‘Sayyid Qutb was een uitzonderlijke persoonlijkheid onder de grote figuren van het islamitische denken, behorend tot de mannen van de hedendaagse islamitische ontwaking.... Hij bezat de ware imaan-houding, een man van jihad, strijd, opoffering en oprechtheid jegens de moslimgemeenschap (Ummah). Hij verrijkte het islamitische erfgoed met meesterwerken van literatuur en denken’.

‘Sayyid Qutb was an outstanding personality from amongst the great figures of Islamic thought, from the men of contemporary Islamic Awakening....He possessed the true Imaanic stance, a person of Jihad, struggle, sacrifice, and sincerity to the Ummah. He enriched the Islamic heritage with masterpieces of work from literature and thought'.

-Shaykh Ahmed Fareed, Mawaaqif Imaaniyah.

-Shaykh Ahmed Fareed, Mawaaqif Imaaniyah.

‘Ik zeg dat er een hoofdstuk in dit boek (Milestones) is dat van groot nut is, genaamd ‘La ilaha illallah minhaj hayah’...... hij (Sayyid Qutb) heeft enkele woorden geschreven die ik beschouw als licht uit licht, ilham (inspiratie)’.

‘I say that there is a chapter in this book (Milestones) which is of great benefit, called ‘La ilaha illallah minhaj hayah’......he (Sayyid Qutb) has written some words which I believe are like light from light ilham (inspiration)’.

- Shaykh Nasiruddeen al-Albani, ‘al-I’tidal fee Sayyid Qutb’.

- Shaykh Nasiruddeen al-Albani, ‘al-I’tidal fee Sayyid Qutb’.

‘Sayyid Qutb is... de bekendste persoonlijkheid van de islamitische wereld in de tweede helft van de 20e eeuw’.

‘Sayyid Qutb is....‘the most famous personality of the Muslim world in the second half of the 20th century’.

- Robert Irwin, is dit de man die Bin Laden inspireerde?

- Robert Irwin, Is this the man that inspired Bin Laden?

‘Sayyid Qutb baseerde zijn leven op, en waar hij zijn pen aan wijdde: de oproep tot de islam (Da’wah) naar het monotheïsme (Tawhid) van Allah “in het regeren en wetgeven,” het verwerpen van door mensen gemaakte wetten, en het confronteren van degenen die dat deden (het wetgeven en regeren met iets anders dan de wet van Allah)’.

‘Sayyid Qutb based his life upon, and what he dedicated his pen for: the Da’wah (call) towards Tawhid (monotheism) of Allah “in ruling and legislating,” rejecting the man-made laws, and confronting those who committed that (legislating and ruling by other than Allah’s rule)’.

-Shaykh Bakr Abu Zaid, Bureau van het Presidium voor Islamitisch Onderzoek en Juridische Uitspraken.

-Shaykh Bakr Abu Zaid, Office of the Presidency of Islamic Research and Legal Verdicts.

‘Sayyid Qutb behoort tot de geleerden van de moslims en tot de mensen van de oproep tot de islam (Da’wah). Allah heeft voordeel gebracht door hem, en door hem heeft Hij vele mensen geleid.’ - Shaykh Ibn Jibreen, Office of the Presidency of Islamic Research and Legal Verdicts.

‘Sayyid Qutb (is) among the scholars of the Muslims and among the people of da'wah. Allah has brought benefit by (him) and through (him) He has guided many people.’ - Shaykh Ibn Jibreen, Office of the Presidency of Islamic Research and Legal Verdicts.

‘Sayyid Qutb veroordeelt in zijn inmiddels gevierde boek, Ma'alim fi'l-tareeq (Milestones), de bestaande orde in islamitische samenlevingen als Jahiliyyah, biedt richtlijnen voor moslimactivisten en beschrijft de stappen die zij moeten nemen om een samenleving te vestigen die gebaseerd is op goddelijke leiding’.

‘Sayyid Qutb (in) his now-celebrated book, Ma'alim fi'l-tareeq (Milestones)........denounces the existing order in Muslim societies as Jahiliyyahh, provides guidelines for Muslim activists and describes the steps they must take to establish a society based on divine guidance’.

-Zafar Bangash, Institute of Contemporary Islamic Thought.

