Al-Nisa (Het organiseren van externe relaties) 87 - 94 - In de schaduw van de Qur'an

Al-Nisa (Het organiseren van externe relaties) 87 - 94 - In de schaduw van de Qur'an | Quran Course

Dit nieuwe passage begint met een nadrukkelijke herhaling van het centrale principe van het islamitische geloof, waarmee de eenheid van God wordt verklaard. Op basis hiervan formuleert het een aantal bepalingen om de relaties tussen de moslimgemeenschap en andere groeperingen te organiseren. De passage bevat een veroordeling van de verdeeldheid van moslims in twee groepen met verschillende opvattingen met betrekking tot de behandeling van hypocrieten. Het lijkt erop dat dit betrekking heeft op een specifieke groep hypocrieten die niet in Madinah woonden. Deze bepalingen, evenals de veroordeling, zijn gebaseerd op hetzelfde centrale principe van de islam, dat het duidelijkst wordt vermeld telkens wanneer er een wet of een praktische richtlijn in de Qur’ān wordt genoemd. Er moet worden vermeld dat deze bepalingen slechts een deel vormen van de regels die de islam als eerste in de menselijke geschiedenis heeft geformuleerd voor de regulering van internationale betrekkingen. Voor het eerst ooit hebben deze relaties een basis die andere is dan brute kracht.

This new passage begins with an emphatic reiteration of the central principle of Islamic faith, declaring God’s oneness. It goes on to formulate on this basis a number of provisions to organise relations between the Muslim community and other groupings. The passage includes a denunciation of the division of Muslims into two groups with different views with regard to the treatment of hypocrites. It seems that this relates to a particular group of hypocrites who did not live in Madinah. These provisions, as well as the denunciation, are based on the same central principle of Islam which is stated most clearly whenever a piece of legislation or a practical directive is mentioned in the Qur’ān. It should be stated that these provisions constitute only a part of the rules which Islam was the first to enunciate in human history for the regulation of international relations. For the first time ever, these relations have a basis other than brute force.

Ondanks het internationaal recht en alle internationale organisaties die op basis van dergelijk recht zijn ontstaan, begon Europa pas in de zeventiende eeuw (de elfde eeuw van de islamitische kalender) in deze richting te bewegen. In het algemeen blijft dit recht theoretisch, en internationale organisaties zijn in het algemeen instrumenten om de ambities van de grootmachten te verhullen. Ze kunnen op geen enkele wijze worden beschreven als strevend naar het waarborgen van rechtvaardigheid. Ze zijn ontstaan als gevolg van geschillen tussen machten van gelijke sterkte. 14 Wanneer dit evenwicht zwaar naar de ene of de andere kant doorslaat, worden internationale wetten van weinig waarde en hebben internationale organisaties geen tanden.

Despite its international law and all the international organisations that have come into existence on the basis of such law, Europe began moving in this direction only in the seventeenth century (the eleventh century of the Islamic calendar). Generally speaking, this law remains theoretical, and international organisations are, on the whole, devices to conceal the ambitions of the great powers. In no way can they be described as aiming to ensure that justice is done. They have come into existence as a result of disputes between forces of equal strength. 14 Whenever this balance is heavily tilted one way or the other, international laws become of little value and international organisations have no teeth.

Islam, de goddelijke code voor het menselijk leven, legde in de zevende eeuw (het eerste jaar van de islamitische kalender) de basis voor internationale aangelegenheden, waarbij deze werden geïnitieerd zonder druk voortvloeiend uit enig geschil. Het formuleerde deze basisprincipes voor gebruik door de islamitische samenleving terwijl zij haar relaties met andere kampen en machten vestigde. Het islamitische doel was om de banier van rechtvaardigheid hoog te houden, zelfs tegenover vijandige kampen die niet in staat waren zich aan dezelfde principes te committeren. Islam nam inderdaad het initiatief om deze basisprincipes voor het eerst ooit te formuleren. We vinden ze in verschillende soera's van de Qur'ān, die elk binnen hun eigen context worden uitgelegd. Samen vormen zij een volledige code voor internationale aangelegenheden. Ze bieden een gezaghebbende regel voor elk geval dat zich kan voordoen tussen de islamitische samenleving en andere kampen, ongeacht welke houding zij tegenover de islam kunnen aannemen, of dit nu een houding van openlijke oorlogsvoering, vreedzame co-existentie, een alliantie of neutraliteit is. Ze gaan ook over andere partijen die een bepaalde associatie kunnen hebben met een kamp dat vijandig is tegenover, in vrede is met, in alliantie is met, of neutraal is tegenover de islamitische samenleving. Het valt buiten de reikwijdte van deze studie om deze principes en bepalingen in detail te bespreken. Zij zouden het onderwerp moeten zijn van een volledige dissertatie geschreven door iemand die gespecialiseerd is in internationaal recht. Hier zullen we alleen kijken naar wat in dit gedeelte van deze soera wordt bevat. Deze spreken over de omgang met de volgende groepen en gevallen:

Islam, the Divine code for human life, established the bases for international dealings in the seventh century (the first of the Islamic calendar), initiating them without pressure produced by any dispute. It formulated these bases for use by the Islamic society as it established its relations with other camps and forces. The Islamic aim being to raise the banner of justice high, even with hostile camps unable to commit themselves to the same principles. Indeed, Islam took the initiative to formulate these bases for the first time ever. We find them in different sūrahs of the Qur’ān, each of them explained within its proper context. Together, they constitute a complete code for international dealings. They provide an authoritative rule for every case which may take place between Islamic society and other camps, whatever attitude they may take towards Islam, be it one of open warfare, peaceful co- existence, alliance or neutrality. They also deal with other parties who may have some association with a camp that is hostile to, at peace with, in alliance with, or neutral to Islamic society. It is beyond the scope of this study to discuss these principles and provisions in detail. They should be the subject of a full dissertation written by someone specialising in international law. Here, we will only look at what is contained in this passage of this sūrah. These speak of dealings with the following groups and cases:

1. De hypocrieten die ver van Madinah woonden; 2. Degenen die verbonden waren aan een gemeenschap die een verbond had met de moslims; 3. Neutrale mensen die een afkeer hadden van oorlogsvoering tegen de moslims of tegen hun eigen volk, terwijl zij hun eigen religie bleven volgen; 4. Degenen die met het geloof wilden spelen, door zich als moslims voor te doen wanneer zij Madinah bezochten, maar die hun ongeloof verklaarden wanneer zij terugkeerden naar Makkah; Gevallen van accidentele en opzettelijke doding onder de moslims in verschillende situaties en degenen die tot verschillende groepen behoorden.

1. The hypocrites who lived away from Madinah; 2. Those who were associated with a community that had a covenant with the Muslims; 3. Neutral people who had an aversion to warfare against the Muslims or against their own people, while they continued to follow their own religion; 4. Those who wished to play games with faith, pretending to be Muslims whenever they visited Madinah, but who declared their disbelief when they returned to Makkah; Cases of accidental and deliberate killing among the Muslims in different situations and those belonging to different groups.

Er zijn duidelijke en uitdrukkelijke bepalingen gegeven voor al deze gevallen. Zoals we al hebben gezegd, maken deze bepalingen deel uit van de principes die de internationale betrekkingen beheersen.

Clear and express provisions are given for all these cases. As we have already said, these provisions constitute a part of the principles governing international relations.

Om te beginnen begint dit passage met het basisprincipe dat centraal staat in het fundament van de islamitische samenleving. “God, behalve Hem is er geen godheid, zal jullie ongetwijfeld allen verzamelen op de Dag van de Opstanding, die zeker zal komen, zonder twijfel. Wiens woord zou waarachtiger zijn dan dat van God?” (Vers 87) Bij de vorming van harten en de opvoeding van mensen, evenals bij het vestigen van een moslimgemeenschap en het geven ervan een kenmerkende vorm en wet, begint de islam met het basisprincipe van het verklaren van de eenheid van God en dat Hij de enige godheid in het universum is. Hetzelfde geldt of de wetgeving die moet worden ingevoerd intern is voor de moslimgemeenschap of dat het betrekking heeft op internationale aangelegenheden. Daarom opent het passage, die een reeks bepalingen voor externe relaties bevat, met hetzelfde centrale principe. Het is vanuit het geloof in het hiernamaals en het verzamelen door God van al Zijn schepselen, zodat zij verantwoording kunnen afleggen voor wat zij hebben gedaan met de kansen die Hij hen in dit leven heeft geboden, dat het islamitische systeem zijn werk begint om harten te vormen en mensen op te voeden.

To start with, this passage begins with the basic principle central to the foundation of Islamic society. “God, save whom there is no deity, will surely gather you all together on the Day of Resurrection, which is sure to come, no doubt. Whose word could be truer than God’s?” (Verse 87) In the cultivation of hearts and the education of people, as well as in establishing a Muslim community and giving it a distinctive shape and law, Islam begins with the basic principle of declaring the oneness of God and that He is the only deity in the universe. The same holds true whether the legislation to be enacted is an internal one for the Muslim community or whether it relates to international dealings. Hence, the passage which includes a host of provisions for external relations opens with the same central principle. It is from believing in the hereafter and the gathering by God of all His creatures, so that they may account for what they have done with the chances He has offered them in this life, that the Islamic system begins its work to cultivate hearts and educate people.

