Dit hoofdstuk is automatisch vertaald uit het Engels en kan fouten bevatten. Lees het origineel
Al-Baqarah (Man in Charge of the Earth) 30 - 39
Uw Heer zei tegen de engelen: ‘Ik ben een opvolger op aarde aanstellen.’ Zij zeiden: ‘Zal U iemand aanstellen die daar corruptie zaait en bloed vergiet, terwijl wij Uw lof prijzen en Uw heiligheid verheerlijken?’ Hij zei: ‘Ik weet zeker wat jullie niet weten.’ (30)
Your Lord said to the angels, ‘I am appointing a vicegerent on earth.’ They said, ‘Will You appoint on it someone who would spread corruption and shed blood, whereas we celebrate Your praises and extol Your holiness?’ He said, ‘I surely know that of which you have no knowledge.’ (30)
En Hij leerde Adam de namen van alle dingen en wendde zich toen tot de engelen en zei: ‘Noem Mij de namen van deze dingen, als wat jullie zeggen waar is.’ (31)
And He taught Adam the names of all things and then turned to the angels and said, ‘Tell Me the names of these things, if what you say is true.’ (31)
Zij zeiden: ‘Uw glorie is grenzeloos! Wij weten slechts wat U ons heeft geleerd. Voorwaar, U alleen bent de Alwetende, de Wijze.’ (32)
They said, ‘Limitless are You in Your glory! We only know what You have taught us. Indeed, You alone are All- Knowing, Wise.’ (32)
Hij zei: ‘Adam! Vertel hen hun namen.’ Toen hij hen al hun namen had verteld, zei Hij: ‘Heb Ik niet tegen jullie gezegd dat Ik de geheimen van wat in de hemelen en de aarde is ken, en dat Ik alles ken wat jullie openbaren en wat jullie verbergen?’ (33)
He said, ‘Adam! Tell them their names.’ When he had told them all their names, He said, ‘Have I not said to you that I know the secrets of what is in the heavens and the earth, and I know all that you reveal and conceal?’ (33)
Toen Wij tegen de engelen zeiden: ‘Maak u neder voor Adam’, deden zij dat, behalve Iblīs, die weigerde, in hoogmoed ontstulde en zo een ongelovige werd. (34)
When We said to the angels, ‘Prostrate yourselves before Adam’, they did so except for Iblīs who refused, swelled in insolence, and was thus an unbeliever. (34)
En Wij zeiden tot Adam: ‘Verblijf jij met je echtgenote in het Paradijs en eet naar wens van de vruchten ervan, maar kom niet bij deze boom, anders zou je tot de onrechtvaardigen behoren.’ (35)
And We said to Adam, ‘Dwell you with your spouse in Paradise and eat freely whatever you wish of its fruit, but do not come near this one tree, lest you would be wrongdoers.’ (35)
Maar Satan lokte hen daar [het Paradijs] vandaan en zorgde er zo voor dat zij werden verdreven uit de plaats waar zij waren geweest. Wij zeiden: ‘Ga naar beneden. Jullie zullen vijanden van elkaar zijn. Op aarde zullen jullie een verblijfplaats en levensonderhoud hebben, voor een tijdje.’ (36)
But Satan lured them away from it [Paradise] and thus caused them to be ousted from where they had been. We said, ‘Get you down. You shall be enemies to one another. On earth you shall have an abode and sustenance, for a while.’ (36)
Daarna ontving Adam bepaalde woorden van zijn Heer, en Hij aanvaardde zijn berouw; want Hij alleen is Degene die berouw aanvaardt, de Barmhartige. (37)
Thereupon Adam received from his Lord certain words, and He accepted his repentance; for He alone is the One who accepts repentance, the Merciful. (37)
Wij zeiden: ‘Jullie zullen er allen van neerdalen. Wanneer leiding u van Mij bereikt, dan zullen degenen die Mijn leiding volgen, niets te vrezen hebben en noch te treuren, (38)
We said, ‘You shall all descend from it [Paradise]. Guidance shall reach you from Me. Those who follow My guidance shall have nothing to fear nor shall they grieve, (38)
‘maar degenen die Onze openbaringen ontkennen en daartegen in opstand gaan, zij zullen het vuur hebben, waarin zij zullen verblijven.’ (39)
but those who deny and gainsay Our revelations shall have the fire, wherein they shall abide.’ (39)
Overzicht
Overview
Verhalen en vertellingen zijn een bekend onderdeel van de Qur’ān, die met wisselende nadruk en detail terugkeren. De context waarin een vertelling of verhaal wordt gegeven, bepaalt normaal gesproken de hoofdlijn en de inhoud van het verhaal, evenals de stijl en de vorm waarin het wordt gepresenteerd. Al deze factoren worden gekozen om aan te sluiten bij de spirituele en intellectuele achtergrond van de tekst, evenals bij de artistieke aspecten ervan. Op deze manier dient een verhaal of vertelling zijn beoogde doel en wekt het het gewenste psychologische effect.
Stories and narratives are a familiar part of the Qur’ān, recurring with varying emphasis and detail. The context within which a narrative or story is given normally dictates the main line and content of the story, as well as the style and form in which it is presented. All these factors are chosen to blend in with the spiritual and intellectual background of the text, as well as its artistic aspects. In this way, a story or narrative serves its intended purpose and produces the desired psychological effect.
Sommige mensen zijn van mening dat er veel herhaling in de Qur’ān zit, aangezien sommige verhalen in meer dan één soera worden verteld. Maar bij diepere reflectie ontdekt men dat geen enkel verhaal of episode ooit twee keer op exact dezelfde manier wordt verteld. Er zijn duidelijke variaties in detail, stijl en vorm. Elke keer dat een verhaal wordt verteld, heeft het iets nieuws te zeggen. De kritiek op herhaling houdt geen stand.
Some people are of the view that there is much repetition in the Qur’ān, as some stories are related in more than one sūrah. But on deeper reflection, one finds that not a single story or episode is ever related twice in exactly the same way. There are obvious variations of detail, style and format. Every time a story is told, it has something new to say. The criticism of repetitiveness does not stand.
Sommigen zijn zelfs zo ver gegaan dat zij suggereren dat er sprake is van een zekere mate van verzinsel of manipulatie van details en gebeurtenissen, met een neiging tot artistieke vrijheid die niet in overeenstemming is met historische feiten. Maar iedereen die de Qur’ān objectief bestudeert, met een eerlijke en open geest, zal duidelijk zien dat de omstandigheden waarin een verhaal wordt verteld, de aspecten en de hoeveelheid detail bepalen die in elk specifiek geval worden gegeven. Deze bepalen meestal ook de stijl en de wijze waarop het wordt gepresenteerd.
