De analyse van de Qur’ān van de gebeurtenissen van de Slag bij Uĥud en de gevolgen daarvan bepaalt dat een verdere verkenning van de feiten moet worden gepresenteerd. Alleen de belangrijkste en meest verstrekkende van deze feiten zullen echter nu worden aangewezen.
The Qur’ān’s analysis of the events of the Battle of Uĥud and their ramifications determine that further exploration of the facts be set forward. Only the most important and far-reaching of these facts, however, will now be pointed out.
1. Het eerste principe heeft betrekking op de aard van het islamitische systeem, de levenswijze die God voor de mensheid heeft gekozen, en de wijze waarop dit in het echte leven functioneert. Dit is een fundamenteel aspect dat veel mensen over het hoofd zien of niet begrijpen. Er zijn degenen die denken dat, aangezien de islam een goddelijk systeem is, het in het echte leven op een wonderbaarlijke of bovennatuurlijke manier zou moeten werken, zonder rekening te houden met de menselijke natuur, de natuurlijke vermogens van de mens of de echte wereld waarin de mens leeft.
1. The first principle relates to the nature of the Islamic system, the way of life God has chosen for mankind, and the way it works in real life. This is a basic aspect which many people overlook or fail to understand. There are those who think that since Islam is a Divine system, it ought to work in real life in a miraculous or supernatural way, with no regard for human nature, man’s natural abilities or the real world in which man lives.
Echter, wanneer deze mensen zien dat de Islam niet op deze wijze werkt, en dat deze slechts opereert binnen de beperkingen van menselijke macht en de materiële grenzen van het menselijk bestaan, en dat zij interactie heeft met die macht en dat bestaan, worden zij getroffen door een plotseling gevoel van teleurstelling. Zij zijn verrast dat de Islam wordt beïnvloed door de capaciteit en omgeving van de mens, en dat deze realiteiten de reactie van mensen op de Islam daadwerkelijk beïnvloeden, soms op negatieve wijze. Hun geloof in de effectiviteit en de praktische bruikbaarheid van religieus geloof wordt hierdoor aangetast, en sommigen kunnen zelfs al het geloof in religie als zodanig verliezen.
However, when these people see that Islam does not work in this manner, and that it only operates within the constraints of human power and the material limits of man’s existence, and that it interacts with that power and that existence, they are hit by a sudden sense of disappointment. They are surprised that Islam is affected by man’s capacity and environment, and that these realities do actually influence, sometimes negatively, people’s response to Islam. Their faith in the efficacy and practicality of religious faith thus becomes dented, and some may even lose all faith in religion as such.
Dergelijke misverstanden komen voort uit één fundamenteel misverstand over de aard van de Islam en de praktische uitvoering ervan in het menselijk leven. De Islam wordt geïmplementeerd door menselijke inspanningen, binnen de grenzen van de menselijke kracht. Het begint waar de mens zich op een bepaald moment bevindt. Het vertrekt vanuit zijn materiële bestaan en voert hem helemaal tot het einde. Het gaat zo ver als de inspanning en het vermogen van de mens hem kunnen brengen, waarbij altijd rekening wordt gehouden met zijn beperkingen en mogelijkheden.
Such misunderstandings stem from one fundamental misconception about the nature of Islam and its practical operation in human life. Islam is implemented by human efforts, within the limits of human power. It begins from where man is at a particular moment. It proceeds from his material existence and takes him all the way to the end. It goes as far as man’s endeavour and capacity can take him, always mindful of his limitations and capabilities.
De belangrijkste kenmerk van de Islam is echter dat zij gedurende geen enkel moment de menselijke natuur en de realiteiten van het fysieke bestaan van de mens verwaarloost, terwijl zij hem tegelijkertijd in staat stelt nieuwe hoogten van vooruitgang en prestatie te bereiken. Dit is ongeëvenaard in enig door de mens gemaakt systeem. Het is in het verleden gebeurd en kan altijd opnieuw gebeuren als er een serieuze poging wordt ondernomen om de Islam te doen herleven.
Islam’s main characteristic, however, is that it never for one moment neglects human nature and the realities of man’s physical existence, all the while allowing him to reach new heights of progress and achievement. This is unparalleled in any man-made system. It happened in the past and can always happen again if a serious attempt is made to revive Islam.
De fout ligt in het misverstaan of negeren van de aard van deze religie, en in het zoeken naar bovennatuurlijke wonderen die de menselijke natuur vervormen of die totaal losstaan van de aanleg, de talenten en de vermogens van de mens, en van zijn werkelijke fysieke bestaan. Is de Islam niet een goddelijke levenswijze? Is het niet de religie die is gekozen door de meest Almachtige macht in het hele universum? Waarom opereert het dan alleen binnen de grenzen van de menselijke kracht? Waarom vereist het menselijke inspanning om te slagen? Waarom zegeviert het, en zijn volgelingen, niet elke keer? Waarom wordt het soms overvleugeld door gewoonten, verlangens en materiële realiteiten?
The mistake lies in misunderstanding or ignoring the nature of this religion, and in looking for supernatural miracles that distort human nature or are totally divorced from man’s propensities, aptitudes, capabilities, and from his real physical existence. Is not Islam a Divine way of life? Is it not the religion chosen by the most Omnipotent power in the whole universe? Why, then, does it only operate within the bounds of human power? Why does it require human effort to succeed? Why does it, and its followers, not prevail every time? Why is it sometimes overtaken by habits, desires and material realities?
Waarom zouden de tegenstanders ervan, die ongelijk hebben, moeten zegevieren over de volgelingen ervan, die gelijk hebben? Zoals we kunnen zien, zijn dit allemaal misleidende vragen die voortkomen uit een onvermogen om het meest fundamentele en eenvoudigste feit te begrijpen over de aard van de Islam en de wijze waarop deze in het echte leven functioneert.
Why should its opponents, who are in the wrong, prevail over its followers, who are in the right? These, as we can see, are all misleading questions that arise from a failure to understand the most basic and simplest fact about the nature of Islam and the way it works in real life.