-Zafar Bangash, Institute of Contemporary Islamic Thought.

‘....We hebben gehoord dat de doodstraf....op imam Shahid Sayyid Qutb.....was uitgevoerd....Zo'n groot verlies. Sayyid Qutb....een man die zich vasthield aan zijn religie en vertrouwde op de overwinning van Allah. Lees Milestones om te ontdekken waarom Sayyid (Qutb) werd geëxecuteerd'.

‘....We heard that the death sentence....on Imam Shahid Sayyid Qutb.....had been carried out....Such a great loss. Sayyid Qutb....a man who held fast to his religion, trusting in Allah’s victory. Read Milestones to find out why Sayyid (Qutb) was executed'.

- Zainab al-Ghazali, Return of the Pharaoh.

- Zainab al-Ghazali, Return of the Pharaoh.

Mijn echtgenoot is Muhammad Yusuf Hawwaash (moge Allah hem genadig zijn). Hij werd geboren op 12 oktober 1922. Hij behaalde een diploma aan de Industriële Scholen in 1943. Hij sloot zich aan bij de Ikhwaan (Moslimbroederschap) tijdens zijn studie in de provincie Gharbiyyah. Hij trouwde met mij in 1953 en ik kreeg twee kinderen bij hem, Ahmad en Sumayyah. Zij zijn nu beiden arts en hebben elk vier kinderen, zowel jongens als meisjes.

My husband is Muhammad Yusuf Hawwaash (May Allah have mercy upon him). He was born on the 12th of October 1922. He achieved a diploma from Industrial Schools in 1943. He joined the Ikhwaan (Muslim Brotherhood), during his studies in the Gharbiyyah province. He married me in 1953 and I had from him two children, Ahmad and Sumayyah. They are both now doctors, and each has four children, both male and female.

Een van de broeders heeft mij bij hem aanbevolen als echtgenote, om hem te helpen de last van de oproep tot de islam (Da’wah) te dragen. En hij bleef een heel jaar lang, telkens wanneer hij mijn broer ontmoette, zeggen: "We staan nog steeds op onze afspraak", maar hij deed geen aanzoek vanwege problemen waar zijn familie doorheen ging. Aan het einde van het jaar zei ik tegen mijn broer dat hij hem moest laten weten dat deze zaak voorbij was. Inderdaad, wij hadden de zaak beëindigd, toen kwam een andere broer mij aanzoeken, maar toen kwam hij [Yusuf] terug om zijn verzoek opnieuw te herhalen. Dus ik weigerde, en mijn broer adviseerde mij om het gebed van Istikhaarah te verrichten. Toen ik bad, zag ik mezelf in de ontvangstruimte van ons huis in het dorp, en er was geen verlichting. Toen hing er een heldere lamp voor me, in de vorm van zijn gezicht, dus ik stemde in en het contract werd gesloten. Later vertelde hij mij dat toen hij Istikhaarah deed, hij mij zag de kleine wassing (Wudu) verrichten terwijl hij het water voor mij inschenkte, en hoewel het niet veel water was, deed ik het goed.

One of the brothers recommended me to him as a wife, to help him carry the burden of the da`wah (calling to Allah). And he remained for a whole year, whenever he met my brother, saying "We are still on our agreement", but he did not propose because of problems his family was going through. At the end of the year, I told my brother to inform him that this matter was over. Indeed we ended the matter, then another brother came to propose to me, but then he [Yusuf] returned, to reiterate his request anew. So I refused, and my brother advised me to pray Salaat-ul-Istikhaarah. When I prayed, I saw myself in the reception of our house in the village, and there was no lighting. Then a bright lamp was hanging in front of me, in the shape of his face, so I agreed and the contract was made. He later told me that when he made Istikhaarah, he saw me making wudoo' with him pouring the water for me, and even though it was not much water, I did it well.