Some have gone so far as to suggest that there is a certain amount of invention or manipulation of detail and events, with a tendency to artistic licence that does not adhere to historical facts. But anyone studying the Qur’ān objectively, with an honest and open mind, will see clearly that the circumstances in which a story is related determine the aspects and amount of detail given in each specific instance. These also usually dictate the style and the way in which it is presented.
De Qur’ān is een boek met een boodschap. Het legt een grondwet vast en biedt een schets voor een volledige levenswijze. Het doel ervan is niet om een verhaal te vertellen of een verslag te geven van historische gebeurtenissen voor puur intellectueel genot. De mate van narratieve details die gekozen wordt, wordt bepaald door de boodschap en de context waarin deze wordt gebruikt, terwijl er ook wordt gestreefd naar het bereiken en behouden van schoonheid van stijl en kracht van expressie, zonder overdrijving of valse versiering. De Qur’āense stijl steunt puur op een getrouwe weergave van de feiten met kenmerkende kracht en schoonheid.
The Qur’ān is a book with a message. It lays down a constitution and provides an outline for a complete way of life. Its purpose is not to relate a story or to give an account of historical events for pure intellectual enjoyment. The extent of narrative detail chosen is determined by the message and the context in which it is used, while seeking also to attain and preserve beauty of style and power of expression, without exaggeration or false embellishment. The Qur’ānic style relies purely on faithful representation of the facts with characteristic power and beauty.
Historische verslagen van eerdere profeten, zoals overgeleverd in de Qur’ān, schetsen de lange processie van de gelovigen door de eeuwen heen, en de reactie van de mensheid op de boodschappen van God, generatie na generatie. Ze geven ons ook een glimp van het geloof in God, zoals dat werd ervaren en geïnterpreteerd door die selecte groep mensen, de boodschappers, die God heeft uitverkoren voor de grote eer om Zijn boodschap aan de mensheid over te brengen. Voor gelovigen kan het lezen van deze rijke en levendige verslagen hartverwarmend en geruststellend zijn, waarbij de essentie en waarde van het geloof en de diepgaande rol ervan in het menselijk leven worden bevestigd. Ze helpen ook bij het definiëren van de levensvisie van de gelovige, zoals vastgesteld door het geloof in God, en onderscheiden deze van andere door mensen gemaakte concepten. Om deze redenen vormen dergelijke historische verhalen een significant deel van de Qur’ānicische tekst.
Historical accounts of earlier Prophets, as related in the Qur’ān, portray the long procession of the faithful through the ages, and the reaction of mankind to God’s messages, generation after generation. They also give us a glimpse of faith in God as experienced and interpreted by that select group of human beings, the messengers, whom God has chosen for the great honour of conveying His message to mankind. For believers, reading these rich and vivid accounts can be heart-warming and reassuring, reaffirming the essence and value of faith and its profound role in human life. They also help define the believer’s outlook on life, as established by the belief in God, and distinguish it from other man-made concepts. It is for these reasons that such historical narratives form a significant part of the Qur’ānic text.
Tegen deze achtergrond kijken we nu naar het verhaal van Adam, of dat deel daarvan dat in deze soera wordt verteld.
Against this background, we now look at the story of Adam, or that part of it that is related in this sūrah.
De algemene context, dat mogen wij ons herinneren, is een beschouwing van het menselijk leven in het algemeen en van het fenomeen van het bestaan als geheel. Het spreekt over de planeet aarde en benadrukt de genade van God, die alles erop voor het voordeel van de mens heeft geschapen. Vervolgens gaat het over de komst van Adam op aarde en zijn aanstelling als heerser daarboven, volledig verantwoordelijk voor de zaken ervan, onderworpen aan bepaalde voorwaarden. Er wordt vermeld dat God hem heeft voorzien van de instrumenten van kennis die hem en zijn nakomelingen in staat zouden stellen om hun missie te vervullen. Dit dient ook als een tussenstuk bij het verslag dat zal volgen, betreffende de opdracht aan de Israëlieten om de boodschap van God op aarde te dragen, hun verbond met Hem, en hun daaropvolgende ontslag en vervanging door de volgelingen van de Islam, de loyale en ware bewaarders van het verbond van God.
The overall context, we may recall, is a review of human life in general and of the phenomenon of existence as a whole. It talks about planet earth, emphasizing the grace of God, who created everything on it for man’s benefit. It then moves on to tell us about Adam’s arrival on earth and his appointment as master over it, in full charge of its affairs, subject to certain conditions. It mentions that God has provided him with the tools of knowledge that would qualify and enable him and his descendants to fulfil their mission. This also serves as an interlude to the account that will follow, relating the assignment of the Israelites to take charge of God’s message on earth, their covenant with Him, and their subsequent discharge and replacement by the followers of Islam, the loyal and true keepers of God’s covenant.
Zo zien we dat het verslag van Adam heel goed past bij de algemene strekking van de soera en een perfecte schakel vormt tussen de secties die eraan voorafgaan en erop volgen, zoals we nu in meer detail zullen zien.
Thus we find that the account of Adam fits in very well with the whole drift of the sūrah and forms a perfect link between the sections that precede and follow it, as we shall now see in more detail.
Establishing Man’s Authority
De openingsscène is een geweldige. We bevinden ons in de aanwezigheid van God Almachtig en de hoogste gemeenschap van de engelen: “Uw Heer zei tegen de engelen: ‘Ik ga een opvolger op aarde aanstellen.’ Zij zeiden: ‘Zal U iemand aanstellen die daar corruptie zal zaaien en bloed zal vergieten, terwijl wij Uw lof prijzen en Uw heiligheid verheerlijken?’ Hij zei: ‘Ik weet zeker wat jullie niet weten.’” (Vers 30)
The opening scene is an awesome one. We are in the presence of God Almighty and the Supreme Society of the angels: “Your Lord said to the angels, ‘I am appointing a vicegerent on earth.’ They said, ‘Will You appoint on it someone who would spread corruption and shed blood, whereas we celebrate Your praises and extol Your holiness?’ He said, ‘I surely know that of which you have no knowledge.’“ (Verse 30)
God besloot, in Zijn oneindige wijsheid, de zaken en het lot van de aarde aan de mens over te dragen en hem een vrije hand te geven om al haar energieën en hulpbronnen te gebruiken, te ontwikkelen en te transformeren voor de vervulling van Gods wil en doel in de schepping, en om de vooraanstaande missie uit te voeren waarmee hij is belast.
God, in His infinite wisdom, decided to hand over the earth’s affairs and destiny to man and give him a free hand to use, develop and transform all its energies and resources for the fulfilment of God’s will and purpose in creation, and to carry out the pre-eminent mission with which he was charged.
Men kan er dan vanuit gaan dat de mens de capaciteit is gegeven om die verantwoordelijkheid op zich te nemen, evenals de noodzakelijke latente vaardigheden en energieën om Gods doel op aarde te vervullen.
It may be assumed, then, that man has been given the capability to take on that responsibility, and the necessary latent skills and energies to fulfil God’s purpose on earth.
