Al-Anbiya De Profeten (Een Barmhartigheid voor de Mensheid) 93-112

Al-Anbiya De Profeten (Een Barmhartigheid voor de Mensheid) 93-112 - In de schaduw van de Qur'an | Quran Course

Dit is het laatste gedeelte van deze soera, die ons eerst een aantal van Gods universele wetten toonde die getuigen van de eenheid van de Schepper. Vervolgens toonde het ons Gods wet in het zenden van boodschappers om een boodschap te verkondigen die getuigt van de eenheid van de gemeenschap van gelovigen en hun enkelvoudige geloof. Nu geeft de soera ons een scène van het Laatste Uur en de tekenen ervan. We zien hier het lot van degenen die partners toekennen aan God, evenals het lot van die vermeende partners. God wordt gezien als de Heer van allen, die de zaken van het gehele universum bestuurt. Hierop volgen twee verklaringen: de eerste stelt de regel vast die bepaalt wie de aarde erft, terwijl de tweede Gods genade toont die aan alle werelden is geschonken in de vorm van het zenden van Zijn laatste Boodschapper, Muhammad ﷺ.

This is the last passage of this sūrah which showed us first a number of God’s universal laws that testify to the oneness of the Creator. It then showed us God’s law in sending messengers to advocate a message testifying to the unity of the community of believers and their single faith. Now the sūrah gives us a scene of the Last Hour and its signs. We see here the destiny of those who associate partners with God as well as the destiny of those alleged partners. God is seen as the Lord of all who conducts the affairs of the entire universe. Following this, we have two statements: the first establishes the rule that governs who inherits the earth, while the second shows God’s grace bestowed on all worlds in the form of sending His final Messenger, Muhammad (peace be upon him).

Op dit punt wordt de Profeet ﷺ bevolen om de ongelovigen met rust te laten, zodat zij hun lot onder ogen kunnen zien, dat door God bepaald zal worden. De Profeet ﷺ zoekt de hulp van God om hun verzet en spot te weerstaan, evenals hun overgave aan ijdel vermaak terwijl de Dag des Oordeels zo nabij is.

At this point, the Prophet is ordered to leave the unbelievers alone to face their destiny which will be determined by God. The Prophet seeks God’s help to face their opposition and ridicule, as well as their indulgence in idle pleasures when the Day of Reckoning is so near.

De volgelingen van alle boodschappers van God behoren tot één gemeenschap, die hetzelfde geloof en dezelfde overtuigingen delen. De basis waarop deze gemeenschap is gebouwd, is het geloof in de eenheid van God, waar universele wetten getuigen van. Het is de centrale, onveranderde overtuiging die door alle boodschappers wordt gepredikt, vanaf het allereerste begin tot de laatste en definitieve boodschap. Naarmate er nieuwe boodschappen werden gegeven, werden bepaalde details toegevoegd aan de levenscode die op basis van deze centrale overtuiging gevestigd moesten worden. Deze toevoegingen pasten bij de vermogens en de ontwikkeling van elke gemeenschap en elke nieuwe generatie.

The followers of all God’s messengers belong to one community, sharing the same faith and the same beliefs. The basis on which this community is built is the belief in God’s oneness, which is testified to by universal laws. It is the central, unchanged belief advocated by all messengers, right from the very beginning to the last and final message. As new messages were given, certain details were added to the code of living that should be established on the basis of this central belief. These additions suited the abilities and development of each community and each new generation.

Zij reageerden op de toegenomen rijkdom van de menselijke ervaring, die nieuwe generaties in staat stelt om nieuwe soorten wetgeving te vervullen, waarbij zij inspelen op hun toegenomen behoeften en reageren op hun sociale en materiële vooruitgang.

They responded to the increased richness of human experience which makes new generations able to fulfil new types of legislation, meeting their increased needs and responding to their social and material advancement.

Ondanks het feit dat de volgelingen van alle boodschappers uit één gemeenschap bestaan, en ondanks het feit dat alle goddelijke boodschappen dezelfde basis delen, hebben deze volgelingen zichzelf in facties verdeeld. Elke groep nam een deel voor zichzelf en trok zich terug, waardoor er controverse tussen hen ontstond, wat leidde tot verdeeldheid en vijandigheid.

Despite the fact that the followers of all messengers constitute a single community, and despite the fact that all divine messages share the same basis, those followers divided themselves into factions. Each group took a portion and went away, allowing controversy to stir between them, and thus leading to division and hostility.

Dit is inderdaad gebeurd onder de volgelingen van één enkele boodschapper, waarbij sommigen er naar streefden anderen te doden in de naam van het geloof dat zij allen deelden.

Indeed this happened among the followers of a single messenger, with some eager to kill others in the name of the faith, which they all shared.

Zij hebben zichzelf in dit leven in facties verdeeld, maar zij zullen allen tot God terugkeren in het hiernamaals: “Maar tot Ons zullen zij allen terugkeren.” (Vers 93) Het einde is bij Hem, wanneer zij de verantwoording zullen afleggen en Hij hen zal belonen voor wat zij in dit huidige leven doen.

They have divided themselves into factions in this life, but they will all return to God in the life to come: “Yet to Us shall they all return.” (Verse 93) The end is with Him, when they will face the reckoning and He requites them for what they do in this present life.

“Wie goede daden verricht en tevens een gelovige is, zijn inspanningen zullen niet verloren gaan: Wij zullen het in zijn voordeel opschrijven.” (Vers 94) Dit is de wet van handelen en beloning. Niemand zal enig verlies lijden van een goede daad gebaseerd op geloof. Al zulke daden worden genoteerd bij God, die nooit iets uit het oog verliest.

“Whoever does righteous deeds and is a believer withal, his endeavour shall not be lost: We shall record it in his favour.” (Verse 94) This is the law of action and reward. No one shall suffer any loss of any good deed based on faith. All such deeds are recorded with God who never loses sight of anything.

Het is essentieel dat goede daden gebaseerd zijn op oprecht geloof om hun ware waarde te hebben en te kunnen bloeien. Bovendien zijn goede daden noodzakelijk, zodat het geloof zijn vruchten kan dragen en zijn bestaan kan bewijzen.

It is essential that good action should be based on true faith in order to have its true value and to flourish. Moreover, good action is necessary so that faith can yield its fruits and prove its existence.

Geloof is de centrale basis van het leven, omdat het werkelijk en echt contact biedt tussen de mens en het universum. Voorwaar, geloof is de band die het universum en alle levende wezens verbindt met hun enige Schepper. Het schetst de enige wet die in het universum opereert door de wil van God. Geen enkele structuur kan worden opgericht zonder een basis of een fundament. Wanneer we zeggen dat goede daden het bouwwerk zijn, moet dit rusten op een stevig fundament, namelijk geloof. Anders stort het in.

