Al-Furqan Het Onderscheid (Het verlenen van steun tegen God) 45-62

Al-Furqan Het Onderscheid (Het verlenen van steun tegen God) 45-62 - In de schaduw van de Qur'an | Quran Course

Dit passage concentreert zich op enkele van de grote wonderen in het universum die getuigen van het bestaan van God en het unieke systeem dat Hij heeft ingesteld om alles wat gebeurt te beheersen en te leiden. Het richt de Profeet ﷺ aan om deze tekenen zorgvuldig te bekijken en ermee te interageren. Een dergelijke interactie, vooral wanneer deze met een open hart en geest wordt uitgevoerd, is voldoende om de blijvende effecten van de ontberingen veroorzaakt door de ongelovigen te verzachten. Hij zal kijken naar de grote horizonnen waartegen de plannen en vijandelijkheden van de ongelovigen tot niets worden gereduceerd.

This passage concentrates on some of the great wonders in the universe that testify to God’s existence and the unique system He has put in place to control and conduct everything that happens. It directs the Prophet to look carefully at these signs and interact with them. Such interaction, particularly when it is done with an open heart and mind, is sufficient to redress any lingering effects of the hardship caused by the unbelievers. He will be looking at the great horizons against which the unbelievers’ schemes and hostilities are reduced to insignificance.

De Qur’ān richt de harten en geesten van mensen altijd op het reflecteren over, en het interactie hebben met, wat zij in het universum zien. Zij zullen dan het werk van Gods hand herkennen in alles wat zij zien, horen en voelen. Zij zullen veel hebben om over na te denken, wat hun band met God door Zijn werk zal versterken.

The Qur’ān always directs people’s hearts and minds to reflect on, and interact with, what they see in the universe. They will then recognize the work of God’s hand in all that they see, hear and feel. They will have much to reflect upon which will strengthen their bond with God through His work.

Wanneer de mens in het universum leeft met een open hart en geest, en een waakzame ziel, stijgt zijn leven boven de triviale zorgen van deze wereld uit. Zijn levensgevoel wordt versterkt doordat hij op elk moment voelt dat het universum om hem heen veel groter en machtiger is dan zijn eigen wereld, terwijl alles wat hij ziet en voelt tot stand komt door één en dezelfde wil, onderworpen is aan dezelfde wet, en zich onderwerpt aan Eén Schepper. Hij zal beseffen dat hij slechts één van de talloze schepselen is die zich aan God onderwerpen, en dat de hand van God zichtbaar is in alles wat hij ziet, hoort en voelt.

When man lives in the universe with an open heart and mind, and an alert soul, his life rises above the petty concerns of this world. His sense of life is heightened as he feels, at every moment, that the universe around him is much larger and greater than his own world, while all that he sees and feels comes into being through one and the same will, are subject to the same law, and submit to One Creator. He will realize that he is but one of countless creatures that submit to God, and that God’s hand is visible in all that he sees, hears and feels.

Alleen God vrezen zal in het bewustzijn van eenieder worden vermengd met parallelle gevoelens van vriendelijkheid en vertrouwen. Deze gevoelens zullen zijn ziel en zijn hele wereld vullen, en een mengeling van liefde en geruststelling schenken die hem op zijn levensreis zal vergezellen en bij hem zal blijven tot hij God ontmoet. Hij kan niet anders dan dergelijke gevoelens ervaren wanneer alles om hem heen door God is gemaakt, volgens Zijn verfijnde en gedetailleerde systeem van schepping.

To fear only God will be mixed in anyone’s consciousness with parallel feelings of friendliness and trust. These feelings will fill his soul and his whole world, imparting a mixture of love and reassurance that will accompany him on his life journey and remain with him until he meets God. He cannot fail to experience such feelings when everything around him is made by God, according to His fine and elaborate system of creation.

In dit passage zien we hoe de soera een scène schetst van schaduwen die zich uitstrekken en dan zachtjes samentrekken, voordat we overgaan naar een beeld van een rustige nacht van diepe slaap en een drukke dag van onvermoeibare activiteit. Vervolgens zien we de winden als brengers van de barmhartigheid van God, gevolgd door water dat uit de hemel neerdaalt om dor land tot leven te wekken. We zien de zoute zee en het zoete rivierwater, en de barrière tussen hen die voorkomt dat zij zich mengen. Dan kijken we naar een ander type vloeistof, het zaad dat aan de menselijke levenskracht geeft. We overpeinzen hoe de hemelen en de aarde in zes dagen zijn geschapen, en kijken naar de sterrenconstellaties aan de hemel, met de zon als een lamp die de wereld voor ons verlicht, en de maan die hetzelfde doet in de nacht. We overpeinzen ook de onfeilbare opeenvolging van nacht en dag.

We see in this passage how the sūrah paints a scene of shadows extending then gently contracting, before we move to a picture of a quiet night of deep slumber and a bustling day of tireless activity. We then see the winds as heralds of God’s mercy, followed by water pouring down from the skies to quicken barren land. We see the salty sea and the sweet river water, and the barrier between them preventing them from mixing. Then we look at a different type of fluid, the semen that gives rise to human life. We contemplate how the heavens and the earth were created in six days, and look at the star constellations in the sky, with the sun as a lamp lightening the world for us, and the moon doing the same at night. We also contemplate the unfailing succession of night and day.

Terwijl het deze beelden schetst, richt de soera onze harten en geesten ertoe te reflecteren dat zij allemaal Gods schepping zijn, wat ons herinnert aan Zijn macht en verfijnde planning. Het toont hoe uniek de houding van de ongelovigen is wanneer zij partners toekennen aan God en naast Hem entiteiten aanbidden die hen noch voordeel, noch schade kunnen berokkenen. De ongelovigen zijn zo onwetend dat zij onbeschaamd over God spreken en elkaar steunen in het ontkennen van Hem. Dit is zeer vreemd, vooral wanneer men het ziet in het licht van de veelheid aan universele tekenen die Gods schepping aantonen. Het is allemaal een grote vertoning die de Schepper voor onze ogen verheft, zodat wij erover kunnen nadenken.

As it paints these images, the sūrah directs our hearts and minds to reflect that they are all of God’s creation, reminding us of His power and fine planning. It shows how singular the unbelievers’ attitude is when they associate partners with God and worship alongside Him entities that can cause them neither benefit nor harm. The unbelievers are so ignorant that they speak impudently about God and support one another in denying Him. This is very strange, particularly when seen against the multitude of universal signs demonstrating God’s creation. It is all a great display that the Creator raises before our eyes for us to contemplate.

Zie je niet hoe jouw Heer de schaduw laat verlengen, terwijl Hij, indien Hij dat gewild had, hem werkelijk stil had kunnen laten staan? Maar daarna hebben Wij de zon haar gids gemaakt.

Do you not see how your Lord causes the shadow to lengthen when, had He so willed, He could have indeed made it stand still? But then We have made the sun its guide.

En dan, stap voor stap, trekken Wij het naar Ons toe. (Verzen 45-46)

And then, little by little, We draw it in towards Ourselves. (Verses 45-46)

Dit beeld van schaduw en beschutting geeft een getroebleerde en vermoeide ziel een gevoel van troost, ontspanning en veiligheid, alsof het een zachte, medelpattende hand is die pijn en zorgen wegneemt, en troost en energie schenkt. Is dit Gods bedoeling, terwijl Hij de Profeet ﷺ, die heeft geleden onder de spot en de tegenwerking van de ongelovigen, de schaduw laat overpeinzen? In de zware strijd die de Profeet ﷺ doormaakte in Makkah, waarbij hij te maken kreeg met vastberaden tegenstand en kwaadaardige plannen, moet zijn ziel de last te zwaar hebben gevoeld, met slechts een klein aantal gelovigen die hem steunden tegen de overweldigende meerderheid van de ongelovigen. Niet alleen dat, maar hij mocht toen zelfs niet vergelden tegen fysieke agressie of vijandige spot afweren. In deze getroebleerde atmosfeer werden passages uit de Qur'ān geopenbaard aan Muhammad ﷺ om te dienen als een helende balsem, een ontspannende schaduw en een vriendelijke zegen. Het bood hem steun te midden van vastberaden ontkenning en tegenwerking. Schaduw, vooral wanneer men het beschouwt tegen de achtergrond van een hete woestijn, geeft een beeld dat in volledige harmonie is met de gehele atmosfeer van de soera, die vol is van mededogen en zegeningen.

