Dit passage vertegenwoordigt een andere fase in de reorganisatie van de moslimgemeenschap op basis van de islamitische leer, waarbij in het bijzonder wordt ingegaan op het adoptiesysteem waarnaar aan het begin van de soera werd verwezen en het ongedaan maken van de gevolgen ervan. God heeft gewild dat Zijn Boodschapper, Muhammad ﷺ, degene is die in de praktijk de afschaffing van deze traditie onderneemt. De Arabieren behandelden de gescheiden vrouw van een geadopteerde zoon vroeger op dezelfde manier alsof zij hun eigen dochter was, wat betekende dat zij voor de vader permanent verboden was voor het huwelijk. Zij konden het niet accepteren dat een vrouw die eerder getrouwd was met een geadopteerde zoon, voor hen toegestaan was om mee te trouwen, en deze situatie hield aan totdat er een precedent was dat de praktische toepassing van de nieuwe regel gaf. Daarom werd de Profeet ﷺ gekozen om deze nieuwe verantwoordelijkheid op zich te nemen, naast zijn last om de boodschap van God over te brengen. Wanneer we dit nauwkeuriger bekijken, is het onmiddellijk duidelijk dat niemand anders dan de Profeet ﷺ deze zeer zware verantwoordelijkheid had kunnen dragen, aangezien hij de gemeenschap confronteerde met een handeling die haar geaccepteerde normen uitdaagde. We zien ook dat de Koranische commentaar op deze situatie lang is, waarbij de band van de gelovigen met God en Zijn Boodschapper ﷺ wordt benadrukt en de rol van de Profeet ﷺ in hun gemeenschap wordt verduidelijkt. Dit alles wordt vermeld om het voor mensen gemakkelijker te maken om zaken te accepteren en hen meer bereid te maken om de bevelen van God te implementeren die dit nieuwe sociale systeem schetsen.

This passage represents another stage in reorganizing the Muslim community on the basis of Islamic teachings, addressing in particular the adoption system o which reference was made at the beginning of the sūrah and annulling its effects. God has willed that His Messenger, Muĥammad (peace be upon him), be the one who undertakes in practice the annulment of this tradition. The Arabs used o treat the divorcee of an adopted son in the same way as if he was one’s own son, i.e. she was permanently forbidden in marriage to the father. They could not accept that a woman who had previously been married to an adopted son was lawful for them to marry and this situation held until there was a precedent giving practical application to the new rule. Hence, the Prophet was chosen o undertake this new responsibility in addition to his burden of delivering God’s message. When we examine this more closely, it is immediately apparent that no one other than the Prophet could have discharged this very heavy responsibility, facing as he did the community with an action that challenged its accepted norms. We also see that the Qur’ānic comment on this situation is long, stressing the believers’ bond with God and His Messenger and clarifying the role of the Prophet in their community. All this is stated so as to make things easier for people to accept and make them more willing to implement God’s orders outlining this new social system.

Wanneer God en Zijn Boodschapper ﷺ een zaak hebben beslist, is het niet aan een gelovige man of een gelovige vrouw om in die zaak aanspraak te maken op de vrijheid van keuze. Wie God en Zijn Boodschapper ﷺ ongehoorzaam is, dwaalt ver af in het dwaling. (Vers 36)

Whenever God and His Messenger have decided a matter, it is not for a believing man or a believing woman to claim freedom of choice in that matter. Whoever disobeys God and His Messenger strays far into error. (Verse 36)

Rapporten suggereren dat dit vers werd geopenbaard met betrekking tot Zaynab bint Jaĥsh, toen de Profeet ﷺ de wens had om alle sociale overwegingen die mensen in verschillende sociale klassen verdeelden, weg te nemen. Deze lagen waren door de moslimgemeenschap geërfd uit hun pre-islamitische dagen. De Profeet ﷺ wilde echter nu de volledige gelijkheid van alle mensen benadrukken, waarbij de enige factor die hen onderscheidt hun vrees voor God en goede daden is. Tot op dat punt werden voormalige slaven die waren vrijgelaten, in een lagere klasse geplaatst dan die van hun meesters. Een zodanige voormalige slaaf was Zayd ibn Ĥārithah, die door de Profeet ﷺ was geadopteerd.

