Het Uur nadert, en de maan is gespleten. Maar wanneer de ongelovigen een teken zien, wenden zij zich af en zeggen: "Nog een daad van voortdurende toverij." Zij ontkennen de waarheid en volgen hun eigen begeerten.

The Last Hour draws near, and the moon is split asunder. Yet when the unbelievers see a sign, they turn away and say, "Yet another act of continuous sorcery.9 They deny the truth and follow their own desires.

Toch is alles uiteindelijk beslist. Er is tot hen nieuws gekomen dat hun [arrogantie] had moeten beteugelen, een verreikende wijsheid, maar waarschuwingen hebben niets geholpen. Wend u dus van hen af. Op de dag dat de Roeper hen zal oproepen tot iets onbekends, met neergeslagen ogen, zullen zij uit hun graven komen als zwermen sprinkhanen die naar de Roeper haasten. De ongelovigen zullen zeggen: [Zwaar is deze dag inderdaad] (Verzen 1-8)

Yet everything is ultimately settled. There has come to them tidings that should have restrained [their arrogance], far-reaching wisdom, but warnings have been of no avail. So turn you away from them. On the day the Summoner will summon them to something unknown, with eyes downcast, they will come out of their graves like swarming locusts rushing towards the Summoner. The unbelievers will say: Hard indeed is this day] (Verses 1-8)

Dit is een zeer inspirerende opening, die spreekt over een monumentale gebeurtenis in het uitgestrekte universum die een onmetelijk grotere gebeurtenis aankondigt: “De Laatste Uur nadert, en de maan is gespleten.” (Vers 1) Wat een nieuws! Zij zagen de eerste gebeurtenis met hun eigen ogen, en zij kunnen slechts anticiperen op de grotere. De splitsing van de maan, getuige door de Arabieren, wordt bevestigd in talrijke overleveringen; allen zijn het erover eens dat dit heeft plaatsgevonden, hoewel zij verschillen in hun algemene en gedetailleerde beschrijvingen van hoe het gebeurde. Hier zullen wij enkele van deze overleveringen geven:

This is a highly inspiring opening, speaking of a momentous event in the wide universe that heralds an immeasurably greater event: “ The Last Hour draws near, and the moon is split asunder." (Verse 1) What a piece of news! They saw the first event with their own eyes, and they can only anticipate the greater one. The splitting of the moon, witnessed by the Arabs, is confirmed in numerous reports; all agree that this took place, though they differ in their general and detailed descriptions of how it occurred. Here, we will give a few of these reports:

Anas ibn Malik rapporteert: “De mensen van Makkah vroegen de Profeet ﷺ om hen een wonder te tonen, en de maan werd in Makkah twee keer gespleten. Hij las: ‘Het Uur komt naderbij, en de maan is gespleten’ [Overgeleverd door Malik.] Dezelfde rapportage van Anas wordt in een andere versie gegeven waarin de vraag van het volk om een wonder wordt vermeld, gevolgd door de woorden: “Hij toonde hen de maan gespleten in twee helften, en zij konden Mount Hira’ ertussen zien.” [Overgeleverd door al-Bukhari en Muslim.] Jubayr ibn Mut‘im rapporteert: “De maan werd gespleten tijdens het leven van de Profeet ﷺ en het werd gezien in twee helften, één boven elke berg. Mensen zeiden: ‘Muhammad heeft ons betoverd.’ Daarna zeiden zij: ‘Als hij ons zou kunnen betoveren, dan kan hij dat niet bij alle mensen doen.’” [Overgeleverd door Ahmad, en ook door al-Tabari en al-Bayhaqi met verschillende ketens van overlevering.] Ibn ‘Abbas wordt door diverse overleveraars geciteerd als hebbende gezegd: “De maan werd eenmaal gespleten tijdens het leven van de Profeet ﷺ.” [Overgeleverd door al-Bukhari en Muslim.] Andere versies voegen toe: “Dit vond plaats voor de migratie van de Profeet ﷺ naar Madinah. Zij konden de twee helften ervan zien.” Nog een andere versie overgeleverd door al-Tabarani met een andere keten van overleveraars citeert Ibn ‘Abbas als zeggende: “De maan werd verduisterd tijdens de tijd van de Profeet ﷺ. De ongelovigen zeiden: ‘Er is een betovering over de maan uitgewerkt’. Een Koranische openbaring werd van hoog vandaan geschonken waarin stond: ‘Het Uur komt naderbij, en de maan is gespleten.’”