Faith is the central basis of life, because it provides true and real contact between man and the universe. Indeed faith is the bond that ties the universe and all living creatures to their only Creator. It outlines the single law that operates in the universe by God’s will. No structure can be raised without a basis or a foundation. When we say that good action is the edifice, it has to stand upon a firm foundation, which is faith. Otherwise, it collapses.

Goede daden zijn de vrucht van het geloof, die de actieve aanwezigheid ervan in het menselijk geweten bewijst. Islam is in het bijzonder een actief geloof: zodra het zijn wortels in het menselijk geweten heeft gevestigd, manifesteert het zich in goede daden. Het is als een rijpe vrucht die wijst naar de wortels die zich onder het oppervlak uitstrekken.

Good action is the fruit of faith which proves its active presence in man’s conscience. Islam in particular is an active faith: once it establishes its roots in man’s conscience, it manifests itself in good action. It is like a ripe fruit pointing to the roots stretching below the surface.

Daarom koppelt de Qur’ān geloof altijd aan goede daden, telkens wanneer het daden en hun beloning vermeldt. Er is geen beloning voor een geloof dat passief blijft en geen goede daad motiveert. Evenzo is er geen beloning voor een daad die is afgesneden van haar wortels van geloof. Een goede daad die niet gebaseerd is op geloof is een loutere toevalligheid, omdat het niet gerelateerd is aan een goed gedefinieerd systeem of een consistente wet. Het is slechts een grilligheid die niet voortkomt uit de juiste motivatie. De juiste motivatie is het geloof in God, Die tevreden is met de goede daad, omdat deze de middelen biedt om een gezonde structuur in dit universum op te bouwen en de middelen om de uitmuntendheid te bereiken die God wenst voor dit huidige leven.

Hence, the Qur’ān always associates faith with good deeds, whenever it mentions deeds and their reward. There is no reward for a belief that remains idle, motivating no good action. Nor is there any reward for action that is cut off from its roots of faith. A good action that is not based on faith is a mere coincidence, because it is not related to a well defined system or a consistent law. It is merely a whim that does not stem from the right motivation. The right motivation is faith in God who is pleased with good action, because it provides the means to build a sound structure in this universe and the means to achieve the excellence that God wants for this present life.

Zo wordt goede daden gezien als een beweging naar een doel dat verbonden is met het ultieme doel van het leven. Het is nooit een vluchtige willekeur of een doelloos toeval.

Thus, good action is seen to be a movement towards an objective that is linked to the ultimate goal of life. It is never a fleeting whim or an aimless coincidence.

De beloning voor een goede daad wordt gegeven in het hiernamaals, ook al kunnen delen daarvan al in dit huidige leven worden vervroegd. Die steden die totale vernietiging hebben geleden, zullen onvermijdelijk terugkeren om hun uiteindelijke vergelding te ontvangen. Het is niet mogelijk dat zij niet zullen terugkeren: “Het is onmogelijk dat een gemeenschap die Wij hebben vernietigd, niet zal terugkeren [tot Ons].” (Vers 95)

Reward for good action is given in the life to come, even though parts of it may be advanced in this present life. Those cities which suffered total destruction will inevitably return to receive their ultimate requital. It is not possible that they will not be returned: “It is forbidden that any community We have ever destroyed should not return [to Us].” (Verse 95)

De soera noemt deze steden in het bijzonder, na de uitspraak: “Maar tot Ons zullen zij allen terugkeren,” omdat het ons zou kunnen lijken dat hun vernietiging in dit leven hun definitieve afrekening en straf was. Daarom benadrukt de soera nadrukkelijk dat zij zullen terugkeren. Deze bewering wordt gedaan in een ontkennende vorm waarbij het niet-terugkeren onmogelijk is.

The sūrah mentions these cities in particular, after the statement, “Yet to Us shall they all return,” because it may occur to us that their destruction in this life was their final reckoning and punishment. Hence the sūrah emphatically asserts that they will return. The assertion is given in a prohibited form whereby non-return is impossible.

Het is ongetwijfeld een vrij bijzondere uitdrukkingswijze. Daarom hebben sommige commentatoren en vertalers het geïnterpreteerd als een ontkenning van de terugkeer van die gemeenschappen naar dit huidige leven nadat zij werden vernietigd, of als een ontkenning van hun terugkeer van hun dwaalwegen. Geen van beide interpretaties is noodzakelijk. Het is beter om de tekst te nemen zoals hij is, omdat de betekenis ervan vrij duidelijk is.

It is for sure a rather peculiar mode of expression. Therefore, some commentators and translators have interpreted it as a negation of a return of those communities to this present life after they were destroyed, or a negation of their turning back from their erring ways. Neither interpretation is necessary. It is better to take the text as it is, because its meaning is quite clear.

Vervolgens worden we geconfronteerd met een scène van de Dag der Opstanding, beginnend met een teken dat de nadering ervan aankondigt. Dit teken is het openen van de poorten voor Gog en Magog:

We are then presented with a scene of the Day of Resurrection, starting with a sign that signals its approach. This sign is the opening of the gates for Gog and Magog:

Wanneer Yajuj en Majuj worden losgelaten en vanuit elke hoek naar beneden stroomen, wanneer de ware belofte nadert, zullen de ogen van de ongelovigen vol verschrikking staren, [en zullen zij uitroepen:] ‘O, wee ons! Hier waren wij inderdaad onachtzaam voor.’

When Gog and Magog are let loose and swarm down from every corner, when the true promise draws close [to its fulfilment], staring in horror shall be the eyes of the unbelievers, [and they will exclaim:] ‘Oh, woe to us! Of this we were indeed heedless.

‘Wij hebben zekerlijk onrecht gedaan.’ (Versen 96-97)

We have assuredly done wrong.’ (Verses 96-97)

Toen we het verslag bespraken dat in soera 18, Al-Kahf, wordt gegeven over Dhu’l-Qarnayn en de verwijzing naar Gog en Magog, zeiden we dat de ware belofte van het hiernamaals wellicht al dicht bij zijn vervulling was gekomen toen de Tartaren naar het oosten trokken om staten en rijken te vernietigen. Inderdaad, op de tijd van de Profeet ﷺ zelf stelt de Qur'ān duidelijk: “Het Laatste Uur is dichtbij gekomen.” (54: 1) Desondanks specificeert het naderbij komen ervan geen bepaalde tijd waarop het daadwerkelijk zal plaatsvinden. Voor God is tijd totaal anders dan onze eigen berekening van dagen, maanden en jaren.