Hij werd gevangengezet na de Aqd [het huwelijkscontract], en toen hij werd vrijgelaten, zijn wij getrouwd en hebben we een jaar samen doorgebracht. Daarna werd hij in 1954 gevangengezet, en nadat het vonnis was uitgesproken, gaf hij mij de keuze om bij hem te blijven of te scheiden. Ik heb hem daarom streng berispt en hem ingelicht over iets wat hij niet wist: dat hij tijdens onze verloving eenmaal een toespraak hield in een van de open bijeenkomsten, toen hij het bewustzijn verloor en naar het ziekenhuis werd gebracht. Daarna ontdekten we dat een van zijn nieren ernstig beschadigd was door een oude ziekte die hij had opgelopen toen hij als student gevangengezet was, in een cel die in de winter vol koud water stond. [Destijds] boden de broeders mij aan om [de verloving] te verbreken als ik dat wilde, maar ik weigerde, omdat ik niet naast hem wilde staan in deze reis vanwege deze situatie waarin Allah de Almachtige hem had geplaatst tijdens een van zijn beproevingen.

He was imprisoned after the Aqd [contract], then when he was released, we married and stayed together for one year, then he was imprisoned in 1954 and after the sentence was passed, he gave me the choice of staying with him or divorce. So I reprimanded him harshly, and informed him of something he did not know. That once during our engagement, he was giving a talk in one of the open gatherings, and he fell unconscious, and was taken to hospital. Then we found that one of his kidneys was severely damaged, because of an old illness he got when he was imprisoned as a student, in a cell filled with cold water in winter. [At that time] the brothers offered me to cancel [the engagement] if I wanted, but I refused not to be with him on this journey because of this situation that Allah Almighty had placed him in during one of his trials.

En toen wij in 1953 trouwden, beviel ik van Sumayyah na tien maanden huwelijk, en 17 dagen daarna kwamen de veiligheidsdiensten hem arresteren. Wij woonden in hetzelfde blok als Anwar As-Sadat, die destijds het hoofd van de Islamitische Conferentie was. En omdat de relatie van Muhammad goed was met iedereen om hem heen, waarschuwden de bewakers van Sadat hem toen hij het blok naderde, namelijk dat de veiligheidsdiensten binnen waren, waardoor hij een tijdje op de vlucht bleef.

And when we married in 1953 I bore Sumayyah after ten months of marriage, and after that by 17 days, the security services came to arrest him, and we used to live in the same block as Anwar As-Sadat, who was the head of the Islamic Conference at the time. And because Muhammad's relationship was good with all those around him, the guards of Sadat warned him as he approached the block, i.e. that the security services were inside, so he stayed on the run for a while.

Tijdens deze tijd kwam hij eenmaal bij mij op bezoek, en de bewakers van Sadat zagen hem, maar ze vertelden het aan niemand, waardoor hij kon terugkeren naar waar hij vandaan was gekomen. Daarna kwam een van mijn zussen om mij mee te nemen en te laten verblijven tijdens de afwezigheid van mijn man, maar toen we wilden vertrekken, zagen we dat de veiligheidsdiensten ons omsingelden en ze wilden mij arresteren. Dus ik besloot dat ik niet zwijgend met hen mee zou gaan, totdat ik hun kwaadaardige systeem zou blootleggen voor de mensen die zij hadden misleid, dus ik riep met mijn luidste stem dat ik niet met hen mee zou gaan, wat ze ook zouden doen, en ik bekritiseerde hun daden. Toen kwam Anwar Sadat naar buiten en vroeg wat er aan de hand was, waarop ik antwoordde: ‘Het vernederen van vrouwen en de schending van de privacy vindt plaats in dit zwarte tijdperk van jullie.’ Dus hij kalmeerde me, en zei tegen de officier dat hij mijn tassen moest meenemen en me naar de plek moest brengen waar ik heen wilde. Dus ik zei tegen hem: ‘Ik ga naar het huis van uw meester en de kroon op uw hoofd, de gerespecteerde Murshid (al-Hudaybi) [het hoofd van de Ikwaan]’. Ik bleef inderdaad alleen met de vrouw van de Murshid en zijn dochters in het huis, omdat alle mannen in zijn familie in de gevangenis zaten, totdat mijn man verscheen en werd berecht en werd veroordeeld tot in totaal 55 jaar.