We moeten hier een woord toevoegen over de overlevering dat de ongelovigen de Profeet ﷺ om een wonder vroegen en dat de maan als antwoord daarop in tweeën werd gespleten om hen te tonen wat zij hadden gevraagd. Deze overlevering is in strijd met een duidelijke Koranische uitspraak die bepaalt dat de Profeet ﷺ niet werd gesteund door enig wonder van het type dat aan eerdere boodschappers werd gegeven.

We need to add here a word about the report that the unbelievers asked the Prophet for a miracle and in response the moon was split in two showing them what they had asked for. This report is in conflict with a clear Qur’anic statement that stipulates that the Prophet was not supported by any miracle of the type given to earlier messengers.

De reden wordt uitgelegd in het volgende vers: “Niets weerhoudt Ons ervan om wonderbaarlijke tekenen te sturen, behalve dat de volkeren van weleer deze als onwaar beschouwden” (17: 59). Deze uitspraak maakt duidelijk dat God, in Zijn oneindige wijsheid, besloot om ongelovigen geen wonderbaarlijke tekenen te tonen ter ondersteuning van Zijn boodschap, omdat eerdere gemeenschappen deze als onwaar hadden verworpen.

The reason is explained in the following verse: “ Nothing hinders Us from sending miraculous signs except that the people of former times treated them as false” (17: 59) This statement makes clear that, in His infinite wisdom, God decided not to show unbelievers miraculous signs in support of His message, because earlier communities had rejected them as false.

Bij elke gelegenheid dat de ongelovigen de Profeet ﷺ om een wonder vroegen, was zijn antwoord dat dit buiten zijn bevoegdheid lag: hij was niets meer dan een menselijke boodschapper. Hij verwees hen altijd naar de Qur’an, waarbij hij verklaarde dat dit het enige teken was om de waarachtigheid van zijn boodschap te bevestigen. “Zeg: ‘Als de mensheid en de djinn zich zouden verenigen met het oogmerk om het gelijke van deze Qur’an te produceren, zouden zij niets gelijkwaardigs kunnen produceren, zelfs niet als zij elkaar zo goed mogelijk zouden helpen.’ Voorwaar, Wij hebben de mensheid in deze Qur’an elke vorm van les hebben uitgelegd. Toch weigeren de meeste mensen niets anders te aanvaarden dan ongeloof. Zij zeggen: ‘Wij zullen niet in jou geloven totdat jij een bron voor ons uit de aarde doet ontspringen, of jij een tuin van dadelpalmen en wijngaarden hebt, en jij rivieren doorheen laat stromen, of jij de hemel in stukken op ons laat neerdalen, zoals jij hebt gedreigd, of jij God en de engelen oog in oog voor ons brengt, of jij een huis van goud hebt, of jij naar de hemel opstijgt. Voorwaar, wij zullen niet geloven in jouw opstijging naar de hemel totdat jij ons een boek brengt dat wij kunnen lezen.’” Zeg: “Grenzeloos in Zijn glorie is mijn Heer.”

Hoewel het gevreesde Uur nabij is, en ondanks de opwindende en grote gebeurtenis die zij zojuist hebben getuige geweest en de talrijke tekenen om hen heen, bleven de ongelovigen de boodschap koppig verwerpen, volhardend in hun dwaalwegen. Niet alleen negeerden zij de waarschuwingen, zij reflecteerden ook niet naar behoren op de aanwijzingen naar de grote waarheid die hen tot het geloof had moeten brengen: “Maar wanneer de ongelovigen een teken zien, wenden zij zich af en zeggen: ‘Nog een daad van voortdurende toverij.’ Zij ontkennen de waarheid en volgen hun eigen begeerten. Maar alles zal uiteindelijk worden beslist. Er is tot hen een aankondiging gekomen die hen [hun hoogmoed] had moeten weerhouden, een verreikende wijsheid, maar waarschuwingen zijn niet van nut geweest.” (Versen 2-5)