This image of shadow and shade imparts to a troubled and tired soul a feeling of comfort, relaxation and security, as if it is a gentle, compassionate hand that wipes away pain and worry, giving comfort and energy. is this God’s purpose as He directs the Prophet, who has suffered the unbelievers’ ridicule and opposition, to contemplate the shadow? In the tough battle the Prophet went through in Makkah, facing determined opposition and wicked scheming, his soul must have felt the burden too heavy, with only a small number of believers supporting him against the overwhelming majority of unbelievers. Not only so, but he was not then even allowed to retaliate against physical aggression or repel hostile ridicule. In this troubled atmosphere passages of the Qur’ān were revealed to Muhammad (peace be upon him) to serve as a healing balsam, a relaxing shade and kind blessing. It provided him with support in the midst of determined denial and opposition. Shade, particularly when considered against a hot desert background, gives an image that is in complete harmony with the whole atmosphere of the sūrah that is full of compassion and blessings.

De soera toont de schaduw als zij zachtjes wordt uitgerekt door de hand van God, voordat deze zich vervolgens terugtrekt: “Zie je niet hoe jouw Heer de schaduw laat verlengen?” (Vers 45)

The sūrah shows the shadow as being gently stretched by God’s hand before it then contracts: “Do you not see how your Lord causes the shadow to lengthen?” (Verse 45)

Een tijd later, “stap voor stap trekken Wij het naar Ons toe.” (Vers 46) De schaduw is een zwakke duisternis die wordt veroorzaakt door de weerkaatsende stralen van de zon. Hij beweegt mee met de beweging van de aarde in relatie tot de zon, waarbij hij van positie, lengte en vorm verandert. De zon wijst hem aan met haar licht en warmte, en bepaalt daarmee zijn oppervlakte en lengte.

Some time later, “little by little, We draw it in towards Ourselves.” (Verse 46) The shadow is a faint darkness made by the sun’s rebounding rays. It moves along with the movement of the earth in relation to the sun, changing its position, length and shape. The sun points it with its light and heat, determining its area and length.

Wanneer we volgen hoe de schaduw van vorm en omvang verandert, ervaren we een gevoel van troost en worden we zachtjes herinnerd aan het feit dat dit een aspect is van het werk van God.

When we follow how the shadow changes shape and extent, we experience a feeling of comfort and are gently alerted to the fact that it is an aspect of God’s work.

Wanneer de zon begint te dalen, zien we de schaduwen langer en nog langer worden.

When the sun starts its decline, we see the shadows lengthen and further lengthen.

Plotseling verdwijnen alle schaduwen terwijl de zon ondergaat. Waar zijn alle schaduwen gebleven?

Suddenly all shadows disappear as the sun sets. Where have all the shadows gone?

De onzichtbare hand van God heeft hen allen verzameld, zoals de diepe duisternis van de nacht zich verzamelt en verspreidt over onze wereld. Dit is alles het werk van de bekwame hand van God, die mensen niet kunnen zien, maar die onvermoeibaar voortduurt.

God’s unseen hand has collected them all as the deep darkness of the night gathers and spreads over our world. This is all the work of God’s able hand which humans fail to see, but which continues without fail.

“Als Hij dat gewild had, had Hij het inderdaad stil kunnen laten staan?” (Vers 45) De manier waarop het zichtbare universum en het zonnestelsel zijn geschapen, zorgt ervoor dat de schaduw op de zachte manier beweegt die zij doet. Als het systeem zelfs maar een klein beetje anders was geweest, zou dit een ander effect op de schaduw hebben gehad. Als de aarde bewegingsloos was geweest, zou de schaduw die eroverheen valt stil hebben gestaan, zonder uit te breiden of te krimpen. Aan de andere kant, als de beweging van de aarde sneller of langzamer was geweest, zou het uitbreiden en krimpen van de schaduw evenredig langzamer of sneller zijn geweest. Het is de manier waarop het universum is geschapen, met zijn werkende wetten, die de schaduw haar specifieke kenmerken geeft.

“Had He so willed, He could have indeed made it stand still?” (Verse 45) The way the visible universe and solar system are made makes the shadow move in the gentle way it does. Had the system been even slightly different, this would have had a different effect on the shadow. Had the earth been motionless, the shadow cast over it would have stood still, neither extending nor shrinking. On the other hand, if the earth’s movement had been faster or slower, the extension and shrinking of the shadow would have been proportionately slower or faster. It is the way the universe is made, with its operative laws, that gives the shadow its specific features.

Het belichten van dit fenomeen, dat we dagelijks zien zonder er veel aandacht aan te besteden, is onderdeel van de Qur’āniche methode om ons bewustzijn te laten interageren met het universum, zodat we reageren op aspecten die we de neiging hebben te negeren vanwege hun vertrouwdheid. We hoeven slechts de ontelbare wonderen om ons heen te overdenken om onze gedachten in de juiste richting te bewegen.

The highlighting of this phenomenon, which we see every day without paying much attention to it, is part of the Qur’ānic method of making our consciousness interact with the universe so as to respond to aspects that we tend to ignore because of their familiarity. We only need to contemplate the countless marvels around us for our thoughts to move in the right direction.

Verder benadrukt de soera een beeld van de nacht, haar stilte en vredige slaap, in contrast met de dag en haar drukke beweging. “Hij is Degene die de nacht tot een deken voor jullie maakt, en de slaap tot rust. Hij maakt elke dag tot een wederopstanding.” (Vers 47)

Moving on, the sūrah highlights an image of the night, its stillness and peaceful slumber, contrasted with the day and its bustling movement. “He it is who makes the night a garment for you, and sleep a repose. He makes every day a resurrection.” (Verse 47)

De nacht spreidt haar deken over bezielde en onbezielde objecten, zodat de wereld lijkt alsof zij de zwartheid van de nacht draagt. Daarom wordt de nacht als een gewaad beschreven. 's Nachts stopt de beweging en vervallen de voetstappen, zodat mensen en de meeste dieren, vogels en insecten kunnen slapen. Slaap is een beëindiging van waarneming, bewustzijn en gevoel, wat is de reden waarom het als 'rust' wordt beschreven. Dan begint de dageraad te ademen en begint de beweging. Het leven wordt zo hervat. Daarom is de dag een nieuwe 'opstanding' na een korte mini-dood. De twee wisselen elkaar af bij elke dagelijkse cyclus van de aarde. Opnieuw wordt dit fenomeen genegeerd door menselijke wezens, maar het is een aanwijzing voor het grote ontwerp van het universum gemaakt door God, die nooit slaapt of iets over het hoofd ziet.

The night spreads its cover over animate and inanimate objects so as to make the world appear as though it wears the blackness of the night. Hence, the night is described as a garment. At night, movement stops and footsteps cease to allow people and most animals, birds and insects to sleep. Sleep is a cessation of sensation, consciousness and feeling, which is why it is described as ‘repose’. Then the dawn starts to breathe and movement begins. Life is thus resumed. Hence, the day is a new ‘resurrection’ after a short mini-death. The two alternate with every daily cycle of the earth. Again this phenomenon is ignored by human beings, but it is indicative of the great design of the universe made by God, who never sleeps or overlooks anything.

De soera benadrukt een ander universeel fenomeen dat nauw verbonden is met het leven:

The sūrah highlights another universal phenomenon that is closely related to life:

En Hij is Degene die de winden als brengers van Zijn naderende genade laat waaien. En Wij laten zuiver water uit de hemel neerdalen, opdat Wij daarmee dood land tot leven kunnen wekken en een ontelbaar aantal van Onze scheppingen te drinken kunnen geven, zowel dieren als mensen.

And He it is who sends forth the winds as heralds of His coming grace. And We cause pure water to descend from the skies, so that with it We may bring dead land to life and give drink to a countless number of Our creation, beasts as well as human.

(Verzen 48-49)

(Verses 48-49)

Alle het leven op aarde is afhankelijk van regenwater, hetzij direct, of via de rivieren en andere waterlopen, bronnen, putten en ondergrondse reservoirs die het voedt. Alleen zij die voor hun levensonderhoud direct afhankelijk zijn van regen, waarderen Gods genade op de juiste wijze wanneer Hij regen stuurt. Zij kijken vol hoop uit naar regen, wetende dat het hen leven brengt. Zij zoeken naar de wind, waarvan zij weten dat deze de wolken voortstuwt. Daarom beseffen zij dat de wind een vroege indicator is die de komende daad van Gods genade aankondigt, mits zij in God geloven.

All life on earth depends on rain water, either directly, or through the rivers and other water courses, springs, wells and underground reservoirs it supplies. Only those who directly depend on rain for their living properly appreciate God’s grace as He sends rain. They look forward to rain, full of hope, realizing that it brings them life. They look for wind, which they know to drive the clouds. Hence, they realize that the wind is an early indicator, announcing the forthcoming act of God’s grace, provided that they believe in God.