When we discussed the account given in Sūrah 18, The Cave, of Dhu’l-Qarnayn and its reference to Gog and Magog, we said that the true promise of the hereafter may have already drawn close to its fulfilment when the Tartars swarmed eastwards to destroy states and empires. Indeed at the time of the Prophet himself, the Qur’ān states clearly: “The Last Hour has drawn close.” (54: 1) Nevertheless, its drawing close does not specify a particular time when it will actually take place. To God, time is totally different from our own calculation of days, months and years.

Wat hier bedoeld wordt, is om te beschrijven wat er gebeurt op die dag wanneer deze daadwerkelijk aanbreekt, en om deze in te leiden met een miniatuurscène van wat mensen vertrouwd is. Dit is de scène waarin Gog en Magog worden losgelaten, en hun toestroom vanuit elke hoek in een snel bewegend beeld. De Qur’ān gebruikt vaak begrippen die de mens vertrouwd zijn en verheft deze om scènes van het hiernamaals te schetsen.

What is intended here is to describe what happens on that day when it actually arrives, and to introduce it with a miniature scene of what is familiar to human beings. This is the scene of Gog and Magog being let loose, and their swarming down from every corner in a fast moving image. The Qur’ān often uses notions that are familiar to man and elevates these to draw scenes of the hereafter.

De scène die hier wordt uitgebeeld, benadrukt het element van verrassing dat de toeschouwers treft:

The scene portrayed here stresses the element of surprise that takes the onlookers:

Zo zal het zijn: “de ogen van de ongelovigen zullen vol ontzetting staren.” (Vers 97) Zij zullen niet kunnen knipperen vanwege de grote verschrikking die hen onverwacht heeft getroffen. De tekst maakt hier gebruik van inversie om de eigenlijke beweging naar voren te brengen om zo extra nadruk te leggen.

Thus, “staring in horror shall be the eyes of the unbelievers.” (Verse 97) They shall not wink because of the great horror that has taken them by surprise. The text uses inversion here to bring forward the actual stirring in order to provide added emphasis.

De soera gaat niet verder in het beschrijven van hun toestand. In plaats daarvan laat het hen spreken om meer leven aan de scène te geven: “O, wee ons! Hier waren wij inderdaad onachtzaam in.”

The sūrah does not go on to describe their condition further. Instead, it shows them speaking to give more life to the scene: “Oh, woe to us! Of this we were indeed heedless.

“Wij hebben zekerlijk onrecht gedaan.” (Vers 97) Dit is de kreet van iemand in uiterste nood. Hij is volkomen verloren, zijn ogen bewegen onrustig en hij roept een vloek over zichzelf af, waarbij hij zijn eerdere fouten erkent en berouw toont wanneer berouw niet langer van enig nut is.

We have assuredly done wrong.” (Verse 97) This is the cry of one in utter distress. He is at a total loss, his eyes are stirring and he invokes a curse upon himself, acknowledging his past errors, and repents when repentance is no longer of any use.

Wanneer deze bekentenis in dergelijke schok wordt afgelegd, wordt het definitieve oordeel aangekondigd. Het kan niet worden gewijzigd: “Jullie en alles wat jullie in plaats van God aanbaden, zijn niets anders dan de brandstof van de hel; dat is waarvoor jullie bestemd zijn.” (Vers 98)

When this confession is made in such shock, the final verdict is announced. It cannot be changed: “You and all that you were wont to worship instead of God are but the fuel of hell: that is what you are destined for.” (Verse 98)

De stijl die hier wordt gehanteerd, laat hen afbeelden alsof zij nu de ultieme verantwoording moeten afleggen, waarbij zij samen met de afgoden die zij aanbaden naar de hel worden geleid. Zij worden er praktisch genadeloos in geworpen, alsof zij kleine kiezelstenen zijn waarmee de hel wordt bestookt. Op dit moment wordt hen de onwaarheid van hun beweringen getoond dat dit godheden waren. Het bewijs is te zien in diezelfde scène: “Als die [objecten van jullie aanbidding] werkelijk goddelijk waren geweest, dan zouden zij daar niet voor bestemd zijn geweest.” (Vers 99) Dit is een logisch bewijs afgeleid van een scène die hen, terwijl zij nog in dit leven zijn, iets laat zien dat zich in het hiernamaals afspeelt. De soera gaat vervolgens verder met het tonen van hen daadwerkelijk in de hel, waarbij hun verblijfplaats en hun omstandigheden daarin worden beschreven. Zij verkeren in een staat die hen hun waarnemingsvermogen ontneemt: “Maar daar zullen zij verblijven. Daar zullen zij kreunen van pijn, en zij zullen geen gehoor hebben.” (Vers 99-100)

The style employed here shows them as if they are now facing the ultimate reckoning, being taken to hell together with their worshipped idols. They are practically thrown in it mercilessly, as though they are small pebbles and hell is being stoned with them. At this moment, they are shown the falsity of their claims that these were deities. The proof is seen in that very scene: “If those [objects of your worship] had truly been divine, they would not have been destined for it.” (Verse 99) This is logical proof taken from a scene showing them, while they are still in this life, something that takes place in the hereafter. The sūrah then goes on to show them actually in hell, describing their abode and conditions in it. They are in a state that deprives them of their receptive faculties: “But there all shall abide. There they will be groaning with anguish, and bereft of hearing.” (Verses 99-100)

Gelovigen daarentegen worden al deze ontberingen bespaard, omdat aan hen een goed leven in het hiernamaals is beloofd: “Maar degenen voor wie [het besluit van] het ultieme goed reeds van Ons is uitgegaan, zullen ver van die hel worden gehouden, waarbij zij geen sissend geluid ervan zullen horen. Zij zullen verblijven in datgene wat hun zielen ooit hebben begeerd.” (Versen 101-102)

Believers, on the other hand, are spared all this hardship, because they have been promised a goodly life in the hereafter: “But those for whom [the decree of] ultimate good has already gone forth from Us will be kept far away from that hell, hearing none of its hissing sound. They will abide in all that their souls have ever desired.” (Verses 101-102)

De frase ‘het sissende geluid’, of het eenlettergrepige equivalent in het Arabisch dat hier wordt gebruikt, *hasīsahā*, behoort tot een aantal Qur’ānicische termen waarvan de klanken betekenis overbrengen. Het beschrijft het geluid van het vuur terwijl het woedt en brandt. Het is een uiterst angstaanjagend geluid. Daarom worden degenen aan wie de belofte van een goede bestemming is gegeven, gespaard voor dat geluid, laat staan dat zij het moeten ondergaan. Zij worden gered van de terreur die de ongelovigen in een staat van totaal verlies achterlaat. In plaats daarvan genieten zij waar zij ook maar naar verlangen, in volledige veiligheid en gelukzaligheid.