Daarom kan worden geconcludeerd dat er een perfecte harmonie bestaat tussen de wetten die de aarde en het universum beheersen, en die welke de vermogens en vaardigheden van de mens beheersen. Het doel van deze harmonie is om conflict en botsing te elimineren en te vermijden, en om de energieën van de mens te behoeden voor het overweldigd worden door de ontzagwekkende krachten van de natuur.
It may, therefore, be concluded that a perfect harmony exists between those laws that govern the earth and the universe, and those governing man’s powers and abilities. The aim of this harmony is to eliminate and avoid conflict and collision, and to save man’s energies from being overwhelmed by the formidable forces of nature.
Dit geeft duidelijk aan dat de mens in hoog aanzien staat in het oog van God en een prominente positie inneemt in het systeem van het universum, geschonken aan hem door God Zelf. Dit wordt treffend samengevat in de glorieuze verklaring: “Ik stel een opvolger aan op aarde.” (Vers 30) De impact van deze verklaring wordt nog diepgaander en indrukwekkender wanneer we reflecteren op de bijdrage en de prestaties van de mens op aarde en daarbuiten.
This clearly indicates that man is held in high regard in God’s sight, and occupies a prominent position in the system of the universe, bestowed on him by God Himself. This is neatly encapsulated in the glorious statement: “I am appointing a vicegerent on earth.” (Verse 30) The impact of this statement becomes even more profound and impressive, as we reflect on man’s contribution and achievement on earth and beyond.
“Zij zeiden: ‘Zal U iemand aanstellen die corruptie zaait en bloed vergiet, terwijl wij Uw lof prijzen en Uw heiligheid verheerlijken?’” (Vers 30) Het antwoord van de engelen suggereert dat zij zich bewust waren van de aard en de dispositie van de mens, hetzij door enige eerdere ervaring op aarde, hetzij door speciale inspiratie of directe informatie. Hierdoor waren zij in staat te vermoeden dat hij corruptie zou zaaien en bloed zou vergieten op aarde. Bovendien kunnen engelen van nature alleen denken aan absolute goedheid en volledige vrede. Daarom ervaren zij dat totale toewijding aan de lof van God het enige en ultieme doel van het bestaan zou moeten zijn. Zij waren dit doel al aan het uitvoeren door op elk moment de lof van God te prijzen en Hem te verheerlijken.
“They said: ‘Will You appoint on it someone who would spread corruption and shed blood, whereas we celebrate Your praises and extol Your holiness?’” (Verse 30) The angels’ reply suggests that they were aware of man’s nature and disposition, either through some past experience on earth or special inspiration or direct information. Thus, they were able to surmise that he would spread corruption and shed blood on earth. Furthermore, by nature, angels can think only of absolute goodness and complete peace. Hence, they perceive that total dedication to the praise of God should be the sole and ultimate purpose of existence. They were already carrying out this purpose, extolling God’s praises and glorifying Him at all times.
De engelen waren niet ingewijd in de wil van God en Zijn doel bij het inrichten van de aarde en het scheppen van de verschillende levensvormen erop. Zij waren zich niet bewust van Gods plan om de aarde te laten ontwikkelen, te cultiveren en te verrijken door de handen van de mens, Zijn plaatsvervanger daar. Het is waar dat de mens corruptie zou begaan en bloed zou vergieten, maar zelfs dit schijnbaar kwade aspect van zijn functie blijkt het beste te zijn. Het is een noodzakelijk gevolg van voortdurende vooruitgang en ontwikkeling, en de veranderingen die worden teweeggebracht door een onophoudelijke inspanning in het streven naar betere en hogere zaken in deze wereld.
The angels were not privy to God’s will and His purpose in setting up the earth and creating the various forms of life on it. They were not aware of God’s plan to have the earth developed, cultivated and enriched at the hands of man, His vicegerent there. It is true that man would commit corruption and shed blood, but even this apparently evil aspect of his function turns out to be for the best. It is a necessary consequence of perpetual progress and development, and the changes brought about by a ceaseless endeavour in pursuit of better and higher things in this world.
Zo krijgen zij het antwoord van God dat de zaak beslecht: “Hij zei: ‘Ik weet zeker wat jullie niet weten.’” (Vers 30) “En Hij leerde Adam de namen van alle dingen en wendde zich toen tot de engelen en zei: ‘Noem Mij de namen van deze dingen, als wat jullie zeggen waar is.’ Zij zeiden: ‘Geprezen zij U in Uw glorie! Wij weten alleen wat U ons heeft geleerd. Voorwaar, U alleen bent Alwetend, Wijs.’ Hij zei: ‘Adam! Vertel hen hun namen.’ Toen hij hen al hun namen had verteld, zei Hij: ‘Heb Ik niet tegen jullie gezegd dat Ik de geheimen weet van wat er in de hemelen en de aarde is, en dat Ik alles weet wat jullie openbaren en verbergen?’” (Versen 31-33)
Thus, they are given God’s answer which settles the matter: “He said: “I surely know that of which you have no knowledge.’“ (Verse 30) “And He taught Adam the names of all things and then turned to the angels and said, ‘Tell Me the names of these things, if what you say is true.’ They said, ‘Limitless of e You in Your glory! We only know what You have taught us. Indeed, You alone are all-knowing, wise.’ He said, Adam! Tell them their names.’ When he had told them all their names, He said, ‘Have I not said to you that I know the secrets of what is in the heavens and the earth, and I know all that you reveal and conceal?’“ (Verses 31-33)
De passage voert ons rechtstreeks naar de scène waarin we de engelen in de aanwezigheid van God kunnen zien, en getuige zijn van hoe Hij de mens de taak toevertrouwt van Gods plaatsvervanger op aarde. Hij heeft de mens het grote geheim van kennis en cognitie gegeven, evenals het vermogen om namen toe te kennen aan personen en objecten die dienen als symbolen die alles wat aan hen wordt toegewezen aanduiden, ook al zijn het niets meer dan klanken en woorden. Het vermogen om objecten te kennen en te benoemen heeft het meest diepgaande effect gehad op het leven van de mens op aarde. We kunnen ons alleen maar voorstellen hoe het leven zou zijn geweest zonder dit communicatiemiddel om de waarde ervan te waarderen. Inderdaad, zonder dit middel zouden het menselijk leven en de interactie ondenkbaar zijn geweest, en zou er geen vooruitgang zijn geweest voorbij een zeer primitieve staat. Zonder een dergelijk vermogen zou alle communicatie de aanwezigheid van het onderwerp noodzakelijk hebben gemaakt. Dus, als een groep iets wil bespreken dat gerelateerd is aan een boom, een berg, of een bepaald persoon, dan zou die persoon voor de groep gebracht moeten worden, of zij zouden allemaal naar de boom of de berg moeten gaan. Inderdaad, zonder het vermogen om namen en symbolen te gebruiken, zou het menselijk leven niet kunnen functioneren.