Het is belangrijk om de laatste twee verzen zeer zorgvuldig te bekijken: “Wij laten zuiver water uit de hemel neerdalen.” (Vers 48) We merken op hoe het concept van zuiverheid en reiniging wijst op het leven dat door regen wordt gebracht: “zodat Wij daarmee dood land tot leven kunnen wekken en een ongetalig aantal van Onze scheppingen te drinken kunnen geven, zowel dieren als mensen.” (Vers 49)

It is important to look at the last two verses very carefully: “We cause pure water to descend from the skies.” (Verse 48) We note how the concept of purity and purification points to the life brought about by rain: “so that with it We may bring dead land to life and give drink to a countless number of Our creation, beasts as well as human.” (Verse 49)

Zo krijgt het leven een extra aspect van zuiverheid, omdat God wil dat het menselijk leven, en inderdaad al het leven op aarde, vrij is van het kwaad. Zo wast Hij het gezicht van de aarde met zuiver water dat leven brengt aan een anders dood land, en dat ook dient als een zuiver drinken voor alle schepselen.

Thus, life is given an added aspect of purity, because God wants human life, and indeed all life on earth, to be pure of evil. Thus, He washes the face of the earth with pure water that brings life to an otherwise dead land, and which also serves as a pure drink for all creatures.

Op dit punt verwijst de soera naar de Qur’ān die, net als zuiver regenwater, van hoog neerdaalt om de harten en zielen van mensen te zuiveren. Het vraagt zich af hoe de mens warm wordt voor regen, wat essentieel is voor het fysieke leven, maar niet warm wordt voor de Qur’ān die leven geeft aan harten en zielen.

At this point the sūrah refers to the Qur’ān which, like pure rain water, descends from on high to purify people’s hearts and souls. It wonders how man warms to rain, which is essential for physical life, but does not warm to the Qur’ān which gives life to hearts and souls.

Vele malen hebben Wij dit aan hen in de Qur’ān uitgelegd, opdat zij het in hun hart zouden nemen, maar de meeste mensen weigeren niets anders te zijn dan ongelovigen. Indien Wij dit zo gewild hadden, hadden Wij naar elke stad een waarschuwer kunnen sturen. Gehoorzaam de ongelovigen niet, maar strijd met de meeste ijver tegen hen met deze Qur’ān. (Verzen 50-52)

Many times have We explained this (in the] Qur’ān to them, so that they may take it to heart, but most people refuse to be anything but unbelievers. Had We so willed, We could have sent a warner to every city. Do not obey the unbelievers, but strive most vigorously against them with this Qur’ān. (Verses 50-52)

We hebben het aan hen gepresenteerd in een grote verscheidenheid aan vormen, stijlen en presentaties, gericht tot hun verstand, harten, zielen en gevoelens. We hebben geprobeerd hun gewetens op talrijke manieren te wekken voor het belang ervan, waarbij we verschillende middelen hebben ingezet om ervoor te zorgen dat zij ermee in interactie treden. Het enige wat het van hen vraagt, is dat zij het ‘in hun hart nemen’. Het punt is dat de Qur’ān ernaar streeft mensen te herinneren aan een waarheid die stevig verankerd is in hun natuur, ook al vergeten zij het vaak. Wat hen ervan afleidt, is het feit dat zij zich overgeven aan hun begeerten: “maar de meeste mensen weigeren niets anders te zijn dan ongelovigen.” (Vers 50)

We have put it to them in a great variety of forms, styles and presentations, addressing it to their minds, hearts, souls and feelings. We sought to awaken their consciences to its import in numerous ways, employing different means to ensure that they interact with it. All it needs from them is that they should ‘take it to heart.’ The point is that the Qur’ān aims to remind people of a truth that is well established in their nature, even though they often forget it. What makes them heedless of it is the fact that they submit to their desires: “but most people refuse to be anything but unbelievers.” (Verse 50)

Dit betekent dat de missie die aan de Boodschapper van God ﷺ is toevertrouwd, een zeer zware is. Hij staat tegenover de gehele mensheid, terwijl de grote meerderheid van hen ervoor kiest hun begeerten te volgen, volhardend in ongeloof en ondankbaarheid, ondanks de aanwezigheid van talrijke tekenen die wijzen op de waarheid van het geloof.

This means that the mission entrusted to God’s Messenger is a very tough one. He faces the whole of mankind when the great majority of them choose to follow their desires, insisting on unbelief, being ingrate, despite the presence of numerous signs pointing to the truth of faith.

“Als Wij zo gewild hadden, hadden Wij naar elke stad een waarschuwer kunnen sturen.” (Vers 51) Een dergelijke aanpak zou de taak hebben verdeeld en het gemakkelijker hebben gemaakt om uit te voeren. God koos echter een van Zijn dienaren, de laatste van Zijn boodschappers, en vereiste dat hij de gehele mensheid aansprak, om hen dezelfde boodschap te geven die vrij blijft van lokale variaties. God gaf Zijn Boodschapper ﷺ ook de Qur’ān, om het de boodschap te maken die hij hen onvermoeibaar overbracht: “Gehoorzaam de ongelovigen niet, maar strijd met deze Qur’ān het meest krachtig tegen hen.” (Vers 52)

“Had We so willed, We could have sent a warner to every city.” (Verse 51) Such a course would have divided the task and made it easier to carry out. God, however, chose one of His servants, the last of His messengers, and required him to address all mankind, so as to give them the same message which remains free from local variations. God also gave His Messenger the Qur’ān, so as to make it the address he drove home to them: “Do not obey the unbelievers, but strive most vigorously against them with this Qur’ān.” (Verse 52)

Deze Qur’ān heeft een grote kracht en invloed. Het is onweerstaanbaar. Toen de Boodschapper van God ﷺ de Arabieren hiermee aansprak, deed het hun harten en gewetens beven. Ze probeerden hard om de effecten ervan tegen te gaan door alle middelen die zij tot hun beschikking hadden te gebruiken, maar al hun inspanningen waren nutteloos. De oudsten van de Quraysh zeiden tegen hun volk: “Luister niet naar deze Qur’ān, maar praat er liever lichtzinnig over, zodat jullie de overhand kunnen krijgen.” (41:

This Qur’ān has great power and influence. It is irresistible. When God’s Messenger addressed the Arabs with it, it shook their hearts and consciences. They tried hard to counter its effects, employing every means at their disposal, but all their efforts were useless. The Quraysh elders used to say to their people: “Do not listen to this Qur’ān, but rather talk frivolously about it, so that you might gain the upper hand.” (41:

26) Dit verraadde hun diepe angst dat de Qur’ān hun eigen harten en de harten van hun volgelingen zou raken en dat zij de Islam zouden aanvaarden. Zij waren zich ervan bewust dat het slechts het lezen van een paar verzen, of misschien een of twee soera's door Muhammad ﷺ vereiste, voordat luisteraars zo geraakt waren dat zij zijn boodschap accepteerden. Voor hen leek het alsof de Qur’ān een magisch effect op mensen had.

26) This betrayed their profound fear that the Qur’ān would touch their own hearts and the hearts of their followers and that they would embrace Islam. They were aware that it took only the reading of a couple of verses, or perhaps a sūrah or two, by Muhammad, and listeners were so affected they accepted his message. To them, it seemed like the Qur’ān had a magic effect on people.

De oudsten van de Quraysh werden zelf geraakt door de kracht van de Qur’ān. Het was enkel omdat zij zich zo scherp bewust waren van dit diepgaande effect dat zij dergelijke tactieken inzetten, door hun volk te waarschuwen om ernaar te luisteren en hen aan te moedigen het lichtzinnig te behandelen. Hun uitspraak is inderdaad een indicatie van hoe bezorgd zij waren over het effect van de Qur’ān.

The elders of the Quraysh were themselves touched by the power of the Qur’ān. It was only because they were keenly aware of this profound effect that they resorted to such tactics, warning their people against listening to it and encouraging them to take it frivolously. Indeed, their statement is indicative of how worried they were about the effect of the Qur’ān.