Hun relatie begon waarschijnlijk na hun veroordeling in 1955, aangezien hij 55 jaar had gekregen en de shaheed Sayyid Qutb 15; beiden werden in 1964 vrijgelaten. Gedurende deze periode bleven ze bij elkaar, of het nu in de gevangenis of in het ziekenhuis was, waardoor hun relatie zich ontwikkelde en versterkte voor elkaar. Ze vulden elkaar aan en vonden bij de ander iets wat hij nodig had – ze maakten elkaar compleet. Muhammad zou profiteren van en leren van de Fikr (denkrichting), cultuur, Ilm (kennis) en de diepgang van de shaheed Sayyid, terwijl Sayyid zou leren over de geschiedenis van Ikhwaan, hun organisatie, Manhaj (methodologie) en alles wat gerelateerd was aan de Jamaa`ah (groep) van de shaheed Muhammad, omdat hij voor hem was toegetreden. En zo waren ze zeer aan elkaar gehecht. Muhammad zou zeggen: ‘Elk hoofdstuk en elke zin in de boeken van Ustaadh Sayyid, ik weet wanneer het geschreven is, wat de aanleiding was, en de discussie erover toen het verscheen zoals het verscheen.’ En Muhammad zag Yusuf (as) [in een visioen], terwijl hij in Leemaan Turah was, en Ustaadh Sayyid schreef over Soera Yusuf in zijn boek Adh-Dhilaal [In de schaduw van de Qur'aan], en hij [Yusuf (as)] zei tegen hem: "Bericht Sayyid dat de soera heeft wat hij zoekt: {Het oordeel behoort enkel aan Allah toe}." En zo bleven ze tot na hun shahhadah (martelaarschap), waarna de broeders zouden zeggen: "Het is inderdaad uit de barmhartigheid van Allah voor deze twee mannen, dat Hij hen beiden samen voor het martelaarschap heeft uitverkoren, anders zou de een niet in staat zijn om geduldig te zijn met de scheiding van de ander."

Their relationship probably started after their sentencing in 1955, for he had been given 55 years, and the shaheed Sayyid Qutb 15; both were released in 1964. They remained throughout this period together, whether in prison or in hospital, so their relationship developed and strengthened for each other. They complemented each other and would find with the other something he needed - they would complete each other. Muhammad would benefit from and learn, the Fikr (thought), culture, Ilm (knowledge) and depth of the shaheed Sayyid, while Sayyid would learn about the history of Ikhwaan, their organization, Manhaj (methodology), and anything related to the Jamaa`ah (group) from the shaheed Muhammad, because he had joined before him. And so, they were very attached to each other. Muhammad would say: ‘Every chapter and every phrase in the books of Ustaadh Sayyid, I know when it was written, what the occasion was, and the discussion about it when it appeared as it did.’ And Muhammad saw Yusuf (as) [in a vision], while in Leemaan Turah, and Ustaadh Sayyid was writing on Surat-Yusuf in his book Adh-Dhilaal [In the Shade of the Qur'aan], and he [Yusuf (as)] said to him: "Inform Sayyid that the surah has what he is looking for: {Indeed judgement is only for Allah}." And thus they remained until after their shahhadah (martyrdom), the brothers would say: "Indeed it from the mercy of Allah over these two men, that He chose them both for martyrdom together, otherwise one would not be able to be patient with splitting from the other."

Na zijn vrijlating in 1964 ging ik voor een operatie naar het ziekenhuis, en na mijn ontslag, en genezen door de gunst van Allah, wilde hij dat we enige tijd op de boerderij van zijn vader zouden doorbrengen. Ik liet hem weten dat het voor mij zwaar zou zijn om daar lang te verblijven, vooral zonder een hulp die mij zou bijstaan met de huishoudelijke taken, de was en andere zaken. Hij zei tegen mij: ‘Je zou gedenken (Dhikr) moeten doen en om vergeving moeten vragen tijdens je werk, en je zult beloond worden, en geduld en Ihtisaab (het zoeken naar je beloning in het Hiernamaals) moeten hebben in het goed zijn voor je familieleden.’ Dus ik stemde in, en we reisden. En op een van de dagen direct na onze reis, liet hij me weten dat hij twee rak'ahs (eenheden van het gebed) zou bidden totdat het eten klaar was, en hij bad voortdurend van negen uur 's ochtends tot twee uur 's middags. Telkens wanneer ik de deur opende, vond ik hem biddend en huilend aan. Totdat we een klap op de deur van het huis hoorden, en ontdekten dat het de veiligheidsdiensten waren. Dus ik opende de deur van zijn kamer en liet hem weten dat de veiligheidsdiensten er waren en dat hij zijn gebed moest afmaken en hen moest zien. En dat deed hij ook. Ze probeerden hem mee te nemen, maar hij vroeg hen hem te laten gaan totdat hij ghusl kon verrichten. Hij vroeg mij toen uitgebreid om een Mushaf [kopie van de Qur'aan], maar ik had er geen behalve de ene waarin ik een klein berichtje aan Ahmad [de zoon] had geschreven en die ik hem als cadeau wilde geven. Hij beloofde me dat het naar mij terug zou keren, zelfs als het naar Mars moest en weer terug, dus ik gaf het aan hem.