God is natuurlijk, door de Islam of op een andere manier, in staat om de menselijke natuur te veranderen, en Hij was in staat om de mens met een andere natuur te scheppen. Maar Hij koos ervoor om de mens te scheppen zoals wij hem kennen; Hij koos ervoor om hem een wil en het vermogen om te reageren te schenken; Hij koos ervoor om leiding afhankelijk te maken van inspanning en waarneming. Hij heeft verder bepaald dat de menselijke natuur voor alle tijden een constante en actieve kracht blijft. Hij heeft bedoeld dat Zijn levenswijze alleen in het echte leven gerealiseerd zal worden door menselijke inspanning en binnen de macht van de mens, en Hij heeft gepland dat de prestaties van de mens overeenkomen met de inspanning die hij levert binnen de beperkingen van het echte leven.
God is, of course, capable, through Islam or otherwise, of modifying human nature, and He was able to create man with a different nature. But, He chose to create man as we know him; He chose to grant him a will and the ability to respond; He chose to make guidance dependent on effort and perception. He further ordained that human nature remains a constant and active force for all time. He intended that His way of life shall only be realised in real life through human effort and within man’s power, and He planned that man’s achievements correspond to the effort he makes within the constraints of real life.
Niemand kan de wijsheid van God in dit hele proces in twijfel trekken, want niemand bezit de Goddelijke kwaliteiten of kennis om het totale systeem van de schepping of de werking ervan te begrijpen. Niemand behalve God kan de onderliggende natuur van elk wezen in deze wereld of het doel achter het creëren ervan op deze specifieke manier doorgronden.
No one can question God’s wisdom in this whole process, because no one has the Divine qualities or knowledge to comprehend the overall system of creation or how it works. No one but God can fathom the underlying nature of every creature in this world or the purpose behind creating them in this particular way.
In deze context zou noch een oprechte gelovige in God, noch een hardnekkige atheïst het oordeel van God in deze kwestie in twijfel kunnen trekken. Een gelovige is te beleefd tegenover God, die hij in zijn hart en door Zijn eigenschappen kent, om een dergelijke onbeschoft vraag te stellen, en hij weet goed dat de menselijke geest niet uitgerust is om dergelijke gebieden van kennis te verkennen. De ongelovige zou het niet vragen simpelweg omdat hij niet gelooft in het bestaan van God; indien hij zou geloven, zou hij beseffen dat dit een zaak is die uitsluitend aan God Almachtig toebehoort.
In this context, neither a sincere believer in God nor a hardened atheist could question God’s judgement in this regard. A believer is too polite with God, whom he knows within his heart and through His attributes, to ask such an impertinent question, and he knows well that the human mind is not equipped to explore such areas of knowledge. The unbeliever would not ask simply because he does not believe in the existence of God; were he to believe, he would realise that it is a matter for God Almighty alone.
Geen enkel onderdeel van Gods schepping heeft het recht om te vragen waarom Hij de menselijke natuur heeft geschapen zoals wij die kennen? Waarom heeft Hij besloten dat de menselijke natuur voor alle tijden een constante en actieve kracht zou moeten zijn? Waarom heeft Hij besloten dat de implementatie van het Goddelijke systeem alleen bereikt kon worden door menselijke inspanning en binnen het machtskader van de mens?
Not one of God’s creation has the right to question why He created human nature as we know it? Why did He decide that human nature should be a constant and active force for all time? Why did He decide that the implementation of the Divine system could only be achieved through human effort and within the power frame of the human being?
Desalniettemin heeft ieder mens het recht om dit feit te begrijpen en te zien hoe het in het echte leven werkt — het recht om de menselijke geschiedenis ernaar te interpreteren, om het enerzijds te waarderen en anderzijds te veranderen.
Nevertheless, every human being has the right to understand this fact and to see how it works in real life — the right to interpret human history according to it so as to appreciate it on the one hand, and to change it on the other.
Het goddelijke systeem van de Islam, zoals onderwezen door de Profeet Muhammad ﷺ, kan niet in het echte leven worden geïmplementeerd door het loutere feit dat het door God is geopenbaard. Het wordt ook niet gevestigd door het simpelweg over te dragen of aan mensen uit te leggen. Evenmin wordt het aan de menselijke samenleving opgelegd zoals een natuurwet die de beweging van de sterrenstelsels of de sterren beheerst. De enige manier om het Islamitische systeem op te zetten, is wanneer een groep mensen de principes ervan volledig aanneemt en handhaaft, en hun leven, energie en aspiraties wijdt aan het in stand houden ervan. Om anderen ervan te overtuigen en hun levens op te bouwen volgens de leer ervan. Dat die groep ernaar streeft om zwakte, vooroordelen, begeerte en onwetendheid binnen henzelf en in de harten van anderen te overwinnen. Om de confrontatie aan te gaan met hen die vanuit zwakte, begeerte en onwetendheid tegen het systeem van God tegenwerken, en om de voortgang van dergelijke ongelovigen te stuiten. Dat deze groep vooruitgaat in de implementatie van het systeem van God, beginnend waar de mensen zich bevinden, en nooit de vereisten van hun werkelijke situatie negeert. Deze groep zal soms zegevieren over haar eigen zwakte evenals over die van anderen, en op vergelijkbare wijze zal zij falen bij anderen. Haar succes en falen zullen afhangen van de inspanning die zij levert en de praktische middelen die zij inzet, en van hoe succesvol zij is in het kiezen van de juiste middelen. Maar, bovenal hangt succes af van haar toewijding aan haar zaak en van hoe waarachtig zij haar waarden en principes weerspiegelt in haar eigen gedrag, hoe dicht zij bij God is en hoeveel vertrouwen en vertrouwen zij in Hem stelt.
The Divine system of Islam, as taught by the Prophet Muĥammad, cannot be implemented in real life by the mere fact that it is revealed by God. Nor is it established by merely conveying it or explaining it to people. Nor is it forced on human society like any natural law governing the movement of the galaxies or the stars. The only way to set up the Islamic system is for a group of human beings to fully adopt and uphold its principles, and dedicate their life, energy and aspirations to sustain it. To persuade others of it and build their lives according to its teachings. For that group to endeavour to conquer weakness, prejudice, desire, and ignorance within themselves and within the hearts of others. To face up to those motivated by weakness, desire and ignorance in their opposition to God’s system and to stem the progress of such unbelievers. For this group to go forward in their implementation of God’s system, starting from where people are, and never ignoring the requirements of their real situation. This group will, at times, prevail over its own weakness as well as over others and similarly it will fail at others. Its success and failure will depend on the effort it makes and the practical means it employs, and on how successful it is in choosing the right means. But, first and foremost, success depends on its dedication to its cause and on how truly it represents its values and principles in its own behaviour, how close it is to God and how much confidence and trust it places in Him.