Ibn Isĥāq rapporteert dat drie van de oudsten van de Quraysh, Abū Jahl, Abū Sufyān en al-Akhnas ibn Sharīq, op een nacht naar buiten gingen om te luisteren naar de Qur’ān die werd voorgelezen door de Profeet ﷺ terwijl hij 's nachts in zijn huis bad. Ieder van hen was alleen en dacht dat niemand zou weten wat hij deed. Toen de dag aanbrak, keerden zij terug. Echter, de drie ontmoetten elkaar onvermijdelijk. Er was geen noodzaak voor hen om elkaar te vragen wat zij aan het doen waren. Daarom maakten zij bezwaar tegen elkaar en concludeerden zij dat hun handeling onverstandig was: “Als sommigen van jouw volgelingen u zouden zien,” zei een van hen, “zou u twijfel in hun zielen zaaien.” De volgende nacht deden zij hetzelfde, en opnieuw ontmoetten zij elkaar bij de dageraad. Opnieuw adviseerden zij elkaar tegen een dergelijke ‘onverantwoorde’ handeling.

Ibn Isĥāq reports that three of the Quraysh elders, Abū Jahl, Abū Sufyān and al- Akhnas ibn Sharīq went out one night to listen to the Qur’ān being recited by the Prophet as he prayed in his home during the night. Each of them was on his own, thinking that no one would know about what he did. As the day began to break, they went back. However, the three of them inevitably met. There was no need for them to ask each other what they were doing. Therefore, they remonstrated with one another and concluded that their action was inadvisable: “Should some of your followers see you,” one of them said, “you would stir doubts in their minds.” The following night they did the same, and once again they met at the break of day. Again they counselled each other against such ‘irresponsible’ action.

Desalniettemin ging ieder van hen de derde nacht buiten het huis van de Profeet ﷺ zitten om naar de Qur’ān te luisteren. Toen zij elkaar in de ochtend ontmoetten, schaamden zij zich. Een van hen stelde voor dat zij elkaar hun eed van eer zouden geven om nooit meer naar de Qur’ān te luisteren. Dat deden zij voordat zij naar huis gingen.

Nevertheless, the third night each of them went to sit outside the Prophet’s home and listen to the Qur’ān. When they met in the morning, they were ashamed of themselves. One of them suggested that they should give each other their word of honour not to listen to the Qur’ān again. They did so before going home.

Later die ochtend ging al-Akhnas ibn Sharīq naar Abū Sufyān in zijn huis. Hij vroeg hem wat hij vond van wat hij Muhammad ﷺ hoorde reciteren. Abū Sufyān zei: “Ik hoorde zaken die ik ken en als waar herken, maar ik hoorde ook zaken waarvan ik de aard niet kan begrijpen.” Al-Akhnas zei dat hij hetzelfde voelde. Hij vertrok daarna en ging naar het huis van Abū Jahl om hem dezelfde vraag te stellen.

Later that morning al-Akhnas ibn Sharīq went to see Abū Sufyān at his home. He asked him what he thought about what he heard Muhammad reciting. Abū Sufyān said: “I heard things which I know and recognize to be true, but I also heard things whose nature I cannot understand.” Al-Akhnas said that he felt the same. He then left and went to Abū Jahl’s home to put the same question to him.

Het antwoord van Abū Jahl was totaal anders. Voor één keer was hij oprecht en eerlijk tegenover zichzelf en zijn gesprekspartner: “Ik zal je vertellen wat ik heb gehoord! Wij hebben met de clan van `Abd Manāf (de clan van de Profeet ﷺ) gestreden om eer: zij voedden de armen, en wij deden hetzelfde; zij boden gulle steun aan degenen die het nodig hadden, en wij deden hetzelfde. Wanneer we samen op hetzelfde niveau waren, als twee renpaarden die nek aan nek liepen, zeiden zij dat een van hen een Profeet was die openbaringen ontving van hoog boven! Wanneer kunnen wij een dergelijke eer bereiken? Bij God, wij zullen nooit in hem geloven.” Dit is slechts een voorbeeld van hoe sterk zij werden aangetrokken door de Qur’ān. Zij voelden dat het te krachtig voor hen was. Daarom moesten zij hun eed van eer afleggen dat zij er niet meer naar zouden luisteren. Waar zij het meest vreesden, was dat sommige van hun ondergeschikten hen zo gegrepen door de Qur’ān zouden zien, dat zij er ook geen weerstand aan zouden kunnen bieden.

Abū Jahl’s answer was totally different. For once, he was candid and honest with himself and his interlocutor: “I will tell you about what I heard! We have competed with the clan of `Abd Manāf (the Prophet’s clan) for honours: they fed the poor, and we did the same; they provided generous support to those who needed it and we did the same. When we were together on the same level, like two racehorses running neck and neck, they said that one of their number was a Prophet receiving revelations from on high! When can we attain such an honour? By God, we shall never believe in him.” This is just an example of how strongly attracted they were to the Qur’ān. They felt that it was too powerful for them. Hence, they needed to pledge their word of honour that they would not listen to it again. What they feared most was that some of their subordinates might see them so taken by the Qur’ān that they too would be unable to resist it.

Voorwaar, de Qur'ān belichaamt eenvoudige en natuurlijke feiten die harten rechtstreeks verbinden met de waarheid die met onweerstaanbare kracht voortkomt. Het bevat scènes en beelden van de Dag des Oordeels, en andere afgeleid van het universum om ons heen, historische verslagen, scènes van het lot van eerdere gemeenschappen, en krachtige argumenten, die allemaal de fundamentele snaren in onze harten raken. Voorwaar, we merken vaak dat een enkele soera ons zo krachtig raakt dat het ons hele wezen in beslag neemt. Voorwaar, de Qur'ān wordt vaak beschreven als krachtiger dan grote legers. Het is daarom geen wonder dat God Zijn Boodschapper ﷺ beval om de ongelovigen niet te gehoorzamen, en niet af te wijken van het vervullen van zijn taak. Het goddelijke gebod vereiste ook dat de Profeet ﷺ krachtig streed tegen de ongelovigen door middel van de Qur'ān. Nadat hem de Qur'ān was gegeven, was de Profeet ﷺ uitgerust met iets dat veel krachtiger en dwingender was dan elke menselijke logica.

Indeed, the Qur’ān embodies simple and natural facts which link hearts directly to the truth that issues forth with irresistible power. It includes scenes and images of the Day of Judgement, and others derived from the universe around us, historical accounts, scenes of the fate of past communities, and powerful arguments, all of which strike basic cords in our hearts. Indeed, we often find that a single sūrah affects us so powerfully as to take hold of our whole being. Indeed, the Qur’ān is often described as more powerful than great armies. It is no wonder, therefore, that God ordered His Messenger not to obey the unbelievers, and not to budge from fulfilling his task. The divine order also required the Prophet to vigorously strive against unbelievers by means of the Qur’ān. Having been given the Qur’ān, the Prophet was equipped with something much more forceful and compelling than any human logic.

De soera schetst opnieuw beelden uit de wereld om ons heen. Nadat er is gesproken over winden die regen aankondigen en het zuivere water ervan, spreekt zij nu over de grote watermassa's, waarvan sommige zoet en andere zout zijn, en hoe zij niet met elkaar mengen.

The sūrah again portrays images from the world around us. Having spoken about winds heralding rain and its pure water, now it speaks of the great bodies of water, some of which are sweet and some salty, and how they do not mix.

Hij is Degene die de twee wateren heeft doen samenkomen; de ene zoet en dorstlessend, en de andere zout en bitter. Toch heeft Hij tussen hen een barrière en een verbodene gemaakte. (Vers 53)

He it is who has brought the two bodies of water to meet; the one sweet and thirst- quenching, and the other salty and bitter. Yet between them He has made a barrier and a forbidding ban. (Verse 53)

Het is God die beide types heeft geschapen en hen hun weg heeft laten gaan, waarbij ze elkaar op bepaalde punten ontmoeten. Desondanks mengen hun wateren zich niet, omdat ze een natuurlijke barrière hebben die hen gescheiden houdt. In de meeste gevallen stromen rivieren op een hoger niveau dan de zee, wat betekent dat op het ontmoetingspunt de rivier met zijn zoete water in de zoute zee stroomt. Het komt zeer zelden voor dat een rivier onder het zeeniveau stroomt. Daarom overweldigt de zee met haar veel grotere watermassa de rivier niet, waarvan het water leven geeft aan planten, dieren en de mens. Het feit dat dit de natuurlijke orde is in vrijwel alle gevallen waarin een rivier de zee ontmoet, betekent dat het zeker niet toevallig is. Het gebeurt door de wil van de Schepper, die het universum zo heeft gemaakt dat het Zijn doel vervult en onderworpen blijft aan Zijn natuurwetten.