After his release in 1964, I went into hospital for an operation, and after coming out, and being cured by Allah's bounty, he wanted us to spend some time on his father's farm. So I informed him that staying there for a long time was hard on me, especially without a helper to help me with household duties, washing and other things. So he said to me: ‘You should make dhikr and seek forgiveness during your work, and you will be rewarded, and have patience and Ihtisaab (looking to your reward in the Hereafter), in being good to your relatives.’ So I agreed, and we travelled. And on one of the days straight after our travel, he informed me that he would pray two rak`ahs, (units of prayer) until the food was prepared, and he continuously prayed from nine in the morning to two in the afternoon. Whenever I opened the door, I would find him praying and crying. Until we heard a bang at the door of the house, and found it was the security services. So I opened the door to his room, and informed him that the security services were there and that he should finish his prayer and see them. And he did just that. They tried to take him with them, but he asked them to leave him until he could make ghusl. He then asked me extensively for a Mushaf [copy of the Qur'aan], but I did not have except the one which I had written a small message to Ahmad [the son] and was going to give him as a present. So he promised me that it would return to me even if it had to go to Mars and back, so I gave it to him.

Zij vroegen ons om hem een laatste bezoek te brengen voordat de straf werd uitgevoerd, dus nam ik Ahmad en Sumayyah met me mee. Ik bereidde goed eten voor hem voor en we gingen hem opzoeken, maar zij weigerden mij het eten naar binnen te laten nemen. Ze bleven ons naar een tent brengen om enige tijd te wachten, om ons vervolgens naar een andere te brengen, totdat we in vier tenten waren geweest, en uiteindelijk brachten de bewakers hem, terwijl ze hem op een denigrerende manier voortsleepten, en 'gooiden' hem voor ons in de tent. En Muhammad zou zeggen: ‘Ik weet niet waar ik spijt over moet hebben? Ze willen dat ik een verontschuldiging en berouw toon voor wat ik heb gedaan, maar wat heb ik gedaan om spijt over te hebben?’ En toen ik de officier vroeg om het eten naar binnen te brengen en hij weigerde, zei Muhammad tegen mij: "Maak jezelf niet moe, en verspil de tijd die we samen kunnen doorbrengen. Als ze het eten naar binnen brengen, dan zullen ze erop aandringen dat ik nu eet, terwijl ik aan het vasten ben." Ahmad ging en ging op de schoot van zijn vader zitten en bleef huilen terwijl hij zei: "De jongens blijven tegen mij zeggen: jij wiens vader Abdul-Nasser wilde doden." Waarop de shaheed hem antwoordde: "De weegschalen zijn vandaag omgedraaid, en ze zullen vandaag niet gecorrigeerd worden, voorwaar: ‘Wij zullen de Weegschalen van Rechtvaardigheid opstellen voor de Dag des Oordeels.’ Hij adviseerde mij om goed te zijn voor de kinderen, en ik adviseerde hem om goed te zijn voor zichzelf, en het bezoek eindigde. Op de ochtend van 29 augustus 1966, om [nummer ontbreekt] in de ochtend, zond de radio het nieuws uit dat de straf op de drie martelaren was uitgevoerd. En ik was op dat moment het ontbijt aan het bereiden, dus bleef ik ‘Inna lillaahi wa innaa ilayhi raaji`oon’ zeggen, en om vergeving vragen, terwijl mijn tranen niet stopten en niemand op de hoogte was van mijn situatie. De moordenaars waren hier niet tevreden mee en lieten mij halen, en lieten mij een verklaring tekenen dat er geen janaazah (begrafenisgebed) voor hem zou zijn, en ze gaven mij zijn spullen, maar Ahmad's Mushaf (Qur’an) zat daar niet tussen."