Dit is de realiteit van de Islam en haar methoden. Dit is haar ware actieplan en de middelen om dit te bereiken. Dit is wat God wenst over te dragen aan de moslimgemeenschap terwijl Hij hen door de Slag bij Uĥud leidt en de gebeurtenissen ervan analyseert.
This is the reality of Islam and its methods. This is its true action plan and its means to achieve it. This is what God wishes to impart to the Muslim community as He takes them through the Battle of Uĥud and analyses its events.
Toen die gemeenschap tekortschoot in het vertegenwoordigen van het ware karakter van de Islam in hun gedrag tijdens de strijd en op bepaalde punten faalde om passende maatregelen te nemen om de overwinning veilig te stellen, toen zij de eenvoudige maar fundamentele waarheid over het hoofd zagen en aannamen dat de overwinning gegarandeerd was louter door het feit dat zij moslims waren, liet God hen de pijnlijke smarten van de nederlaag ondergaan. De Qur’ān vestigt hun aandacht op dit basisfeit: “Waarom, toen een ramp u trof, nadat u [uw vijand] twee keer zoveel had toegebracht, niet uitriep: ’Hoe is dit gebeurd?’ Zeg: Het is van jullie eigen zelf gekomen. Voorwaar, God heeft de macht over alle dingen.” (Vers 165)
When that community fell short in representing the true character of Islam in their conduct during the battle and failed, at certain points, to take proper measures to secure victory, when they overlooked the simple but fundamental truth and assumed that victory was guaranteed simply by virtue of their being Muslims, God left them to suffer the hurting pains of defeat. The Qur’ān draws their attention to this basic fact: “Why, when a calamity befell you, after you had inflicted twice as much [on your enemy], did you exclaim, ’How has this come about?’ Say: It has come from your own selves. Surely God has the power over all things.’” (Verse 165)
De Qur’ān laat het argument echter niet daarbij, maar gaat verder met het onthullen van Gods doel achter de oorzaken en de uitkomst van de gebeurtenissen. Het onthult de voordelen die God bedoelde met de beproeving die de moslims hadden ondergaan.
The Qur’ān, however, does not leave the argument there but goes on to unveil God’s purpose behind the causes and the outcome of the events. It reveals the advantages God intended by the test the Muslims had undergone.
Het de gang van zaken van Gods systeem in het leven laten volgen door menselijke inspanning en onder menselijke invloed is voordelig. Het is gezond en goed voor het menselijk leven, en het polijst en verfijnt de menselijke natuur en brengt deze tot leven. Het geloof van een man is pas volledig voltooid wanneer hij wordt beproefd door directe omgang met mensen, door hen te onderwijzen, met hen te discussiëren en te strijden om hen met alle middelen te winnen.
Allowing God’s system to take its course in life through human endeavour and under human influence is beneficial. It is healthy and good for human life and it polishes and refines human nature and revives it. A man’s faith is only fully consummated when he is tested through direct dealings with people, teaching them, arguing with them and struggling to win them over by all means.
Men moet beproevingen en verdriet ondergaan en geduld en volharding tonen in het aangezicht van alle tegenslagen, en leren hoe men nederlaag moet tolereren en hoe men moet omgaan met overwinning, wat veel moeilijker kan zijn, totdat iemands hart is gereinigd en ware gelovigen worden onderscheiden, zodat hun gemeenschap het ware pad van succes vervolgt, vertrouwend op God alleen.
One has to undergo trials and tribulations and experience patience and perseverance in the face of all adversities, and learn how to tolerate defeat and how to cope with victory, which can be much harder, until one’s heart is cleansed and true believers are set apart so that their community proceeds along the true path of success, trusting in God alone.
Het geloof van een man is niet volledig totdat hij de moeilijkheden ervaart van het uiteenzetten van dat geloof aan anderen, want in dat proces ontwikkelt hij zijn eigen geloof. Er worden nieuwe horizonten voor hem geopend die anders niet zouden zijn geopend; er worden nieuwe feiten over mensen en het leven onthuld die anders niet zouden zijn onthuld. Zijn gevoelens en wereldbeeld, zijn gewoonten en praktijken, en zijn emoties en reacties bereiken niveaus die anders niet bereikbaar zouden zijn geweest.
A man’s faith is not complete until he experiences the hardships of expounding that faith to others, because in that process, he develops his own faith. New horizons are opened up for him that would not otherwise have opened; new facts about people and life are revealed that would not otherwise have been revealed. His feelings and outlook, his habits and practices, and his emotions and responses reach levels that would not otherwise have been attainable.
Op dezelfde manier moet een gemeenschap de zware ervaringen van strijd ondergaan totdat elk lid de omvang van zijn of haar eigen kracht en doelstellingen beseft. Op deze manier begrijpt de gemeenschap de waarde en de rol van haar constituerende delen, hoe sterk elk lid is en hoe solide het geheel verenigd is.
Likewise, a community has to undergo the harsh experiences of struggle until every member realises the extent of his or her own power and objectives. In this way the community understands the value and role of its constituent parts, how strong each member is and how solidly united the whole structure is.
Dit is wat God wilde leren aan de moslimgemeenschap bij Uĥud en door de Qur’ānicische bespreking van de gebeurtenissen daarvan. De verzen komen samen om de moslims de redenen voor hun nederlaag in te prenten, evenals de zorg en bescherming die God hen bood. Ze benadrukken de logica achter de wil en het doel van God in alle gebeurtenissen en ontwikkelingen die plaatsvonden, en onderstrepen het onderliggende principe dat de natuurlijke en sociale wetten van God gelijkelijk van toepassing zijn op alle menselijke samenlevingen en individuen.
This is what God wanted to teach the Muslim community at Uĥud and through the Qur’ānic discussion of its events. The verses come together to impress upon the Muslims the reasons for their defeat as well as the care and protection God afforded them. They emphasise the rationale behind God’s will and purpose in all the events and developments that took place, and stress the underlying principle that God’s natural and social laws apply equally to all human societies and individuals.