It is God who created both types and left them to run their courses, meeting at certain points. Nevertheless, their waters do not mix because they have a natural barrier keeping them apart. In most cases, rivers run at a level higher than the sea, which means that at the meeting point, it is the river with its sweet water that runs into the salty sea. It is very rare that a river runs below sea level. Hence, the sea with its much greater body of water does not overpower the river whose water gives life to plants, animals and man. The fact that this is the natural order in practically all cases where a river meets the sea means that it is certainly not coincidental. It happens by the will of the Creator who made the universe in such a way as to fulfil His purpose and remain subject to His laws of nature.

Inderdaad zorgen de natuurwetten die God in werking heeft gesteld ervoor dat het zoute water van de zee en de oceaan het droge land niet overspoelen of de rivieren overmeesteren. Dit blijft zelfs het geval tijdens vloed die wordt veroorzaakt door de zwaartekracht van de maan terwijl deze het oppervlaktewater van de aarde beïnvloedt.

Indeed the natural laws God has set in operation ensure that the salty waters of sea and ocean do not overrun dry land or overpower rivers. This remains so even during high tides caused by the moon’s gravity as it affects the earth’s surface water.

Het is nuttig om hier enkele wetenschappelijke waarnemingen aan te halen die de in de Qur’ān genoemde feiten benadrukken:

It is useful to cite here some scientific observations that stress the facts mentioned in the Qur’ān:

De maan staat op 240.000 mijl afstand, en het getij dat twee keer per dag opkomt, is gewoonlijk een zachte herinnering aan haar aanwezigheid. De getijden van de oceaan lopen op sommige plaatsen zo hoog als zestig voet, en zelfs de korst van de aarde wordt twee keer per dag door de aantrekkingskracht van de maan enkele inches naar buiten gebogen. Alles lijkt zo regelmatig dat we in geen enkele mate de enorme kracht begrijpen die het hele zeegebied enkele voet omhoog tilt en de korst van de aarde, die schijnbaar zo solide is, doet buigen. Mars heeft een maan – een kleine – die zich slechts zesduizend mijl ervan verwijderd bevindt. Als onze maan, zeg maar, vijftigduizend mijl verwijderd zou zijn in plaats van haar huidige respectabele afstand, zouden onze getijden zo enorm zijn dat twee keer per dag alle laagliggende gebieden van alle continenten zouden worden ondergelopen door een stroom water die zo groot is dat zelfs de bergen spoedig zouden worden weggesleten, en waarschijnlijk geen enkel continent snel genoeg uit de diepte zou zijn opgestegen om vandaag de dag te bestaan. De aarde zou barsten door de onrust en de getijden in de lucht zouden dagelijks orkanen veroorzaken. Als de continenten zouden worden weggespoeld, zou de gemiddelde waterdiepte over de hele aarde ongeveer anderhalve mijl zijn en zou het leven niet kunnen bestaan, behalve misschien in de afgrondelijke diepte van de oceaan, waar het zichzelf zou voeden tot het uitstierf. 1

The moon is 240,000 miles away, and the tides twice a day are usually a gentle reminder of its presence. Tides of the ocean run as high as sixty feet in some places, and even the crust of the earth is twice a day bent outward several inches by the moon’s attraction. All seems so regular that we do not grasp to any degree the vast power that lifts the whole area of the sea several feet and bends the crust of the earth, seemingly so solid. Mars has a moon – a little one – only six thousand miles away from it. If our moon was, say, fifty thousand miles away instead of its present respectable distance, our tides would be so enormous that twice a day all the lowland of all the continents would be submerged by a rush of water so enormous that even the mountains would soon be eroded away, and probably no continent could have risen from the depths fast enough to exist today. The earth would crack with the turmoil and tides in the air would create daily hurricanes. If the continents were washed away, the average depth of water over the whole earth would be about a mile and a half and life could not exist except perhaps in the abysmal depth of the ocean, where it would feed upon itself till extinct. 1

Maar de hand die dit universum bestuurt, heeft de twee watermassa's vrijgelaten en een barrière tussen hen geplaatst die voorkomt dat de een de ander binnendringt.

But the hand that manages this universe has let the two bodies of water free, placing between them a barrier that prevents either from encroaching on the other.

Deze barrière is tussen hen opgericht door hun eigen aard en de aard van het universum, die dergelijke evenwichten vertoont die getuigen van de wijsheid van de Schepper ervan.

This barrier is erected between them through their very nature and the nature of the universe which demonstrates such balances that testify to the wisdom of its Maker.

Naarmate de soera vordert, verwijst deze naar een vloeistof die totaal anders is dan het water dat uit de hemel neerdaalt, of dat stroomt in zeeën en rivieren. Het vermeldt het zaad dat aan het menselijk leven ten grondslag ligt: “En Hij is Degene die de mens uit water heeft geschapen en voor hem verwantschap en huwelijk heeft ingesteld. Almachtig is uw Heer.” (Vers 54) Het is uit deze specifieke vloeistof dat een foetus vorm aanneemt en een mannelijk kind wordt dat via afstamming verwant is aan zijn voorouders, of een vrouwelijk kind dat de huwelijksrelatie mogelijk maakt.

As the sūrah proceeds, it refers to a fluid that is totally different from the water pouring down from the skies, or moving along in seas and rivers. It mentions the sperm that gives rise to human life: “And He it is who has created man from water and established for him bonds of lineage and marriage. All-Powerful is your Lord.” (Verse 54) It is from this particular fluid that a fetus takes form and becomes a male child related to its ancestors by lineage, or a female one that enables the marriage relationship to take place.

Het menselijk leven dat door deze vloeistof tot stand komt, is veel groter en wonderbaarder dan het leven dat door regen wordt veroorzaakt. Slechts één cel, uit een ontelbaar aantal dat besloten ligt in één druppel van het zaad van de man, bevrucht de eicel van de vrouw om de vorming te initiëren van het zeer complexe wezen, de mens, de meest opmerkelijke van alle levende wezens.

The human life that comes into existence through this fluid is far greater and more wonderful than life caused by rain. Just one cell, out of a countless number comprised in one drop of man’s semen, fertilizes the woman’s egg to initiate the formation of the greatly sophisticated creature, man, the most remarkable of all living creatures.

Het is uit vrijwel identieke spermacellen en vrouwelijke eicellen dat jongens en meisjes ontstaan, in een opmerkelijk proces dat de menselijke kennis nog niet heeft doorgrond.

It is from practically identical sperms and female eggs that boys and girls come into existence, in a remarkable process that human knowledge has not yet fathomed.

Geen van de vele duizenden spermacellen vertoont duidelijke tekenen die aangeven of het een man of een vrouw kan voortbrengen. Op dezelfde manier vertoont geen enkele vrouwelijke eicel dergelijke tekenen. Toch produceert de ene uiteindelijk een man, terwijl de andere een vrouw produceert. “Almachtig is uw Heer.” Dit verbazingwekkende fenomeen toont slechts één aspect van Zijn macht.

None of the many thousands of sperms shows any clear signs that makes it able to produce a male or a female. Similarly, no female egg shows such signs. Nevertheless, one eventually produces a man, while another produces a woman. “All powerful is your Lord.” This amazing phenomenon shows just one aspect of His power.

Als we deze vloeistof nauwkeurig zouden bestuderen, zouden we overmand worden terwijl we zoeken naar een volledige set menselijke kenmerken in uiterst kleine componenten die de erfelijke aspecten van het menselijk ras dragen, evenals die van de ouders en hun directe familieleden, welke vervolgens naar het foetus, mannelijk of vrouwelijk, worden overgedragen in overeenstemming met de wil van God. Hier citeren we uit het hoofdstuk over genen in A.C. Morrison’s Man Does Not Stand Alone:

If we were to look minutely into this fluid, we would be overawed as we look for a complete set of human characteristics in exceedingly minute components that carry the hereditary aspects of the human race, as also the parents and their immediate families, which are then transferred to the fetus, male or female, in accordance with God’s will. Here we quote from the chapter on genes in A.C. Morrison’s Man Does Not Stand Alone:

In elke cel, zowel mannelijk als vrouwelijk, bevinden zich chromosomen en genen. Chromosomen vormen de donkere kern die de genen bevat. De genen zijn de belangrijkste bepalende factor voor wat elk levend wezen of een menselijk wezen zal zijn. Het cytoplasma zijn de buitengewone chemische combinaties die hen beiden omringen. De genen zijn zo microscopisch klein dat als ze allemaal, die verantwoordelijk zijn voor alle menselijke wezens op aarde vandaag de dag, met hun individualiteit, psychologie, kleur en ras, verzameld en op één plaats zouden worden gelegd, het minder dan een naaldkussentje zou zijn. Deze ultramicroscopische genen zijn de absolute sleutels tot alle menselijke, dierlijke en plantaardige kenmerken. Een naaldkussentje is een kleine plaats om alle individuele kenmerken van twee miljard menselijke wezens in te doen. De feiten zijn echter onbetwistbaar... Het embryo dat in zijn progressieve ontwikkeling van protoplasma naar raciale identiteit de geschiedenis herhaalt, duidt op vastgelegde geschiedenis die behouden blijft en tot uiting komt door de atomaire rangschikking in de genen en het cytoplasma... 1