Het doel is om moslims een scherp gevoel van toewijding te geven aan de islamitische wetten en richtlijnen en hun werking in het menselijk leven. Elk klein dingetje is onderdeel van de beproeving die voor elk individu is vastgesteld. Iedereen zal ter verantwoording worden geroepen voor al zijn daden, groot of klein. Dit is de meest zekere garantie voor de juiste handhaving van alle wetten. Het is een garantie die diep geworteld is in de diepten van de menselijke ziel. Het geeft de ziel een altijd gevoelig geweten dat alert blijft wanneer elke externe bewaker in een diepe slaap valt. Dit is het Woord van God en Zijn belofte: “Wiens woord zou waarachtiger kunnen zijn dan dat van God?” (Vers 87)

The aim is to provide Muslims with a keen sense of commitment to Islamic laws and directives and their operation in human life. Every little thing is part of the test set for every individual. Everyone will be held to account for all his deeds, large or small. This is the surest guarantee for the proper enforcement of all laws. It is a guarantee that is well rooted in the depths of the human soul. It gives it an ever sensitive conscience that remains alert when every external watch guard goes into deep slumber. This is God’s Word and His promise: “Whose word could be truer than God’s?” (Verse 87)

Deze woorden raken ons hart op zachte wijze en zijn kenmerkend voor de methode die de Qur’ān hanteert in het opvoeden van de moslimgemeenschap. Het maakt ook een duidelijke verklaring van het centrale principe van het islamitische geloof.

These words touch our hearts gently and are indicative of the method followed by the Qur’ān in educating the Muslim community. It also makes a clear statement of the central principle of the Islamic faith.

Het volgende vers bekritiseert de aarzeling van de moslimgemeenschap om een standvastige houding aan te nemen tegenover de hypocrieten. De moslimgemeenschap was blijkbaar verdeeld, wat leidde tot enige controverse met betrekking tot de relatie met een groep hypocrieten van buiten Madinah. De kritiek maakt duidelijk dat de Islam in dergelijke zaken slechts een standvastige houding accepteert. Het staat geen enkele aarzeling toe in de benadering van de moslimgemeenschap van een dergelijk probleem. Dergelijke aarzeling betekent het accepteren van de schijn die zij voeren.

The next verse criticises the Muslim community’s hesitation to adopt a firm attitude towards the hypocrites. The Muslim community was apparently in two minds, leading to some controversy with regard to its relationship with a group of hypocrites from outside Madinah. The criticism makes it clear that Islam only accepts a firm attitude in such matters. It allows for no hesitation in the Muslim community’s approach to such a problem. Such hesitation means accepting the pretence they offer.

Dit kan alleen worden gedaan als het gebaseerd is op een duidelijk gedefinieerd actieplan.

This can only be done if it is based on a clearly defined plan of action.

Hoe zou je in twee groepen verdeeld kunnen zijn wat betreft de hypocrieten, wanneer God Hemzelf hen heeft afgewezen vanwege hun schuld? Probeer je hen te leiden die God heeft laten dwalen? Want voor degene die God laat dwalen, kun je nooit een weg vinden.

How could you be divided into two groups concerning the hypocrites, when God Himself has cast them off because of their guilt? Do you seek to guide those whom God has let go astray? For him whom God lets go astray you can never find any way.

(Vers 88)

(Verse 88)

We hebben twee overleveringen om aan te geven welke groep hypocrieten wordt bedoeld in dit Qur’ānic vers. De eerste, overgeleverd door imam Aĥmad, citeert Zayd ibn Thābit, een metgezel van de Profeet ﷺ, die zegt dat de Profeet ﷺ naar Uĥud ging [met een leger]. Sommigen van hen die met hem mee gingen, besloten echter terug te keren. Zijn metgezellen waren verdeeld over hoe zij met deze terugtrekkers moesten omgaan. De ene groep zei dat zij gedood moesten worden. Een andere groep protesteerde en zei dat zij gelovigen waren. Toen werd dit Qur’ānic vers geopenbaard, wat de vraag opwierp dat de moslims een verenigde houding moesten aannemen. De Profeet ﷺ zei: “Deze stad is Ţaibah [een andere naam voor Madinah, wat betekent dat het een goede en deugdzame stad is]. Het werpt het kwade weg zoals een smeltoven vreemde elementen in ijzer wegwerpt.” (Overgeleverd door al-Bukhārī en Muslim.)

We have two reports to indicate which group of hypocrites is meant in this Qur’ānic verse. The first, related by Imām Aĥmad, quotes Zayd ibn Thābit, a Companion of the Prophet, who says that the Prophet (peace be upon him) went out to Uĥud [with an army]. Some of those who went with him, however, decided to go back. His Companions were divided on how to deal with these retractors. One group said that they must be killed. Another group objected, saying that they were believers. Then this Qur’ānic verse was revealed raising the question that the Muslims should adopt a unified attitude. The Prophet said: “This city is Ţaibah [another name for Madinah meaning that it is a good and virtuous city]. It throws away evil as a smelter throws away foreign elements in iron.” (Related by al-Bukhārī and Muslim.)

De andere overlevering citeert Ibn `Abbās die zegt dat dit Qur’ānic vers spreekt over bepaalde mensen die aangaven dat zij moslims waren, terwijl zij tegelijkertijd de ongelovigen steunden. Toen zij eenmaal op een missie buiten Makkah waren, zeiden zij dat zij veilig zouden zijn, mochten zij de Metgezellen van de Profeet ﷺ tegenkomen.

The other report quotes Ibn `Abbās as saying that this Qur’ānic verse speaks about certain people who indicated that they were Muslims while, at the same time, they supported the unbelievers. Once, when they went on a mission away from Makkah, they said that they were safe, should they encounter the Prophet’s Companions.

Toen de laatsten werden verteld dat zij Makkah moesten verlaten, stelden sommigen van hen voor dat zij "een expeditie moesten ondernemen om die lafaards te ontmoeten en hen te doden, omdat zij uw vijanden steunden". Een andere groep gelovigen zei: "Hoe kunnen jullie mensen doden die dezelfde geloofsverklaring hebben afgelegd als jullie? Is het omdat zij niet naar Madinah zijn gemigreerd dat hun doden en de inbeslagname van hun eigendommen gerechtvaardigd kunnen worden?" Beide groepen hielden vast aan hun houding, en de Profeet ﷺ uitte geen afkeuring van een van beiden. Daarom werd dit Qur’ānic vers geopenbaard.

When the latter were told of their departure from Makkah, some of them suggested that they should “mount an expedition to meet those cowards and kill them, because they supported your enemies”. Another group of believers said: “How can you kill people who have made the same declaration of faith which you have made? Is it because they have not migrated to Madinah that their killing and the confiscation of their property can be sanctioned?” Both groups maintained their attitudes, and the Prophet expressed no disapproval of either. Hence, why this Qur’ānic verse was revealed.

Hoewel de eerste overlevering (Hadith) vanuit het oogpunt van de keten van overleveraars en de opname ervan in de meest authentieke verzamelingen van overleveringen (Hadith) authentieker lijkt, lijken de gebeurtenissen die in de tweede overlevering (Hadith) worden vermeld, correcter te zijn, wanneer men de historische gebeurtenissen in overweging neemt. We weten met zekerheid dat er geen bevel aan de moslims werd gegeven om tegen de hypocrieten in Madinah te vechten. De Profeet ﷺ heeft nooit tegen hen gevochten en nooit hun dood bevolen. In plaats daarvan was er een totaal ander plan voor de omgang met hen, een plan dat hen duldde totdat zij op natuurlijke wijze werden afgewezen. Hun steun werd verzwakt door de verdrijving van de Joden, die hen gewoonlijk aanmoedigden. De Joden werden uit Madinah verdreven voordat zij uiteindelijk uit heel Arabië werden geëvacueerd.

Although the first report appears to be more authentic from the point of view of its chain of transmitters and its inclusion in the most authentic collections of aĥādīth, the events mentioned in the second report appear to be more correct, considering historical events. We know for certain that no directive to fight against the hypocrites in Madinah was given to the Muslims. The Prophet never fought against them and never ordered their killing. Instead, there was a totally different plan for dealing with them, one which tolerated them until they were naturally cast away. Their support was weakened with the expulsion of the Jews, who used to encourage them. The Jews were forced out of Madinah before they were eventually evacuated from the whole of Arabia.

Men zou kunnen zeggen dat het bevel om hen gevangen te nemen en hen te doden voorwaardelijk is gesteld aan hun migratie naar Madinah, zoals voorzien in het volgende vers. Het is dan een waarschuwing die aan hen is gericht om te stoppen met hun praktijken. Zij hadden deze waarschuwing kunnen opvolgen, en de Profeet ﷺ zou daarom geen reden hebben gehad om dit bevel uit te voeren. De voorwaarde echter, dat deze dreiging van kracht blijft totdat “zij zijn gemigreerd”, maakt absoluut duidelijk dat zij niet behoren tot de mensen van Madinah.

It may be said that the directive to take them prisoner and to kill them is made conditional on their migration to Madinah which is provided for in the following verse. It is, then, a warning issued to them to desist from their practices. They might have heeded this warning and the Prophet, therefore, would have had no reason to carry out this order. The condition, however, that this threat applies until “they have migrated”, makes it absolutely clear that they were not of the people of Madinah.

Hun migratie naar Madinah was in feite noodzakelijk, omdat deze hele episode plaatsvond vóór de verovering van Makkah. Tijdens die periode betekende migratie het verlaten van het land van ongeloof naar het land van geloof, namelijk Madinah, om zich bij de moslimgemeenschap te voegen en de islamitische wet toe te passen. Anders was de identiteit van degenen die niet migreerden terwijl zij beweerden moslims te zijn, twijfelachtig. Later in de soera vinden we een krachtige veroordeling van de houding van die weinige moslims die in Makkah bleven ondanks hun mogelijkheid om naar Madinah te migreren, ook al waren zij burgers van Makkah. Dit alles dient om het tweede verslag te ondersteunen, dat die hypocrieten beschrijft als een groep mensen uit Makkah of de omliggende gebieden die beweerden moslims te zijn, terwijl zij tegelijkertijd de vijanden van de moslims steunden.