Uiteindelijk zijn het de wil en het doel van God die de drijvende kracht vormen achter alle oorzaken, gebeurtenissen en ontwikkelingen. Dit allesomvattende islamitische perspectief vormt daarmee de basis voor die ingrijpende gebeurtenissen en hun interpretatie.
Ultimately, it is God’s will and purpose that are the moving force behind all causes, events and developments. This comprehensive Islamic perspective thus underpins those momentous events and their interpretation.
2. Het tweede principe dat voortvloeit uit de Qur'āniche commentaren op de nederlaag van de moslims bij Uĥud, laat zien dat de menselijke natuur niet perfect is. Ze heeft echter wel de neiging om zich te ontwikkelen en te groeien naar de hoogste standaarden van perfectie die zij in deze wereld kan bereiken.
2. The second principle that emerges from the Qur’ānic comments on the Muslim defeat at Uĥud shows that human nature is not perfect. It does, however, have the propensity to develop and grow to the highest standards of perfection that it is capable of reaching in this world.
In die gemeenschap van de Metgezellen van Muhammad ﷺ, hebben we een deel van de mensheid dat de essentie vertegenwoordigt van de natie die God beschrijft als “de beste natie die ooit voor de mensheid is voortgebracht.” Zij waren het ideale menselijke sociale model dat ooit de aarde heeft gekroond. Maar wanneer we naar die gemeenschap kijken, wat zien we dan? We zien een groep mensen die hun zwakheden en tekortkomingen hebben. De Qur’ān vertelt ons dat er onder hen individuen waren die bezweken voor de verleiding van Satan, sommigen die vervielen in verdeeldheid en ongehoorzaamheid, en sommigen die zwak en onvermoed waren.
In that community of Muĥammad’s Companions, we have a section of humanity representing the quintessential part of the nation that God describes as “the best nation ever brought forth for mankind.” They were the ideal human social model ever to grace the earth. But when we look at that community, what do we see? We see a group of human beings who have their weaknesses and shortcomings. The Qur’ān tells us that among them were individuals who fell for Satan’s enticement, some who degenerated into dissension and disobedience, and some who were weak and faint-hearted.
Er waren ook degenen die wegvluchtten en niets anders belangrijk vonden dan hun eigen veiligheid en eigenbelang.
There were also those who ran away and cared for nothing but their own safety and self-interest.
Maar allen waren gelovende moslims. Ze bevonden zich echter in de vroege stadia van het bestaan van de Islam en maakten nog hun vormende jaren door. Desondanks namen zij hun geloof uiterst serieus. Zij legden al hun zaken vrijwillig onder God, en zij aanvaardden Zijn religie en levenswijze. Daarom verstootte God hen niet, maar sprak Hij hen juist vrij en toonde Hij hen genade. Hij beval Zijn Boodschapper ﷺ om hen te vergeven, om vergeving voor hen te vragen en om hen te raadplegen in diverse zaken, ondanks hun ongepaste gedrag en de rampzalige afloop van zijn pogingen om hen te raadplegen.
But all were believing Muslims. However, they were at the early stages of Islam’s existence, still going through their formative years. Nevertheless, they took their faith most seriously. They submitted all their affairs to God, willingly, and they accepted His religion and way of life. Hence, God did not ostracise them, but rather exonerated them and showed them mercy. He instructed His Messenger to pardon them, pray for their forgiveness and consult them on various matters, despite their unbecoming conduct and the disastrous outcome of his efforts to consult them.
Voorwaar, God liet hen de gevolgen van hun eigen daden zelf zien. Hij liet hen die zware ervaring ondergaan, maar verbande hen nooit of wierp hen niet uit de moslimgemeenschap. Hij zei niet tegen hen:
Indeed, God allowed them to see for themselves the results of their own actions. He took them through that gruelling experience, but never banished them or threw them out of the Muslim community. He did not say to them:
“Je bent niet geschikt voor deze missie vanwege de zwakheden en tekortkomingen die je hebt getoond.” Hij erkende hun fouten en tekortkomingen en bood hen de kans om door ervaring te leren door hen te wijzen op de verschillende lessen en vermaningen die besloten lagen in die ervaring.
“You are not fit for this mission due to the weaknesses and shortcomings you have displayed.” He acknowledged their faults and inadequacies and presented them with the opportunity to learn through experience by pointing out to them the various lessons and admonitions implicit in that experience.
Dit alles gebeurt met een bedachtzame, tolerante en zorgzame houding, zoals die van een volwassene tegenover een kind. Hij legde hun zwakte bloot, niet om hen te vernederen, te beschaamden of te diskrediteren, noch om hun zielen te belasten, maar juist om hen te leiden en te inspireren. Om hen meer zelfvertrouwen en eigenwaarde te geven, en om hen te leren nooit te wanhopen over het bereiken van hun doelen, zolang zij trouw blijven aan God en vasthouden aan hun sterke band met Hem.
All this is done with a thoughtful, tolerant and caring demeanour, like that of an adult towards a child. He exposed their weakness not in order to humiliate, shame or discredit them, nor in order to overburden their souls, but rather in order to guide and inspire them. To give them greater self- confidence and self-esteem, and to teach them never to despair of reaching their goals as long as they remain loyal to God and hold fast to their strong ties with Him.
Uiteindelijk hebben zij het overwonnen. De klankelementen onder hen, die aan het begin van de confrontatie nog schaars en verspreid waren, waren vermenigvuldigd.
They did, in the end, prevail. The sound elements among them, who were few and far between at the beginning of the confrontation, had multiplied.
De volgende dag gingen zij allen met de Profeet ﷺ uit om voor een tweede maal te strijden, zonder enige bezorgdheid, aarzeling of angst voor de dreigementen die mensen tegen hen maakten. De Qur’ān sprak welgevallig over hen en prees hun standvastigheid.
The following day, they all went out with the Prophet to fight for a second time, without any apprehension, hesitation or fear of the threats people made against them. The Qur’ān spoke well of them and applauded their stance.