The asked us to pay the final visit to him, before the carrying out of the sentence, so I took Ahmad and Sumayyah with me. I prepared for him good food, and we went to see him, but they refused to let me take the food in. They kept taking us into a tent to wait for some time, then taking us to another, until we had been into four tents, and in the end the guards brought him, dragging him in a derogatory manner, and 'threw' him in front of us inside the tent. And Muhammad would say: ‘I don't know what to be regretful over? They want me to put forward an apology and regret over what I have done, but what have I done to be regretful over?’ And when I asked the officer to bring in the food, and he refused, Muhammad said to me: "Don't tire yourself, and waste the time that we can spend together. If they bring the food in, then they will insist that I eat now, and I am fasting." Ahmad went and sat on his father’s lap and kept crying saying: "The boys keep saying to me, you whose father wanted to kill Abdul-Nasser". So the shaheed replied to him: "The scales today are reversed, and they will not be corrected today, indeed: ‘We Shall set up the Scales of Justice for the Day of Judgment.’ He advised me to good with the children, and I advised him to good with himself, and the visit ended. On the morning of 29th of August 1966, at [number missing] in the morning, the radio broadcast the news that the sentence had been carried out on the three Martyrs. And I was preparing breakfast at the time, so I kept saying ‘Inna lillaahi wa innaa ilayhi raaji`oon’, and seeking forgiveness, with my tears not stopping, while no- one was aware of my situation. The murderers were not content with this, and sent for me, and made me sign acceptance that there would not be a janaazah (funeral prayer) for him, and they gave me his things but Ahmad's Mushaf (Qur’an) was not amongst them.

Hij (moge Allah hem genadig zijn), had een vriendelijke maniertjes. Een van zijn belangrijkste eigenschappen was zijn vrijgevigheid. De helper die voor hem werkte, klaagde een keer tegen mij na het Aqd (huwelijkscontract), dat hij niet at van het eten dat zij bereidde, omdat zijn huis altijd openstond voor de broeders die studenten waren, ver van huis of in moeilijkheid. Of hij er nu was of niet, zij kwamen binnen en aten, droegen welke van zijn kleren zij wilden en namen soms zijn geld mee, waarna hij terugkwam en kaas en halaawah van de kruidenier at.

He (may Allah have mercy on him), was of kind manners. One of his most important attributes was his generosity. The helper who used to work for him, once complained to me after the Aqd (marriage contract), that he did not eat from the food that she would prepare, because his house was always open to the brothers who were students, away from home or in hardship. Whether he was there or not, they would come in and eat, wear whatever of his clothes they wished and sometimes take his money, then he would come back and eat cheese and halaawah from the grocers.

Hetzelfde geldt voor Ithaar [het voorrang geven van anderen]. Hij zou het absoluut niet accepteren dat er een misverstand tussen hem en zijn broeders zou kunnen bestaan. Net zoals hij rein was in lichaam en manieren. Hij verrichtte meer dan vijf keer per dag ghusl, naast de kleine wassing (Wudu).

Similarly Ithaar [preference of others]. He would not accept at all that there could be a misunderstanding between him and his brothers. Just as he was clean in body and manners. He would make ghusl more than five times a day apart from wudoo'.

Zijn brieven vanuit de gevangenis waren lessen in Tarbiyah over Aaqeedah, geloof (Iman), Sabr en Istiqamaah. Ze waren een voorziening voor mij op dit pad, en hier zijn enkele voorbeelden:

His letters from prison were Tarbiyah [educative] lessons in Aaqeedah [belief], Imaan [faith], Sabr [patience], and Istiqamaah [steadfastness]. They were a provision for me on this path, and here are some examples:

Net zoals hij zachtmoedig was in zijn gevoelens, legde hij zijn hand op de plek van de pijn en verzorgde hij deze met tederheid en milde medicatie. Hij zegt in een andere brief;

Just as he was gentle in feelings, he would place his hand on the place of pain, and would nurse it with softness, and gentle medicine. He says in another letter;

En dit is wat hij schreef in een exemplaar van het Boek van Allah Almachtig, dat hij mij als geschenk gaf:

And here is what he wrote in a copy of the Book of Allah Almighty which he gave to me as a present:

Ja, ik heb veel van zijn broers over hem gehoord spreken. Een van de broers had hem gevraagd welk seizoen zijn favoriet was, en hij antwoordde: ‘De herfst, want het vallen van de bladeren herinnert mij aan het einde van iemands toegewezen tijd.’ Hij zag de Profeet (ﷺ) ook meer dan één keer, en Yusuf (as) en `Eesaa (as), en hij had ware visioenen. Hij informeerde een van zijn broers dat er eens, tijdens een moment van bewusteloosheid in zijn sujood tijdens de nacht, de cellen werden geopend zodat zij konden vertrekken en dat er mannen van de veiligheidsdiensten in werden geplaatst, en dit gebeurde na 1967. En hij zag zichzelf met een groep van de metgezellen (Sahabah), waarbij hij de eed van trouw (Bay’ah) aflegde aan de Profeet (ﷺ), en toen zijn beurt kwam om de eed van trouw (Bay’ah) af te leggen, zei hij: "O Boodschapper van Allah, hebben wij zaken veranderd na u? Hebben wij zaken vervangen na u?" Waarop hij antwoordde: "Nee, maar jullie zijn betrouwbaar, betrouwbaar, betrouwbaar." Zijn broers zeggen dat als hij erg vermoeid raakte in de wachtrijen, hij zou zeggen: ‘Ja mijn Heer, hoe zachtmoedig bent U.’ En als zij over marteling in zijn bijzijn spraken, antwoordde hij: (...laat hen dan in hun zinloze gesprekken en ijdelheid) (Al-An`aam:91)

Yes, I heard a lot from his brothers speaking about him. One of the brothers had asked him which season was his favourite, and he replied: ‘Autumn, as the falling of the leaves reminds me of the end of one's allotted time.’ He also saw the Prophet T more that once, and Yusuf (as) and `Eesaa (as), and he would have true visions. He informed one of his brothers that once in a moment of unconsciousness during his sujood [prostration] during the night, that the cells were opened for them to leave and men from the security services was put in them, and this happened after 1967. And he saw himself with a group of the sahaabah (companions), giving bay`ah (oath of allegiance) to the Prophet T, and when his turn came, to give bay`ah, he said: "Oh Messenger of Allah, have we changed things after you? Have we replaced things after you?" So he replied: "No, but you are trustworthy, trustworthy, trustworthy." His brothers say that if he would become very tired in the queues he would say: ‘Yes my Lord, how gentle you are.’ And if they spoke about torture in front of him, he would reply: (...then leave them in their wasteful discourse and trifling) (Al-An`aam:91)

En als zij met hem de verwachtingen van zinnen bespraken, dan zou hij zeggen: "Inderdaad, deze oordelen niet, en aan Allah behoort het oordeel toe, en Allah oordeelt niet behalve met de waarheid, en degenen die zij naast Hem aanroepen, oordelen met niets. Wat zijn wij en zij terwijl wij in de qabd [letterlijk: greep] van Allah als een atoom zijn? Als Allah ons als waardig voor martelaarschap ziet, dan zal Hij ons daarvoor uitkiezen, en zo niet, dan zal de voorbeschikking (Qadar) van Allah ons en hen passeren."

Na zijn martelaarschap zag ik mezelf in het dorp waarin zijn zus woont, staand achter haar huis, en voor mij strekte het veld zich eindeloos uit, alsof ik verdwaald was. Toen kwam er een grote vogel over de velden, die enorm van omvang was, en daarna zag ik hem weer, staand op een paal die tot in de hemel reikte, en tussen zijn voeten stond mijn zoon Ahmad, die naar een pad wees waarvan ik het einde niet kon zien. Op dat pad marcheerden rijen van de Ikhwaan, dus ik ging kijken naar de situatie, en ik zag de maan, extreem groot en zeer helder, aan het einde van dit pad.

After his Martyrdom, I saw myself in the village in which his sister lives, standing behind her house and in front of me, the field extending with no end, as if I was lost. Then a great bird came over the fields, and it was huge in size, then I saw it again, standing on a pole that reached into the sky, and between its feet, my son Ahmad, standing, and pointing me to a path, the end of which I could not see. On it were marching lines of the Ikhwaan, so I went to look at the situation, and I saw the moon, extremely huge, and very bright, at the end of this path.