The passage takes us right into the very scene in which we can see the angels in God’s presence, and witness how He entrusts man with the task of God’s vicegerent on earth. He has given man the great secret of knowledge and cognition, as well as the ability to assign names to persons and objects which serve as symbols denoting whatever they are assigned to, even though they are no more than sounds and words. The ability to know and name objects has had the most profound effect on man’s life on earth. We can only imagine what life would have been like without this communication tool to appreciate its value. Indeed, without it, human life and interaction would have been unthinkable, and there would have been no progress beyond a very primitive state. Without such ability, all communication would have necessitated the presence of the subject matter. Thus, if a group want to discuss something related to a tree, a mountain, or a particular person, then that person should be brought before the group, or they should all go to the tree or mountain. Indeed, without the ability to use names and symbols, human life could not function.
De engelen hebben geen gebruik aan een dergelijke vaardigheid, omdat deze niet vereist is voor hun rol. Daarom is deze aan hen niet geschonken. Toen God, nadat Hij deze grote eer aan Adam had geschonken, de engelen vroeg om bepaalde objecten te identificeren, konden zij dit niet, omdat zij niet over het vermogen beschikten om symbolen te gebruiken en namen of titels aan dingen toe te kennen. Zij erkenden hun onvermogen en de grenzen van hun kennis, wat leidde tot de daaropvolgende opmerking: “Hij zei: ‘Heb Ik jullie niet gezegd dat Ik de geheimen weet van wat er in de hemelen en de aarde is, en dat Ik alles weet wat jullie openbaren en verbergen?’” (Vers 33)
The angels have no use for such an ability because it is not required for their role. Therefore, they have not been given it. When God, having bestowed this great honour on Adam, asked the angels to identify certain objects, they could not because they did not possess the ability to use symbols and assign names or titles to things. They admitted their inability and recognized the limits of their knowledge, prompting the comment that followed: “He said, ‘Have I not said to you that I know the secrets of what is in the heavens and the earth, and I know all that you reveal and conceal?’“ (Verse 33)
Man’s First Test
Het verhaal gaat verder: “Toen Wij tegen de engelen zeiden: ‘Maak buiging voor Adam’, deden zij dat.” (Vers 34) Dit is ongetwijfeld de hoogste lof die aan de mens is geschonken. Want, ondanks het feit dat hij corruptie op aarde zou begaan en bloed zou vergieten, werd hij verheven boven de engelen, begiftigd met de geheimen van kennis, en gegeven met een vrije en onafhankelijke wil om zijn eigen lot te kiezen. De dubbelzinnige natuur van de mens, zijn vermogen om zijn eigen koers te bepalen, en het vertrouwen dat hij draagt om Gods leiding via zijn eigen middelen na te streven, zijn allemaal aspecten van de hoge waardering waarin hij wordt gehouden. De engelen maakten buiging voor Adam in gehoorzaamheid aan Gods bevel, “behalve Iblīs, die weigerde, hoogmoedig werd en zo een ongelovige werd” (Vers 34)
The story continues: “When We said to the angels, ‘Prostrate yourselves before Adam’, they did so.” (Verse 34) This is undoubtedly the highest accolade bestowed upon man. For, despite the fact that he would commit corruption on earth and shed blood, he was elevated above the angels, endowed with the secrets of knowledge, and given a free and independent will to choose his destiny. Man’s dual nature, his ability to determine his own course of action, and the trust he carries to pursue God’s guidance by his own means are all aspects of the high esteem in which he is held. The angels prostrated themselves before Adam in obedience to God’s command, “except for Iblīs who refused, swelled in insolence, and was thus an unbeliever” (Verse 34)
Hier zien we het kwaad gemanifesteerd in het gedrag van Satan, terwijl hij God Almachtig ongehoorzaam is, tevergeefs weigert eer te bewijzen waar die toekomt, volhardt in zijn dwaling en zijn geest sluit voor de waarheid.
Here we see evil manifested in Satan’s behaviour as he disobeys God Almighty, vainly refuses to recognize honour where it is due, persists in his error and closes his mind to the truth.
De algemene strekking van de overlevering suggereert dat Iblīs niet tot de engelen behoorde; hij was eerder bij hen. Want als hij een engel was geweest, zou hij God niet hebben ongehoorzaam gemaakt, aangezien het belangrijkste kenmerk van de engelen is dat zij “God niet ongehoorzaam zijn in wat Hij hen gebiedt en altijd doen wat hen bevolen wordt.” (66: 6) Het feit dat de Arabische constructie hier een uitzondering maakt met betrekking tot Iblīs, betekent niet dat hij een engel is, of was. De uitzondering is gerechtvaardigd op basis van het feit dat hij bij de engelen was. Dit is volkomen acceptabel in het Arabisch, dat de constructie “de hele clan arriveerde, maar Ahmad niet” toestaat zonder te impliceren dat Ahmad een lid van de clan is.
The general drift of the narration suggests that Iblīs was not one of the angels; rather, he was with them. For, had he been an angel, he would not have disobeyed God, since the angels’ foremost characteristic is that they “do not disobey God in whatever He commands them and always do what they are bidden.” (66: 6) The fact that the Arabic construction here makes an exception in relation to Iblīs does not mean that he is, or was, one of the angles. The exception is justified on the basis that he was with the angles. This is perfectly acceptable in Arabic, which allows the construction “the whole clan arrived but not Aĥmad” without implying that Aĥmad is a member of the clan.
Bovendien identificeert de Qur’ān Iblīs specifiek als behorend tot een ander type buitenaardse wezens, de djinn, die uit vuur zijn geschapen, waardoor het idee dat hij op enig moment een engel was, wordt uitgesloten. (Zie 15: 27, 18: 50, en 55: 15)
Furthermore, the Qur’ān specifically identifies Iblīs as belonging to another type of extra-terrestrial creatures, the jinn, who are created out of fire, eliminating the idea that he was, at any time, an angel. (See 15: 27, 18: 50, and 55: 15)
De strijdperken zijn afgebakend en de lange strijd begint tussen Iblīs, de belichaming van het kwaad, en de mens, Gods plaatsvervanger op aarde.
The battle lines are drawn, and the long struggle commences between Iblīs, the epitome of evil, and man, God’s vicegerent on earth.
Deze strijd wordt uitgevochten binnen het eigen geweten van de mens. De uitkomst zal in het voordeel van de mens zijn, zolang hij zijn wil gebruikt en trouw blijft aan zijn verbond met God. Het kwaad zal alleen triomferen als de mens toegeeft aan zijn eigen verlangens en zich van zijn Heer vervreemdt.
This battle is fought within man’s own conscience. Its outcome will be in man’s favour as long as he exercises his will and remains faithful to his covenant with God. Evil will triumph only if man succumbs to his own desires and alienates himself from his Lord.