Naarmate de gemeenschap volwassen werd, werden zij strenger behandeld en op een veel striktere wijze verantwoordelijk gehouden voor hun daden. Dit wordt heel duidelijk als men de behandeling van de nasleep van de Tabūk-expeditie in de Qur’ān overweegt, in soera 9, al-Tawbah, of Berouw. Daar wordt een kleine groep moslims die niet aan de campagne deelnam, streng berispt. Er is een opmerkelijk verschillende toon in de Qur’āniche benadering van, en de berisping van, de moslims bij Uĥud en die bij Tabūk, hoewel het fundamenteel dezelfde mensen waren. Bij Tabūk waren de moslims volwassener en daarom verantwoordelijker. Desondanks waren zij menselijk, met dezelfde zwakheden, tekortkomingen en imperfecties. Toch hielden zij nooit op om berouw te tonen en Gods steun en vergeving te zoeken.
As the community matured, they were treated more rigorously and held answerable for their actions in a much stricter manner. This becomes quite clear if one considers the Qur’ān’s treatment of the aftermath of the Tabūk expedition, in sūrah 9, al-Tawbah, or Repentance. There, a small group of Muslims who did not join the campaign are severely reprimanded. There is a remarkably different tone in the Qur’ānic approach to, and its reproach of, the Muslims at Uĥud and those at Tabūk, although they were fundamentally the same people. At Tabūk the Muslims were more mature and, therefore, more responsible. Nevertheless, they were human, with the same weaknesses, failings and imperfections. Yet they never ceased to repent and seek God’s support and forgiveness.
De Islam behoudt en koestert de menselijke natuur. Het verandert deze niet of belast haar niet te zwaar, zelfs niet wanneer zij wordt uitgedaagd tot de uiterste grenzen van prestatie en innovatie.
Islam preserves and nurtures human nature. It does not change it or overburden it even when it is stretched to its limits of achievement and innovation.
Dit feit is van grote waarde. Het geeft de mensheid blijvende hoop, zodat zij meer kunnen streven en meer kunnen bereiken onder de unieke levenswijze van de Islam. Die vroege moslims begonnen hun reis naar de top vanuit zeer nederige omstandigheden. Die kwetsbare eerste stappen werden gezet door een kleine groep Arabieren wier leven, zoals we hebben gezien, in elk opzicht achtergesteld was. Hun voorbeeld geeft de gehele mensheid reden tot optimisme om grotere en verdere vooruitgang te boeken, ongeacht hoe diep zij is gevallen. Zij vormden geen geïsoleerd geval, of een wonder dat nooit herhaald kan worden. Hun ervaring was een product van de Goddelijke levenswijze, die wordt gerealiseerd door menselijke inspanning en kracht, door menselijke wezens die in staat zijn om steeds grotere dingen te bereiken.
This fact is of great value. It gives lasting hope to mankind so that they may strive more and achieve more under Islam’s unique way of life. Those early Muslims began their journey to the top from very humble beginnings. Those frail first steps were taken by a small group of Arabs whose life was, as we have seen, backward in every respect. Their example gives all humanity reason for optimism to achieve greater and further progress, no matter how low it has fallen. They did not represent an isolated case, or a miracle that can never be repeated. Their experience was a product of the Divine way of life which is accomplished through human effort and power, by human beings who are capable of achieving greater and greater things.
Het goddelijke systeem begint bij elke samenleving, ongeacht de materiële situatie waarin deze zich bevindt, en voert deze vooruit en omhoog, precies zoals het deed met die naïeve en onwetende groep Arabieren. Binnen een zeer korte periode, minder dan 25 jaar, bereikte die groep ongeëvenaarde hoogten van vooruitgang en beschaving.
The Divine system starts with any society from whatever material situation it is at and takes it forwards and upwards, just as it did with that naïve and ignorant group of Arabs. Within a very short span of time, less than 25 years, that group achieved unparalleled heights of progress and civilisation.
Eén belangrijke vereiste moet echter worden vervuld: mensen moeten zich volledig onderwerpen aan het systeem van God; zij moeten geloven in en voldoen aan de wetten en leerstellingen ervan; het moet de basis van hun leven zijn, de slogan van hun beweging, en het baken in hun reis op de lange en zware weg die voor hen ligt.
One important requirement, however, must be fulfilled: people must fully submit to God’s system; they must believe and comply with its laws and teachings; it must be the foundation of their life, the slogan of their movement, and the beacon in their journey on the long and arduous route ahead.
3. Het derde feit dat voortvloeit uit de episode van Uĥud en de analyse daarvan in de Qur’ān, is de nauwe relatie, binnen de visie van de Islam, tussen de mentaliteit van de moslimgemeenschap en de strijd die zij voert tegen haar vijanden in elk strijdtoneel.
3. The third fact to come out of the Uĥud episode and the Qur’ān’s analysis of it is the close relationship, in Islam’s outlook, between the mentality of the Muslim community and the battle it fights against its enemies in every arena.
De relatie tussen de overtuigingen, percepties, ethiek, het gedrag en de politieke, economische en sociale organisatie van de gemeenschap aan de ene kant, en haar overwinning of nederlaag op het slagveld aan de andere kant. Dit zijn cruciaal belangrijke factoren bij het bepalen wat een natie treft en of zij wel of niet zegeviert.
The relationship between the community’s beliefs, perceptions, ethics, behaviour and political, economic and social organisation, on the one hand, and its victory or defeat on the battlefield, on the other. These are crucially important factors in determining what befalls a nation and in whether or not it prevails.
De goddelijke levenswijze opereert binnen het enorme gebied van de menselijke psyche en de menselijke samenleving. Het is een ingewikkeld en veelzijdig domein. Plannen kunnen wankelen of falen wanneer de relatie en de coördinatie tussen de constituerende delen verstoord of ontregeld raken. Het is immers een systeem dat naar het leven kijkt in zijn totaliteit, in plaats van in fragmenten. Het houdt zich bezig met alle aspecten van de mens en het leven, en beïnvloedt beide op een enkele geïntegreerde wijze die geen dichotomie of fragmentatie veroorzaakt.
The Divine way of life operates within the huge area of human psyche and human society. It is an intricate and multi-faceted arena. Plans may falter or fail when the relationship and the coordination among its constituent parts are upset or disrupted. It is after all a system which looks at life in its totality, rather than in fragments. It deals with all aspects of man and life, affecting both in a single integrated way that causes no dichotomy or fragmentation.