Yet close as the dreaded Hour is, and despite the exciting and great event they have just witnessed and the numerous signs around them, the unbelievers continued to stubbornly reject the message, insisting on their erring ways. Not only did they ignore the warnings, they also did not properly reflect on the pointers to the great truth that should have brought them to faith: “ Yet when the unbelievers see a sign, they turn away and say "Yet another act of continuous sorcery.’ They deny the truth and follow their own desires. Yet everything is ultimately settled. There has come to them tidings that should have restrained [their arrogance], far-reaching wisdom, but warnings have been of no avail.” (Verses 2-5)

Zij keerden inderdaad de rug toe en toen zij zagen dat de maan in tweeën werd gespleten, zeiden zij dat het een betovering was die over hun ogen was geworpen. Zij zeiden hetzelfde over de Quran, die op zichzelf een groot teken is. Zij beweerden dat ook dit een andere daad van toverij was. Aangezien tekens van de waarheid voortdurend worden gegeven, voeren zij aan dat dergelijke toverij continu en nooit eindigend is.

They indeed turned away and when they saw the moon split in two, they said that it was a magical spell cast over their eyes. They said the same thing about the Quran, which is itself a great sign. They alleged that it too was another act of sorcery. Since signs to the truth are given all the time, they argue that such sorcery is continuous and never ending.

Zij keren zich af van elk teken, onwillig om over hun aard na te denken of hun boodschap te begrijpen. Aangestuurd door willekeurige gevoelens die elk bewijs missen, ontkennen zij deze tekenen en de boodschappen die zij overbrengen, waarbij zij weigeren na te denken over de fundamentele waarheid die door alles om hen heen in het universum wordt bevestigd.

They turn away from every sign, unwilling to reflect on their nature or understand their message. Prompted by arbitrary feelings that lack all evidence, they deny these signs and what messages they deliver, refusing to reflect on the fundamental truth confirmed by everything around them in the universe.

Na dit krachtige begin begint de soera scènes te schetsen van de straf die werd uitgedeeld aan eerdere gemeenschappen van ongelovigen, die hetzelfde pad bewandelden als de Arabieren die de boodschap van de Profeet Muhammad ﷺ ontkenden:

After this powerful opening, the surah begins to portray scenes of the punishment meted out to earlier communities of unbelievers, who traversed the same way as the Arabs who denied the Prophet Muhammad’s message:

Vóór hen verwierpen de mensen van Noah de waarheid. Zij verwierpen Onze dienaar en zeiden: 'Hij is krankzinnig!' en hij werd hardhandig afgewezen. Daarom riep hij tot zijn Heer: 'Ik ben overwonnen. Verleen mij hulp!' Dus Openden Wij de poorten van de hemel met water dat in stromen neerdaalde, en lieten Wij de aarde voortbarsten met bronnen. Zo kwamen de wateren samen voor een voorbestemd doel. Wij vervoerden hem in een vaartuig gemaakt van planken en spijkers dat onder Onze ogen dreef: een beloning voor hem die was verworpen. Wij hebben dit als een teken achtergelaten: zal iemand leren? Hoe zwaar was Mijn straf en hoe waarachtig waren Mijn waarschuwingen. Wij hebben de Quran gemakkelijk gemaakt om te onthouden: zal iemand leren? (Verzen 9-17)

Before them, Noah's people rejected the truth. They rejected Our servant, saying: He is mad!' and he was harshly rebuffed. Therefore, he called out to his Lord: 1 am overcome. Grant me help!' So We opened the gates of heaven with water pouring down in torrents, and caused the earth to burst forth with springs. Thus the waters met for a preordained purpose. We carried him in a vessel made of planks and nails which floated under Our eyes: a reward for him who had been rejected. We have left this as a sign: will anyone take heed? How grievous was My punishment and how true were My warnings. We have made the Quran easy to bear in mind: will anyone take heed? (Verses 9-17)

“Vóór hen verwierpen de mensen van Noach de waarheid.” (Vers 9) Zij verwierpen de goddelijke boodschap en de tekenen die aan hen waren gegeven. “Zij verwierpen Onze dienaar” Noach (vrede zij met hem), en zeiden: “Hij is krankzinnig!” net zoals de Quraysh onrechtvaardig zeiden over Muhammad ﷺ, waarbij ze dreigden hem te stenen, maar hem tegelijkertijd belachelijk maakten en eisten dat hij zou ophouden. “En hij werd hardhandig afgewezen.” (Vers 9) Zij hadden juist degenen moeten zijn die leerden en ophielden.