The phrase, ‘its hissing sound’, or its one word equivalent in Arabic used here, hasīsahā, belongs to a number of Qur’ānic terms with sounds that impart meaning. It describes the sound of the fire as it rages and burns. It is an extremely frightening sound. Hence, those given the promise of a good destiny are spared that sound, let alone suffering it. They are saved from the terror that leaves the unbelievers in a state of utter loss. Instead they enjoy whatever they desire, in complete security and bliss.

Zij worden hartelijk ontvangen door de engelen, die hen troostrijke gezelschap bieden, terwijl de algemene sfeer er een is van verschrikking: “De Grote Terreur zal hen geen verdriet berokkenen, aangezien de engelen hen zullen ontvangen met de groet: ‘Dit is de dag waartoe jullie zijn beloofd.’” (Vers 103)

They are warmly received by the angels, who give them comforting company, when the general atmosphere is one of horror: “The Supreme Terror will cause them no grief since the angels will receive them with the greeting, ‘This is your day which you were promised.’” (Verse 103)

De scène nadert nu zijn einde en toont de uiteindelijke staat van het universum, wat bijdraagt aan de grote angst die iedereen op die dag zal overweldigen: “Op die dag zullen Wij de hemelen oprollen als een perkamenten rol.” (Vers 104) Zo worden de hemelen opgevouwen aangezien alle zaken zijn beslecht, de afrekening voorbij is en het aan de mens bekende universum geen verdere functie meer heeft om uit te voeren. Een nieuwe wereld wordt geboren in een nieuw universum: “Zoals Wij de eerste schepping tot stand hebben gebracht, zo zullen Wij haar opnieuw tot leven wekken. Dat is een belofte die Wij onszelf hebben opgelegd. Wij zijn inderdaad in staat tot alle dingen.” (Vers 104)

The scene is now drawn to its close, showing the ultimate state of the universe, which contributes to the great terror that overwhelms all on that day: “On that day We shall roll up the heavens like a scroll of parchment.” (Verse 104) Thus, the heavens are folded up since all matters have been settled, the reckoning is over, and the universe known to man has no further function to perform. A new world is born in a new universe: “As We brought into being the first creation, so We shall bring it forth anew. That is a promise We willed upon Ourselves. We are indeed able to do all things.” (Verse 104)

Nadat een krachtig beeld is geschetst van het einde van het universum en alle levende wezens, maakt de soera nu de goddelijke wet duidelijk die bepaalt wie de aarde zal erven. Uiteindelijk zijn het Gods rechtvaardige dienaren die de meesters van de aarde zullen zijn.

Having drawn a strong image showing the end of the universe and all living creatures, the sūrah now makes clear the divine law that determines who inherits the earth. In the end it is God’s righteous servants who will be the masters of the earth.

De twee scènes zijn met elkaar verbonden: “Wij schreven in de Psalmen, na de Herinnering [gegeven aan Mozes], dat ‘de rechtvaardigen onder Mijn dienaren de aarde zullen erven.’” (Vers 105)

The two scenes are interlinked: “We wrote in the Psalms, after the Reminder [given to Moses] that ‘the righteous among My servants shall inherit the earth.’” (Verse 105)

Zoals het in het Arabisch is gegeven, kan dit vers op twee manieren worden gelezen. De eerste beschouwt de Psalmen als bepaalde geschriften die in het bijzonder aan de profeet David (vrede zij met hem) zijn gegeven. In dit geval is 'de herinnering' een verwijzing naar de Thora, die eerder was geopenbaard dan de Psalmen. De andere lezing maakt van de term zabūr een beschrijving van elk geopenbaard boek, wat een deel is van het oorspronkelijke boek dat is vastgelegd in de beschermde Tablet, wat in dit geval zou zijn waarnaar het woord 'herinnering' verwijst. Deze Tablet vertegenwoordigt dus de volledige versie en de uiteindelijke autoriteit waarnaar alle goddelijke wetten verwijzen.

As it is given in Arabic, this verse may be read in two ways. The first considers the Psalms as certain scriptures given in particular to the Prophet David (peace be upon him). In this case, the reminder’ is a reference to the Torah which was revealed earlier than the Psalms. The other reading makes of the term zabūr a description of every revealed book, which is a portion of the original book recorded in the guarded Tablet, which in this case would be what the word ‘reminder’ refers to. This Tablet, thus, represents the complete version and the final authority to which all divine laws refer.

Hoe dan ook, de uitspraak: ‘Wij hebben in de Psalmen geschreven, na de Herinnering,’ wordt hier gemaakt om de gevestigde regel uit te leggen die God in werking heeft gesteld met betrekking tot de opvolging op de aarde. Dit betekent dat ‘de rechtvaardigen onder Mijn dienaren de aarde zullen erven.’ Maar wat houdt deze erfenis in, en wie zijn de rechtvaardigen onder de dienaren van God?

Be that as it may, the statement, ‘We wrote in the Psalms, after the Reminder,’ is made here to explain the established rule God has put into operation concerning the succession to the earth. This means that ‘the righteous among My servants shall inherit the earth.’ But what does this inheritance entail, and who are the righteous among God’s servants?

God gaf de aarde aan Adam, zodat hij zijn taak van het opbouwen van de aarde kon vervullen en deze op de juiste koers kon zetten zodat deze zich kon ontwikkelen. Dit omvatte het benutten van haar hulpbronnen en schatten, en het exploiteren van haar zichtbare en verborgen potentieel om de hoogst mogelijke standaard te bereiken die haalbaar is.

God gave the earth to Adam so that he could fulfil his charge of building the earth, setting it on its right course so it could develop. This included utilization of its resources and treasures, and the exploitation of its apparent and concealed potentials so as to attain the highest possible standard that could be reached.

God heeft een volledige code of levenswijze vastgesteld voor de mensheid om in hun leven op aarde toe te passen. Dit is gebaseerd op geloof en goede daden. De laatste boodschap van God bevat een gedetailleerde uiteenzetting van deze levenswijze, samen met wetten die ervoor zorgen dat deze vrij blijft van verdraaiing en die balans en harmonie bieden in elke stap ervan.

God set out a complete code or way of life for mankind to implement in their life on earth. This is based on faith and good action. God’s final message includes a detailed account of this way of life, together with laws that ensure its freedom from distortion and which provide balance and harmony in its every step.