Their migration to Madinah was, in fact, required, because this whole episode took place before the conquest of Makkah. During that period migration meant to move out of the land of unfaith into the land of faith, i.e. Madinah, to join the Muslim community and implement Islamic law. Otherwise, the identity of those who did not migrate while claiming to be Muslims was questionable. Later in the sūrah we have a strong denunciation of the attitude of those few Muslims who remained in Makkah despite their ability to migrate to Madinah, even though they were citizens of Makkah. All this serves to support the second report, describing those hypocrites as a group of the people of Makkah or its surrounding area who claimed to be Muslims while at the same time supporting the Muslims’ enemies.

Deze sterke veroordeling van de aarzelende houding van de gelovigen tegenover die mensen wordt uitgedrukt in een retorische vraag: “Hoe zouden jullie verdeeld kunnen zijn in twee groepen wat betreft de hypocrieten, terwijl God Zelf hen heeft afgewezen vanwege hun schuld? Proberen jullie degenen te leiden die God heeft doen dwalen?” (Vers 88) Deze vraag benadrukt dat het gevaarlijk is voor de moslimgemeenschap om te aarzelen wanneer zij geconfronteerd wordt met hypocrisie, omdat dit wijst op een gebrek aan duidelijkheid met betrekking tot de ware aard van deze religie.

This strong denunciation of the believers’ hesitant attitude towards those people is expressed in a rhetorical question: “How could you be divided into two groups concerning the hypocrites, when God Himself has cast them off because of their guilt? Do you seek to guide those whom God has let go astray?” (Verse 88) This question emphasises that it is dangerous for the Muslim community to hesitate when faced with hypocrisy, because it points to a lack of clarity with respect to the true nature of this religion.

Eén groep gelovigen kon zich niet voorstellen hoe de hypocrieten gedood konden worden, aangezien zij verbale verklaringen hadden afgelegd waarin zij beweerden moslims te zijn. Toch waren diezelfde mensen zich ervan bewust dat zij niet tot de moslimgemeenschap behoorden. Dit blijkt duidelijk uit hun uitspraak: “Wij hoeven niets te vrezen van de metgezellen van Muhammad.” Dit wordt ook duidelijk gemaakt door de andere groep gelovigen, die verklaarde dat die hypocrieten “jouw vijanden steunen”. De feitelijke situatie is dat, ongeacht enige verbale claim om tot de Islam te behoren, hun praktische steun aan de vijanden van de moslims hun hypocrisie zonder enige twijfel bewijst.

One group of believers could not imagine how the hypocrites could be killed when they had made verbal statements claiming to be Muslims. Yet those very people were aware that they did not belong to the Muslim community. This is clear in their statement: “We need fear nothing from Muĥammad’s companions.” This is also made clear by the other group of believers who stated that those hypocrites “support your enemies”. The fact is that regardless of any verbal claim to belong to Islam, their practical support of the Muslims’ enemies proves their hypocrisy beyond any doubt.

Daarom is er geen ruimte voor tolerantie of het negeren van een dergelijke houding. Tolerantie is hier een zwakte die de moslimgemeenschap bedreigt. Daarom wordt het in de Qur’ān scherp veroordeeld.

Hence, there is no room for tolerance or overlooking such an attitude. Tolerance here is a weakness threatening the Muslim community. Hence, it is strongly denounced in the Qur’ān.

Hetzelfde geldt niet voor de hypocrieten van Madinah. De gelovigen daar waren duidelijk over hun hypocrisie. Er was echter een bekend plan om hen te tolereren en hun claims voorlopig te accepteren. Het verschil tussen de twee gevallen is dat in het geval dat in dit vers wordt verwezen, sommige moslims pleitten voor tolerantie tegenover mensen die ver van Madinah woonden, simpelweg omdat zij mondeling beweerden moslims te zijn, terwijl zij tegelijkertijd in de praktijk de vijanden van de islam steunden. Daarom wordt Gods visie op die mensen duidelijk geformuleerd: “Wanneer God Zelf hen heeft afgewezen vanwege hun schuld.” (Vers 88) Wanneer God een bepaalde houding aanneemt, is er geen enkele manier waarop een moslim een andere houding kan aannemen. God heeft hen afgewezen vanwege hun boosaardigheid en slechte intenties.

The same is not the case with the hypocrites of Madinah. The believers there were clear about their hypocrisy. There was, however, a well-known plan to tolerate them and accept their claims for the time being. The difference in the two cases is that in the one referred to in this verse, some Muslims advocated tolerance towards people living away from Madinah simply because they claimed verbally to be Muslims while at the same time practically supported the enemies of Islam. Hence, God’s view of those people is stated clearly: “When God Himself has cast them off because of their guilt.” (Verse 88) When God adopts a certain attitude there is no way a Muslim can adopt a different one. God has cast them off because of their wickedness and bad intentions.

Dit wordt gevolgd door een andere berisping: “Zoek je te leiden hen die God heeft doen dwalen?” (Vers 88) Dit suggereert waarschijnlijk dat de groep moslims die tolerantie bepleitte, mogelijk had voorgesteld dat als de moslims die mensen een kans zouden geven, zij uiteindelijk hun terughoudendheid in het aanvaarden van de Islam zouden kunnen overwinnen. God vertelt de gelovigen dat aangezien deze mensen Zijn straf verdienden, zij een hopeloos geval waren.

This is followed by another reproach: “Do you seek to guide those whom God has let go astray?” (Verse 88) This probably suggests that the group of Muslims who advocated tolerance might have suggested that if the Muslims were to give those people a chance they might eventually overcome their reluctance in accepting Islam. God tells the believers that since these people merited His punishment, theirs was a hopeless case.

God staat alleen hen die daar zelf voor kiezen toe om dwaalsporen te bewandelen. Dit betekent dat wanneer mensen daadwerkelijk dwalen, God hen toestaat om nog verder van het rechte pad weg te raken. Hij laat hen voortgaan in hun dwaalwegen, waardoor ze steeds verder van Goddelijke leiding afdwalen. Het zijn zij die de dwaling hebben verkozen boven Goddelijke leiding, en zij hebben dit bewust gedaan nadat zij volledig op de hoogte waren van de handelingen die aanvaardbaar zijn voor God.

God allows to go astray only those who choose to do so. This means that when people actually do go astray, God allows them to go further away from the right path. He lets them continue their erring ways, moving further and further away from Divine guidance. It is they who have chosen error in preference to Divine guidance and they have done this consciously after being fully aware of the course of action acceptable to God.

Zij zouden graag willen dat u ongelovig wordt, zoals zij zelf ongelovig zijn, zodat u allen gelijk worden. Neem hen daarom niet tot bondgenoten, totdat zij voor het geloof van God emigreren. Als zij zich tegen u keren, grijp hen dan en dood hen waar u hen ook aantreft. Neem geen van hen tot bondgenoot of steunpilaar. (Vers 89)

They would love to see you disbelieve as they themselves disbelieve, so that you may be all alike. Do not, therefore, take them for your allies, until they migrate for God’s cause. If they turn against you, then seize them and kill them wherever you my find them. Do not take any of them for your ally or supporter. (Verse 89)

Dit vers komt nog een stap dichter bij het blootleggen van de houding en de intenties van de hypocrieten. Het is niet alleen dat zij de dwaling hebben verkozen boven goddelijke leiding en dat hun daden en slechte intenties het hebben verdiend dat God hen verder laat dwalen, maar zij hebben opzettelijk geprobeerd de gelovigen van hun rechte pad naar de dwaling af te leiden: “Zij zouden graag willen dat jullie ongelovig worden, zoals zij zelf ongelovig zijn, zodat jullie allen gelijk zijn.” Ondanks het feit dat zij dezelfde uitspraken herhalen als de moslims, en dat zij dezelfde verklaring hebben afgelegd over het geloof in de eenheid van God en in de boodschappen van Muhammad ﷺ, spreekt hun praktische steun aan de vijanden van de Islam hun verbale uitspraken tegen. Desondanks zijn zij daar niet tevreden mee.

This verse moves another step closer to exposing the attitude and intentions of the hypocrites. It is not only that they have chosen error in preference to Divine guidance and that their deeds and bad intentions have merited that God lets them go further astray, but they have deliberately tried to divert the believers off their right course into error: “They would love to see you disbelieve as they themselves disbelieve, so that you my be all alike.” Despite the fact that they repeat the same statements as the Muslims, and they have made the same declaration of believing in the oneness of God and in the messages of Muĥammad (peace be upon him), their practical support to the enemies of Islam belie their verbal statements. Nevertheless, they are not satisfied with that.

Degene die bewust het ware geloof verwerpt, voelt zich niet gelukkig wanneer het geloof zijn aanwezigheid op aarde blijft tonen en gelovigen aantrekt. Hij heeft het gevoel dat hij hard moet werken, waarbij hij al zijn middelen moet inzetten, om de moslims terug te keren naar ongeloof, zodat zij in dezelfde positie verkeren als hij. Dit is een initiële definitie van de werkelijke houding van de hypocriet. Het laat geen ruimte voor een "vloeibaar" concept van geloof. Het maakt absoluut duidelijk dat geloof vereist dat daden in overeenstemming zijn met verbale uitspraken. Woorden hebben geen betekenis als daden hen tegenspreken.

One who consciously rejects the true faith does not feel happy when faith continues to make its presence felt on earth and attracts believers. He feels that he must work hard, utilising all his devices, to turn the Muslims back to disbelief so that they are in the same position as he. This is an initial definition of the hypocrite’s real attitude. It leaves no room for a “wet” concept of faith. It makes absolutely clear that faith requires that action be consistent with verbal statements. Words have no significance if actions belie them.

De bewoording van het Qur'ānic vers doet de harten van de gelovigen heftig beven. Het vertelt hen dat die hypocrieten “het zouden willen zien dat jullie ongelovig worden, zoals zij zelf ongelovig zijn, zodat jullie allen gelijk zijn”. (Vers 89) Zij hebben pas onlangs de zoetheid van het geloof geproefd, nadat zij gedurende lange tijd de bittere smaak van ongeloof hadden ervaren.

