Verhalen en vertellingen zijn een bekend onderdeel van de Qur’ān, die met wisselende nadruk en detail terugkeren. De context waarin een vertelling of verhaal wordt gegeven, bepaalt normaal gesproken de hoofdlijn en de inhoud van het verhaal, evenals de stijl en de vorm waarin het wordt gepresenteerd. Al deze factoren worden gekozen om aan te sluiten bij de spirituele en intellectuele achtergrond van de tekst, evenals bij de artistieke aspecten ervan. Op deze manier dient een verhaal of vertelling zijn beoogde doel en wekt het het gewenste psychologische effect.

Stories and narratives are a familiar part of the Qur’ān, recurring with varying emphasis and detail. The context within which a narrative or story is given normally dictates the main line and content of the story, as well as the style and form in which it is presented. All these factors are chosen to blend in with the spiritual and intellectual background of the text, as well as its artistic aspects. In this way, a story or narrative serves its intended purpose and produces the desired psychological effect.

Sommige mensen zijn van mening dat er veel herhaling in de Qur’ān zit, aangezien sommige verhalen in meer dan één soera worden verteld. Maar bij diepere reflectie ontdekt men dat geen enkel verhaal of episode ooit twee keer op exact dezelfde manier wordt verteld. Er zijn duidelijke variaties in detail, stijl en vorm. Elke keer dat een verhaal wordt verteld, heeft het iets nieuws te zeggen. De kritiek op herhaling houdt geen stand.

Some people are of the view that there is much repetition in the Qur’ān, as some stories are related in more than one sūrah. But on deeper reflection, one finds that not a single story or episode is ever related twice in exactly the same way. There are obvious variations of detail, style and format. Every time a story is told, it has something new to say. The criticism of repetitiveness does not stand.

Sommigen zijn zelfs zo ver gegaan dat zij suggereren dat er sprake is van een zekere mate van verzinsel of manipulatie van details en gebeurtenissen, met een neiging tot artistieke vrijheid die niet in overeenstemming is met historische feiten. Maar iedereen die de Qur’ān objectief bestudeert, met een eerlijke en open geest, zal duidelijk zien dat de omstandigheden waarin een verhaal wordt verteld, de aspecten en de hoeveelheid detail bepalen die in elk specifiek geval worden gegeven. Deze bepalen meestal ook de stijl en de wijze waarop het wordt gepresenteerd.

Some have gone so far as to suggest that there is a certain amount of invention or manipulation of detail and events, with a tendency to artistic licence that does not adhere to historical facts. But anyone studying the Qur’ān objectively, with an honest and open mind, will see clearly that the circumstances in which a story is related determine the aspects and amount of detail given in each specific instance. These also usually dictate the style and the way in which it is presented.

De openingsscène is een geweldige. We bevinden ons in de aanwezigheid van God Almachtig en de hoogste gemeenschap van de engelen: “Uw Heer zei tegen de engelen: ‘Ik ga een opvolger op aarde aanstellen.’ Zij zeiden: ‘Zal U iemand aanstellen die daar corruptie zal zaaien en bloed zal vergieten, terwijl wij Uw lof prijzen en Uw heiligheid verheerlijken?’ Hij zei: ‘Ik weet zeker wat jullie niet weten.’” (Vers 30)

The opening scene is an awesome one. We are in the presence of God Almighty and the Supreme Society of the angels: “Your Lord said to the angels, ‘I am appointing a vicegerent on earth.’ They said, ‘Will You appoint on it someone who would spread corruption and shed blood, whereas we celebrate Your praises and extol Your holiness?’ He said, ‘I surely know that of which you have no knowledge.’“ (Verse 30)

God besloot, in Zijn oneindige wijsheid, de zaken en het lot van de aarde aan de mens over te dragen en hem een vrije hand te geven om al haar energieën en hulpbronnen te gebruiken, te ontwikkelen en te transformeren voor de vervulling van Gods wil en doel in de schepping, en om de vooraanstaande missie uit te voeren waarmee hij is belast.

God, in His infinite wisdom, decided to hand over the earth’s affairs and destiny to man and give him a free hand to use, develop and transform all its energies and resources for the fulfilment of God’s will and purpose in creation, and to carry out the pre-eminent mission with which he was charged.

Men kan er dan vanuit gaan dat de mens de capaciteit is gegeven om die verantwoordelijkheid op zich te nemen, evenals de noodzakelijke latente vaardigheden en energieën om Gods doel op aarde te vervullen.