Reports suggest that this verse was revealed in respect of Zaynab bint Jaĥsh when the Prophet wanted to remove all social considerations dividing people into different social classes. These strata were inherited by the Muslim community from their pre- Islamic days. The Prophet now, however, wanted to emphasize the full equality of all people, making the only factor that distinguishes between them their fear of God and good action. Up until this point, former slaves that had been freed were placed in a class lower than that of their masters. One such former slave was Zayd ibn Ĥārithah whom the Prophet had adopted.

De Profeet ﷺ wilde volledige gelijkheid onder de mensen vestigen door Zayd een vrouw van adelijke afkomst te geven, een uit zijn eigen Hāshimite-clan en zijn eigen nicht, Zaynab bint Jaĥsh. Op deze manier zou de Profeet ﷺ zelf klassenverschillen binnen zijn eigen familie wegnemen. Hij had beseft dat klassenverschillen zo diep geworteld waren in de samenleving dat ze alleen door zijn eigen praktische voorbeeld konden worden weggenomen. Zijn handeling zou de katalysator zijn die de mensheid in staat stelt om in zijn voetsporen te treden.

The Prophet wanted to establish the full equality among people by giving Zayd a wife of noble birth, one from his own Hāshimite clan, and his own cousin, Zaynab bint Jaĥsh. In this way, the Prophet himself would remove class distinction within his own family. He had realized that class distinctions were so deeply entrenched in society that they could only be removed by his own practical example. His action would be the catalyst enabling humanity to follow in his footsteps.

De betekenis van het vers is echter veel breder dan slechts één specifieke casus. Dit komt doordat het ook betrekking heeft op het tenietdoen van de gevolgen van adoptie, de toestemming om te trouwen met de gescheiden vrouwen van voorheen geadopteerde zonen, en het huwelijk van de Profeet ﷺ met Zaynab nadat Zayd van haar scheidde. Deze laatste situatie riep destijds veel discussie op. In feite gebruiken sommige mensen die vijandig staan tegenover de Islam dit nog steeds om de Profeet ﷺ te bekritiseren en om legendes over hem te verzinnen. Of het vers nu werd geopenbaard in verband met de eerder genoemde gevallen of met het eigen huwelijk van de Profeet ﷺ met Zaynab, het stelt desondanks een regel vast die veel algemener is dan enige specifieke casus en die een diepgaand effect heeft op het leven van moslims.

However, the import of the verse is much wider than just any one case. This because it also relates o the annulment of the effects of adoption, the permission to marry the divorcees of formerly adopted sons, and the Prophet’s marriage to Zaynab after Zayd divorced her. This last situation attracted much talk at the time. In fact, some people who are hostile to Islam still use it to criticize the Prophet (peace be upon him) and to fabricate legends about him. Whether the verse was revealed in connection with the cases mentioned earlier or with the Prophet’s own marriage to Zaynab, it nonetheless states a rule which is far more general than any specific case and one which has a profound effect on Muslims’ lives.

Dit principe van het islamitische geloof was, als gevolg daarvan, duidelijk gevestigd en diep geworteld in de harten van de moslimgemeenschap, en het vormde hun gevoelens. In essentie is deze regel zodanig dat moslims geen controle hebben over iets dat aan hen toebehoort. Zij en alles wat zij bezitten behoren toe aan God, en Hij kiest voor hen wat Hij wil. Ieder individu is slechts een klein deel van het universum dat de algemene wet volgt die God ervoor heeft ingesteld. De Schepper van het universum die het beheerst, bepaalt hun zaken en wijst hen hun rollen toe in het drama, waarbij Hij al hun handelingen op dit universele toneel voorschrijft. Zij kunnen niet de rol kiezen die zij spelen, omdat zij de volledige omvang van het drama niet kennen. Ook kunnen zij niet kiezen voor een handeling die zij verkiezen, omdat deze mogelijk niet past binnen de algemene rol die aan hen is toegewezen. Zij hebben noch het stuk geschreven, noch bezitten zij het toneel. Zij zijn slechts ingehuurde acteurs die hun loon verdienen voor hun handelingen. Het eindresultaat is echter niet hun zaak.