Deze code maakt de ontwikkeling van de aarde en het gebruik van haar hulpbronnen en het benutten van haar potentieel niet tot een doel op zich. Het zou eerder gekoppeld moeten worden aan het goed verzorgen van het menselijk geweten, zodat de mens het hoogste niveau bereikt dat hij in staat is te behalen. Het beschermt de mens tegen het zakken naar het niveau van dieren te midden van een bloeiende materiële beschaving. Er mag geen achteruitgang zijn in de menselijke zijde van het leven van de mens, terwijl er grote stappen worden gezet in de exploitatie van zowel de zichtbare als de verborgen hulpbronnen.

This code does not make the development of the earth and the use of its resources and utilization of potentials an aim in itself. It should rather be coupled with taking good care of man’s conscience, so that man attains the highest standard he is capable of achieving. It protects man from sinking to the level of animals in the midst of a blooming material civilization. There must be no drop in the human side of man’s life while great strides are made in the exploitation of apparent and latent resources.

Op de weg naar het bereiken van een dergelijke balans en harmonie kunnen de weegschalen op het ene moment naar de ene kant doorslaan en op een ander moment naar de andere kant. Het kan gebeuren dat tirannie heerst, of dat de macht geconcentreerd wordt in de handen van enkele ongelovigen die in staat zijn de hulpbronnen en de rijkdom van de aarde materieel uit te buiten. Al deze zaken zullen ervaringen blijven waar de mensheid op het een of ander moment doorheen moet gaan, maar de uiteindelijke erfenis zal toevallen aan de rechtvaardige dienaren van God die geloof combineren met goede daden.

On the way to achieving such balance and harmony the scales may tilt one way at one time and the other on a different occasion. It may happen that tyranny prevails, or that power may be concentrated in the hands of some unbelievers who are able to materially exploit the resources and wealth of the earth. All these will remain experiences that mankind has to go through at one stage or another, but the ultimate inheritance will fall to God’s righteous servants who combine faith with good action.

Deze twee elementen gaan in hun leven hand in hand.

These two elements go hand in hand in their lives.

Wanneer geloof in het hart samengaat met de wil om in een gemeenschap te werken, erven zij het land. Maar wanneer deze twee elementen van elkaar gescheiden raken, dan slaan de weegschalen de andere kant op, en volgen tirannie of uitbuiting. Macht kan in handen vallen van degenen die er alles aan doen om alle materiële middelen te benutten, indien zij die beweren gelovigen te zijn, hun benutting verwaarlozen. Dit gebeurt wanneer gelovigen beroofd zijn van het ware en oprechte type geloof dat de motivatie biedt om het goede te doen en een ordentelijk menselijk leven op aarde op te bouwen.

Whenever faith in the heart combines with the will to work in any community, it inherits the land. But when these two elements separate, then the scales tilt the other way, and tyranny or exploitation ensue. Power may fall to those who are keen to utilize all material resources, if those who claim to be believers neglect their utilization. This happens when believers are devoid of the true and genuine type of faith that provides the motivation to do good and build a proper human life on earth.

Men moet zich eraan herinneren dat het door dergelijke goede werken is waarmee de mens de taak vervult die hem door God is toegewezen.

It should be remembered that it is through such good work that man discharges the task assigned to him by God.

Alle gelovigen hoeven enkel de volledige betekenis van hun geloof in de praktijk te brengen, wat goede daden en de vervulling van hun plicht inhoudt, opdat Gods belofte om de aarde te erven wordt vervuld. Het zijn de actieve en gewetensvolle werkers onder de gelovigen die worden beschreven als Gods rechtvaardige dienaren.

All the believers need do is bring into practice the full meaning of their belief, which is good action and the fulfilment of their duty, in order that God’s promise of inheriting the earth is fulfilled. It is active and conscientious workers among believers that are described as God’s righteous servants.

Terwijl de soera ten einde loopt, krijgt het ritme een vergelijkbare toon als die van de opening: “In dit is een boodschap voor mensen die God aanbidden. Wij hebben u als een genade van Ons voor alle werelden gezonden.” (Versen 106-107) Deze Qur’ān, en de wetten die zij onthult over de natuur, het universum, het menselijk lot in zowel dit huidige leven als in het leven daarna, en de regels die handelen en beloning beheersen, bieden een duidelijke boodschap. Deze boodschap wordt gewaardeerd door hen die bereid zijn de leiding van God te ontvangen. Dit zijn degenen die hier worden beschreven als ‘mensen die God aanbidden.’ Want een ware aanbidder is degene die een zacht hart heeft, klaar om een boodschap te ontvangen, erover na te denken en er gebruik van te maken in zijn leven.

As the sūrah draws to its close, its rhythm takes on a similar note to that of its opening: “In this, there is a message for people who worship God. We have sent you as a [manifestation of Our] grace towards all the worlds.” (Verses 106-107) This Qur’ān, and the laws it reveals of nature, the universe, human destiny both in this present life and in the life to come, and the rules that govern action and reward, provide a clear message. This message is appreciated by those who are ready to receive God’s guidance. These are the ones who are described here as ‘people who worship God.’ For, a true worshipper is the one who has a soft heart, ready to receive a message, ponder over it and make use of it in his life.

God heeft Zijn laatste Boodschapper ﷺ als een uiting van Zijn genade voor de gehele mensheid gezonden.

God has sent His last Messenger as a manifestation of His grace to all mankind.

Hij neemt hen bij de hand om hen goddelijke leiding te tonen. Het zijn slechts degenen die bereid zijn om dergelijke leiding te ontvangen die er baat bij hebben, maar Gods genade wordt aan zowel gelovigen als ongelovigen geschonken.

He takes them by the hand to show them divine guidance. It is only those who are ready to receive such guidance that benefit by it, but God’s grace is bestowed on believers and unbelievers alike.

De levenscode die ons is gegeven via de Profeet Muhammad ﷺ is een code die het geluk van de gehele mensheid waarborgt, en die zal leiden tot het hoogste niveau van perfectie dat de mensheid kan bereiken. De boodschap van Muhammad ﷺ werd aan de mensheid gegeven op een moment dat zij haar volledige mentale volwassenheid had bereikt. Daarom is het een boek dat openstaat voor alle geesten in alle generaties. Het bevat de onveranderlijke fundamenten van het menselijk leven, en het is klaar om te voldoen aan veranderende behoeften die alleen bekend zijn bij Degene die de mens heeft geschapen, en die Zijn schepping goed kent. Hij is de Meest Vriendelijke en de Alwetende van alle zaken.

The code of living given to us through the Prophet Muhammad (peace be upon him) is one that ensures the happiness f all mankind, and which will lead to the highest level of perfection humanity can attain. Muhammad’s message was given to mankind at a time when it attained its full mental maturity. Hence, it is a book open to all minds across all generations. It includes the unchangeable fundamentals of human life, and it is ready to meet changing needs that are known only to the One who created man, and who knows His creation well. He is most kind and aware of all things.