“Before them, Noah's people rejected the truth." (Verse 9) They rejected the divine message and the signs given to them. “They rejected Our servant" Noah, and said, “He is mad!"just like the Quraysh unjustly said of Muhammad (peace be upon him), threatening to stone him, but still ridiculing him and demanding that he desist. “And he was harshly rebuffed." (Verse 9) They though should have been the ones who took heed and desisted.

Het volk van Ad verwierp ook de waarheid. Hoe zwaar was Mijn straf en hoe waarachtig waren Mijn waarschuwingen? Wij stuurden tegen hen een gierende koude wind op een dag van onophoudelijk onheil: het veegde mensen weg alsof zij ontwortelde palmstammen waren. Hoe zwaar was Mijn straf en hoe waarachtig waren Mijn waarschuwingen? Wij hebben de Quran gemakkelijk gemaakt om te onthouden: zal iemand ervan leren? (Versen 18—22)

The people of Ad also rejected the truth. How grievous was My punishment and how true were My warnings? We sent against them a howling cold wind on a day of unceasing misfortune: it swept people away as though they were uprooted palm trunks. How grievous was My punishment and how true were My warnings? We have made the Quran easy to bear in mind: will anyone take heed? (Verses 18—22)

Dit is de tweede scène van de krachtige straf die een hele gemeenschap van ongelovigen trof. Het begint met de melding dat de ‘Ad de waarheid verwierpen, maar voordat er details worden gegeven, voegt de soera de vraag toe die bedoeld is om de ernst van de uitgevoerde straf te vergroten: “Hoe zwaar was Mijn straf en hoe waarachtig waren Mijn waarschuwingen?” (Vers 18)

This is the second scene of powerful punishment that befell a whole community of unbelievers. It begins by reporting that the ‘Ad rejected the truth, but before any details are given, the surah adds the question intended to magnify the severity of the punishment meted out: “How grievous was My punishment and how true were My warnings?” (Verse 18)

Het antwoord wordt onmiddellijk gegeven door de soera: “Wij stuurden tegen hen een gierende, koude wind op een dag van onophoudelijk onheil: het veegde mensen weg alsof zij ontwortelde palmstammen waren.” (verzen 19-20) De Arabische beschrijving van de wind, sarsar, geeft door haar eigen klank het gevoel van die wind die onophoudelijk onheil brengt. Waarschijnlijk kon geen enkel onheil erger zijn dan dat wat de ‘Ad overkwam. De wind tilde de mensen op en verbrijzelde hen, waardoor zij als ontwortelde palmstammen achterbleven.

The answer is immediately given by the surah-. “ We sent against them a howling, cold wind on a day of unceasing misfortune: it swept people away as though they were uprooted palm trunks.” (verses 19-20) The Arabic description of the wind, sarsar, gives by its very sound a feeling of that wind which carries unceasing misfortune. Probably no misfortune could be worse than that which happened to the ‘Ad. The wind lifted the people and smashed them, leaving them like uprooted palm trunks.

De scène is gewelddadig en angstaanjagend; de stormwind die tegen de ‘Ad werd gestuurd, was een van de krachten van God. Het is een natuurlijk fenomeen dat God in het universum heeft geplaatst. Het werkt volgens het universele systeem dat Hij heeft gekozen.

Het volk van Thamud verwierp ook [Mijn] waarschuwingen. Zij zeiden: ‘Zullen wij één enkele sterfelijke onder ons volgen? In dat geval zouden wij zeker in dwaling zijn, verloren in uiterste dwaasheid. Zou een boodschap aan hem alleen zijn gestuurd van ons allen? Nee, hij is inderdaad een brutaal leugenaar.’ Morgen zullen zij weten wie de brutale leugenaar is. Wij zullen hen een kameelwijf sturen als een beproeving. Observeer hen dus en wees geduldig. Zeg hen dat het water eerlijk tussen hen verdeeld moet worden: ieder moet om de beurt drinken. Zij riepen hun vriend, die iets nam en haar doodde. Hoe zwaar was Mijn straf en hoe waarachtig waren Mijn waarschuwingen. Wij stuurden tegen hen een enkele knal, en zij werden als de droge takken van de stalbouwer. Wij hebben de Quran gemakkelijk gemaakt om te herinneren:

The people of Thamud also rejected [My] warnings. They said: ‘Are we to follow one single mortal from among ourselves? In that case, we would surely be in error, lost in utter folly Could a message have been sent to him alone out of all of us? No, he is indeed an insolent liar. ’ Tomorrow they will know who is the insolent liar. We shall send them a she-camel as a test. So watch them and be patient. Tell them that the water is to be equitably shared between them: each should drink in turn. They called their friend, who took something and slew her. How grievous was My punishment and how true were My warnings. We sent against them a single blast, and they became like the dry twigs of the sheepfold builder. We have made the Quran easy to bear in mind:

zal iemand leren? (Verzen 23-32)

will anyone take heed? (Verses 23-32)

De Thamud was de stam die de ‘Ad opvolgde als de belangrijkste macht in Arabië. De ‘Ad leefden in het zuiden, terwijl de Thamud gevestigd waren in het noorden van het schiereiland. Ondanks het feit dat het lot van de ‘Ad goed gedocumenteerd was in heel Arabië, schonken de Thamud er geen aandacht aan en verwierpen zij de waarschuwingen van God, net als de ‘Ad voor hen.

The Thamud was the tribe that succeeded the ‘Ad as the major power in Arabia. The ‘Ad lived in the south, while the Thamud were based in the north of the Peninsula. Despite the fact that the ‘Ad’s fate was well documented in the whole of Arabia, the Thamud took no heed and rejected God’s warnings just like the ‘Ad before them.

“Zij zeiden: ‘Zullen wij één enkele sterfelijke onder ons volgen? In dat geval zouden wij zeker in dwaling zijn, verloren in totale dwaasheid. Zou er een boodschap naar hem alleen zijn gestuurd uit ons allen? Nee, hij is inderdaad een brutaal leugenaar.’ (Versen 24—25) Dit herhaalt hetzelfde oude argument dat ongelovigen generatie na generatie dwarszat. Zou deze man uit ons allen gekozen kunnen zijn om een goddelijke boodschap te ontvangen? Opnieuw getuigt hun houding van een holle arrogantie die niet naar de boodschap zelf kijkt, maar eerder naar de persoon die deze verkondigt: ‘Zullen wij één enkele sterfelijke onder ons volgen?’ (Vers 24)

Wanneer de gordijnen opnieuw worden opgetrokken, vindt er een andere episode plaats in de nabijheid van Arabia:

When the curtains are raised again, we have another episode taking place close to Arabia:

De mensen van Lot verwierpen ook [Mijn] waarschuwingen. Wij stuurden een wind die stenen droeg tegen hen, en alleen het gezin van Lot redden Wij bij de aanbreking van de dag, als een gunst van Ons: zo belonen Wij de dankbaren. Hij waarschuwde hen voor Onze straf, maar zij twijfelden aan zijn waarschuwingen.

Lot's people also rejected [My] warnings. We sent a stone-bearing wind against them, and only Lot's family did We save at the break of dawn, as an act of grace from Us: thus do We reward the thankful. He warned them of Our punishment, but they were in doubt about his warnings.

Zij vroegen hem zelfs om zijn gasten aan hen over te dragen, dus Wij verzegelden hun ogen. "Proef dan Mijn straf en [de vervulling van] Mijn waarschuwingen." Bij het aanbreken van de dag overviel hen een aanhoudende lijden. "Proef dan Mijn straf en [de vervulling van] Mijn waarschuwingen." Wij hebben de Qur'an gemakkelijk gemaakt om te onthouden: zal iemand leerzaam zijn? (Versen 33-40)

They even asked him to hand his guests over to them, so We sealed their eyes. "Taste, then, My punishment and [the fulfilment of] My warnings.' At daybreak abiding suffering befell them. "Taste, then, My punishment and [the fulfilment of] My warnings.' We have made the Qur'an easy to bear in mind: will anyone take heed? (Verses 33-40)

Het verhaal van het volk van Lot wordt elders in de Qur'an in detail gegeven.

The story of Lot’s people is given in detail elsewhere in the Qur’an.