In every cell, male and female, are chromosomes and genes. Chromosomes form the darkened nucleus which contains the genes. The genes are the main deciding factor as to what every living thing or a human being shall be. The cytoplasm is the extraordinary chemical combinations which surround them both. The genes are so infinitesimal that if all of them which are responsible for all the human beings on earth today, with their individuality, psychology, colour, and race, could be collected and put in one place, there would be less than a thimbleful. These ultra-microscopic genes are the absolute keys to all human, animal, and vegetable characteristics. A thimble is a small place in which to put all the individual characteristics of two billions of human beings. However, the facts are beyond question... The embryo recapitulating in its progressive development from protoplasm to racial identity indicates recorded history retained and expressed by atomic arrangement in the genes and cytoplasm... 1

We hebben vastgesteld dat genen worden erkend als submicroscopische rangschikkingen van de atomen in de geslachtscellen van alle levende wezens. Ze bevatten het ontwerp, de voorouderlijke geschiedenis en de kenmerken van elk levend wezen. Ze beheersen in detail de wortel, de stam, het blad, de bloem en de vrucht van elke plant even nauwkeurig als ze de vorm, de schubben en de haren of vleugels van elk dier bepalen, inclusief de mens.2

We have found that genes are recognized to be sub microscopic arrangements of the atoms in the sex cells of all things that have life. They hold the design, ancestral record and characteristics of each living thing. They control in detail root, trunk, leaf, flower and fruit of every plant as exactly as they determine the shape, scales, hair, wings of every animal, including man.2

Een dergelijke blik op de wonderen van het leven is voldoende als een verwijzing naar de grote hand van de Wijze Schepper: “Almachtig is uw Heer.” (Vers 54)

Such a glimpse into the marvels of life is sufficient as a pointer to the wise Creator’s great hand: “All powerful is your Lord.” (Verse 54)

In deze sfeer van zorgvuldige planning van de schepping, en in het licht van het leven dat wordt voortgebracht door regenwater en menselijk zaad, is de gedachte zelf om iemand anders dan God te aanbidden onverenigbaar met de natuur, evenals enkelvoudig en absurd. Daarom verwijst de soera naar de aanbidding van de ongelovigen en plaatst deze in perspectief: “Toch aanbidden mensen, in plaats van God, zaken die hen noch voordeel, noch schade kunnen berokkenen. Een ongelovige verleent altijd steun tegen zijn Heer.” (Vers 55)

In this atmosphere of careful planning of creation, and in the light of life that is produced by rain water and human sperm, the very thought of worshipping anyone other than God is incompatible with nature, as also singular and absurd. Hence, the sūrah refers to the unbelievers’ worship and puts it in perspective: “Yet people worship, instead of God, things that can neither benefit nor harm them. An unbeliever always gives support against his Lord.” (Verse 55)

Elke enkele ongelovige, inclusief de afgodendienaars die de Islam in Makkah tegenwerkten, sluit zich aan bij de strijd tegen hun Heer, Die hen heeft geschapen en hen vorm en gedaante heeft gegeven. Hoe kan dit, wanneer de ongelovige zo onbeduidend is dat hij zich tegen God verzet? In feite verzetten ongelovigen zich tegen het geloof van God en de levenswijze die Hij heeft vastgesteld voor het menselijk leven. Om de enormiteit van hun overtreding aan te tonen, beschrijft de soera hen als tegenstanders van God, hun Heer en Meester.

Every single unbeliever, including the idolaters who opposed Islam in Makkah, joins the fight against their Lord who has created them and given them shape and form. How can this be when the unbeliever is so insignificant as to stand in opposition to God? In fact unbelievers oppose God’s faith and the code of living He has laid down for human life. In order to show the enormity of their offence, the sūrah describes them as opponents of God, their Lord and Master.

Wanneer iemand zich verzet tegen de Boodschapper van God ﷺ en zijn boodschap, vecht hij in werkelijkheid tegen God. De Profeet ﷺ hoeft zich geen zorgen te maken over deze persoon, want zijn tegenstander is God, die er zeker voor zal zorgen dat hij de Profeet ﷺ geen kwaad kan doen.

When someone stands in opposition to God’s Messenger and his message, he is actually fighting against God. The Prophet need not worry about this person, because his opponent is God, who will certainly ensure that he cannot do the Prophet any harm.

God stelt Zijn Boodschapper ﷺ vervolgens gerust en verlicht zijn last. Hij verzekert hem dat zodra hij zijn plicht heeft vervuld door zijn boodschap over te brengen, met wat deze aan de mensen brengt aan goed nieuws en waarschuwingen, en door hard te strijden tegen de ongelovigen via de Qur’ān, er geen reden voor hem is om zich zorgen te maken over de koppige afwijzing van zijn boodschap door de ongelovigen. God zal de strijd tegen degenen die Hem tegenspreken op zich nemen.

God then reassures His Messenger, lightening his burden. He assures him that once he has discharged his duty, delivering his message, with what it brings to people of good news and warnings, striving hard against the unbelievers through the Qur’ān, then there is no reason for him to be troubled at the unbelievers’ stubborn rejection of his message. God will take over the fight against those who oppose him.

Alles wat hij hoeft te doen, is zijn vertrouwen in God stellen en de zaken aan Hem overlaten.

All he needs to do is to place his trust in God and leave matters to Him.

Wij hebben u slechts als een brenger van goede nieuwigheden en als een waarschuwer gezonden. Zeg: ‘Ik vraag geen beloning van u voor dit. De enige vraag is dat hij die wil, een weg naar zijn Heer mag vinden.’

We have sent you only as a herald of good news and a warner. Say: ‘No reward do I ask of you for this. All ask is that he who so wills may find a way leading to his Lord.

Vertrouw daarom op de Levende die niet sterft, en prijs Zijn grenzeloze glorie en lof. Het is voldoende dat Hij de zonden van Zijn dienaren goed kent. (Verzen 56-58)

Hence, place your trust in the Living One who does not die, and extol His limitless glory and praise. Sufficient is it that He is well aware of his servants’ sins. (Verses 56- 58)

Zo is de taak van de Boodschapper van God gedefinieerd: het is het brengen van goede nieuwigheden en het geven van een waarschuwing. Op het moment dat deze soera werd geopenbaard, bevond de Profeet ﷺ zich nog in Makkah en had hij nog geen bevelen ontvangen om de wapens op te nemen tegen de afgodendienaars om de vrijheid van meningsuiting en de belangenbehartiging van zijn boodschap te waarborgen. Dat bevel werd hem later gegeven, na zijn emigratie naar Madīnah. Er zat ongetwijfeld een duidelijk doel achter het achterhouden van een dergelijk bevel op dat moment, en dit is het best bekend bij God Zelf. Wij denken echter dat de Profeet ﷺ op dat moment nog de nieuwe geloofsovertuiging aan het inpraten was in de geesten en harten van zijn volgelingen. Hij wilde dat het diep zou doordringen, zodat het hun kenmerkende karakter zou geven en manifest zou worden in hun levens en daden. Zo zouden zij de kern vormen van de moslimsamenleving die zichzelf vormt op basis van haar islamitische geloof. Bovendien voorkwam het bevel om tijdens de Mekkanese periode niet te vechten bloedige vijandelijkheden en wraakmoorden die de deur tussen de Quraysh en de islam stevig hadden kunnen sluiten. God wist zeker dat zij uiteindelijk allemaal de islam zouden aanvaarden, waarbij sommigen dat deden vóór de emigratie van de Profeet ﷺ naar Madīnah en de rest na de herintocht van de moslims in Makkah. Zij zouden de solide basis vormen van het nieuwe geloof.