En Wij zeiden tot Adam: “Woon jij met je echtgenote in het Paradijs en eet naar wens van de vruchten ervan, maar kom niet bij deze ene boom, anders zult u tot de onrechtvaardigen behoren.” (Vers 35)
And We said to Adam, “Dwell you with your spouse in Paradise and eat freely whatever you wish of its fruit, but do not come near this one tree, lest you would be wrongdoers.” (Verse 35)
Zij hadden toegang gekregen tot alle vruchten van het Paradijs, met uitzondering van één boom. Die boom kan worden gezien als een symbool van de zaken die de mens op aarde verboden zijn, zonder welke er geen vrije wil voor hem zou zijn om uit te oefenen. De mens zou niet te onderscheiden zijn geweest van dieren, handelend op louter instinct. Zonder verboden zaken zou er geen manier zijn om de wilskracht en vastberadenheid van de mens te testen in het nakomen van zijn verbond met God. De menselijke wil is de beslissende factor, en zij die hun wil niet uitoefenen, ondanks hun menselijke vorm, behoren bij de dieren en irrationele wezens.
They had been allowed access to all the fruits of Paradise with the exception of one tree. That tree may be seen as a symbol of the things forbidden to man on earth, without which there would be no freewill for him to exercise. Man would have been indistinguishable from animals, acting on mere instinct. Without forbidden things, there would be no way of testing man’s willpower and resolve in fulfilling his covenant with God. The human will is the deciding factor, and those who do not exercise their will, despite their human form, belong with animals and irrational creatures.
“Maar Satan lokte hen daarvan [het Paradijs] weg en zorgde er zo voor dat zij werden verdreven uit de plaats waar zij waren geweest.” (Vers 36) Het Arabische woord, azallahumā, dat hier wordt gebruikt om de handeling van het weglokken uit te drukken, is zo beeldend en expressief. We visualiseren bijna de scène waarin Adam en Eva worden verleid en gemanipuleerd, zodat zij uitglijden en uit het Paradijs vallen.
“But Satan lured them away from it [Paradise] and thus caused them to be ousted from where they had been.” (Verse 36) So graphic and expressive is the Arabic word, azallahumā, used here to express the act of luring away. We almost visualise the scene of Adam and Eve being tempted and manoeuvred so that they slip and fall out of Paradise.
Zo was de beproeving voorbij. Adam vergat zijn verbond en gaf toe aan de verleiding, wat het onvermijdelijke oordeel van God uitriep dat zij naar de aarde zouden worden gezonden. “Wij zeiden: ‘Ga naar beneden. Jullie zullen vijanden van elkaar zijn. Op de aarde zullen jullie een verblijfplaats en levensonderhoud hebben, voor een tijdje.’” (Vers 36) Dit was het signaal voor de strijd tussen de mens en Satan om te beginnen en voort te duren tot het einde der tijden.
Thus the test is over. Adam forgot his covenant and yielded to temptation, invoking God’s inevitable judgement that they should be sent down to earth. “We said, ‘Get you down. You shall be enemies to one another. On earth you shall have an abode and sustenance, for a while.” (Verse 36) This was the signal for the battle between man and Satan to commence and continue until the end of time.
Maar Adam werd, door de kracht van zijn fundamenteel goede en gezonde menselijke natuur, bewust van zijn vergissing en werd hij gered door de grenzeloze barmhartigheid van God, die altijd nabij is voor degenen die berouw tonen. “Daarna ontving Adam van zijn Heer bepaalde woorden, en Hij aanvaardde zijn berouw; want Hij alleen is Degene die berouw aanvaardt, de Barmhartige.” (Vers 37)
But Adam, by virtue of his basically good and sound human nature, was awakened to his oversight and was saved by God’s boundless mercy, which is always close at hand for the repentant to seek. “Thereupon Adam received from his Lord certain words, and He accepted his repentance; for He alone is the One who accepts repentance, the Merciful.” (Verse 37)
Het laatste woord van God is gesproken, en Zijn volledige verbond met Adam en zijn nakomelingen als Zijn plaatsvervangers op aarde is verzegeld en in werking gesteld. Dit verbond schetst de voorwaarden die de mensheid voorspoed brengen en die de mensen tot de ondergang leiden. “Wij zeiden: ‘Jullie zullen er allen van neerdalen [het Paradijs]. Leidraad zal van Mij tot jullie komen. Degenen die Mijn leidraad volgen, zullen niets te vrezen hebben en zullen niet treuren, maar degenen die Onze openbaringen ontkennen en tegenspreken, zullen het vuur hebben, waarin zij zullen verblijven.’” (Versen 38-39)
God’s final word has been spoken, and His full covenant with Adam and his offspring as His vicegerents on earth has been sealed and brought into effect. This covenant outlines the conditions that bring mankind prosperity and those that lead people to ruin. “We said, ‘You shall all descend from it [Paradise]. Guidance shall reach you from Me. Those who follow My guidance shall have nothing to fear nor shall they grieve, but those who deny and gainsay Our revelations shall have the fire, wherein they shall abide.’” (Verses 38-39)
Zo werd het slagveld overgebracht naar de juiste locatie, de planeet aarde, en de strijd zou onverminderd voortduren. Vanaf dat vroege moment werd de mens geleerd hoe hij het kwaad kon overwinnen, en wat zijn nederlaag en veroordeling zou veroorzaken. Het is nu aan hem om te kiezen hoe hij zal handelen.
Thus the battlefield was transferred to its proper location, the planet earth, and the battle was to rage on unabated. From that early moment man was taught how to triumph over evil, and what would bring about his defeat and condemnation. It is now for him to choose how to act.
Points to Consider
Het is vrij duidelijk dat toen God tegen de engelen zei dat Hij een plaatsvervanger op aarde zou aanstellen, Hij bedoelde dat Adam en zijn nakomelingen zich daar zouden vestigen. Daarom rijst de vraag naar het doel achter de verboden boom en de beproeving die Adam en zijn vrouw moesten ondergaan. Waarom was dit allemaal nodig om Adams komst naar de aarde te rechtvaardigen, aangezien het immers de bedoeling was dat hij daar zou leven?
It is quite clear that when God told the angels that He was appointing a vicegerent on earth, He intended Adam and his descendants to settle there. Hence, the question arises about the purpose behind the forbidden tree and the ordeal that Adam and his wife had to endure. Why was it all necessary to justify Adam’s coming to earth, since he was meant to live on it in the first instance?
Het lijkt erop dat dit alles deel uitmaakte van de training en voorbereiding van Adam voor de taak die voor hem lag. De beproeving was noodzakelijk om zijn innerlijke krachten en latente vermogens te ontwaken om de verleiding het hoofd te bieden, zodat hij zelf de gevolgen van zijn daden kon zien en daarvoor de verantwoordelijkheid kon dragen. Het was ook noodzakelijk om de mens zijn vijand te laten identificeren, en hem een smaak van berouw te geven, zodat hij de behoefte zou voelen om tot God terug te keren en Zijn hulp en vergeving te zoeken.