De vermelding hiervan is hier niet bedoeld om details te geven, maar eerder om een les te trekken uit wat er gebeurt wanneer mensen de waarheid ontkennen en om hen te herinneren aan de zware straf die zij kunnen ondergaan. Daarom begint het met het rapporteren van hun verwerping van Gods waarschuwing, gevolgd door het noemen van de straf die zij als gevolg daarvan hebben ondergaan: “Ook de volk van Lot verwierp [Mijn] waarschuwingen. Wij stuurden een wind die stenen droeg tegen hen, en slechts het gezin van Lot redden Wij bij de dageraad, als een daad van genade van Ons: zo belonen Wij de dankbaren.” (Versen 33-35) Elders in de Qur’an wordt hun straf beschreven in de vorm van "een regen van klei," (51: 33)

Its mention here is not intended to provide details, but rather to draw a lesson from what happens when people deny the truth and to remind them of the severe punishment that they may suffer. Hence, it starts with reporting their rejection of God’s warning, followed by mentioning the punishment they suffered in consequence: “Lot's people also rejected [My] warnings. We sent a stone-bearing wind against them, and only Lot's family did We save at the break of dawn, as an act of grace from Us: thus do We reward the thankful.'" (Verses 33-35) Elsewhere in the Qur’an their punishment is described in the form of of clay," (51: 33)

Nu de gordijnen zijn gevallen na al deze scènes van straf en lijden, richt de soera zich tot hen die de laatste boodschap hebben verworpen.

Now that the curtains have fallen after all these scenes of punishment and suffering, the surah addresses those who rejected the final message.

Zij zijn herinnerd aan het lot van de eerdere volkeren, en die beelden zijn nog steeds aanwezig in hun gedachten. Nu krijgen zij hun eigen waarschuwing, zodat zij een soortgelijk lot vermijden. Voorwaar, zij worden gewaarschuwd voor een nog verschrikkelijker lot:

They have been reminded of the fates of those earlier peoples, and those images are still present in their minds. Now, they are given their own warning so that they avoid a similar fate. Indeed, they are warned against an even more terrible fate:

Zijn jullie ongelovigen beter dan die anderen? Of is aan jullie immuniteit verleend in de heilige boeken? Of zeggen zij: 'Wij zijn een groot leger en wij zullen overwinnen'? Hun legers zullen worden verslagen, en zij zullen zich omdraaien en vluchten. Maar het Laatste Uur is hun vastgestelde tijd, en het Laatste Uur is het meest rampzalig en het meest bitter. De kwaaddoeners zijn inderdaad in dwaalspoor, en in woedende vlammen van vuur. Op de dag waarop zij het vuur in worden gesleept, met hun gezichten naar beneden, [zal hen worden gezegd]: 'Proef nu de aanraking van het hellevuur.' Wij hebben alles in juiste maat geschapen.

Are your unbelievers better than those others? Or have you been given an immunity in the sacred books? Or do they say, 'We are a great host and we will be victorious? Their hosts will be routed, and they will turn tail and flee. But the Last Hour is their appointed time, and the Last Hour is most calamitous and most bitter. The evildoers are indeed in error, and in raging flames of fire. On the day when they are dragged into the fire, their faces down, [they will be told], 'Taste now the touch of hell-fire.9 We have created everything in due measure.

Ons bevel is slechts één moment, als het knipperen van een oog. Wij hebben mensen zoals jullie in het verleden vernietigd. Zal iemand leren? Alles wat zij doen, staat genoteerd in hun registers. Elk enkel ding, klein of groot, wordt vastgelegd.

Our command is but once, like the twinkling of an eye. We destroyed people like you in the past. Will anyone take heed? Everything they do is noted in their records. Every single thing, small or great, is recorded.

(Verzen 43-53)

(Verses 43-53)

Het is een waarschuwing voor straf in dit leven en verder lijden in het hiernamaals. Het neemt elke twijfel weg over de waarachtigheid van deze waarschuwing, waardoor elke achterdeur van hoop om eraan te ontsnappen wordt gesloten, en elke mogelijkheid van een valse afrekening om deze te ontwijken.

De soera maakt nu een duidelijke verklaring gericht aan de gehele mensheid, maar specifiek aan die Arabieren, om hen de vaststelling bij te brengen dat alles onderworpen is aan de wil, wijsheid en planning van God. De straf die in dit leven wordt uitgedeeld en de straf die in het hiernamaals wordt toegebracht, de boodschappen en waarschuwingen die eraan voorafgingen, de openbaringen die aan de boodschappers van God zijn gegeven, en alles wat hiermee verband houdt in termen van schepping, gebeurtenissen en planning, zijn allemaal onderworpen aan de planning en de wil van God.