Dit boek zet de principes en het kader uiteen van een permanente code voor een voortdurend vernieuwend menselijk leven, waarbij het de taak van de mens is om de gedetailleerde regels af te leiden die nodig zijn voor het organiseren van hun relaties naarmate het leven vordert. Het is eveneens aan de mens om de methoden en middelen van implementatie te bepalen, naar hun verschillende situaties en omstandigheden, zonder in conflict te komen met de principes van de permanente code.

This book sets out the principles and the framework of a permanent code for an ever-renewing human life, leaving to human beings the task of deducing detailed rules necessary for organizing their relations as life progresses. It is also up to human beings to determine the methods and the means of implementation, according to their different situations and circumstances, without conflict with the principles of the permanent code.

Nadat het recht op vrijheid van denken is gegarandeerd en de samenleving is gevestigd die de menselijke geest in staat stelt om na te denken, biedt dit boek de menselijke geest ook de vrijheid om te bepalen welke acties moeten worden ondernomen. Zo is de mens onder de Islam en binnen de fundamentele principes ervan vrij om zich te ontwikkelen en te groeien naar de hoogst haalbare standaard van het menselijk leven.

Having guaranteed the right to freedom of thought and established the society that allows the human mind to think, this book also allows the human mind the freedom to determine what actions need to be taken. Thus, under Islam and within its fundamental principles, man is free to develop and progress towards the highest attainable standard of human life.

Alle menselijke ervaring tot op het huidige moment bevestigt dat het islamitische systeem, in het algemeen, voorop blijft lopen op de menselijke vooruitgang en in staat is om de omgeving te bieden die een gestage menselijke vooruitgang in alle richtingen waarborgt. Het zal altijd voorop lopen in het menselijk leven, de leiding bieden, en de mars nooit belemmeren. In het vervullen van de menselijke wens voor ontwikkeling en vooruitgang, onderdrukt de islam nooit enig menselijk potentieel, noch dat van individuen noch dat van de gemeenschap. Ook berooft het hen niet van hun vermogen om te genieten van de vruchten van hun inspanningen of de genoegens van het leven.

All human experience, up to the present moment, confirms that the Islamic system, in general, remains ahead of man’s progress, able to provide the environment that ensures steady human progress in all directions. It will always be ahead of human life, providing the lead, and never restraining its march. In meeting human desire for development and progress, Islam never suppresses any human potential whether of individuals or the community. Nor does it deprive them of their ability to enjoy the fruits of their efforts or the pleasures of life.

Het belangrijkste aspect van deze levenscode is dat deze zowel gebalanceerd als samenhangend is. Het pleit noch voor fysieke kwelling om de geest van de mens te verheffen, noch verwaarloost het de spirituele dimensie om zich over te geven aan fysieke genoegens. Het legt noch beperkingen op aan het individu en zijn gezonde, natuurlijke verlangens om de belangen van de gemeenschap of de staat te dienen, noch geeft het vrij spel aan de afwijkende verlangens van het individu ten koste van de veiligheid van de gemeenschap.

The most important aspect of this code of living is that it is both balanced and coherent. It neither advocates physical torment in order to elevate man’s spirit, nor does it neglect the spiritual dimension in order to indulge in physical pleasures. It neither imposes restrictions on the individual and his healthy, natural desires in order to serve the interests of the community or the state, nor does it give rein to the individual’s deviant desires at the expense of the safety of the community.

Het is duidelijk dat alle taken die de islamitische levenscode aan de mens toewijst, binnen zijn vermogen liggen en zijn belangen dienen. Bovendien zijn hem de middelen en vermogens gegeven die hem helpen deze taken te vervullen, waarbij hij ze als wenselijk beschouwt, ook al moet hij soms strijden tegen moeilijkheden en ontberingen om ze te bereiken.

It is clear that all the tasks the Islamic code of living assigns to man are within his ability and serve his interests. Moreover, he has been given the means and faculties that help him fulfil these tasks, looking at them as desirable, even though he may at times have to contend with difficulties and hardships in order to achieve them.

De boodschap van Muhammad ﷺ was een manifestatie van genade voor zijn eigen volk en voor de mensheid in het algemeen. De principes die hij vaststelde klonken in het begin vreemd, omdat de mensheid destijds ver verwijderd was van een werkelijk gezond praktisch en spiritueel leven. Na de openbaring van de boodschap van de Islam kwam de mensheid geleidelijk dichter bij deze principes, die toen bekend, aanvaardbaar en gemakkelijk toe te passen begonnen te klinken.

The message of Muhammad (peace be upon him) was a manifestation of grace to his own people and to humanity at large. The principles he laid down sounded strange at first because humanity was then far removed from a truly sound practical and spiritual life. After the revelation of the message of Islam, humanity drew gradually closer to these principles, which then started to sound familiar, acceptable and easy to implement.

De Islam roept op tot een mensheid waarin geen ruimte is voor etnische of geografische onderscheid, verenigd door haar enkelvoudige geloof en sociale systeem. Voor de menselijke geest en in de heersende omstandigheden van die tijd klonk dit zeer vreemd. Nobele klassen waren er destijds aan gewend om zichzelf te beschouwen als zijnde van een andere aard dan die van gewone menselijke wezens. Toch probeert de mensheid al bijna veertien eeuwen lang het voorbeeld van de Islam te volgen, maar zij struikelt onderweg omdat zij niet profiteert van het volledige licht van de Islam. Zij bereikt slechts beperkte standaarden van de Islamitische code, althans in wat zij beweert te bepleiten. Toch zien we dat Europese en Amerikaanse landen vasthouden aan schandelijke raciale waarden die de Islam bij haar allereerste begin heeft weggenomen.

Islam calls for a humanity in which there is no room for ethnic or geographical distinction, united by its single faith and social system. To the human mind and in the prevailing conditions at the time, this sounded very strange. Noble classes then were accustomed to thinking of themselves as having a different make up to that of ordinary human beings. Yet humanity has been trying for nearly fourteen centuries to follow the lead of Islam, but it stumbles along the way because it does not benefit by the full light of Islam. It achieves only limited standards of the Islamic code, at least in what it professes to advocate. Still we find European and American countries holding on to disgraceful racial values which Islam removed at its very outset.