Thus the task of God’s Messenger is defined: it is to give happy news and issue a warning. At the time this sūrah was revealed, the Prophet was still in Makkah and had not yet received orders to take up arms against the idolaters to ensure the freedom of expression and advocacy of his message. That order was given to him later, after his immigration to Madīnah. There was certainly a definite purpose behind withholding such an order at the time, and this is best known to God Himself. However, we think that at the time the Prophet was still inculcating the new faith in the minds and hearts of his followers. He wanted it to sink deep so as to impart its distinctive character to them and for it to become manifest in their lives and actions. Thus, they would become the nucleus of the Muslim society which moulds itself on the basis of its Islamic faith. Moreover, the order to refrain from fighting during the Makkan period avoided bloody hostilities and vengeance killing which could have shut the door firmly between the Quraysh and Islam. God certainly knew that eventually they would all embrace Islam, with some of them doing so before the Prophet’s immigration to Madīnah and the rest after the Muslims’ re-entry into Makkah. They would form the solid base of the new faith.

Desalniettemin bleef de kern van de islamitische boodschap hetzelfde in Madīnah:

Nevertheless, the core of the Islamic message remained the same in Madīnah:

het brengen van goede nieuwigheden en het geven van ernstige waarschuwingen. Strijden was alleen toegestaan om fysieke barrières te verwijderen die door de ongelovigen waren opgericht om de boodschap van God de vrije expressie te ontnemen, en om de gelovigen te beschermen tegen religieuze onderdrukking. Dit betekent dat de Koranische uitspraak zowel in Makkah als in Madīnah van toepassing was: “Wij hebben u slechts als een brenger van goede nieuwigheden en als een waarschuwer gezonden.” (Vers 56)

giving happy news and issuing serious warnings. Fighting was permitted only to remove physical barriers erected by the unbelievers to deprive God’s message of free expression, and to protect the believers against religious oppression. This means that the Qur’ānic statement was applicable both in Makkah and Madīnah: “We have sent you only as a herald of good news and a warner.” (Verse 56)

“Zeg: ‘Ik vraag hier geen beloning voor. Ik vraag slechts dat degene die wil, een weg vindt die naar zijn Heer leidt.’” (Vers 57) De Boodschapper van God ﷺ koestert geen enkele gedachte om enige wereldse winst of het maken van winst te behalen als gevolg van de aanvaarding van de Islam door mensen. Niemand hoeft enige vergoeding te betalen of een offer te brengen wanneer hij de Islamitische geloofsovertuiging aanneemt. Alles wat hij hoeft te doen is bepaalde woorden mondeling uitspreken, mits hij er met zijn hart in gelooft. Dit is het kenmerkende aspect van de Islam, die geen ruimte biedt voor welk priesterschap dan ook, dat vergoedingen zou vragen voor verleende diensten. Er is geen ‘inschrijvingsgeld’, en er hoeft geen prijs te worden betaald om een mysterie te onthullen, een zegening te schenken of de toegang te organiseren. De Islam is vrij van alles wat iemand van het geloof zou kunnen weerhouden. Het laat geen ruimte voor iemand om als tussenpersoon tussen mensen en hun Heer te staan. De Boodschapper van God ﷺ ontvangt slechts één beloning voor al zijn moeite in het bepleiten van het geloof van God, en deze beloning is niets anders dan het feit dat iemand de goddelijke oproep beantwoordt en Gods leiding ontvangt: “dat degene die wil, een weg vindt die naar zijn Heer leidt.” (Vers 57) Dit zijn zijn enige lonen. Wanneer de Profeet ﷺ ziet dat iemand de goddelijke leiding aanvaardt en streeft naar Gods welbehagen, dan vindt zijn medelpattende hart troost, en wordt zijn nobele geweten gerustgesteld.

“Say: ‘No reward do I ask of you for this. All I ask is that he who so wills may find a way leading to his Lord.’” (Verse 57) God’s Messenger does not entertain any thought of making any worldly gain or profit as a result of people’s acceptance of Islam. None will have to pay any fee or make any offering as he embraces the Islamic faith. All that he needs to do is to say certain words verbally, provided that he believes in them with his heart. This is the distinctive feature of Islam which has no room for any priesthood of any kind, which would charge fees for services rendered. There is no ‘joining fee’, and no price has to be paid to reveal a mystery or bestow a blessing or organize entry. Islam is free of all that may deter anyone from faith. It allows no room for anyone to stand as an intermediary between people and their Lord. God’s Messenger receives only one reward for all his troubles in advocating God’s faith, and this reward is nothing other than the fact that someone answers the divine call and receives God’s guidance: “that he who so wills may find a way leading to his Lord.” (Verse 57) Such are his only wages. When the Prophet sees someone accepting divine guidance and seeking to earn God’s pleasure, then his compassionate heart finds comfort, and his noble conscience is set at ease.

“Zet daarom je vertrouwen in de Levende die niet sterft, en prijs Zijn grenzeloze glorie en lof.” (Vers 58) Iedereen behalve God is dood, omdat het leven een einde vindt met de dood. De enige die overblijft is God, de Levende die niet sterft. Als wij vertrouwen op iemand wiens leven na een korte of lange tijd ten einde komt, dan leunen wij slechts tegen een muur die uiteindelijk zal instorten, of zoeken wij schaduw die onvermijdelijk zal vervagen. Om werkelijk verzekerd te zijn, moet men slechts vertrouwen op Degene die nooit sterft, en zijn vertrouwen uitsluitend in Hem stellen. “Prijs Zijn grenzeloze glorie en lof.” (Vers 58) De enige die lof waardig is, is God, Die alle gunsten en zegeningen verleent. Daarom krijgt de Profeet ﷺ de instructie om die ongelovigen die geen waarschuwing horen en geen belangstelling tonen voor goed nieuws, met rust te laten. Hij moet hen aan Hem overlaten, aangezien Hij hun zonden kent. Niets is voor Hem verborgen: “Het is voldoende dat Hij de zonden van Zijn dienaren goed kent.” (Vers 58)

“Hence, place your trust in the Living One who does not die, and extol His limitless glory and praise.” (Verse 58) Everyone other than God is dead, because life comes to an end with death. The only one that remains is God, the Living One who does not die. If we rely on someone whose life comes to an end after a short or long time, then we are only putting our weight against a wall that will eventually collapse, or seeking shade that will inevitably fade away. To be truly assured one must rely only on the One who never dies, and place one’s trust solely in Him. “Extol His limitless glory and praise.” (Verse 58) The only one worthy of praise is God who grants all favours and blessings. Hence the Prophet is instructed to leave alone those unbelievers who heed no warning and care for no happy news. He should give them up to Him since He knows their sins. Nothing is hidden from Him: “Sufficient is it that He is well aware of his servants’ sins.” (Verse 58)

Binnen dezelfde context van Gods grenzeloze kennis en Zijn macht om beloning te schenken en straf toe te brengen, vermeldt de soera de feiten dat Hij de Eenige is die de hemelen en de aarde heeft geschapen, en Zichzelf op de Troon heeft gevestigd:

Within the same context of God’s limitless knowledge and His power to grant reward and inflict punishment, the sūrah mentions the facts that He is the One who has created the heavens and the earth, and established Himself on the Throne:

Hij is Degene die de hemelen en de aarde en alles wat daartussen is in zes dagen heeft geschapen, en Hij is gevestigd op de Troon van Zijn Almacht, de Meest Barmhartige. Vraag dan over Hem, Degene die alles weet. (Vers 59)

He it is who has created the heavens and the earth and all that is between them in six days, and is established on the throne of His Almightiness, the Most Merciful. Ask, then, about Him, the One who knows everything. (Verse 59)

De dagen waarin God de hemelen en de aarde schiep, zijn zeker anders dan onze aardse dagen. Want onze dagen zijn slechts een product van het zonnestelsel, die een hemelse cyclus meten die ontstond na de schepping van de hemelen en de aarde. Onze dagen zijn gelijk aan de tijd die de aarde nodig heeft om in haar positie ten opzichte van de zon te draaien. Bovendien vereist de schepping niet meer dan dat God wil dat iets bestaat. Dit geschiedt door het verbale symbool ‘Wees’, en wat ook bedoeld is, komt tot bestaan. Misschien verwijzen deze zes dagen, waarvan de maatstaf alleen door God bekend is, naar lange stadia die de hemelen en de aarde naar hun huidige status hebben gebracht.

The days in which God created the heavens and the earth are certainly different from our earth days. For our days are only a product of the solar system, measuring a celestial cycle that came into existence after the creation of the heavens and the earth. Our days are equivalent to the time the earth rotates in its position relevant to the sun. Besides, creation does not require more than God should will something to exist. This is given the verbal symbol ‘Be’, and whatever is intended comes into existence. Perhaps these six days, whose measure is known only to God, refer to long stages that brought the heavens and the earth to their present status.