Dit wordt duidelijk geïllustreerd in de verbinding die de Qur’ān legt tussen nederlaag en het toegeven aan de suggesties van Satan, zoals in het geval van “degenen onder jullie die zich afkeerden op de dag dat de twee legers elkaar in de strijd ontmoetten, Satan liet hen slechts struikelen als gevolg van iets wat zij zelf hadden gedaan.” (Vers 155)
This is clearly illustrated in the connection the Qur’ān makes between defeat and succumbing to Satan’s suggestions, as in the case of “those of you who turned away on the day when the two hosts met in battle, Satan caused them to slip only in consequence of something that they themselves had done.” (Verse 155)
Daarentegen boden de eerdere gelovigen, die standvastig aan de zijde van hun profeten vochten, een rolmodel voor de moslims om te volgen. Zij begonnen hun strijd met gebeden en smeekbeden om Gods vergeving (verzen 146-8).
Conversely, the earlier believers who fought steadfastly by their prophets’ side, provided a role-model for the Muslims to emulate. They began their fighting with prayers and pleas for God’s forgiveness (Verses 146-8).
Wanneer de Qur’ān de gelovigen aanspreekt in de verzen 133-5, richt Hij hen eerst aan om hun harten van zonde te reinigen en Gods vergeving te zoeken, voordat Hij hen aanspoort om standvastig te zijn en dapper en moedig te strijden op het slagveld. Eerder, in vers 112, bevestigt het dat de redenen voor de vernedering en nederlaag van de mensen van eerdere openbaringen lagen in hun overtredingen en boosaardigheid.
When the Qur’ān addresses the believers in verses 133-5, it directs them first to cleanse their hearts of sin and to seek God’s forgiveness before it urges them to stand firm and fight valiantly and bravely in the battlefield. Earlier, in verse 112, it affirms that the reasons for the humiliation and defeat of the people of earlier revelations lay in their transgressions and wickedness.
Er zijn talrijke verwijzingen naar onrecht en wangedrag in de uiteenzetting van de Koran over de Slag bij Uhud, terwijl de soera als geheel vol zit met verwijzingen naar de vrees voor God. Deze rode draad verbindt de diverse thema's van de soera.
There are numerous references to wrongdoing and misconduct throughout the Qur’ān’s review of the Battle of Uĥud, while the sūrah as a whole is filled with allusions to fear of God. This thread links the sūrah’s diverse themes.
Er is ook de oproep om woeker te verlaten en God en Zijn Boodschapper ﷺ te gehoorzamen.
There is also the call to abandon usury and to obey God and His messenger.
Zich gedragen met welwillendheid en goedheid jegens anderen, en het beheersen van woede, zijn kwaliteiten die het individu zuiveren en de samenleving reinigen.
To behave with goodwill and benevolence towards others, and to control anger, all of which are qualities that purify the individual and cleanse society.
De gehele soera verschijnt als één geïntegreerde inspanning om dit belangrijke doel te benadrukken.
The whole sūrah appears as one integrated effort to emphasise this major objective.
4. Een vierde kenmerk van de islamitische methode om haar volgelingen op te voeden, is dat zij hen door praktische ervaringen leidt om bepaalde gevoelens, emoties en reacties in hen te cultiveren, voordat zij hun oordeel en interpretatie van die gebeurtenissen en ervaringen geeft, zoals gegeven in haar beschouwing van de Slag bij Uĥud. In haar analyse van de gebeurtenissen raakt de Qur’ān elke mogelijke snaar in menselijke emoties en gedrag, waarbij zij verkeerde indrukken corrigeert, geruststelling biedt en bepaalde feiten bevestigt. Zij laat geen relevante gedachte, gevoeligheid of zorg ongemoeid zonder deze te benadrukken of er direct naar te verwijzen. Zij ontrafelt alle aspecten van de menselijke natuur en de menselijke reactie om de gevoelens, indrukken, concepten en waarden van de onderwerpen te reinigen, zuiveren, corrigeren, verhelderen en verfijnen. Het doel is om de ware, gezonde principes van de islamitische visie te vestigen voor een beter en stabieler leven. Deze benadering stelt de Qur’ān in staat om elke gebeurtenis en elke ervaring van de moslimgemeenschap te gebruiken als een middel voor verlichting, opvoeding en een breder begrip van de zaken.
4. A fourth feature of the Islamic method of educating its followers is that it takes them through practical experiences in order to cultivate in them certain feelings, emotions and responses before giving them its judgement and interpretation of those events and experiences, as given in its review of the Battle of Uĥud. In its analysis of the events, the Qur’ān touches every possible nerve in human emotions and behaviour, correcting wrong impressions, giving reassurance and confirming certain facts. It leaves no relevant thought, sensibility or concern without highlighting it or making a direct reference to it. It unravels all aspects of human nature and human response in order to cleanse, purify, correct, clarify and refine the subjects’ feelings, impressions, concepts and values. Its aim is to establish the true, sound principles of the Islamic outlook for a better and more stable life. This approach enables the Qur’ān to use every event and every experience by the Muslim community as a means for enlightenment, education and a broader understanding of things.
Bovendien is de beschrijving van de Qur’ān van de Slag bij Uĥud nauwgezet, scherp en allesomvattend. Elke scène, elke beweging en elke emotie is nauwkeurig vastgelegd en geanalyseerd. Elke uithoek van het menselijk gevoel en gedrag wordt doordrongen en verkend; niets wordt over het hoofd gezien. Er is precisie in de analyse van de oorzaken en de uitkomst van de gebeurtenissen; er is diepgang in het bespreken van de verschillende factoren die de handeling voortstuwen; er is vitaliteit in de beschrijvingen en ritmes. Gevoelens zijn op een diepgaande en dynamische manier verweven met beeldspraak. Men kan niet onbewogen of afstandelijk blijven tegenover de beschreven scènes; in plaats daarvan wordt men vervuld met energie, enthousiasme en inspiratie.
Furthermore, the Qur’ān’s review of the Battle of Uĥud is meticulous, incisive and comprehensive. Every scene, every move and every emotion is precisely recorded and analysed. Every corner of human feeling and behaviour is penetrated and explored; nothing is overlooked. There is precision in the analysis of the causes and the outcome of the events; there is depth in discussing the various factors involved in propelling the action; there is vitality in the descriptions and rhythms. Feelings are intertwined with imagery in a profound and dynamic way. One cannot remain impassive or detached from the scenes so described; instead one is filled with energy, enthusiasm and inspiration.