It may be assumed, then, that man has been given the capability to take on that responsibility, and the necessary latent skills and energies to fulfil God’s purpose on earth.

Daarom kan worden geconcludeerd dat er een perfecte harmonie bestaat tussen de wetten die de aarde en het universum beheersen, en die welke de vermogens en vaardigheden van de mens beheersen. Het doel van deze harmonie is om conflict en botsing te elimineren en te vermijden, en om de energieën van de mens te behoeden voor het overweldigd worden door de ontzagwekkende krachten van de natuur.

It may, therefore, be concluded that a perfect harmony exists between those laws that govern the earth and the universe, and those governing man’s powers and abilities. The aim of this harmony is to eliminate and avoid conflict and collision, and to save man’s energies from being overwhelmed by the formidable forces of nature.

Dit geeft duidelijk aan dat de mens in hoog aanzien staat in het oog van God en een prominente positie inneemt in het systeem van het universum, geschonken aan hem door God Zelf. Dit wordt treffend samengevat in de glorieuze verklaring: “Ik stel een opvolger aan op aarde.” (Vers 30) De impact van deze verklaring wordt nog diepgaander en indrukwekkender wanneer we reflecteren op de bijdrage en de prestaties van de mens op aarde en daarbuiten.

Het verhaal gaat verder: “Toen Wij tegen de engelen zeiden: ‘Maak buiging voor Adam’, deden zij dat.” (Vers 34) Dit is ongetwijfeld de hoogste lof die aan de mens is geschonken. Want, ondanks het feit dat hij corruptie op aarde zou begaan en bloed zou vergieten, werd hij verheven boven de engelen, begiftigd met de geheimen van kennis, en gegeven met een vrije en onafhankelijke wil om zijn eigen lot te kiezen. De dubbelzinnige natuur van de mens, zijn vermogen om zijn eigen koers te bepalen, en het vertrouwen dat hij draagt om Gods leiding via zijn eigen middelen na te streven, zijn allemaal aspecten van de hoge waardering waarin hij wordt gehouden. De engelen maakten buiging voor Adam in gehoorzaamheid aan Gods bevel, “behalve Iblīs, die weigerde, hoogmoedig werd en zo een ongelovige werd” (Vers 34)

The story continues: “When We said to the angels, ‘Prostrate yourselves before Adam’, they did so.” (Verse 34) This is undoubtedly the highest accolade bestowed upon man. For, despite the fact that he would commit corruption on earth and shed blood, he was elevated above the angels, endowed with the secrets of knowledge, and given a free and independent will to choose his destiny. Man’s dual nature, his ability to determine his own course of action, and the trust he carries to pursue God’s guidance by his own means are all aspects of the high esteem in which he is held. The angels prostrated themselves before Adam in obedience to God’s command, “except for Iblīs who refused, swelled in insolence, and was thus an unbeliever” (Verse 34)

Hier zien we het kwaad gemanifesteerd in het gedrag van Satan, terwijl hij God Almachtig ongehoorzaam is, tevergeefs weigert eer te bewijzen waar die toekomt, volhardt in zijn dwaling en zijn geest sluit voor de waarheid.

Here we see evil manifested in Satan’s behaviour as he disobeys God Almighty, vainly refuses to recognize honour where it is due, persists in his error and closes his mind to the truth.

De algemene strekking van de overlevering suggereert dat Iblīs niet tot de engelen behoorde; hij was eerder bij hen. Want als hij een engel was geweest, zou hij God niet hebben ongehoorzaam gemaakt, aangezien het belangrijkste kenmerk van de engelen is dat zij “God niet ongehoorzaam zijn in wat Hij hen gebiedt en altijd doen wat hen bevolen wordt.” (66: 6) Het feit dat de Arabische constructie hier een uitzondering maakt met betrekking tot Iblīs, betekent niet dat hij een engel is, of was. De uitzondering is gerechtvaardigd op basis van het feit dat hij bij de engelen was. Dit is volkomen acceptabel in het Arabisch, dat de constructie “de hele clan arriveerde, maar Ahmad niet” toestaat zonder te impliceren dat Ahmad een lid van de clan is.

The general drift of the narration suggests that Iblīs was not one of the angels; rather, he was with them. For, had he been an angel, he would not have disobeyed God, since the angels’ foremost characteristic is that they “do not disobey God in whatever He commands them and always do what they are bidden.” (66: 6) The fact that the Arabic construction here makes an exception in relation to Iblīs does not mean that he is, or was, one of the angles. The exception is justified on the basis that he was with the angles. This is perfectly acceptable in Arabic, which allows the construction “the whole clan arrived but not Aĥmad” without implying that Aĥmad is a member of the clan.