Islam pleitte voor volledige gelijkheid tussen alle mensen onder de wet. Dit deed het op een tijdstip waarop de gehele mensheid mensen verdeelde in klassen met een verschillende wet voor elke klasse. In feite was het testament van een meester de wet in het tijdperk van slavernij en feodalisme. In die tijd was het zeer vreemd voor de mensheid om een stem te horen die pleitte voor het principe van volledige en universele gelijkheid onder de wet. Toch blijft de mensheid geleidelijk proberen om, althans theoretisch, een mate te bereiken van wat Islam bijna 1,4... in de praktijk bracht.400

Islam advocated full equality between all people under the law. It did this at a time when all humanity used to divide people into classes with a different law for each class. In fact a master’s will was the law in the age of slavery and feudalism. At that time it was very strange for humanity to hear a voice advocating the principle of full and universal equality under the law. Yet gradually humanity continues to try to achieve, at least theoretically, a measure of what Islam put in practice nearly 1,400

jaren geleden.

years ago.

Talrijke andere aspecten bevestigen dat de boodschap van Muhammad een manifestatie was van goddelijke genade voor de gehele mensheid, en dat Muhammad ﷺ zeker is gestuurd om barmhartigheid en genade te brengen aan de mensheid, inclusief degenen die niet in hem geloofden. De gehele mensheid is beïnvloed, vrijwillig of onvrijwillig, bewust of onbewust, door de levenscode die hij heeft geschetst. Deze genade blijft in overvloed beschikbaar voor iedereen die er de vruchten van wil plukken. De implementatie ervan stelt de mensheid in staat om te genieten van het lieflijke briesje uit de hemel om de brandende hitte van de aarde te verdrijven, vooral deze dagen.

Numerous other aspects confirm that Muhammad’s message was a manifestation of divine grace for all humanity, and that Muhammad (peace be upon him) was certainly sent to bring mercy and grace to mankind, including those who did not believe in him. All humanity has been influenced, willingly or unwillingly/, knowingly or unknowingly, by the code of living he outlined. This grace continues to be available in plenty for anyone who wishes to benefit by it. Its implementation enables humanity to enjoy the lovely breeze of heaven to dispel the burning heat of the earth, especially these days.

Vandaag de dag heeft de mensheid het meest dringend behoefte aan een nieuwe ervaring van deze genade. Toch houdt zij vol in verwarring, terwijl zij tastend voortleeft in het doolhof van het materialisme, in de eindeloze oorlogen en in de spirituele leegte waarin zij zich bevindt.

Today, humanity most urgently needs a fresh taste of this grace. Yet it persists in confusion as it gropes along in the maze of materialism, in the endless wars, and in the spiritual void in which it finds itself.

Nadat dit aspect van genade is benadrukt, vermeldt de soera een bevel dat door God aan Zijn Boodschapper ﷺ is gegeven. Hij dient degenen te confronteren die de waarheid ontkennen en zijn inspanningen bespotten.

Having highlighted this aspect of grace, the sūrah states an order given by God to His Messenger. He is to confront those who deny the truth and ridicule his efforts.

Hij dient de essentie van zijn boodschap te identificeren als een boodschap die genade en barmhartigheid brengt aan de gehele mensheid: “Zeg: Het is aan mij geopenbaard dat uw God de Enige God is: zullen jullie je dan aan Hem overgeven?” (Vers 108)

He is to identify the essence of his message as one which brings grace and mercy to all mankind: “Say: It has been revealed to me that your God is the One and only God: will you, then, surrender yourselves to Him?” (Verse 108)

Dit is het meest essentiële element van genade in de boodschap van de Islam. Het is het geloof in de absolute eenheid van God dat de mensheid redt van de lasten van onwetende mythen, zinloze afgoderij en de druk van bijgeloof. Het vestigt het leven op een stevig fundament, verbonden met het universele bestaan volgens duidelijke en consistente wetten, waardoor er geen ruimte blijft voor willekeur of vluchtige begeerte. Het zorgt ervoor dat ieder mens met opgeheven hoofd kan staan. Hoofden buigen slechts voor God, de Eenige die de absolute macht heeft over alles wat bestaat.

This is the most essential element of grace in the message of Islam. It is the belief in God’s absolute oneness that saves humanity from the burdens of ignorant myth, senseless idolatry and from the pressures of superstition. It establishes life on a firm basis, bonding it with universal existence, according to clear and consistent laws, leaving no room for whim or fleeting desire. It ensures that every human being is able to stand up with heads held high. Heads bow only to God, the One who holds absolute sway over all that exists.

Dit is het pad van genade: “zullen jullie je dan aan Hem overgeven?” Dit is de enige vraag die de Boodschapper van God ﷺ aan hen moet stellen die zijn boodschap ontkennen en zich overgeven aan spot.

This is the path of grace: “will you, then, surrender yourselves to Him?” This is the only question God’s Messenger is directed to ask those who deny his message and indulge in ridicule.

“Als zij zich afwenden, zeg dan: ‘Ik heb dit aan jullie allen op rechtvaardige wijze verkondigd.’” (Vers 109) Ik heb jullie alles gegeven wat ik heb, en nu hebben zowel jij als ik dezelfde kennis. Een verkondiging van de soort waar deze vers op hint, is er een die plaatsvindt op een tijd van oorlog, om het einde van de vrede aan te duiden. Deze soera werd echter in Makkah geopenbaard, voordat oorlog in de Islam toegestaan werd. Dit betekent dat de Profeet ﷺ de opdracht heeft gekregen om aan de ongelovigen te verklaren dat hij de hoop op hen heeft opgegeven, waardoor zij zich bewust worden van hun lot, waarover hij hen heeft gewaarschuwd. Zo hebben zij geen excuus. Zij zullen de bittere vruchten van hun daden moeten proeven, terwijl zij terdege weten wat hen te wachten staat.

“If they turn away, say: ‘I have proclaimed this in equity to all of you alike.” (Verse 109) I have given you all that I have, and now both you and I have the same knowledge. A proclamation of the sort this verse hints at is one that takes place at a time of war so as to indicate the end of peace. This sūrah, however, was revealed in Makkah, before war was made permissible in Islam. This means that the Prophet is commanded to declare to the unbelievers that he has given up on them, leaving them aware of their destiny, and of which he has warned them. Thus, they have no excuse. They will have to taste the bitter fruits of their actions, knowing full well what awaits them.