5. Een ander zeer belangrijk principe dat voortvloeit uit de Slag bij Uĥud is het realistische karakter van de goddelijke levenswijze. Om het goddelijke systeem te vestigen, moet het daadwerkelijk in de samenleving worden geïmplementeerd. Het is niet louter een verzameling abstracte principes of vage vermaningen. Het is een praktische, tastbare en realistische levenswijze. De beste manier om dit feit te illustreren is de goddelijke visie op raadpleging (Shura), of collectieve publieke consultatie.
5. Another highly important principle which emerges from the Battle of Uĥud is the realistic nature of the Divine way of life. For the Divine system to be established, it has to be actually implemented in society. It is not a mere collection of abstract principles or vague exhortations. It is a practical, tangible and realistic way of life. The best way to illustrate this fact is the Divine view of shūrā, or collective public consultation.
De Profeet ﷺ zou quite binnen zijn recht zijn geweest om de moslimgemeenschap de moeite van hun ervaring met een overlegsorgaan te besparen; zij waren nog een jonge samenleving, omringd door vijanden, zowel van binnenuit als van buitenaf. Hij had de confrontatie volgens zijn eigen oordeel kunnen plannen en uitvoeren, ondersteund door de voorgevoelens in zijn droom. Hij hoefde zijn Metgezellen niet te raadplegen of te voldoen aan de uitkomst van dat overleg. Inderdaad, zelfs zijn Metgezellen realiseerden zich dat zij hem mogelijk hadden gedwongen tot een koers die hij niet wilde varen.
The Prophet would have been quite within his rights to spare the Muslim community the travails of their experience with consultative government; they were still a young society surrounded by enemies, both from within and from without. He could have planned and conducted the confrontation according to his own judgement, supported by the premonitions in his dream. He did not have to consult his Companions or to comply with the outcome of that consultation. Indeed, even his Companions realised that they might have forced him into a course of action he did not wish to take.
Desalniettemin ging de Profeet ﷺ vooruit en accepteerde hij de consensus van zijn mensen. Dit deed hij, zodat zij de gevolgen van hun oordeel zouden ondergaan en zouden leren hoe zij verantwoordelijkheid kunnen nemen. In de visie van de Profeet ﷺ, en volgens de islamitische benadering die hij aan het vestigen was, gaat naleving van een collectieve beslissing voor op de noodzaak om verliezen op het slagveld te vermijden of om de pijn van de bittere ervaring van raadpleging (Shura) af te wenden. Dat doen zou de moslims de vruchten van hun ervaring ontzeggen en hen beroven van de lessen en de volwassenheid die zij uit die ervaring zouden putten.
Nevertheless, the Prophet went ahead and accepted the consensus of his people. This he did, so that they would face the consequences of their judgement and learn how to take responsibility. In the Prophet’s view, and according to the Islamic approach he was establishing, compliance with a collective decision takes precedence over the need to avoid losses on the battlefield or to avert the pains of the bitter experience of shūrā. To do that would be to deny the Muslims the benefit of their experience and deprive them of the lessons and the maturity they would gain from that experience.
De goddelijke instructie om overleg te zoeken en de uitkomst daarvan op te volgen, werd door Muhammad ﷺ na de strijd ontvangen als bevestiging van het principe zelf. Dit was de meest effectieve en diepgaande manier om het principe vast te stellen en de beginselen van de goddelijke levenswijze nader toe te lichten.
The Divine instruction to pursue consultation and to comply with its outcome were received by Muĥammad after the battle as confirmation of the principle itself. This was the most effective and profound way of establishing the principle and of elaborating on the tenets of the Divine way of life.
De Islam stelt het vaststellen van een principe niet uit totdat de gemeenschap klaar is om het te implementeren. De gemeenschap moet oefenen om te leren en voorbereid te zijn. Het mensen ontzeggen van de voordelen van hun ervaring met fundamentele principes, zoals overlegend bestuur, is schadelijker voor de ontwikkeling van die samenleving dan enige uitkomst die uit die ervaring zou kunnen voortvloeien. Fouten, hoe groot of ernstig ook, zijn geen rechtvaardiging voor het ongeldig verklaren, intrekken of opschorten van een bepaald dogma of principe.
Islam does not defer establishing a principle until the community is ready to implement it. The community needs to practise in order to learn and be prepared. To deny people the benefits of their experience of fundamental principles, such as consultative government, is more detrimental to the development of that society than any outcome that might emerge from that experience. Mistakes, no matter how great or serious, are no justification for the invalidation, withdrawal or suspension of a particular tenet or principle.
Dit zou slechts de groei en ontwikkeling van de gemeenschap belemmeren, de expertise ervan verzwakken en haar gehele bestaan bedreigen.
This would only stunt the growth and development of the community, emasculate its expertise and threaten its whole existence.
Dit is de betekenis die wordt overgebracht door de Koranische uitspraak: “Vergeef hen daarom en vraag om vergeving voor hen, en overleg met hen in de zaken van het publieke belang.” (Vers 159)
This is the meaning conveyed by the Qur’ānic statement: “Therefore pardon them and pray for them to be forgiven, and consult them in the conduct of public affairs.” (Verse 159)
De praktische aspecten van deze benadering kunnen ook zeer duidelijk worden gezien in het gedrag van de Profeet ﷺ. Hij weigerde de zaak voor een tweede keer ter overleging voor te leggen, wat erop wees dat dit een teken van besluiteloosheid zou zijn. Het zou het proces zelf volledig ondermijnen. In dit opzicht deed hij die historische verklaring dat “geen enkele profeet zijn strijdtenement mag afleggen totdat God de zaak beslist”. Daarna kwam de Koranische instructie: “Wanneer je een besluit hebt genomen over een koers van handelen, stel dan je vertrouwen in God.” (Vers 159) Zo komen de handeling en de instructie in perfecte harmonie samen.