The surah now makes a clear statement addressed to all mankind, but specifically to those Arabs, to drive home to them the fact that everything is subject to God’s will, wisdom and planning. The punishment administered in this life and the one inflicted in the life to come, the messages and warnings given before them, the revelations given to Gods messengers, and everything surrounding all this in terms of creation, events and planning are all subject to God’s plan and will.

Al deze zaken en alles wat groot of klein is, zijn geschapen volgens een nauwkeurige maat en zijn wijs gepland. Niets gebeurt willekeurig of bij toeval: “Wij hebben alles in een juiste maat geschapen.” (Vers 49) Dit geldt voor alle schepselen, zwijgend of begiftigd met spraak, bewegend of bewegingsloos, verleden en heden, bekend of onbekend: hun schepping is onderworpen aan een nauwkeurige maat. Het is deze maat die de aard, kwaliteiten, hoeveelheden, tijd en plaats van alles bepaalt, evenals hun verbindingen met anderen om hen heen en het effect dat zij teweegbrengen.

All these and everything large or small are created in accordance with an accurate measure and are wisely planned. Nothing occurs haphazardly or by coincidence: “ We have created everything in due measure.” (Verse 49) This applies to all creatures, silent or endowed with speech, moving or motionless, past and present, known or unknown: their creation is subject to an accurate measure. It is this measure that determines the nature, qualities, quantities, time and place of everything, as well as their links with others around them and the effect they produce.

Deze korte Koranische uitspraak verwijst naar een grote en gewichtige waarheid die door het universum wordt bevestigd. Het wordt door het verstand erkend wanneer het naar de wereld om zich heen kijkt en daarop reageert. De menselijke geest is er onvermijdelijk van overtuigd dat het universum fijnmazig is gecoördineerd. Alles daarin is volgens een maatstaf die een absolute balans en coördinatie bereikt.

This short Quranic statement refers to a major and momentous truth that is confirmed by the universe. It is acknowledged by the mind as it looks at the world around it and responds to it. The human mind is bound to feel that the universe is finely coordinated. Everything in it is according to a measure that achieves absolute balance and coordination.

Toch is de vraag over uitgebreide planning veel groter dan dit. Inderdaad, alles wat er in het universum plaatsvindt: alle gebeurtenissen in alle richtingen, groot en klein, vindt plaats volgens een plan en in een vastgesteld maatstaf.

Yet the question of elaborate planning is far greater than this. Indeed everything that takes place in the universe: all events in all directions, large and small, take place according to a plan and in a set measure.

Dit geldt voor elke gebeurtenis in de geschiedenis, elk gevoel dat door elk individu wordt ervaren, elke ademteug, enzovoort. Elke ademteug vindt plaats in de juiste mate met betrekking tot tijd, plaats en andere factoren en omstandigheden.

This applies to every occurrence in history, every feeling experienced by every individual, every breath, etc. Each breath takes place in due measure with regard to time, place and other factors and circumstances.

Het is verbonden met het universele systeem en wordt meegewogen in het algehele universele evenwicht, net als grote gebeurtenissen. Een wilde, kleine plant die haar scheut in de open woestijn stuurt, is daar geplaatst volgens een nauwkeurige maatstaf. Zij vervult een functie die gerelateerd is aan het bestaan van het universum. Hetzelfde geldt voor een enkele mier die naar haar bestemming beweegt, een deeltje in de lucht, een organisme dat op het water drijft, net zoals het geldt voor de enorme hemellichamen in dit uitgestrekte universum. Allen zijn daar in de juiste maatstaf met betrekking tot tijd, plaats, hoeveelheid, vorm en gedaante, waarbij zij in alle situaties het juiste evenwicht bewaren.

It is related to the universal system and taken into account in the overall universal balance, just like major events. A wild, little plant that sends out its shoot in the open desert is placed there according to an accurate measure. It fulfils a function that is related to the existence of the universe. The same applies to a single ant moving to its destination, a particle in the air, an organism floating on water, just as it applies to the huge celestial bodies in this vast universe. All are there in due measure with regard to time, place, quantity, shape and form, maintaining due balance in all situations.