“Maar ik weet niet of datgene wat aan jullie beloofd is nabij is of ver weg” (Vers 109) Ik heb mijn verklaring aan jullie gebracht in alle rechtvaardigheid, en ik heb geen idee wanneer datgene waarvoor jullie gewaarschuwd worden, jullie zal treffen. Het is onderdeel van datgene wat God voor Zichzelf heeft bewaard. Hij alleen kent het tijdstip ervan, en weet wanneer Hij Zijn straf zal toebrengen, hetzij in dit leven of in het leven daarna. Hij weet verder wat mensen in het verborgene zeggen, evenals wat zij in het openbaar zeggen. Niets blijft buiten de kennis van God:

“But I do not know whether that which you are promised is imminent or far off” (Verse 109) I have made my declaration to you in all equity, and I have no idea when what you are warned will befall you. It is part of what belongs to what God has kept to Himself. He alone knows its timing, and knows when He will inflict His punishment, whether in this life or in the life to come. He further knows what people say in private as well as what they say in public. Nothing is kept outside God’s knowledge:

“Hij weet zeker alles wat openlijk wordt gezegd, net zoals Hij alles weet wat jullie zouden verbergen.” (Vers 110)

“He certainly knows all that is said openly, just as He knows all that you would conceal.” (Verse 110)

Uw situatie is volledig open. Als Hij u een straf oplegt, doet Hij dat op basis van Zijn volmaakte kennis van al uw zaken, publiek en privé, openlijk of verborgen. Aan de andere kant, wanneer Hij de straf uitstelt, doet Hij dat met een bepaald doel. “Voor zover ik weet, kan dit slechts een beproeving voor u zijn, en een korte uitstel van straf.” (Vers 111) Ik heb geen kennis van wat de bedoeling van God is achter dit uitstel. Hij kan wensen u een bepaalde beproeving te geven, waarbij Hij u enige uitstel gunt tot een bepaalde datum die Hij mogelijk heeft vastgesteld. Wanneer die tijd aanbreekt, kan Hij u een zeer zware straf opleggen.

Your situation is completely open. If He inflicts punishment on you, He does so on the basis of His perfect knowledge of all your affairs, public and private, overt or covert. On the other hand, when He delays punishment, He does so for a definite purpose. “For all I know, this may be but a trial for you, and a short reprieve.” (Verse 111) I have no knowledge of what God’s intention is behind this delay. He may wish to put you to a certain trial, allowing you some reprieve until a certain date He might have determined. When that time comes, He may inflict on you very severe punishment.

Nu de kwestie gehuld blijft in mysterie, doet de soera hun harten schokken en laat het hen beseffen dat alle mogelijkheden open blijven staan. Zij blijven hierdoor angstig voor de grote verrassing die hen kan wachten. Hun geest is alert, in het besef dat de genoegens waar zij de toestemming voor hebben gekregen, een prelude kunnen zijn voor een beproeving die ellende en ontbering brengt. Wanneer mensen verwachten dat de straf op elk moment kan worden opgelegd, blijven zij gespannen, zoekend naar geruststelling terwijl zij anticiperen dat het gordijn op elk moment kan opgaan om te onthullen wat tot nu toe voor hen verborgen is gebleven.

With the issue left shrouded in mystery, the sūrah jolts their hearts, and leaves them with the realization that all possibilities remain open. They thus remain apprehensive of the great surprise they may be in for. Their minds are alert, realizing that the pleasures that they have been allowed to indulge in may be a prelude to a trial that brings trouble and hardship. When people expect that punishment may be inflicted at any time, they remain edgy, looking for reassurance while anticipating that the curtains may rise at any time to reveal what has thus far been kept hidden from them.

Het is menselijk om over het hoofd te zien wat op elk moment kan gebeuren. Comfort en plezier kunnen zeer misleidend zijn, waardoor mensen vergeten dat hun kennis beperkt is en dat zij niet weten wat de wil van God op elk moment kan brengen. Daarom is deze waarschuwing bedoeld om mensen aan te moedigen hun harten en geest alert te houden. Zij zijn zodoende gewaarschuwd, en zij hebben geen excuus als zij de waarschuwing niet in acht nemen.

It is only human to overlook what may come at any time. Comforts and pleasures can be very deceptive, allowing people to forget that their knowledge is limited and that they do not know what God’s will may bring about at any time. Hence, this warning is meant to encourage people to keep their hearts and minds alert. They have thus been warned, and they have no excuse if they fail to heed the warning.

Nadat hij zijn verantwoordelijkheid heeft vervuld, zijn boodschap heeft overgebracht, zijn verklaring in alle rechtvaardigheid heeft afgelegd en de mensen heeft gewaarschuwd voor de komende beproevingen, doet de Profeet ﷺ een beroep op zijn Heer. Hij verzoekt God, de Meest Barmhartige, om in rechtvaardigheid en in waarheid te oordelen tussen hem en degenen die zijn boodschap belachelijk maken. Hij zoekt Zijn hulp tegen hun samenzweringen, beschuldigingen en verwerping, want hulp kan slechts van God worden gezocht: “Zeg: Mijn Heer, oordeel U in waarheid!” en [zeg]: “Onze Heer is de Meest Barmhartige, van Wie de hulp altijd gezocht moet worden tegen alles wat jullie beweren.” (112)

Having discharged his trust, delivered his message, made his declaration in all fairness and warned people against forthcoming trials, the Prophet makes an appeal to his Lord. He requests God, the Most Merciful, to judge in fairness and in truth between him and those who ridicule his message. He seeks His help against their scheming, accusations and rejection, for help may be sought only from God: “Say: My Lord, judge You in truth!’ and [say]: ‘Our Lord is the Most Merciful whose help is ever to be sought against all that you claim.’” (112)

De nadruk die hier wordt gelegd op de overvloedige genade van God is aanzienlijk. Het is God, de Meest Genadig en Barmhartig, die Zijn Boodschapper ﷺ heeft gezonden en dit tot een daad van Zijn barmhartigheid heeft gemaakt. Maar hij werd geconfronteerd met afwijzing en spot door hardhartige ongelovigen. Het is Hij die Zijn genade aan Zijn Boodschapper ﷺ kan schenken en hem steun kan geven tegen hun godslasteringen.

The emphasis placed here on God’s abundant grace is significant. It is God, the Most Gracious and Merciful, who sent His Messenger and made this an act of His mercy. But he was met with rejection and ridicule by hardened unbelievers. It is He who can bestow His grace on His Messenger and give him support against their blasphemies.

Zo eindigt de soera op een krachtige noot, net zoals deze opende met een krachtige verklaring. Het begin en het einde vormen zo een diepgaande en effectieve aansporing.

Thus the sūrah ends on a powerful note, just as it opened with a powerful statement. The beginning and ending thus provide a profound and effective address.

Al-Anbiya De Profeten (Een Barmhartigheid voor de Mensheid) 93-112

Overzicht

Regels die nooit falen

Eén lot voor de afgod en de aanbidder

Wie de wereld zal erven

Een Manifestatie van Genade

Een beroep op het oordeel