The practicalities of this approach can also be seen very clearly in the Prophet’s behaviour. He refused to take the matter for consultation a second time indicating that it would be a sign of indecisiveness to do so. It would totally undermine the very process itself. In this respect he made that historic declaration that “no prophet should lay down his battle dress until God decides the issue”. Then came the Qur’ānic instruction: “When you have resolved about a course of action, put your trust in God.” (Verse 159) Thus, the action and the instruction come together in perfect harmony.
6. Ten slotte leren we uit de Qur'ānicische herziening van Uĥud dat de manier van leven van God constant en consistent is in haar waarden en normen. Mensen kunnen de Goddelijke manier van leven verkeerd begrijpen of haar principes, leerstellingen en concepten verkeerd interpreteren, maar niets hiervan mag dat systeem zelf op enige wijze minderwaardig maken of devalueren.
6. Finally, we learn from the Qur’ānic review of Uĥud that God’s way of life is constant and consistent in its values and standards. People may misunderstand the Divine way of life or misinterpret its principles, teachings and concepts, but none of this should in any way demean or devalue that system itself.
Als mensen het goddelijke systeem verkeerd begrijpen, wordt hen verteld dat zij het mis hebben, en als zij afwijken van de principes en leer ervan, worden zij afgebeeld als dwaling of misleid. Islam negeert dergelijke fouten of afwijkingen niet, ongeacht hoe hoog de schuldigen worden ingeschat, en het verandert zijn aard niet om dergelijke fouten of afwijkingen te accommoderen of te legitimeren.
If people misunderstand the Divine system, they are told that they have gone wrong and if they deviate from its principles and teachings, they are depicted as mistaken or misguided. Islam does not overlook such mistakes or deviations, no matter how highly regarded the culprits are, and it does not change its nature in order to accommodate or legitimise such errors or deviations.
Wat we hiervan leren, is dat het vrijspreken van het individu geen rechtvaardiging vormt voor het verdraaien of verminken van het systeem. Het is voor de universele moslimgemeenschap veel voordeliger om de waarden en principes van hun levenswijze puur en intact te houden, en om hen te identificeren en te isoleren die deze verkeerd begrijpen of interpreteren, ongeacht wie zij zijn. Hun fouten en misvattingen mogen nooit worden gerechtvaardigd of legitimiteit worden verleend door de waarden en normen van het systeem zelf te veranderen of aan te passen. Een dergelijke koers van actie is veel schadelijker voor de Islam dan het bekritiseren of censureren van bepaalde moslimleiders of prominente figuren. Het systeem is groter en blijvender dan welk individu dan ook. De ware geschiedenis van de Islam is niet alles wat moslims in hun leven hebben gedaan of bereikt hebben, maar het is alles wat zij hebben gedaan en bereikt in volledige overeenstemming met de Islam en haar stevig gevestigde waarden en principes. De afwijkingen en fouten mogen niet aan de Islam worden toegeschreven of ermee worden geassocieerd, maar moeten worden toegeschreven aan de individuen of samenlevingen die daarvoor verantwoordelijk waren. De "geschiedenis van de Islam" en de "geschiedenis van de moslims" zijn niet één en hetzelfde, zelfs niet voor hen die, naar alle praktische zin, moslim zijn. De "geschiedenis van de Islam" wordt vertegenwoordigd door tijdperken waarin de Islam werkelijk en juist in de praktijk werd gebracht, toen haar concepten en overtuigingen, haar morele code en haar levenswijze voor de samenleving als geheel werkelijk werden geïmplementeerd. De Islam is het vaste middelpunt waar het leven van de natie omheen draait binnen een goed gedefinieerde structuur. Zodra mensen afwijken van dat kader of de centrale beginselen van de Islam verlaten, hebben zij niets meer met de Islam te maken. Op deze manier mag de Islam niet verantwoordelijk worden gehouden voor hun gedrag, noch mag zij worden geïnterpreteerd in het licht van hun daden.
What we learn from this is that exonerating the individual does not justify distorting or mutilating the system. It is far more advantageous for the universal Muslim community to keep the values and principles of their way of life pure and intact and to identify and isolate those who misconstrue or misinterpret them, no matter who they are. Their mistakes and misconceptions should never be justified or lent any legitimacy by changing or modifying the values and standards of the system itself. Such course of action is far more damaging to Islam than criticising or censuring certain Muslim leaders or prominent figures. The system is greater and more lasting than any individual. The true history of Islam is not everything that Muslims have done or achieved in their life, but it is everything they have done and accomplished in total agreement with Islam and its firmly-established values and principles. The deviations and mistakes should not be attributed to Islam or associated with it, but should be credited to the individuals or societies that were responsible for them. The “history of Islam” and the “history of the Muslims” are not one and the same thing, even those who are, to all intents and purposes, Muslim. The “history of Islam” is represented by eras when Islam was truly and rightly put into practice, when its concepts and beliefs, its code of morality, and its way of life for society as a whole were truly implemented. Islam is the firm centre around which the nation’s life revolves within a well - defined structure. Once people stray away from that framework or abandon the central tenets of Islam, they cease to have anything to do with Islam. In this way, Islam should not be held accountable for their behaviour nor should it be interpreted in the light of their actions.
Inderdaad, welke rechtvaardiging is er om dergelijke individuen of groepen met de Islam te blijven associëren, als zij afwijken van de centrale overtuigingen en principes ervan en weigeren deze in hun dagelijks leven na te leven. Moslims zijn pas moslims als zij de Islam als hun levenswijze aannemen, en niet omdat zij moslimnamen dragen of omdat zij beweren moslim te zijn.
Indeed, what justification is there to continue to associate such individuals or groups with Islam, if they break away from its central beliefs and principles and refuse to comply with them in their daily lives. Muslims are only Muslims if they adopt Islam as their way of life, and not because they bear Muslim names or because they claim to be Muslim.
God bedoelde deze lessen over te brengen aan de moslimgemeenschap door hun fouten bloot te leggen en hun zwakheden en tekortkomingen aan te stippen. Nadat Hij dat had gedaan, vergeeft Hij hen en bevrijdt Hij hen van alle schuld, zij het nadat Hij hen door een zware en uitputtende ervaring heeft geleid.
God intended to convey these lessons to the Muslim community by exposing their mistakes and noting their weaknesses and shortcomings. Having done that, He then absolves them and relieves them of all guilt, albeit after having taken them through a harsh and gruelling experience.