Wie kan er bijvoorbeeld zeggen dat het huwelijk van de Profeet Jacob met een tweede vrouw, die hem zijn twee zonen Jozef en Benjamin gaf, geen persoonlijke aangelegenheid was, maar eerder een beoogde gebeurtenis die diende voor een groter plan? Het was gepland dat de halfbroers van Jozef zeer jaloers op hem zouden zijn, hem zouden meenemen en in de put zouden werpen, nadat zij hadden overwogen hem te doden, zodat een reizende karavaan hem zou oprapen en in Egypte zou verkopen, waar hij een thuis zou vinden in het paleis van de Grootvizier.

Naast de uitgebreide planning en het toewijzen van de juiste maatregelen gaat de macht van God, die de grootste gebeurtenissen verricht met de eenvoudigste middelen: “Ons bevel is slechts eenmaal, als het knipperen van een oog.” (Vers 50) Het vereist slechts een signaal of één woord en alles, groot of klein, is voltooid. In feite is er niets om groot van klein te onderscheiden; het is allemaal onderdeel van hoe menselijke wezens de dingen zien. Ook is er geen sprake van tijd, zelfs niet het knipperen van een oog; het is slechts een metafoor om mensen te helpen begrijpen. Tijd is niets meer dan een menselijk concept dat voortkomt uit de positie van de aarde en haar rotatie. Wat God en Zijn plannen betreft, heeft het geen betekenis.

Along with the elaborate planning and the assigning of due measures goes God’s power, which accomplishes the greatest of events by the simplest means: “Our command is but once, like the twinkling of an eye.” (Verse 50) It takes just a signal or one word and everything, great or tiny, is done. In fact there is nothing to distinguish great from tiny; it is all part of how human beings see things. Nor is there a question of time, not even the twinkling of an eye; it is merely a metaphor to help people understand. Time is no more than a human conception that arises from the position of the earth and its rotation. As far as God and His plans are concerned, it has no significance.

Het bevel wordt slechts éénmaal gegeven en dit gehele universum komt in het bestaan. Op dezelfde wijze kan elke verandering daarin worden bewerkstelligd. Slechts één bevel en het zal allemaal verdwijnen zoals God wenst. In alles wordt het bevel slechts éénmaal gegeven: het tot leven brengen van iemand, het meenemen van het leven hier of daar, het doen sterven, het terugbrengen in een bepaalde vorm of gedaante, en het opwekken van alle schepselen uit alle generaties om hen te verzamelen voor de verantwoording en de beloning. Het is een bevel dat slechts eenmaal wordt gegeven en dat geen inspanning of tijd vereist, omdat het van de Almachtige komt in de juiste mate en met volmaakte gemak.

The command is given just once and this entire universe comes into existence. Similarly, any change in it can be accomplished. Just one command and it will all go away as God wishes. In everything, the command is given once only: bringing anyone into life, taking it here or there, causing it to die, bringing it back in some shape or form, resurrecting all creatures from all generations to gather them for the reckoning and reward. It is a once only command that requires no effort or time, because it comes from the Almighty in due measure and with perfect ease.

Het was altijd een eenmalig gebod om het verschrikkelijke lot teweeg te brengen van gemeenschappen die de waarheid van de boodschap van God verwierpen. De soera herinnert haar adressaten aan de lotgevallen van gemeenschappen die, net als zij, de waarheid verwierpen: “Wij hebben in het verleden volkeren zoals jullie vernietigd. Zal iemand leren? Alles wat zij doen, staat genoteerd in hun registers. Elk enkel ding, klein of groot, is vastgelegd.” (Versen 51-53) Die lotgevallen worden in de soera vermeld, maar mensen moeten leren en nadenken over de waarschijnlijke uitkomst van de positie die zij innemen tegenover de boodschap van God. Toch is het verhaal niet voorbij voor die gemeenschappen die dergelijke rampen hebben geleden; zij moeten een verdere verantwoording afleggen die rekening houdt met elk klein ding: “Alles wat zij doen, staat genoteerd in hun registers, die zullen worden overhandigd op de Dag van de Verantwoording. Elk enkel ding, klein of groot, is vastgelegd, zodat niets wordt vergeten.”