This principle of the Islamic faith was, as a result, clearly established and deeply rooted in the hearts of the Muslim community, and it moulded their feelings. In essence, this rule is such that Muslims have no control over anything that belongs to them. They and all that they own belong o God, and He chooses for them whatever He pleases. Each and every individual is only a tiny part of the universe which follows the overall law God has set for it. The Creator of the universe who controls it determines their affairs and assigns to them their roles in the drama, stipulating all their actions on this universal stage. They cannot choose the role they play, because they do not know the full extent of the drama. Nor can they choose an action they prefer, because this may not fit in with the overall role assigned to them. They neither wrote the play nor do they own the stage. They are merely commissioned actors who earn their wages for their actions. The end result, however, is not their concern.

De soera verwijst vervolgens naar het huwelijk van de Profeet ﷺ met Zaynab bint Jaĥsh en de regels en richtlijnen die eraan voorafgingen of erop volgden:

The sūrah then refers to the Prophet’s marriage to Zaynab bint Jaĥsh and the rulings and directives that preceded or followed it:

U had tegen degene tot wie God gunst had betoond en tot wie u gunst had betoond gezegd: ‘Houd u aan uw vrouw en wees vrees voor God.’ En zo zou u in uw hart verbergen wat God aan het licht wilde brengen. U stond in ontzag voor mensen, terwijl het God alleen was van Wie u ontzag had moeten hebben. Toen, nadat Zayd het einde van zijn verbintenis met haar had bereikt, hebben Wij haar aan u in huwelijk gegeven, opdat de gelovigen geen verwijt zou treffen voor het huwen van de echtgenotes van hun geadopteerde zonen wanneer de laatstgenoemden het einde van hun verbintenis met hen hebben bereikt. Gods wil moet worden vervuld. Geen enkele verwijt treft de Profeet ﷺ voor het doen van wat God voor hem heeft bepaald. Zo was Gods wijze met hen die vóór Hem gingen. Gods wil is altijd het absolute lot.

You did say to the one to whom God had shown favour and you had shown favour, ‘Hold on to your wife and have fear of God.’ And thus you would hide in your heart that which God wanted to bring to light. You stood in awe of people, whereas it was God alone of whom you should have stood in awe. Then, when Zayd had come to the end of his union with her, We gave her to you in marriage, so that no blame should attach to the believers for marrying the spouses of their adopted sons when the latter have come to the end of their union with them. God’s will must be fulfilled. No blame whatsoever attaches to the Prophet for doing what God has ordained for him. Such was God’s way with those who went before him. God’s will is always destiny absolute.

Zij zijn degenen die de boodschappen van God overbrengen en Hem vrezen, en niemand behalve God vrezen. God is voldoende om alles te rekensenen. Muhammad ﷺ is niet de vader van een van jullie mannen, maar hij is de Boodschapper van God en de zegel van alle profeten. God heeft inderdaad volledige kennis van alles. (Verzen 37-40)

Those are the ones who convey God’s messages and stand in awe of Him, and hold none but God in awe. Sufficient is God to reckon all things. Muĥammad is not the father of any one of your men, but is God’s Messenger and the seal of all prophets. God has indeed fill knowledge of everything. (Verses 37-40)