The wording of the Qur’ānic verse sends a strong shudder into the believers’ hearts. It tells them that those hypocrites “would love to see you disbelieve as they themselves disbelieve, so that you may be all alike”. (Verse 89) They have only recently tasted the sweetness of faith after experiencing for long the bitter taste of unbelief.

De grote transformatie die plaatsvond in hun gevoelens, concepten en hun samenleving als geheel, toen zij van onwetendheid naar de Islam bewogen, was voor hen zeer reëel.

The great transformation which took place in their feelings, concepts and their society as a whole, as they moved from ignorance into Islam, was very real to them.

Het was slechts een lichte aanraking nodig om hun vijandigheid op te wekken jegens iedereen die wenste dat zij zouden terugkeren naar die lage diepte van onwetendheid waaruit de Islam hen had gered en die hen naar haar verheven hoogten had getild. Maak gebruikmakend van deze gemoedstoestand, vaardigt de Qur’ān haar bevel aan hen uit op het moment dat zij het meest alert zijn op het gevaar dat door die hypocrieten wordt gevormd: “Neem hen daarom niet als bondgenoten, totdat zij migreren voor de zaak van God. Als zij zich tegen jullie keren, grijp hen dan en dood hen waar je hen ook vindt. Neem geen van hen als bondgenoot of helper.” (Vers 89)

It only required a light touch to arouse their hostility to anyone who wished them to revert to that low depth of ignorance from which Islam saved them and which elevated them to its sublime heights. Making use of this state of mind, the Qur’ān issues its order to them at the moment when they are most alert to the danger posed by those hypocrites: “Do not, therefore, take them for your allies, until they migrate for God’s cause. If they turn against you, then seize them and kill them wherever you my find them. Do not take any of them for your ally or supporter.” (Verse 89)

Het duidelijke verbod op het nemen van bondgenoten onder hen suggereert dat oude familie- en stambanden, en waarschijnlijk ook economische belangen, hun sporen hadden nagelaten in de geest van de moslims in Madinah. De Qur’ān behandelt deze sporen en stelt de moslimgemeenschap duidelijk de basis vast van de banden die zij met anderen aangaat en de principes waarop haar concepten zijn gebaseerd. De moslims worden geleerd dat een verenigde gemeenschap of een natie niet wordt gesticht op basis van familie, bloedverwantschap of stambanden, noch op basis van het samenwonen in één stad of één geografisch gebied, noch op basis van commerciële of economische belangen. Zij wordt uitsluitend gesticht op een ideologie en het sociale systeem dat een dergelijke ideologie voortbrengt.

The clear prohibition against taking allies from among them suggests that old family and tribal ties, and probably economic interests, had left their mark in the minds of the Muslims in Madinah. The Qur’ān deals with these traces and states clearly to the Muslim community the basis of the ties it establishes with others and the principles upon which its concepts are founded. The Muslims are being taught that a united community or a nation is founded neither on family, blood relationship or tribal ties, nor on the basis of living together in one city or one geographical area, nor on the basis of commercial or economic interests. It is only founded on an ideology and the social system such an ideology produces.

In praktische zin betekent dit dat er geen alliantie gesmeed kon worden tussen moslims die leefden in het land van de Islam en andere mensen die leefden in het land van de oorlog. In die tijd was het land van de oorlog Makkah, de plaats van herkomst van die vroege moslims die naar Madinah migreerden. Wat deze Qur’ānic vers ons vertelt, is dat er mogelijk nooit een alliantie is geweest met degenen die beweerden moslims te zijn, totdat zij naar Madinah migreerden om zich bij de moslimsamenleving daar aan te sluiten; dat wil zeggen, totdat zij de praktische stap zetten die hen in de moslimgemeenschap bracht. Alleen op deze manier was hun migratie duidelijk oprecht, gemotiveerd door hun geloof, ondernomen in dienst van Gods zaak, met het doel om de moslimsamenleving op te bouwen die de Islam implementeert. Er kon geen ander doel voor hun migratie zijn.

In practical terms, this means that there could be no alliance forged between Muslims living in the land of Islam and other people living in the land of war. At that time, the land of war was Makkah, the place of origin of those early Muslims who migrated to Madinah. What this Qur’ānic verse tells us is that there may never have been any alliance with those who claimed to be Muslims until they migrated to Madinah to join the Muslim society there; that is, until they took the practical step bringing them into the Muslim community. Only in this way, was their migration manifestly genuine, motivated by their faith, undertaken in service of God’s cause, for the purpose of building the Muslim society which implements Islam. There could be no other purpose for their migration.

Dit wordt vermeld met een duidelijkheid en precisie die geen ruimte laat voor enige vorm van ambiguïteit. Als zij aan deze vereiste voldoen, door naar het land van de Islam te verhuizen om te leven onder het Islamitische regime gebaseerd op het Islamitische geloof en het implementeren van de Islamitische wet, waarbij zij hun families, belangen en huizen in het land van oorlog achterlaten, dan maken zij deel uit van de moslimgemeenschap en zijn zij leden van de Islamitische samenleving. Hun weigering om te migreren maakt hun verbale claims inhoudsloos: “Als zij zich tegen jullie keren, grijp hen dan en dood hen waar jullie hen ook vinden. Neem geen van hen als bondgenoot of helper” (Vers 89). Het is deze uitspraak die ons meer geneigd maakt om te zeggen dat die hypocrieten niet in Madinah woonden. Er werd een ander beleid toegepast bij de hypocrieten van Madinah zelf.

This is stated with a clarity and precision which leaves no room for any sort of ambiguity. If they comply with this requirement, moving into the land of Islam to live under the Islamic regime based on the Islamic faith and implementing Islamic law, leaving behind their families, interests and homes in the land of war, then they are part of the Muslim community and members of the Islamic society. Their refusal to migrate renders their verbal claims devoid of any substance: “If they turn against you, then seize them and kill them wherever you may find them. Do not take any of them for your ally or supporter” (Verse 89) It is this ruling which makes us more inclined to say that those hypocrites did not live in Madinah. A different policy was implemented with the hypocrites of Madinah themselves.

Islam is zeer tolerant tegenover de volgelingen van andere geloven en ideologieën. Het dwingt zichzelf aan niemand op. Niet-moslims die in een moslimstaat onder een islamitisch regime leven, mogen hun overtuigingen openlijk uitspreken, ook als deze in strijd kunnen zijn met het islamitische geloof, mits zij niet proberen moslims naar hun geloof te winnen en de islam niet beledigen. De Qur’ān veroordeelt het uiten van beledigingen tegen de islam, zoals gedaan door de volgelingen van eerdere religies, in zeer duidelijke bewoordingen. Het laat geen twijfel bestaan dat de islam niet toestaat dat degenen die onder haar regime leven, haar principes op beledigende wijze bekritiseren of haar feiten verdraaien. Sommige mensen in onze moderne tijd zouden willen dat wij geloven dat zij dit recht hebben. Dit is volkomen onwaar. Het is voldoende dat de islam zichzelf niet aan mensen opdringt en dat zij de levens en eigendommen beschermt van degenen die tot andere religies behoren en in een islamitische samenleving leven. De islam biedt hen verder dezelfde voordelen van het islamitische leven, zonder enige discriminatie tussen hen en moslims, en staat hen toe de regels van hun geloof toe te passen in alle zaken die geen invloed hebben op het algemene systeem zoals dat van toepassing is op alle burgers.

Islam is very tolerant with the followers of other faiths and ideologies. It does not force itself on anyone. Non-Muslims who live in a Muslim state under an Islamic regime may openly state their beliefs, which may be in conflict with the Islamic faith, provided that they do not try to win Muslims over to their faith and that they do not insult Islam. The Qur’ān denounces hurling abuse on Islam, as was done by the followers of earlier religions, in very clear terms. It leaves no doubt that Islam does not allow those who live under its regime to criticise its principles in abusive terms or to distort its facts. Some people in our modern times would like us to believe that they are allowed this. This is totally untrue. It is sufficient that Islam does not force itself on people and that it protects the lives and properties of those who belong to other religions and who live in an Islamic society. Islam further affords to them the same benefits of Islamic life, without any discrimination between them and Muslims, and allows them to implement the rules of their faith in all matters which have no bearing on the general system as it applies to all citizens.

De Islam breidt deze houding van tolerantie uit naar degenen die openlijk een ander geloof aannemen, maar zij breidt deze niet uit naar degenen die beweren moslims te zijn, maar wiens daden die bewering tegenspreken. Haar tolerantie kan geen ruimte bieden aan degenen die verklaren dat zij geloven in de eenheid van God, die getuigen dat er geen godheid is behalve God, en die tegelijkertijd aan iemand anders een eigenschap toekennen die uitsluitend aan God toebehoort, zoals soevereiniteit en de autoriteit om wetten te stellen. Het beschrijft als afgodendienaars de mensen van eerdere Schrift die hun priesters en rabbijnen, evenals Jezus, zoon van Maria, als heren naast God nemen. Het is waar dat zij die priesters en rabbijnen niet aanbaden, maar zij volgden zeker hun leiding wanneer zij voor hen wetgeving instelden die bepaalde zaken toestaat en andere verbiedt.

Islam extends this attitude of tolerance to those who openly adopt a different faith, but it does not extend it to those who make a claim to be Muslims but whose actions belie that claim. Its tolerance cannot accommodate those who declare that they believe in God’s oneness, who testify that there is no deity except God, and who, at the same time, acknowledge to someone else any attribute which belongs solely to God, such as sovereignty and the authority to legislate. It describes as idolaters those of the people of earlier Scriptures who take their priests and rabbis as well as Jesus, son of Mary, as lords besides God. It is true that they did not worship those priests and rabbis, but they certainly followed their lead when they enacted for them legislation that makes certain things permissible and prohibits others.