Dat God ‘gevestigd is op de troon’ verwijst naar het feit dat Hij de Almachtige is die alles in het universum controleert. De Arabische tekst gebruikt het voegwoord, thumma, wat ‘dan’ betekent, nadat de schepping van de hemelen en de aarde wordt genoemd en voordat er wordt verwezen naar het feit dat God op de troon is. Dit duidt echter niet op een chronologische volgorde. Het geeft enkel de superioriteit van deze verheven status aan. § Samen met de grootheid, controle en macht van God komt Zijn allesomvattende barmhartigheid, en daarmee verbonden is Zijn absolute kennis: “De Meest Barmhartige. Vraag dan naar Hem, Degene die alles weet.” (Vers 59) Wanneer u uw verzoek tot God richt, richt u het dus tot Degene wiens kennis alles omvat, waar het zich ook in het universum bevindt.

That God is ‘established on the throne’ refers to His being the Almighty who controls everything in the universe. The Arabic text uses the conjunctive word, thumma, which means ‘then’, after it mentions the creation of the heavens and the earth and before it refers to God being on the throne. However, this does not signify a chronological order. It only indicates the superiority of this lofty status. § Together with God’s greatness, control and might comes His all- encompassing mercy, and with it is joined His absolute knowledge: “The Most Merciful. Ask, then, about Him, the One who knows everything.” (Verse 59) Thus, when you put your request to God, you are putting it to the One whose knowledge includes everything anywhere in the universe.

Toch gedragen die onbeschaamde, schaamteloze mensen zich onbeleefd wanneer zij worden opgeroepen om te geloven in God, de Meest Barmhartige, en Hem te aanbidden:

Yet those impudent, shameless people behave discourteously when they are called upon to believe in God, the Most Merciful, and worship Him:

Maar wanneer hen wordt gezegd: ‘Buk voor de Meest Barmhartige,’ vragen zij: ‘Wat is de Meest Barmhartige? Moeten wij buigen voor wat u ons gebiedt?’ En zij worden nog opstandiger. (Vers 60)

Yet when they are told, ‘Prostrate yourselves before the Most Merciful,’ they ask, ‘What is the Most Merciful? Are we to prostrate ourselves before whatever you bid us?’ And they grow more rebellious. (Verse 60)

Dit is een bijzonder smakeloos beeld van onbeschaamdheid, dat hier wordt vermeld om de Profeet ﷺ te troosten, die het doelwit was van hun brutaliteit en gebrek aan respect. Deze mensen hebben geen respect voor hun Heer. Ze spreken op een dergelijke onbeschaamde wijze over God Almachtig. Is het dan een verrassing dat zij zeggen wat zij zeggen over Zijn Boodschapper ﷺ? Ze hebben zelfs een afkeer van de naam van God, en zeggen dat zij Zijn eigenschap, de Meest Barmhartige, niet kennen. Daarom vragen zij de Profeet ﷺ naar Hem, waarbij zij het vraagwoord ‘wat’ gebruiken, waarmee zij de belediging nog groter maken. Hun onbeschoftheid bereikte een dieptepunt toen zij zeiden dat de enige Raĥmān, wat het Arabische woord is voor de Meest Barmhartige, die zij kenden, degene in Yamāmah was, verwijzend naar Musaylamah, de leugenaar die beweerde dat hij een profeet was.

This is a particularly distasteful picture of impudence, mentioned here to comfort the Prophet who was at the receiving end of their insolence and disrespect. These people have no respect for their Lord. They speak in such an impudent way about God Almighty. Is it surprising, then, that they should say whatever they do about His Messenger? They even dislike God’s name, and say that they do not know His attribute, the Most Merciful. Hence, they ask the Prophet about Him, using the interrogative word ‘what’, thus adding insult to injury. Their rudeness was at its worst when they said that the only Raĥmān, which is the Arabic word for the Most Merciful, they knew was the one in Yamāmah, referring to Musaylamah, the liar who claimed that he was a prophet.

Hun schaamteloze onbeschaamdheid wordt beantwoord door te benadrukken dat alle eer aan God toebehoort, waarbij Zijn grootheid en de grote tekenen die Hij in het universum heeft geplaatst, worden onderstreept:

Their shameless impertinence is answered by stressing that all glory belongs to God, highlighting His greatness and the great signs He has placed in the universe:

Gezegend is Hij die grote sterrenbeelden in de hemel heeft opgesteld, en daartussen een lamp en een verlichtende maan heeft geplaatst. En Hij is Degene die de nacht en de dag na elkaar laat volgen; [een duidelijke teken] voor degene die opmerkzaam is of dankbaarheid toont. (Versen 61-62)

Blessed is He who has set up in the skies great constellations, and has placed among them a lamp and a light giving moon. And He it is who causes the night and the day to succeed one another; [a clear sign] for him who would take heed or would show gratitude. (Verses 61-62)

Waarschijnlijk verwijst de term ‘sterrenbeelden’, zoals hier vermeld, naar de posities van de planeten en hun grote banen. Hun vermelding staat in contrast met de spot die voelbaar is in de vraag van de ongelovigen: ‘Wat is de Meest Barmhartige?’ Deze sterrenbeelden, in hun werkelijke en waargenomen grootsheid, zijn slechts één aspect van Zijn schepping. Hierin neemt de zon haar positie in, en de zon wordt hier ‘een lamp’ genoemd, aangezien zij licht zendt naar onze planeet evenals naar andere planeten. En onder hen is er een lichtgevende maan, die een zachte sfeer van rust verspreidt.

Most probably the term ‘constellations’, as mentioned here, refers to the positions of the planets and their great orbits. Their mention contrasts with the mockery sensed in the unbelievers’ question: ‘What is the Most Merciful?’ These constellations, in their real and perceived greatness, are only one aspect of His creation. In these the sun takes its position, and the sun is called here ‘a lamp’ as it sends light to our planet as well as to other planets. And among them there is a light- giving moon, which spreads a gentle air of calm.

De soera verwijst ook naar de opeenvolging van dag en nacht, wat twee van Gods grote tekenen zijn die mensen altijd over het hoofd zien, hoewel reflectie op deze tekenen voldoende is voor eenieder ‘die opmerkzaam is of dankbaarheid toont.’ Indien het niet zo was dat God de dag en nacht op deze wijze op elkaar heeft laten volgen, had er geen plantaardig, dierlijk of menselijk leven op deze planeet kunnen ontstaan. Voorwaar, het leven zou niet mogelijk zijn als de lengte van de dag- en nachtcyclus zou veranderen. Wetenschappers vertellen ons:

The sūrah also refers to the succession of day and night, which are two of God’s great signs that people always overlook, although reflection on them is enough for anyone ‘who would take heed or would show gratitude.’ Had it not been for the fact that God made the day and night to succeed each other in this fashion, no vegetal, animal or human life could have emerged on this planet. Indeed, life would not be possible if the length of the day and night cycle were changed. Scientists tell us:

De aarde draait in vierentwintig uur om haar as, of met een snelheid van duizend mijl per uur. Stel dat zij zou draaien met een snelheid van honderd mijl per uur. Waarom niet? Onze dagen en nachten zouden dan tien keer zo lang zijn als nu.

The earth rotates on its axis in twenty-four hours or at the rate of one thousand miles an hour. Suppose it turned at the rate of a hundred miles an hour. Why not? Our days and nights would then be ten times as long as now.

De hete zomerzon zou dan onze vegetatie elke lange dag verbranden en elke kiem zou in zo'n nacht bevriezen. 1

The hot sun of summer would then burn up our vegetation each long day and every sprout would freeze in such a night. 1

Gezegend is degenen die de hemelen en de aarde hebben geschapen, en alles volgens een vaste maat hebben geschapen. Gezegend is degenen die “Grote sterrenbeelden in de hemelen heeft opgesteld, en een lamp en een lichtgevende maan tussen hen heeft geplaatst. En Hij is het die de nacht en de dag na elkaar laat volgen; [een duidelijke teken] voor degene die acht wil geven of dankbaar wil zijn.” (Versen 61-62)

Blessed, then, is the One who created the heavens and the earth, and created everything according to a definite measure. Blessed is the One who “Set up in the skies great constellations, and has placed among them a lamp and a light giving moon. And He it is who causes the night and the day to succeed one another; [a clear sign] for him who would take heed or would show gratitude.” (Verses 61-62)

Al-Furqan Het Onderscheid (Het verlenen van steun tegen God) 45-62

Overzicht

Bewegende schaduwen, stille nacht

Jihad door middel van de Qur’ān

Het onderscheiden van soorten water

Het Grote Wonder van het Leven

In verbond tegen God

In wie men vertrouwt

Het universum in orde brengen