En zelfs na zijn martelaarschap ging zijn vader op hadj, en toen hij terugkeerde, riep ik hem om te komen en het verdriet van de kinderen te verzachten vanwege het vertrek van hun vader, en ik riep zijn andere kinderen en kleinkinderen. Maar ik merkte dat hij mijn kinderen volledig negeerde en interesse toonde voor de anderen, en ik zag het verdriet op het gezicht van mijn dochter Sumayyah, en ik was de hele dag depressief en ongelukkig. Dus ik ging slapen terwijl ik verdrietig om haar was, toen zag ik de shaheed Muhammad over het bed gebogen staan en zeggen: "Wees niet verdrietig, ik aanvaard je recht."

And after his Martyrdom also, his father went to hajj, and when he returned, I called him to come and lighten the sadness of the children because of the leaving of their father, and I called his other children and grandchildren. But I found him completely ignoring my children and taking interest in the others, and I saw the sadness on the face of my daughter Sumayyah, and I was depressed and unhappy all day. So I slept while I was sad for her, then I saw the shaheed Muhammad bend over next to the bed and say: "Don't be sad, I accept your right."

Toen zij hem in 1965 gevangenzetten en hij de mushaf [Qur’an] met zich meenam, vond ik deze niet bij de bezittingen na zijn martelaarschap. En na twintig jaar, terwijl wij in Madeenah waren, in het huis van mijn dochter en haar echtgenoot, zag ik het op de planken staan, dus vroeg ik de echtgenoot van mijn dochter waar hij deze mushaf vandaan had, waarop hij zei dat een vrouw hem tijdens zijn verblijf in de haram hoorde, terwijl zijn broers hem riepen, dus zij ging naar hem toe en zei: ‘Ben jij zovieweel?’, waarop hij bevestigend antwoordde. Zij zei: ‘Wacht dan op mij en ga niet weg totdat ik u een vertrouwen heb toevertrouwd.’ Daarna vertelde zij hem dat haar echtgenoot haar deze mushaf had gegeven, die hij van de shaheed had genomen, en haar had gezegd deze aan zijn familieleden te geven. En dat deze mushaf in Frankrijk, Londen en Saudi-Arabië was geweest, totdat het uiteindelijk 20 jaar later bij ons terechtkwam. En ik verwacht niet dat Allah Almachtig de belofte van de shaheed heeft vervuld.

When they imprisoned him in 1965, and he took the mushaf [Qur’an] with him, I did not find it in the belongings after his Martyrdom. And after twenty years, while we were in Madeenah, in the house of my daughter and her husband, I saw it on the shelves, so I asked my daughter's husband where he got this mushaf from so he said that during his being in the haram, a woman heard his brothers calling him, so she went to him, and said: ‘Are you so and so?’, do he replied in the affirmative. She said: ‘Then wait for me and do not leave until I give you a trust.’ Then she informed him that her husband had given her this mushaf that he had taken from the shaheed and told her to take it to his relatives. And that this mushaf had been to France, London and Saudi Arabia, until it eventually reached us 20 years later. And I do not expect that Allah Almighty had fulfiled the promise of the shaheed.

Ik bid tot Allah Almachtig dat ik nog steeds op het verbond ben, en niet veranderd ben na u, en dat u zich nu in de rangen van de Shuhadaa [Martelaren] en Sideeqeen [Waarheidsgetrouwen] bevindt, en dat Allah Almachtig mij met u verenigt: (Zij en hun echtgenoten zullen in schaduwrijke tuinen zijn, liggend op troonen) (soera Yaa-Seen:56).

I pray to Allah Almighty that I am still upon the covenant, and have not changed after you, and that you are now in the levels of the Shuhadaa [Maryrs] and Sideeqeen [Truthful], and that Allah Almighty gathers me with you: (They and their wives in groves of shade, reclining on thrones) (Surah Yaa-Seen:56).

Overgenomen uit Ad-Da'wah editie 109, Muharram 1422 (www.cageprisoners.com)

Taken from Ad-Da'wah Issue 109, Muharram 1422 (www.cageprisoners.com)