Islam duldt het ook niet dat sommige hypocrieten als gelovigen worden omschreven, simpelweg omdat zij de verbale verklaring hebben afgelegd dat er geen godheid is behalve God en dat Muhammad ﷺ Zijn Boodschapper is, maar tegelijkertijd in het land van ongeloof zijn gebleven en de vijanden van de moslims hebben gesteund. Tolerantie onder deze omstandigheden is in feite laksheid. Islam is tolerant, maar niet laks. Het is een serieus concept dat werkt binnen een serieus systeem. Ernst staat tolerantie toe, maar heeft geen ruimte voor laksheid.

Nor does Islam tolerate that some hypocrites should he described as believers, simply because they have made the verbal declaration that there is no deity other than God and that Muĥammad is His Messenger, but, at the same time, remained in the land of unfaith, giving their support to the Muslims’ enemies. Tolerance in these circumstances is, in fact, complacency. Islam is tolerant but not complacent. It is a serious concept working within a serious system. Seriousness admits tolerance but has no room for complacency.

Deze richtlijnen die aan de eerste moslimgemeenschap zijn gegeven, zijn inderdaad kenmerkend voor de aard van de Islam en onthullen veel voor alle moslimgeneraties.

These directives given to the first Muslim community are, indeed, indicative of the nature of Islam and reveal a great deal to all Muslim generations.

Nadat er op deze wijze een duidelijk oordeel is geveld tegen degenen die de ongelovigen steunen ondanks hun beweringen moslims te zijn, vermeldt de soera een uitzondering voor degenen die toevlucht zoeken bij mensen met wie een verbond of een verdrag met de moslimgemeenschap bestaat. De houding die voor een dergelijke gemeenschap is vastgesteld, is nu ook op hen van toepassing: “Behalve degenen onder hen die banden hebben met mensen tot wie jullie zelf een verbond hebben.” (Vers 90)

Having thus given a clear verdict against those who side with the unbelievers despite their claims to be Muslims, the sūrah states an exception in the case of those who seek refuge with people who have a covenant or a treaty with the Muslim community. The attitude determined for such a community now also applies to them: “Except in the case of those of them who have ties with people to whom you yourselves are bound by a covenant.” (Verse 90)

We zien hier dat de Islam de voorkeur geeft aan vrede wanneer er ruimte is voor vrede die het werk niet belemmert om de boodschap vrijelijk aan mensen over te brengen en hen een vrije keuze te laten. Niets en niemand zou in een positie mogen zijn om geweld te gebruiken tegen de inspanning om de Islam aan mensen over te brengen. De veiligheid van de moslims moet worden gegarandeerd. Zij mogen niet worden blootgesteld aan enig gevaar van opruiing of aan bedreigingen voor de islamitische boodschap die de inspanningen kunnen belemmeren. Om deze reden genieten zij die asiel zoeken en leven bij een groep mensen die gebonden zijn aan een verdrag of een verbond met de moslims, dezelfde behandeling als de mensen met wie zij leven. Dezelfde staat van vrede is op hen van toepassing. Dit is een duidelijk bewijs van de vredelievende aard van de Islam.

We see here that Islam prefers peace whenever there is room for peace which does not impede its work of freely conveying its message to people and allowing them free choice. Nothing and no one should be in a position to use force against the effort to convey Islam to people. The security of the Muslims should be guaranteed. They must not be exposed to any danger of sedition or to threats to the Islamic message which may cause its efforts to be hampered. For this reason, those who seek refuge and live with any group of people who are bound by a treaty or a covenant with the Muslims enjoy the same treatment as the people with whom they live. The same state of peace applies to them. This is clear evidence of the peaceful nature of Islam.

Uitzondering op gevangenschap en executie wordt ook gemaakt voor die individuen, stammen of gemeenschappen die een neutrale positie innemen; zij die zich niet aansluiten bij de strijd die plaatsvindt tussen hun eigen volk en de moslims. Hun harten krimpen ineen bij de gedachte aan het vechten met hun volk tegen de moslims, of het vechten met de moslims tegen hun eigen verwanten. Deze mensen staan aan de zijlijn, onwillig om deel te nemen aan enige vijandigheid: “Of degenen die naar jou toe komen omdat hun harten krimpen ineen bij de gedachte om tegen jou te vechten of tegen hun eigen volk te vechten.” (Vers 90)

Exception from imprisonment and execution is also made in the case of those individuals or tribes or communities who take a neutral position, those who do not join the fighting which takes place between their people and the Muslims. Their hearts shrink from thoughts of either fighting with their people against the Muslims or fighting with the Muslims against their own kin. These people stand aside, unwilling to enter into any hostilities: “Or those who come to you because their hearts shrink from the thought of fighting you or fighting their own people.” (Verse 90)

Opnieuw is deze uitspraak een bewijs van de islamitische wens om het vechten met anderen te vermijden wanneer zij ervan afzien de moslims te bevechten, waarbij neutraliteit tussen hen en hun vijanden wordt gekozen. Degenen die aan geen enkele zijde vochten, waren aanwezig in Arabia en inderdaad binnen de Quraysh zelf. De islam oefende geen druk op hen uit om partij te kiezen voor of tegen de islam. Het was voldoende dat zij de islam niet tegenwerkten. Tegelijkertijd was er de hoop dat zij uiteindelijk de zijde van de islam zouden kiezen, zodra de omstandigheden die hun terughoudendheid veroorzaakten, zouden verdwijnen. Dit is wat in veel gevallen daadwerkelijk gebeurde.

Again this ruling is evidence of the Islamic desire to avoid fighting others whenever they refrain from fighting the Muslims, choosing neutrality between them and their enemies. Those who did not fight on either side were present in Arabia and, indeed, within the Quraysh itself. Islam did not pressurise them to take sides for or against it. It was sufficient that they did not oppose Islam. At the same time, there was hope that they would eventually take the side of Islam, once the circumstances which caused their reluctance were removed. This was what actually happened in many cases.

God maakt deze regel ten opzichte van die neutralen voordelig voor de moslims wanneer Hij hen herinnert aan de andere mogelijkheid die had kunnen plaatsvinden. Die mensen hadden de zijde van de vijandige ongelovigen kunnen kiezen en tegen de moslims gevochten kunnen hebben. Het feit dat zij dat niet deden, was veel wenselijker. “Had God zo gewild, dan had Hij hen macht over jullie gegeven, en hadden zij tegen jullie gevochten. Dus als zij jullie met rust laten, en geen oorlog tegen jullie voeren, en jullie vrede aanbieden, dan heeft God jullie geen weg tegen hen gegeven.” (Vers 90)

God makes this line towards those neutrals beneficial to the Muslims when He reminds them of the other possibility that could have occurred. Those people could have sided with the hostile unbelievers and fought against the Muslims. The fact that they did not was far more preferable. “Had God so willed, He would have given them power over you, and they would have fought you. Therefore, if they leave you alone, and do not make war on you, and offer you peace, God has given you no way against them.” (Verse 90)

Hier merken wij de verfijnde nuance op die door de Qur’ān wordt geboden, die degenen onder de moslims die vol enthousiasme waren en de neutraliteit van deze volkeren wellicht niet toe wilden zijn, beteugelt. Het is een herinnering aan de genade van God. Hij heeft deze mensen ervan weerhouden een vijandige houding aan te nemen die de last van de moslims had kunnen vergroten. De moslims worden geïnstrueerd om alle goedheid te aanvaarden die hen wordt aangeboden en elk kwaad te vermijden dat God ervan heeft afgehouden hen te bereiken. Dit dient derhalve de houding van de moslimgemeenschap te zijn, zolang het geen enkele versoepeling van de islamitische principes inhoudt, noch laksheid in zaken van het geloof, noch vernedering van de moslims door een overgave aan hun vijanden. Een goedkope vrede is onaanvaardbaar. Het doel is niet om tegen elke prijs het vechten te vermijden. Het doel is om een vrede te bereiken die geen enkel recht van de moslims schendt, of deze rechten nu toekomen aan mensen of aan de islam als boodschap en filosofie.

We note here the fine touch delivered by the Qur’ān which restrains those Muslims who were full of enthusiasm and who may not have liked these peoples’ neutrality. It is a reminder of God’s grace. He has restrained these people from taking a hostile attitude that could have increased the Muslims’ burden. The Muslims are instructed to accept whatever goodness is offered them and to avoid all evil that God has caused to stay away from them. This is, then, to be the attitude of the Muslim community, as long as it does not involve any relaxation of Islamic principles or complacency in matters of faith or humiliation to the Muslims through a sell out to their enemies. A cheap peace is unacceptable. The aim is not to avoid fighting at any price. The aim is to achieve a peace that does not encroach on any right of the Muslims, whether these rights are due to people or to Islam as a message and philosophy.

Het is alleen maar juist en gepast dat alle belemmeringen worden weggenomen uit de weg van het overbrengen van de boodschap van de Islam aan de mensheid. Het punt is dat iedereen die deze boodschap ontvangt, de vrijheid moet voelen om deze te aanvaarden zonder blootgesteld te worden aan enige schade, en dit zou overal ter wereld van toepassing moeten zijn. Het is ook nodig zodat de Islam voldoende kracht verkrijgt om iedereen af te schrikken van het aannemen van een vijandige houding of het toebrengen van enige vorm van schade aan degenen die erin geloven. Daarbuiten is vrede te prefereren en gaat de jihad voort.

It is only right and proper that all impediments should be removed from the way of conveying the message of Islam to mankind. The point is that everyone who receives this message should feel free to accept it without being exposed to any harm, and this should apply everywhere in the world. It is also needed so that Islam acquires sufficient strength to deter anyone from taking a hostile attitude or inflicting harm of any sort on those who believe in it. Beyond that, peace is preferable and jihād continues.

Er is een andere groep mensen tegen wie de Islam geen tolerantie heeft, omdat het een kwaadaardige groep hypocrieten is met wie de Islam geen verbond of verdrag heeft. Daarom is het toegestaan om de passende houding tegenover hen aan te nemen: “Je zult anderen vinden die zowel van jou als van hun eigen volk veilig willen zijn. Telkens wanneer zij worden teruggeroepen tot opruiing, werpen zij zich er vol overgave in. Als zij jullie met rust laten, jullie geen vrede bieden en hun handen niet afhouden, grijp hen dan en dood hen waar je hen ook aantreft.”

