of Israel. But despite all the lessons they might have learnt from earlier encounters related in the sūrah, there is a gloomy, disappointing conclusion that comes as a complete surprise: “Yet after all this, your hearts hardened until they were as hard as rocks or even harder; for there are rocks from which rivers gush forth; others split so that water flows through them, and some other rocks fall down for fear of God. Indeed, God is not unaware of what you do.” (Verse 74)
Hun harten worden hier vergeleken met harde rotsen, maar zijn nog moeilijker te bedwingen.
Their hearts are compared here to hard rocks, but even more difficult to subdue.
De gegeven gelijkenissen waren de Israëlieten niet geheel onbekend, want wanneer zij water nodig hadden, hadden zij het uit één massieve rots zien voortstromen, in twaalf bronnen.
The similes given were not altogether unfamiliar to the Israelites, for when they needed water they had seen it gush forth from one solid rock, in twelve springs.
Zij hadden getuige geweest van hoe een berg uiteenviel toen God Zijn glorie daar openbaarde, zoals verteld in soera 7, vers 143. Hun harten bleven echter star en onbuigzaam, volkomen ontdaan van geloof en vrees voor God, hard, onvruchtbaar en onverzettelijk. Maar zij worden gewaarschuwd dat “God niet onwetend is van wat jullie doen.” (Vers 74)
They had witnessed how a Mountain crashed down when God revealed His glory there, as told in Sūrah 7, Verse 143. Their hearts, however, remained rigid and inflexible, totally devoid of faith and fear of God, harsh, barren and unbending. But they are warned that “God is not unaware of what you do.” (Verse 74)
Dit sluit een episode af van de rijke en turbulente geschiedenis van de Israëlieten; een geschiedenis vol ontkenning, listigheid, complotten, koppigheid, corruptie en flagrante rebellie.
This concludes an episode of the Israelites’ rich and chequered history; a history fraught with denials, deviousness, scheming, stubbornness, corruption and flagrant rebellion.