Het is vrij duidelijk dat toen God tegen de engelen zei dat Hij een plaatsvervanger op aarde zou aanstellen, Hij bedoelde dat Adam en zijn nakomelingen zich daar zouden vestigen. Daarom rijst de vraag naar het doel achter de verboden boom en de beproeving die Adam en zijn vrouw moesten ondergaan. Waarom was dit allemaal nodig om Adams komst naar de aarde te rechtvaardigen, aangezien het immers de bedoeling was dat hij daar zou leven?

It is quite clear that when God told the angels that He was appointing a vicegerent on earth, He intended Adam and his descendants to settle there. Hence, the question arises about the purpose behind the forbidden tree and the ordeal that Adam and his wife had to endure. Why was it all necessary to justify Adam’s coming to earth, since he was meant to live on it in the first instance?

Het lijkt erop dat dit alles deel uitmaakte van de training en voorbereiding van Adam voor de taak die voor hem lag. De beproeving was noodzakelijk om zijn innerlijke krachten en latente vermogens te ontwaken om de verleiding het hoofd te bieden, zodat hij zelf de gevolgen van zijn daden kon zien en daarvoor de verantwoordelijkheid kon dragen. Het was ook noodzakelijk om de mens zijn vijand te laten identificeren, en hem een smaak van berouw te geven, zodat hij de behoefte zou voelen om tot God terug te keren en Zijn hulp en vergeving te zoeken.

It seems that all this was part of Adam’s training and preparation for the task ahead. The test was necessary in order to awaken his inner powers and latent ability to face up to temptation, so that he could see for himself the consequences of his actions and bear responsibility for them. It was also necessary to let man identify his enemy, and to give him a taste of repentance so that he would feel the need to return to God and seek His help and forgiveness.

De verboden vrucht, de misleiding van Satan, Adams veronachtzaming van zijn verbond met God, zijn ernstige fout, de daaropvolgende realisatie en diepe spijt om wat hij had gedaan, en zijn smeekbede om Gods vergeving, vatten de telkens terugkerende cyclus van de menselijke ervaring samen.

The forbidden fruit, Satan’s deception, Adam’s disregard of his covenant with God, his grave error, subsequent realization and profound sorrow for what he had done, and his pleading for God’s forgiveness, encapsulate the ever-recurring cycle of human experience.

God Almachtig heeft het in Zijn oneindige wijsheid en barmhartigheid zo bepaald dat de mens deze ervaring moest ondergaan voordat hij op aarde kwam om zich te vestigen, waar hij de heerser zou zijn. De mens zou deze ervaring herhaaldelijk ondergaan om goed uitgerust te zijn om de zware strijd met Satan en het kwaad dat hij vertegenwoordigde, het hoofd te bieden.

God Almighty, in His infinite wisdom and mercy, has seen fit that man should undergo this experience before he came to settle on earth, where he was to be the master. Man was going to face this experience time and again in order to be properly equipped to cope with the rigours of his fight with Satan and the evil he represented.

Met dit in gedachten zullen we nu een nauwgezette, maar beknopte blik werpen op de concepten, feiten en ideeën die uit dit verhaal kunnen worden afgeleid.

With that in mind, we shall now have a close, but brief, look at the concepts, facts and ideas that can be derived from this story.

Vooraanstaande tussen deze zaken is de grote waarde die de Islam aan de mens toekent, zijn rol op aarde en zijn positie in het universele systeem, evenals de waarden waaraan hij beoordeeld zal worden. Even belangrijk is de toewijding van de mens aan het verbond met God, wat de basis vormt waarop de missie van de mens op aarde is gebouwd.

Foremost among these is the great value Islam assigns to man, his role on earth and his position in the universal system as well as the values by which he will be judged. Equally important is man’s commitment to God’s covenant which forms the basis upon which man’s mission on earth is founded.

De hoge waardering waarmee de mens in Gods universum wordt beschouwd, manifesteert zich in de goddelijke wil om de mens als een plaatsvervanger op aarde aan te wijzen en in het symbolische gebaar van het bevel aan de engelen om zich voor hem te buigen, en de daaropvolgende veroordeling van Iblīs die weigerde zich bij hen aan te sluiten. Het is ook duidelijk in de zorg en de vriendelijkheid waarmee God de mens vanaf het begin heeft gezegend.