There is another group of people to whom Islam extends no tolerance, because it is an evil group of hypocrites with whom Islam has no covenant or treaty. Hence, it is free to take the appropriate stance against them: “You will find others who would like to be safe from you as well as to be safe from their own people. Whenever they are called back to sedition they plunge headlong into it. If they do not leave you alone, and do not offer you peace and do not stay their hands, seize them and kill them wherever you come upon them.

“Over deze hebben Wij u een duidelijke autoriteit gegeven.” (Vers 91)

Over these We have given you a clear authority.” (Verse 91)

Een verslag van Mujāhid suggereert dat deze uitspraak betrekking had op een bepaalde groep mensen uit Makkah die naar de Profeet ﷺ kwamen om te verklaren dat zij moslims waren, zonder dat zij dat in werkelijkheid waren. Zij keerden daarna terug naar Makkah, waar zij terugvielen in afgoderij. Hun doel was dat zij zich in beide kampen veilig en geborgen zouden voelen.

A report by Mujāhid suggests that this statement concerned a certain group of people from Makkah who came to the Prophet to declare that they were Muslims without actually being so. They then returned to Makkah where they reverted to idol worship. Their purpose was that they should feel safe and secure in both camps.

Daarom bepaalde de Islam dat zij gedood moesten worden, tenzij zij stopten met hun dwaalwegen. Het vonnis in dit geval wordt duidelijk geformuleerd: “Als zij jullie niet met rust laten, en jullie geen vrede bieden en hun handen niet terugtrekken, grijp hen dan en dood hen waar je hen ook tegenkomt.”

Hence, Islam ruled that they be killed unless they stopped their erring ways. The verdict in this case is stated clearly: “If they do not leave you alone, and do not offer you peace and do not stay their hands, seize them and kill them wherever you come upon them.

“Over deze hebben Wij u een duidelijke autoriteit gegeven” (Vers 91)

Over these we have given you a clear authority” (Verse 91)

Hier merken wij de duidelijke balans in de islamitische houding op. Het is serieus en besluitvaardig, maar tegelijkertijd tolerant en geduldig. Elke situatie wordt benaderd met de meest geschikte houding. Wanneer we beide kenmerken overwegen, realiseren we ons dat zij elke moslim voorzien van een gebalanceerde houding, die een essentieel kenmerk wordt van het islamitische systeem als geheel. Wanneer sommige mensen neigen naar extremisme en een onverzoenlijke, gewelddadige houding aannemen, dan vertegenwoordigen zij de islam niet. Aan de andere kant wordt de islam niet vertegenwoordigd door degenen die een apologetische houding aannemen tegenover jihad, waarbij zij proberen de islam te verdedigen die, naar hun mening, wordt beschuldigd van gewelddadig extremisme. Zij benadrukken dat de islam in alle situaties de voorkeur geeft aan vrede en dat de permanente houding er een is van geduld en vergeving, en dat jihad alleen is toegestaan bij de verdediging van moslimland of de moslimgemeenschap. Op die manier beperken zij het. Jihad is inderdaad een middel om de islamitische boodschap en haar recht om vrijelijk aan iedereen, overal ter wereld, te worden overgebracht, te verdedigen. Het is ook het middel om te waarborgen dat elk individu, waar ook ter wereld, vrij is om de islam te aanvaarden. Het garandeert de superioriteit van een deugdzaam systeem, dat veiligheid biedt aan alle mensen, of zij de islam nu aanvaarden of niet. Zoals we al hebben gezegd, is noch de nauwe extremistische visie, noch de zelfvoldane apologetische visie correct. Opnieuw, deze bepalingen van het islamitisch internationaal recht brengen een duidelijke boodschap over aan de mensheid.

We note here the clear balance in the Islamic attitude. It is serious and decisive but, at the same time, tolerant and forbearing. Each situation is faced with the most suitable of attitudes. When we consider both features, we realise that they provide every Muslim with a balanced attitude which becomes an essential feature of the Islamic system as a whole. When some people move towards extremism, adopting an uncompromising, violent attitude, then they do not represent Islam. On the other hand, Islam is not represented by those who take an apologetic attitude towards jihād, trying to defend Islam, which, in their view, stands indicted of violent extremism. They emphasise that Islam prefers peace in all situations and its permanent attitude is one of forbearance and forgiveness and that jihād is only allowed in the defence of Muslim land or the Muslim community. Thus, they narrow it down. Jihād is, indeed, a means of defending the Islamic message and its right to be conveyed freely to everyone, everywhere in the world. It is also the means to ensure that every individual, anywhere in the world is free to accept Islam. It guarantees the supremacy of a virtuous system, which extends security to all people, whether they accept Islam or not. As we have already said, neither the narrow extremist view, nor the complacent apologetic view is correct. Again, these provisions of Islamic international law convey a clear message to mankind.

Het voorgaande geldt voor de relaties tussen de moslimgemeenschap en andere kampen. De soera gaat nu over naar het spreken over interne relaties onder moslims, ongeacht hoe ver hun landen van elkaar verwijderd zijn. Het is duidelijk dat er geen strijd of doden onder moslims kan plaatsvinden, behalve als straf voor bepaalde misdaden. Het punt is dat er geen situatie kan zijn die de relatie van geloof die tussen moslims bestaat, overstijgt. Daarom mag geen enkele moslim ooit een andere moslim doden, wetende dat deze sterke band van geloof tussen hen bestaat. Een dergelijke doding kan alleen door een vergissing plaatsvinden.

All the foregoing applies to relations between the Muslim community and other camps. The sūrah now moves on to speak of internal relations among Muslims, no matter how distant their countries are. It is clear that there can be no fighting or killing among Muslims except by way of punishment for certain crimes. The point is that there can be no situation superseding the relationship of faith that exists between Muslims. Hence, no Muslim may ever kill another Muslim, knowing that this strong tie of faith exists between them. Such killing may only happen by mistake.

Aangezien dit een mogelijkheid is, vereist het bepaalde juridische bepalingen. Wat betreft opzettelijke moord, het is een misdaad die veel te gruwelijk is om door enige boetedoening te worden uitgewist. Het is iets dat alle grenzen van de Islam overschrijdt.

Since this is a possibility, it requires certain legal provisions. As for deliberate killing, it is a crime much too ghastly to be erased by any atonement. It is something that transgresses all boundaries of Islam.

Een gelovige mag nooit een andere gelovige doden, tenzij het door een fout gebeurt. Hij die een gelovige per ongeluk doodt, moet een gelovige ziel vrijkopen uit slavernij en een vergoeding betalen aan diens familie, tenzij zij dit uit liefdadigheid afstand doen. Als het slachtoffer toebehoorde aan een volk dat in oorlog is met u, terwijl hij zelf een gelovige was, laat zijn moordenaar dan een gelovige ziel vrijkopen uit slavernij. Als hij (het slachtoffer) toebehoorde aan een volk waarmee u een verbond heeft, dan is de straf een vergoeding die aan diens familie betaald moet worden en het vrijkopen van een gelovige ziel uit slavernij. Hij die de middelen niet kan opbrengen, moet twee opeenvolgende maanden vasten. Dit is de verzoening die door God is bepaald. God is de Alwetende, de Wijze. (Vers 92)

Never should a believer kill another believer, unless it be by mistake. He who kills a believer by mistake must free a believing soul from bondage and pay an indemnity to his family, unless they forego it by way of charity. If the victim belonged to a people who are at war with you, while he himself was a believer, then let his killer free a believing soul from bondage. If he (the victim) belonged to a people with whom you are bound by a covenant, then the penalty is an indemnity to be paid to his family and the freeing of a believing soul ,from bondage. He who cannot afford the wherewithal must fast for two consecutive months. This is the atonement ordained by God. God is All- Knowing, Wise. (Verse 92)

De soera biedt juridische bepalingen voor vier gevallen van doden, waarvan er drie per ongeluk kunnen gebeuren onder moslims in dezelfde gemeenschap of in verschillende gemeenschappen. Het vierde is dat van moord met opzet, wat volgens de Qur’ān in de eerste plaats nooit zou mogen gebeuren. Niets zou de relatie tussen twee moslims zo laag moeten maken dat een moord van deze aard plaatsvindt. De relatie tussen twee moslims is te sterk, diep geworteld, kostbaar en zeer dierbaar om een dergelijke ernstige schending te overwegen. Daarom begint de soera met het vastleggen van de wetgeving voor onbedoelde doodslag.

The sūrah provides legal provisions for four cases of killing, three of which may happen by mistake among Muslims in the same community or in different communities. The fourth is that of deliberate murder which, the Qur’ān insists, should never happen in the first place. Nothing should bring the relationship between two Muslims so low for a murder of this sort to take place. The relationship between two Muslims is too strong, deeply rooted, precious and dearly cherished for such a serious breach to be contemplated. Hence, the sūrah begins by legislating for accidental killing.

“Een gelovige mag nooit een andere gelovige doden, tenzij het door een vergissing is.” (Vers 92) Dit is de enige mogelijkheid die aanvaardbaar is voor de islamitische beleving en die in de werkelijkheid mogelijk is. Voor een moslim is het zij aan zij leven met een andere moslim een werkelijk grote zegen. Het is onvoorstelbaar dat een moslim, na overpeinzing, een bewuste stap zet om deze grote zegen uit zijn leven te verwijderen door een dergelijk verschrikkelijk misdrijf te plegen. Moslims behoren tot een zeer dierbaar ras. Degene die de waarde van een moslim kent, is slechts een andere moslim. Daarom is het doden van hem zinloos. Dit is iets dat de mensen die er direct mee te maken hebben, goed weten. Zij herkennen dit in zichzelf en in hun gevoelens. Het is God die hen dit heeft gegeven door hun geloof en hun banden met de Boodschapper van God ﷺ. Deze banden worden verder verheven om hen samen te brengen, verenigd door hun banden met God Zelf, die hun bijzondere eenheid heeft gevestigd.