In een vroeg stadium van de soera werden duidelijke bevelen gegeven die adoptie verboden en vereisten dat geadopteerde kinderen bij de namen van hun eigen vaders werden genoemd, waardoor de familierelaties werden teruggebracht naar hun normale structuur: “Hij maakt jullie geadopteerde zonen niet tot jullie werkelijke zonen. Dit zijn slechts woorden die jullie met jullie monden uitspreken, maar God spreekt de waarheid en Hij alleen wijst de juiste weg. Noem hen bij de namen van hun vaders; dat is rechtvaardiger in het aangezicht van God. Als jullie niet weten wie hun vaders zijn, behandel hen dan als jullie broeders in het geloof en jullie beschermelingen. Jullie zullen niet worden verweten als jullie een fout maken, maar wel voor wat jullie harten beogen. God is inderdaad de Veelvergevende, de Barmhartige.” (Versen 4-5) Adoptie had echter zijn effecten in het praktische leven van de Arabische samenleving, en het tenietdoen van deze praktische effecten zou niet zo gemakkelijk zijn als het verbod op adoptie. Sociale tradities hebben een sterke grip op mensen. Daarom zijn praktische voorbeelden nodig om als precedenten te dienen. Aanvankelijk worden dergelijke precedenten ook met een vijandige ontvangst geconfronteerd.

De soera gaat verder met het vestigen van deze laatste betekenis in de harten van de gelovigen, waarbij de relatie met God levend wordt gehouden, Die alles wat Hij wilde voor Zijn Boodschapper ﷺ bepaalde en voor de moslimgemeenschap koos wat al hun goede bracht, waarbij Hij de duisternis met licht verving:

The sūrah goes on to establish this last meaning in the hearts of believers, keeping alive their relation with God who ordained whatever He willed for His Messenger and chose for the Muslim community what brought about their every good, replacing the darkness with light:

O gelovigen! Gedenk God altijd en prijs Hem in de ochtend en de avond. Hij is Degene die Zijn zegeningen over jullie uitstort, met Zijn engelen, opdat Hij jullie uit de diepten van de duisternis naar het licht mag brengen. Hij is inderdaad barmhartig voor de gelovigen. Op de dag dat zij Hem ontmoeten, zullen zij gegroet worden met ‘Vrede’; en Hij zal voor hen een zeer gulle beloning hebben voorbereid. (Verzen 41-44)

Believers! Remember God always, and glorify Him morning and evening. It is He who bestows His blessings upon you, with His angels, so that He might take you out of the depths of darkness into the light. He is truly merciful to the believers. On the day when they meet Him, they will he greeted with ‘Peace; and He will have prepared for them a most generous reward. (Verses 41-44)

God gedenken betekent dat het hart van een persoon levend is voor de gedenking van God, en niet slechts het noemen van Zijn naam. Men moet altijd voorzichtig zijn in wat men ook doet, om binnen datgene te blijven wat God toestaat. Het regelmatig bijwonen van het gebed is een deel van het gedenken van God. Er zijn in feite vele overleveringen (Hadith) en verslagen die het gedenken van God bijna gelijkstellen aan het bijwonen van het gebed. De Profeet ﷺ wordt geciteerd terwijl hij zegt: “Als een man zijn vrouw 's nachts wakker maakt en zij verrichten twee rak'ahs van het nachtgebed, dan zullen zij die nacht worden beschouwd als behorend tot hen die God altijd gedenken.” [Overgeleverd door Abū Dāwūd, Al-Nasā’ī en Ibn Mājah.] Het gedenken van God is echter breder dan het gebed. Het omvat elke manier waarop een persoon zich volledig bewust is van zijn Heer, of zijn tong nu beweegt om Hem te noemen of niet. Waar we hier naar verwijzen is een bewustzijn dat aanzet tot actie. Een menselijk hart blijft verloren of verward totdat het zijn verbinding met God vestigt, Hem gedenkt en zich veilig voelt in Zijn zorg. Het kent dan de weg om te volgen, de methode om toe te passen, en hoe men dit alles moet aanpakken. Om deze reden dringen de Qur’ān en de profetische traditie (Sunnah) er herhaaldelijk op aan dat mensen God gedenken. De Qur’ān koppelt dit vaak aan verschillende tijden en situaties waarin de mens zich bevindt, zodat deze dienen als herinneringen voor hem om deze plicht niet te verwaarlozen: “O gelovigen! Gedenk God altijd, en prijs Hem in de ochtend en de avond.” (Versen 41-42)