The high regard in which man is held in God’s universe is manifested in the divine will to declare man a vicegerent on earth and in the symbolic gesture of ordering the angels to prostrate themselves before him, and the subsequent condemnation of Iblīs who refused to join them. It is also evident in the care and the kindness with which God has blessed man from the start.

Hieruit komen een aantal fundamentele concepten en overwegingen voort die relevant zijn voor zowel de intellectuele als de praktische aspecten van het menselijk leven.

From this emerge a number of fundamental concepts and considerations which are relevant to both intellectual and practical aspects of human life.

Het eerste hiervan is dat de mens de heerser over deze aarde is; alles wat erin is, is geschapen voor zijn voordeel en welbehagen. Dit verheft de mens boven alle andere wezens en verbiedt zijn onderwerping of vernedering ten behoeve van materiële prestaties. De menselijkheid van de mens moet worden gerespecteerd en beschermd; geen van zijn fundamentele rechten of waarden mag om welke reden dan ook worden geschonden of misbruikt. Materiële zaken zijn bedoeld om de mens te dienen en zijn gemaakt om zijn menselijkheid te bevorderen en zijn bestaan te verrijken. Het is daarom logisch dat prestaties niet ten koste mogen gaan van een prijs die fundamentele menselijke waarden zou ondermijnen, of ten koste van de waardigheid of integriteit van de mens.

Eindelijk hebben we de islamitische visie op zonde en berouw. Deze visie is zeer duidelijk en eenvoudig, zonder mysteries of complicaties. Zonde en berouw zijn twee zeer persoonlijke handelingen. In tegenstelling tot de christelijke leer van de ‘erfzonde’, wordt er nooit een zonde aan een persoon opgelegd voorafgaand aan zijn of haar geboorte. Ook is er, zoals de Kerk beweert, geen ‘goddelijke’ verzoening waarbij Jezus, die zij beweren de zoon van God te zijn, werd gekruisigd om de mensheid te bevrijden van de zonde van Adam. Adam nam de volledige verantwoordelijkheid voor zijn zonde, die hij persoonlijk had begaan. Nadat hij berouw had getoond, werd hij er simpelweg en gemakkelijk van verlost. Elke zonde begaan door het nageslacht van Adam zou eveneens totaal persoonlijk zijn. De poort naar berouw en vergeving staat voor iedereen open, zonder beperking of discriminatie.

Finally, we have the Islamic view of sin and repentance. This view is very clear and simple, with no mysteries or complications. Sin and repentance are two very personal acts. Contrary to the Christian doctrine of ‘original sin’, no sin is ever imposed on a person prior to his or her birth. Nor, as the Church claims, is there ‘divine’ atonement in which Jesus, whom they allege to be the son of God, was crucified to free humanity of Adam’s sin. Adam took full responsibility for his sin, which he personally committed. Having repented, he was simply and easily absolved of it. Any sins committed by Adam’s offspring would likewise be totally personal. The gateway to repentance and forgiveness is open to all, without restriction or discrimination.

Het is een eenvoudig en rechtlijnig concept dat ieders geest en hart tot rust brengt, en de mens inspireert om zijn uiterste best te doen om te slagen en zijn ziel te redden, en om nooit te wanhopen of op te geven. Iedereen zal verantwoordelijk worden gehouden voor wat hij of zij doet; niemand zal de last van een ander dragen.

It is a simple and straightforward concept that puts everyone’s mind and heart at rest, and inspires man to do his utmost to succeed and save his soul, and never to despair or give up. Everyone shall be held responsible for what he or she does; none shall carry the burden of another.

Dit zijn enkele van de indrukken die het verhaal van Adam, zoals overgeleverd in de Qur’ān, oproept. Ze zijn rijk aan betekenis en ideeën, inspiratie en welwillend advies dat de basis kan vormen voor een sociaal systeem gebouwd op deugd en moraliteit. Ze benadrukken het belang van dergelijke verslagen zoals we die in de Qur’ān vinden, en versterken de concepten en voorschriften van de islamitische visie en de waarden waarop deze is gebaseerd.

These are some of the impressions that the story of Adam, as related in the Qur’ān, evokes. They are rich with meaning and ideas, inspiration and generous advice that can underpin a social system built on virtue and morality. They highlight the significance of such accounts as we find in the Qur’ān, and reinforce the concepts and precepts of the Islamic view and the values on which it is based.