“Never should a believer kill another believer, unless it be by mistake.” (Verse 92) This is the only possibility which is acceptable to the Islamic sense and which is possible in reality. For a Muslim to live side by side with another Muslim is a truly great blessing. It is inconceivable that a Muslim takes a deliberate step, after contemplation, to remove this great blessing from his life by committing such a horrendous crime. Muslims belong to a very dear race. The one who knows the value of a Muslim is only another Muslim. Hence, killing him makes no sense. This is something well known to the people immediately concerned with it. They recognise it within themselves and in their feelings. It is God who has given it to them through their faith and their ties with God’s Messenger. These ties are further elevated to bring them together, united by their bonds with God Himself who has established their remarkable unity.

Wanneer er sprake is van een onbedoelde doodslag, kunnen er drie gevallen zijn waarvoor juridische bepalingen zijn vastgesteld. Het eerste geval is wanneer het slachtoffer behoort tot een moslimgezin dat in het land van de Islam leeft. In dit geval moet een gelovige slaaf worden vrijgelaten en moet er een vergoeding (diyat) aan de familie van het slachtoffer worden betaald. Het vrijlaten van een slaaf is een compensatie aan de moslimgemeenschap door het tot leven wekken van een andere moslimziel. Dit is inderdaad hoe het vrijlaten van een slaaf in de Islam wordt beschouwd. Wat de vergoeding betreft, deze wordt betaald om degenen die direct door de doodslag zijn getroffen te sussen. Het compenseert hen voor een deel van hun verlies. Tegelijkertijd geeft de Qur’ān aan dat de familie van het slachtoffer deze vergoeding mag laten varen, indien zij dat wensen, omdat een dergelijke houding gevoelens van vergeving binnen de moslimgemeenschap bevordert: “Hij die een gelovige per ongeluk doodt, moet een gelovige ziel vrijkopen en een vergoeding aan zijn familie betalen, tenzij zij dit uit liefdadigheid laten vallen.” (Vers 92)

When accidental killing takes place, there can be one of three cases for which legal provisions are made. The first is that when the victim belongs to a Muslim family living in the land of Islam. In this case, a slave who is a believer must be set free and an indemnity must be paid to the victim’s family. Setting a slave free is a compensation made to the Muslim community by the revival of another Muslim soul. This is, indeed, how freeing a slave is viewed in Islam. As for the indemnity, it is paid in order to pacify those immediately affected by the killing. It compensates them for a part of their loss. At the same time, the Qur’ān hints that the victim’s family may forego this indemnity, if they so desire, because such an attitude promotes feelings of forgiveness within the Muslim community: “He who kills a believer by mistake must free a believing soul from bondage and pay an indemnity to his family, unless they forego it by way of charity.” (Verse 92)

Het tweede geval is waarbij het slachtoffer zelf een gelovige is, terwijl zijn eigen volk in oorlog is met de moslimgemeenschap. In dit geval moet een slaaf die een gelovige is, worden vrijgelaten als compensatie voor de gelovige die is gedood. Er is geen schadevergoeding verschuldigd aan zijn volk die in oorlog zijn met de Islam, omdat dat hen zou versterken in hun strijd tegen de moslims. Hier is er geen poging om de familie van het slachtoffer te sussen, of om gunsten te winnen of vriendschappelijke relaties met hen op te bouwen. Zij zijn vijandig tegenover de Islam en zij vechten tegen de moslims.

The second case is that whereby the victim is, himself, a believer while his own people are at war with the Muslim community. In this case, a slave who is a believer must be freed to compensate for the believer who has been killed. No indemnity is payable to his people who are at war with Islam, because that would strengthen them in their fight against the Muslims. Here, there is no attempt to pacify the family of the victim or to win favour or to establish friendly relations with them. They are hostile to Islam and they fight against the Muslims.

Het derde geval is een situatie waarbij het slachtoffer behoort tot een volk dat een verdrag of een verbond heeft met de moslims. De Qur'ānicische uitspraak specificeert in dit geval niet dat het slachtoffer een gelovige moet zijn. Dit heeft ertoe geleid dat sommige commentatoren van de Qur’ān en andere geleerden de uitspraak als een algemene beschouwd, die van toepassing is op alle mensen die een verbond of een verdrag met de moslims hebben, zelfs als zij geen gelovigen zijn. Het feit dat zij een dergelijk verbond hebben, geeft hen recht op dezelfde bescherming als moslims.

The third case is one whereby the victim belongs to a people who have a treaty or a covenant with the Muslims. The Qur’ānic statement does not specify that the victim must be a believer in this case. This has led some commentators on the Qur’ān and other scholars to consider the statement a general one, applying to all people who have a covenant or a treaty with the Muslims, even if they are not believers. The fact that they have such a covenant makes them entitled to the same protection as Muslims.

Het lijkt ons echter dat het gehele vers gaat over het doden van gelovigen.

It appears to us, however, that the whole verse deals with the killing of believers.

De openingszin in dit Qur’ānic vers stelt: “Een gelovige mag nooit een andere gelovige doden, tenzij het door een vergissing is.” Dit wordt gevolgd door een gedetailleerde beschrijving van de verschillende gevallen waarin het slachtoffer een gelovige is. Het feit dat er in het tweede geval een duidelijke en specifieke verwijzing is naar het feit dat het slachtoffer een gelovige is, “Indien het slachtoffer toebehoorde aan een volk dat in oorlog is met u, terwijl hij zelf een gelovige was”, heeft een bijzondere betekenis. Dit is gedaan om elke verwarring over zijn identiteit weg te nemen, omdat zijn volk in oorlog is met de moslims. Het slachtoffer zelf moet een gelovige zijn, ook al is zijn volk dat niet.

The opening sentence in this Qur’ānic verse states: “Never should a believer kill another believer, unless it be by mistake.” This is followed by detailing the various cases in which the victim is a believer. The fact that in the second case there is a clear and specific reference to the victim being a believer, “If the victim belonged to a people who are at war with you, while he himself was a believer”, has special significance. It is made in order to dispel any confusion about his identity because his people are at war with the Muslims. The victim, himself, must be a believer, although his people are not.

Dit begrip dat het derde geval van toepassing is op slachtoffers van een accidentele dood die moslims zijn, wordt ondersteund door het feit dat de straf het vrijlaten van een gelovige slaaf omvat. Opnieuw is dit een compensatie voor het verlies van één gelovige door een ander uit de slavernij te bevrijden. Anders zou het vrijlaten van een willekeurige slaaf, gelovig of niet, voldoende zijn geweest.

This understanding of the third case being applicable to victims of accidental death who are Muslims is supported by the fact that the penalty includes the freeing of a believing slave. Again this is compensation for the loss of one believer by freeing another from bondage. Otherwise, the freeing of any slave, believer or not, would have been adequate.

Verschillende overleveringen spreken over het feit dat de Profeet ﷺ een vergoeding betaalde aan de families van slachtoffers van een ongeval die behoorden tot stammen die gebonden waren aan verbonden of verdragen met de moslims. Deze overleveringen spreken niet over het vrijlaten van een gelijk aantal gelovige slaven. Dit suggereert dat in dit geval de enige straf de vergoeding is. Deze uitspraak is gebaseerd op wat de Profeet ﷺ deed, en niet op dit vers. Alle drie de gevallen die in dit vers worden geïdentificeerd, delen een gemeenschappelijke factor: het slachtoffer is een gelovige, hoewel zijn familie mogelijk geen gelovigen zijn die in de moslimgemeenschap leven, of behoren tot een vijandig kamp in oorlog met de moslims, of tot een volk dat in vrede is met de islam en een verbond heeft met de gelovigen. Dit is wat ons een nauwkeuriger begrip van dit vers lijkt te zijn.

A number of reports speak of the Prophet paying indemnity to the families of victims of accidental death who belonged to tribes bound by covenants or treaties with the Muslims. These reports do not speak of the freeing of the same number of slave believers. This suggests that in this case the only penalty is the indemnity. This ruling is based on what the Prophet did, not on this verse. All three cases identified in this verse share a common factor: the victim is a believer, although his family may not be believers living in the Muslim community or belong to a hostile camp at war with the Muslims, or to a people at peace with Islam having a covenant with the believers. This is what appears to us to be a more accurate understanding of this verse.

Het voorgaande geldt voor onbedoelde doodslag. Een opzettelijke moord op een gelovige is een misdaad die te verschrikkelijk is om te worden gepleegd door iemand die ook maar een spoortje geloof in zijn hart draagt. Het kan niet worden gecompenseerd door een enkele boete of door het vrijlaten van slaven. De straf in dit geval wordt door God Zelf opgelegd: “Wie opzettelijk een gelovige doodt, zijn straf is de hel, waarin hij voor eeuwig zal verblijven. God zal op hem toornig zijn, hem zal afwijzen en voor hem een verschrikkelijke straf bereiden.” (Vers 93)

All the foregoing applies to accidental killing. A deliberate murder of a believer is a crime too horrendous to be committed by anyone who has any trace of faith in his heart. It cannot be compensated for by any indemnity or by setting slaves free. The punishment in this case is exacted by God Himself: “He who deliberately kills a believer, his punishment is hell, therein to abide permanently. God will be angry with him, and will reject him, and will prepare for him a dreadful suffering.” (Verse 93)

Het is een moordmisdaad waarbij het slachtoffer niet enkel de mens is die zonder enige rechtvaardiging wordt gedood. Het vernietigt ook de nobele en dierbaar verkregen band die God heeft gevestigd tussen de ene moslim en de andere. Het is een misdaad tegen het concept van het geloven in God zelf. Om deze reden wordt het vaak geassocieerd met het volledig ontkennen van het geloof. Sommige vooraanstaande geleerden, waaronder Ibn `Abbās, de neef van de Profeet ﷺ, zijn van mening dat er geen berouw voor een dergelijke misdaad aanvaardbaar is.