It seems that all this was part of Adam’s training and preparation for the task ahead. The test was necessary in order to awaken his inner powers and latent ability to face up to temptation, so that he could see for himself the consequences of his actions and bear responsibility for them. It was also necessary to let man identify his enemy, and to give him a taste of repentance so that he would feel the need to return to God and seek His help and forgiveness.
De verboden vrucht, de misleiding van Satan, Adams veronachtzaming van zijn verbond met God, zijn ernstige fout, de daaropvolgende realisatie en diepe spijt om wat hij had gedaan, en zijn smeekbede om Gods vergeving, vatten de telkens terugkerende cyclus van de menselijke ervaring samen.
The forbidden fruit, Satan’s deception, Adam’s disregard of his covenant with God, his grave error, subsequent realization and profound sorrow for what he had done, and his pleading for God’s forgiveness, encapsulate the ever-recurring cycle of human experience.
God Almachtig heeft het in Zijn oneindige wijsheid en barmhartigheid zo bepaald dat de mens deze ervaring moest ondergaan voordat hij op aarde kwam om zich te vestigen, waar hij de heerser zou zijn. De mens zou deze ervaring herhaaldelijk ondergaan om goed uitgerust te zijn om de zware strijd met Satan en het kwaad dat hij vertegenwoordigde, het hoofd te bieden.
God Almighty, in His infinite wisdom and mercy, has seen fit that man should undergo this experience before he came to settle on earth, where he was to be the master. Man was going to face this experience time and again in order to be properly equipped to cope with the rigours of his fight with Satan and the evil he represented.
We kunnen ook vragen: Waar gebeurde dit alles? Wat was dit ‘paradijs’ waar Adam en zijn echtgenote enige tijd hadden geleefd? Wie waren de engelen? Wie was Iblīs? Hoe communiceerde God met hen allemaal, en hoe spraken zij tot Hem?
We may also ask: Where did all that happen? What was this ‘paradise’ where Adam and his spouse had lived for some time? Who were the angels? Who was Iblīs? How did God communicate with them all, and how did they speak to Him?
De kennis over deze en andere soortgelijke zaken die in de Qur’ān worden gevonden, is exclusief voor God Almachtig. God weet, in Zijn oneindige wijsheid, dat dergelijke details en soortgelijke informatie weinig belang hebben voor de vervulling van de missie van de mens als Gods plaatsvervanger op aarde. Net zoals God de mens heeft begenadigd met de geheimen van vele natuurwetten en controle over vele fysieke gebeurtenissen, heeft Hij bepaalde andere zaken achtergehouden omdat deze geen direct voordeel voor de mens hebben.
Knowledge of these and other similar matters found in the Qur’ān is exclusive to God Almighty. God, in His infinite wisdom, knows that such details, and similar information, are of little consequence in the fulfilment of man’s mission as God’s vicegerent on earth. Just as God has favoured man with the secrets of many physical laws and control over many physical events, He has withheld certain others as they are of no immediate benefit to man.
Zo blijft de mens, ondanks de enorme en verbazingwekkende kennis over het leven en het universum die hij heeft kunnen opbouwen, volkomen onwetend over wat er voorbij het huidige moment ligt. Geen van de instrumenten van kennis, intuïtie of technologie stelt hem in staat om met enige mate van zekerheid kennis te vergaren over de nabije toekomst. Geen enkel menselijk wezen kan zelfs weten of zijn volgende ademtocht zijn laatste zal zijn. Dit is een typerend voorbeeld van het soort kennis dat aan de mens wordt onthouden, omdat het niet nodig is voor de vervulling van zijn plichten als Gods plaatsvervanger.
Thus, despite the vast and amazing knowledge of life and the universe that he has been able to accumulate, man remains completely ignorant of what lies beyond the present moment. None of the tools of knowledge, intuition or technology enable him to gain knowledge of the immediate future in any degree of certainty. No human being can even know if his next breath will be his last. This is a typical example of the kind of knowledge that is withheld from man because it is not needed for the discharge of his duties as God’s vicegerent.
Inderdaad, indien de mens toegang zou hebben tot dergelijke kennis, zou dit de vervulling van die plichten goed en kwaad kunnen belemmeren.
Indeed, were man to have access to such knowledge, it could well impede the fulfilment of those duties.
Om deze reden zou het voor de mens zinloos zijn om te blijven streven naar dergelijke kennis, aangezien hij niet over de middelen beschikt om deze te verkrijgen. Alle inspanningen die in deze richting worden geleverd, zullen vruchteloos zijn en zullen simpelweg nergens toe leiden.
For this reason it would be futile for man to persist in pursuing such knowledge, since he does not have the means to obtain it. All efforts expended in this direction will be fruitless and would simply lead nowhere.
Aan de andere kant geeft het gebrek aan de licentie om het onbekende te doordringen de mens niet het recht om het te ontkennen. Ontkenning is op zichzelf een oordeel dat gebaseerd moet zijn op kennis, maar dit ligt buiten de grenzen van de menselijke geest, omdat het geen vereiste is voor het leven en de rol van de mens op aarde.
On the other hand, the lack of licence to penetrate the unknown does not give man the right to deny it. Denial is in itself a judgement which must be based on knowledge, but this is out of bounds for the human mind because it is not a prerequisite for man’s life and role on earth.
Toegeven aan mythe en bijgeloof is uiterst ernstig en schadelijk, maar het is nog ernstiger om het onbekende te ontkennen of te weigeren er rekening mee te houden, simpelweg omdat het buiten de grenzen van de menselijke waarneming en het menselijk begrip ligt. Een dergelijke houding reduceert de mens tot het niveau van dieren, die alleen kunnen leven binnen het rijk van de materiële wereld van de zintuigen en niet in staat zijn om het bredere universum daarbuiten te betreden.
To succumb to myth and superstition is extremely serious and harmful, but it is even more serious to deny the unknown or refuse to take it into account simply because it is beyond the limits of human perception and understanding. Such an attitude reduces man to the level of animals which can only live within the realm of the material world of the senses and are not capable of going to the wider universe beyond.
Wij zouden daarom de kennis van het onbekende aan God moeten laten en tevreden moeten zijn met welke ingezichten Hij ons ook toestaat die ons begrip en de kwaliteit van ons leven en gedrag zouden verbeteren. Bij verhalen zoals dat van Adam en Eva moeten we reflecteren op de universele en menselijke waarheden, concepten, moraal en indrukken die het verhaal overbrengt, en op de menselijke natuur en waarden, en hun plaats binnen de context van het bredere bestaan. Dat zou een veel nuttiger streven blijken te zijn.