De Profeet ﷺ, die aan hen overbrengt wat God heeft gekozen en hen door middel van het praktische voorbeeld laat zien hoe zij de wetten moeten uitvoeren die God voor hen heeft ingesteld, krijgt hier een schets van zijn eigen rol. Zijn positie in relatie tot de gelovigen wordt eveneens uitgelegd.

The Prophet who delivers to them what God has chosen, and shows them by practical example how to implement the laws God has enacted for them, is here given an outline of his own role. His position in relation o the believers is also explained.

Profeet! Wij hebben u gezonden als een getuige, een brenger van goede nieuwigheden en een waarschuwer; degene die de mensen oproept tot God met Zijn toestemming en als een verlichtende lantaarn. Breng de gelovigen het goede nieuws dat een grote beloning van God op hen wacht. Geef niet toe aan de ongelovigen en de hypocrieten, en negeer hun kwetsende daden. Stel uw vertrouwen in God; want God alleen is waardig aan alle vertrouwen. (Verzen 45-48)

Prophet! We have sent you as a witness, a bearer of good news and a warner; one who calls people to God by His leave and a light-giving beacon. Give to the believers the good news that a great bounty from God awaits them. Do not yield to the unbelievers and the hypocrites, and disregard their hurting actions. Place your trust in God; for God alone is worthy of all trust. (Verses 45-48)

De positie van de Profeet ﷺ onder hen is die van een getuige. Zij zouden er daarom naar moeten streven de getuigenis die hij aflegt te verbeteren, aangezien deze de feiten zal weergeven, niets zal veranderen en niets zal bevatten dat onwaar is. Hij is tevens de ‘brenger van goed nieuws’, die uitlegt wat degenen die hard en goed werken te wachten staat van de genade van God, de vergeving van zonden, eer en beloning. Bovoud is hij ‘een waarschuwer’ voor hen die hun plichten veronachtzamen, door hen te vertellen wat de onrechtvaardigen te wachten staat aan straf en lijden. Zo worden zij niet onverwacht getroffen. Verder is hij een die mensen oproept tot God, niet tot wereldse glorie, nationale trots, persoonlijk gewin of positie. Hij roept slechts op een consistente wijze tot God die tot Hem leidt ‘met Zijn toestemming’. Hij verzint niets, noch zegt hij iets uit eigen beweging. Hij vervult zijn taak met Gods toestemming, zoals Hij hem heeft bevolen. Hij is inderdaad een ‘lichtgevende baken’. Hij verdrijft duisternis, neemt twijfel weg en verlicht de weg. Hij is een baken dat licht geeft om mensen het juiste pad te laten volgen, zoals een lamp die de duisternis op de weg verdrijft.

The Prophet’s position among them is that of a witness. They should, then, work o improve the testimony he gives, as it will state the facts, changing nothing and containing nothing that is false. He is also the ‘bearer of good news, explaining what awaits those who work hard and well of God’s grace, forgiveness of sins, honour and reward. Moreover, he is ‘a warner’ to those who overlook their duties, telling them of what awaits the wrongdoers of punishment and suffering. Thus, they are not taken unawares. Furthermore, he is one who Calls people to God, not to worldly glory, national pride, personal gain or position. He only calls to God in a consistent way that leads to Him ‘by His leave’. He does not invent anything, nor does he say anything of his own volition. He fulfils his task by God’s leave, as He has commanded him. He is indeed ‘light-giving beacon’. He dispels darkness, removes doubts and enlightens the way. He is a beacon that gives light to guide people aright, like a lamp that dispels darkness on the road.