It is a crime of murder wherein the victim is not merely the human being who is killed without any justification whatsoever. It also kills the noble and dearly cherished tie established by God between one Muslim and another. It is a crime against the very idea of believing in God. For this reason, it is often associated with denying faith altogether. Some scholars of high standing including Ibn `Abbās, the Prophet’s cousin, are of the opinion that no repentance of such a crime is acceptable.

Andere geleerden die het er niet mee eens zijn, baseren hun argument op het Qur'ānic vers dat stelt: “God vergeeft niet dat er partners aan Hem worden toegeschreven, maar Hij vergeeft minder zonden aan wie Hij wil.” (Vers 116) Deze laatstgenoemde geleerden zeggen dat een moordenaar die opzettelijk een moslim heeft gedood, nog steeds op de vergeving van God kan hopen. Zij leggen de uitspraak dat een dergelijke moordenaar permanent in de hel zal verblijven, uit als zijnde dat de hel zijn verblijfplaats zal zijn voor een zeer lange tijd.

Other scholars who disagree, rely for their argument on the Qur’ānic verse which states: “God does not forgive that partners should be associated with Him, but He forgives any lesser sin to whomever he wills.” (Verse 116) These latter scholars say that a deliberate murderer of a Muslim may still hope for God’s Forgiveness. They explain the statement that such a killer shall abide permanently in hell as signifying that hell will be his abode for a very long time.

De metgezellen van de Profeet ﷺ die afgestudeerd waren aan de eerste islamitische school, ontmoetten anderen die vóór de islam hun vaders, zonen of broers hadden gedood en sommigen van hen hadden als gevolg daarvan bittere gevoelens ervaren, maar zij overwoogden nooit wraakmoorden.

The Prophet’s Companions who graduated in the first Islamic school used to meet others who, prior to Islam, killed their fathers, sons or brothers and some of them experienced bitter feelings as a result, but they never contemplated revenge killings.

Dit kwam doordat zij allen de Islam hadden aanvaard, en de familieleden van de slachtoffers koesterden geen enkel idee van wraak, zelfs niet toen hun verdriet het meest pijnlijk was.

This is because they had all embraced Islam, and no thoughts of revenge were entertained by the relatives of the victims, even when their sorrow was most painful.

Inderdaad, zij hebben er nooit aan gedacht hen te beroven van enig recht dat hen door de Islam is toegekend.

Indeed, they never thought of depriving them of any right given to them by Islam.

Om onbedoelde doden te voorkomen, en om de zuiverheid te waarborgen van hen wiens harten strijden voor de zaak van God, zodat zij volledig toegewijd kunnen zijn aan de dienst van de Islam, instrueert God de moslims om niet met iemand te vechten of hen te doden totdat zij zeker zijn van zijn identiteit. Zij moeten zijn verklaring accepteren als hij beweert een moslim te zijn, aangezien er geen bewijs van het tegendeel kan zijn. “Gelovigen, wanneer jullie op een expeditie gaan om de zaak van God te dienen, gebruik dan jullie onderscheidingsvermogen en zeg niet — uit verlangen naar de vluchtige winsten van dit wereldse leven — tegen degene die jullie de groet van vrede brengt: ‘Jij bent geen gelovige’: want bij God zijn overvloedige winsten. Zo zijn jullie in vervlogen dagen geweest. Maar God heeft jullie Zijn genade geschonken. Gebruik daarom jullie onderscheidingsvermogen. Voorwaar, God is altijd op de hoogte van wat jullie doen.” (Vers 94)

To guard against accidental killing, and to ensure the purity of those whose hearts fight for God’s cause so that they may be totally dedicated to the service of Islam, God instructs the Muslims not to fight with anyone or to kill them until they are sure of his identity. They must accept his statement if he claims to be a Muslim, since there can be no evidence to the contrary. “Believers, when you go on an expedition to serve the cause of God, use your discernment and do not — out of a desire for the fleeting gains of this worldly life — say to one who offers you the greeting of peace: ‘You are not a believer’: for with God are abundant gains. Thus have you been in days gone by. But God has bestowed on you His grace. Therefore, use your discernment. Indeed God is always aware of what you do.” (Verse 94)

Er zijn een aantal overleveringen die spreken over de omstandigheden waaronder dit vers werd geopenbaard. Deze kunnen worden samengevat op een manier die suggereert dat een moslimexpeditie ooit een man met zijn schapen tegenkwam. Hij begroette hen met de islamitische groet, Assalāmu `alaikum, om aan te geven dat hij een moslim was. Sommigen van hen vonden dat dit slechts woorden waren die hij sprak om zijn leven te redden. Daarom doodden zij hem. Dit Qur’ānic vers werd toen geopenbaard om aan te geven dat een dergelijke handeling verboden is. Gelovigen mogen geen gedachten koesteren die verraden dat zij uit zijn op wereldse winst, of die laten zien dat zij overhaaste oordelen vellen. Beide zijn onaanvaardbaar in de islam. Wanneer moslims op een campagne van jihad gaan voor de zaak van God, dan mogen de winsten die zij mogelijk maken nooit in hun overweging worden betrokken. Dergelijke winsten zijn nooit een motief voor jihad. In dezelfde mate kan een overhaast oordeel leiden tot het vergieten van het bloed van een moslim met wie de meest dierbare band zou moeten bestaan. God herinnert de gelovigen aan hun recente dagen van onwetendheid, die werden gekenmerkt door overhaaste oordelen en het begeven naar wereldse winst. Hij herinnert hen aan Zijn genade toen Hij hun harten zuiverde, hun idealen verhief en hun doelstellingen op een verheven niveau plaatste.

There are a number of reports that speak of the circumstances in which this verse was revealed. They may be summed up in such a way that suggests that a Muslim expedition once came across a man with his sheep. He greeted them with the Islamic greeting, Assalāmu `alaikum, to indicate that he was a Muslim. Some of them considered that this was merely words he spoke to save his life. Therefore, they killed him. This Qur’ānic verse was then revealed to indicate that such an action is forbidden. Believers must not entertain any thoughts which betray that they are after making any worldly gains or which show that they make hasty judgements. Both are unacceptable to Islam. When Muslims go out on a campaign of jihād for God’s cause, then the gains that they may make must never come into their reckoning. Such gains are never a motive for jihād. Similarly, a hasty judgement may lead to the shedding of a Muslim’s blood with whom the most cherished tie should exist. God reminds the believers of their recent days of ignorance which were characterised by hasty judgements and the coveting of worldly gains. He reminds them of His grace when He purified their hearts, elevated their ideals and placed their objectives on a sublime level.

Ze voeren niet langer oorlog voor enig materieel gewin zoals zij dat in het verleden deden.

They no longer stage war for any material gain as they used to do in the past.

Zij worden beheerst door Zijn wetgeving, die een volledig systeem voor hen biedt om te implementeren. Hun oordelen mogen niet gebaseerd zijn op overhaaste beslissingen, die kenmerkend zijn voor hun dagen van onwetendheid.

They are governed by His legislation, which provides a complete system for them to implement. Their judgements must not be based on rash decisions, characteristic of their days of ignorance.

Dezelfde bewering kan ook worden opgevat als een verwijzing naar het feit dat zij, zelf, voor hun volk verborgen hielden dat zij moslims waren. Dit kwam doordat zij te zwak waren. Zij onthulden dit pas wanneer zij zich veilig voelden in het gezelschap van andere moslims. De man die op deze wijze werd gedood, had de waarheid van het feit dat hij een moslim was, voor zijn eigen volk verborgen kunnen houden. Toen hij de moslims ontmoette, bood hij hen de vredesgroet aan die kenmerkend is voor moslims, om aan te geven dat hij, zelf, een moslim was: “Zo zijn jullie in dagen vergaan. Maar God heeft jullie Zijn genade geschonken. Gebruik daarom jullie inzicht. Voorwaar, God is altijd op de hoogte van wat jullie doen.” (Vers 94)

The same statement may also be understood as implying a reference to the fact that they, themselves, used to conceal from their people the fact that they were Muslims. This is because they were too weak. They only revealed this when they felt secure in the company of other Muslims. The man who was thus killed might have concealed the truth of his being a Muslim from his own people. When he met the Muslims, he offered them the greeting of peace characteristic of Muslims, to indicate that he, himself, was a Muslim: “Thus have you been in days gone by. But God has bestowed on you His grace. Therefore, use your discernment. Indeed God is always aware of what you do.” (Verse 94)

We merken op hoe de Qur’ān de meest gevoelige gevoelens van de gelovigen raakt om hen te herinneren aan de genade van God en om hen zich bewuster te maken van hun verplichtingen. Het is door deze gevoeligheid en dit bewustzijn dat de Islam volledige toewijding van haar volgelingen aan haar rechtssysteem bereikt, nadat zij haar wetten het meest duidelijk heeft uitgelegd. Het is deze helderheid en zuiverheid die de externe relaties tussen de Islam en andere gemeenschappen kenmerkt, zoals uitgelegd in dit passage.

We note how the Qur’ān touches the believers’ most sensitive feelings in order to remind them of God’s grace and to make them more conscious of their obligations. It is through this sensitivity and consciousness that Islam achieves full commitment by its followers to its legal system, after having explained its laws most clearly. It is this clarity and purity that characterises external relations between Islam and other communities, as explained in this passage.

Al-Nisa (Het organiseren van externe relaties) 87 - 94

Leidende Principes

Omgaan met hypocrieten

Kwalificaties voor een alliantie met de gelovigen

Vrede met Macht

Schadevergoeding voor onbedoelde doodslag

Straf voor opzettelijke moord