We ought, therefore, to leave the knowledge of the unknown to God and be satisfied with whatever glimpses He allows us into it that would improve our understanding and the quality of our life and behaviour. With accounts such as that of Adam and Eve, we must reflect on the universal and human truths, concepts, morals and impressions the story conveys and on man’s nature and values, and their place within the context of the wider existence. That should prove a far more useful pursuit.
Man, the Master on Earth
Met dit in gedachten zullen we nu een nauwgezette, maar beknopte blik werpen op de concepten, feiten en ideeën die uit dit verhaal kunnen worden afgeleid.
With that in mind, we shall now have a close, but brief, look at the concepts, facts and ideas that can be derived from this story.
Vooraanstaande tussen deze zaken is de grote waarde die de Islam aan de mens toekent, zijn rol op aarde en zijn positie in het universele systeem, evenals de waarden waaraan hij beoordeeld zal worden. Even belangrijk is de toewijding van de mens aan het verbond met God, wat de basis vormt waarop de missie van de mens op aarde is gebouwd.
Foremost among these is the great value Islam assigns to man, his role on earth and his position in the universal system as well as the values by which he will be judged. Equally important is man’s commitment to God’s covenant which forms the basis upon which man’s mission on earth is founded.
De hoge waardering waarmee de mens in Gods universum wordt beschouwd, manifesteert zich in de goddelijke wil om de mens als een plaatsvervanger op aarde aan te wijzen en in het symbolische gebaar van het bevel aan de engelen om zich voor hem te buigen, en de daaropvolgende veroordeling van Iblīs die weigerde zich bij hen aan te sluiten. Het is ook duidelijk in de zorg en de vriendelijkheid waarmee God de mens vanaf het begin heeft gezegend.
The high regard in which man is held in God’s universe is manifested in the divine will to declare man a vicegerent on earth and in the symbolic gesture of ordering the angels to prostrate themselves before him, and the subsequent condemnation of Iblīs who refused to join them. It is also evident in the care and the kindness with which God has blessed man from the start.
Hieruit komen een aantal fundamentele concepten en overwegingen voort die relevant zijn voor zowel de intellectuele als de praktische aspecten van het menselijk leven.
From this emerge a number of fundamental concepts and considerations which are relevant to both intellectual and practical aspects of human life.
Het eerste hiervan is dat de mens de heerser over deze aarde is; alles wat erin is, is geschapen voor zijn voordeel en welbehagen. Dit verheft de mens boven alle andere wezens en verbiedt zijn onderwerping of vernedering ten behoeve van materiële prestaties. De menselijkheid van de mens moet worden gerespecteerd en beschermd; geen van zijn fundamentele rechten of waarden mag om welke reden dan ook worden geschonden of misbruikt. Materiële zaken zijn bedoeld om de mens te dienen en zijn gemaakt om zijn menselijkheid te bevorderen en zijn bestaan te verrijken. Het is daarom logisch dat prestaties niet ten koste mogen gaan van een prijs die fundamentele menselijke waarden zou ondermijnen, of ten koste van de waardigheid of integriteit van de mens.
The first of these is that man is the master over this earth; everything in it has been created for his benefit and pleasure. This elevates man above all other beings and forbids his subjugation or humiliation for the sake of material achievement. Man’s humanity must be respected and safeguarded; none of his fundamental rights or values should for any reason be violated or abused. Material things are meant to serve man and are made to promote his humanity and enhance his existence. It, therefore, stands to reason that achievements must not come at a price that would undermine fundamental human values, or at the expense of man’s dignity or integrity .
Ten tweede is de rol van de mens op aarde van het hoogste belang. De mens is, in plaats van de productiemiddelen of de distributie, de kracht van verandering op deze aarde; hij beïnvloedt en verandert het verloop van alle leven erop. In tegenstelling tot de materialistische visie is de mens de meester van de machine, niet de slaaf.
Secondly, man’s role on earth is of the highest importance. Man, rather than the means of production or distribution, is the force of change on this earth; he influences and alters the course of all life on it. Contrary to the materialistic view, man is the master, not the slave, of the machine.
Het Koranische visie op de mens als een plaatsvervanger op aarde verleent hem een bijzondere status en een centrale positie in de goddelijke wereldorde. Door een aantal vitale en complexe relaties is de opdracht van de mens op aarde nauw verbonden met andere delen en krachten van de fysieke wereld, zoals de sterren en planeten, de wind en de regen, de zon en de hemelen. Al deze verschijnselen zijn duidelijk ontworpen en zijn gemaakt om met elkaar te interageren en samen te komen, om het doel te dienen van het in stand houden van het leven op aarde en om de mens te helpen bij het vervullen van het doel van zijn bestaan erop. Deze visie op de mens is gemakkelijk te onderscheiden van, en vele malen superieur aan, de zwakke en negatieve rol die aan hem is toegewezen door materialistische filosofieën.
The Qur’ānic view of man as a vicegerent on earth accords him a distinguished status and a central position in the divine world order. Through a number of vital and complex relationships, man’s commission on earth is closely linked to other parts and forces of the physical world such as the stars and planets, the wind and the rain, the sun and the skies. All these phenomena are evidently designed, and are made to interact and converge, to serve the purpose of sustaining life on earth and to assist man in fulfilling the purpose of his existence on it. This view of man is easily distinguished from, and vastly superior to, the feeble and negative role assigned to him by materialistic philosophies.
Al deze visies pleiten voor hun eigen middelen om het menselijk leven en menselijke waarden te bevorderen, te ontwikkelen en te behouden. De erosie van menselijke vrijheid, waardigheid en waarden die we zien in materialistische samenlevingen als gevolg van de meedogenloze drang naar materiële welvaart en vooruitgang, is slechts één facet van hun goddeloze visie op de mens en zijn rol op aarde.
All such views advocate their own means to promote, develop and preserve human life and values. The erosion of human freedom, dignity and values we see in materialistic societies as a result of the relentless drive towards material prosperity and progress, is but one facet of their godless view of man and his role on earth.
Het islamitische standpunt leidt daarentegen tot een dieper waarderen van morele waarden en ethisch gedrag. Het leert de mens om deugden zoals religieus geloof, rechtvaardigheid en eerlijkheid hoog te waarderen, wat inderdaad de voorwaarden zijn waarop zijn verbond met God oorspronkelijk was gebaseerd. Deze deugden en waarden overstijgen en overtreffen alle materiële waarden. Dit is niet om te zeggen dat materiële doelstellingen en overwegingen onbelangrijk zijn; ze zijn inderdaad essentieel voor de vervulling van de opdracht van de mens als Gods plaatsvervanger op aarde. Maar ze mogen niet worden toegelaten om de fundamentele, hogere waarden te overschaduwen of over te nemen. In tegenstelling tot materialistische geloofsovertuigingen en principes die spirituele waarden verwerpen, streeft de islam ernaar de mens altijd te leiden naar een fatsoenlijk en moreel leven. Productie, consumentisme en de bevrediging van de vleeselijke instincten en verlangens van de mens zijn niet waar het leven enkel om draait.
The Islamic view, on the other hand, leads to a deeper appreciation of moral values and ethical behaviour. It teaches man to appreciate highly such virtues as religious belief, righteousness and honesty, which are indeed the terms on which his covenant with God was originally based. These virtues and values supersede and override all material ones. This is not to say that material objectives and considerations are unimportant; indeed, they are vital for the fulfilment of man’s commission as God’s vicegerent on earth. But they must not be allowed to overshadow or usurp the fundamental higher ones. Unlike materialistic creeds and principles that dismiss spiritual values, Islam aims to always guide man towards a decent and moral life. Production, consumerism and the satisfaction of man’s carnal instincts and desires are not all that life is about.
Het islamitische standpunt kent de menselijke wil duidelijk een verheven positie toe, als de hoeksteen in het verbond van de mens met God. De vrije wil wordt ook gezien als de essentie van de verantwoordelijkheid en verantwoording van de mens. De mens kan een status bereiken die hoger is dan die van de engelen door, door zijn eigen keuze en vrije wil, trouw te blijven aan zijn verbond met God, en door niet toe te geven aan zijn verlangens of te bezwijken voor verleiding. Hij kan zichzelf echter ook vernederen door zijn verlangens de overhand te laten krijgen op zijn wil, en door verleiding het geloof en het gezond verstand te laten overwinnen, en door zijn verplichtingen jegens God Almachtig te verwaarlozen.
The Islamic view clearly accords to human will a lofty position, as the cornerstone in man’s covenant with God. Free-will is also seen as the essence of man’s responsibility and accountability. Man can attain a status higher than that of the angels by remaining, through his own choice and free-will, true to his covenant with God, and by not yielding to his desires or succumbing to temptation. However, he can also debase himself by allowing his desires to get the better of his will, and temptation to overcome faith and common sense, and by neglecting his commitments towards God Almighty.
Deze manier van kijken naar de mens en zijn plaats in de wereld verleent de menselijke soort verdere eer en waardering, en herinnert ons voortdurend aan wat leidt tot geluk en vervulling en wat eindigt in ellende en degradatie.
This way of looking at man and his place in the world accords the human species further honour and esteem, and reminds us constantly of what leads to happiness and fulfilment and what ends in misery and degradation.
Door het verhaal van Adam worden we ook voortdurend herinnerd aan de aard van de strijd tussen geloof en ontkenning, waarheid en onwaarheid, leiding en dwaling. De ziel van de mens zelf is onderdeel van het slagveld, terwijl de mens zelf de protagonist is die ofwel kan winnen of kan verliezen.
We are also constantly reminded through Adam’s story of the nature of the battle between belief and denial, truth and falsehood, guidance and error. Man’s own soul is part of the battleground, while man himself is the protagonist who may either win or lose.
The Concept of Sin
Eindelijk hebben we de islamitische visie op zonde en berouw. Deze visie is zeer duidelijk en eenvoudig, zonder mysteries of complicaties. Zonde en berouw zijn twee zeer persoonlijke handelingen. In tegenstelling tot de christelijke leer van de ‘erfzonde’, wordt er nooit een zonde aan een persoon opgelegd voorafgaand aan zijn of haar geboorte. Ook is er, zoals de Kerk beweert, geen ‘goddelijke’ verzoening waarbij Jezus, die zij beweren de zoon van God te zijn, werd gekruisigd om de mensheid te bevrijden van de zonde van Adam. Adam nam de volledige verantwoordelijkheid voor zijn zonde, die hij persoonlijk had begaan. Nadat hij berouw had getoond, werd hij er simpelweg en gemakkelijk van verlost. Elke zonde begaan door het nageslacht van Adam zou eveneens totaal persoonlijk zijn. De poort naar berouw en vergeving staat voor iedereen open, zonder beperking of discriminatie.
Finally, we have the Islamic view of sin and repentance. This view is very clear and simple, with no mysteries or complications. Sin and repentance are two very personal acts. Contrary to the Christian doctrine of ‘original sin’, no sin is ever imposed on a person prior to his or her birth. Nor, as the Church claims, is there ‘divine’ atonement in which Jesus, whom they allege to be the son of God, was crucified to free humanity of Adam’s sin. Adam took full responsibility for his sin, which he personally committed. Having repented, he was simply and easily absolved of it. Any sins committed by Adam’s offspring would likewise be totally personal. The gateway to repentance and forgiveness is open to all, without restriction or discrimination.
Het is een eenvoudig en rechtlijnig concept dat ieders geest en hart tot rust brengt, en de mens inspireert om zijn uiterste best te doen om te slagen en zijn ziel te redden, en om nooit te wanhopen of op te geven. Iedereen zal verantwoordelijk worden gehouden voor wat hij of zij doet; niemand zal de last van een ander dragen.
It is a simple and straightforward concept that puts everyone’s mind and heart at rest, and inspires man to do his utmost to succeed and save his soul, and never to despair or give up. Everyone shall be held responsible for what he or she does; none shall carry the burden of another.
Dit zijn enkele van de indrukken die het verhaal van Adam, zoals overgeleverd in de Qur’ān, oproept. Ze zijn rijk aan betekenis en ideeën, inspiratie en welwillend advies dat de basis kan vormen voor een sociaal systeem gebouwd op deugd en moraliteit. Ze benadrukken het belang van dergelijke verslagen zoals we die in de Qur’ān vinden, en versterken de concepten en voorschriften van de islamitische visie en de waarden waarop deze is gebaseerd.
These are some of the impressions that the story of Adam, as related in the Qur’ān, evokes. They are rich with meaning and ideas, inspiration and generous advice that can underpin a social system built on virtue and morality. They highlight the significance of such accounts as we find in the Qur’ān, and reinforce the concepts and precepts of the Islamic view and the values on which it is based.
Deze waarden zijn afkomstig van God Almachtig en zullen uiteindelijk tot Hem leiden. Gods verbond met de mens is gebaseerd op het ontvangen van Gods leiding door de mens en het naleven van de geboden en principes daarvan. De beslissende factor is de keuze van de mens om ofwel vast te houden aan en te gehoorzamen aan Gods bevelen, ofwel te hunkeren naar de misleidende verleidingen van Satan. Er kan geen derde weg zijn. Deze voornaamste en fundamentele waarheid wordt door de gehele Qur'ān benadrukt, en het is het fundament waarop alle menselijke concepten en systemen zijn gebouwd.
These values originate with God Almighty and are bound to lead to Him in the end. God’s covenant with man is based on man receiving God’s guidance and abiding by its imperatives and principles. The decisive factor is man’s choice either to adhere to and obey God’s commands, or to hanker after Satan’s deceptive allurements. There can be no third way. This foremost and fundamental truth is emphasized throughout the Qur’ān, and it is the foundation on which all human concepts and systems are established.