Al-Bayyinah (Het Duidelijke Bewijs)

Al-Bayyinah (Het Duidelijke Bewijs) - In de schaduw van de Qur'an | Quran Course

Zoals vermeld in onze exemplaren van de Qur’ān en volgens het grootste aantal overleveringen, is deze soera een Medinese openbaring. Er zijn echter enkele overleveringen die deze classificeren als Mekkanese. Hoewel de classificatie als een Medinese openbaring meer gewicht in de schaal legt in het licht van deze overleveringen en de wijze van uitdrukking en stijl, kan de mogelijkheid dat deze Mekkanese is niet worden uitgesloten. Het feit dat er melding wordt gemaakt van armenbelasting (Zakah), oftewel de verplichte liefdadigheid, en van de mensen van eerdere openbaringen, is geen doorslaggevend argument tegen de Mekkanese mogelijkheid. Sommige soera's die onbetwist Mekkanes zijn, vermelden de mensen van eerdere openbaringen. Bovendien waren er enkele Mekkanen, een enkelen, die eerdere goddelijke religies volgden. Sommigen van hen aanvaardden de Islam, maar anderen niet. Bovendien kwamen de christenen uit Najran naar de Profeet ﷺ toen hij nog in Mekka was, en zij aanvaardden het Islamitische geloof, zoals algemeen bekend is.

As stated in our copies of the Qur’ān and according to the greater number of reports, this sūrah is a Madinan revelation. There are, however, some reports which classify it as Makkan. Although its classification as a Madinan revelation carries more weight in view of these reports and its mode of expression and style, yet the possibility of its being Makkan cannot be ruled out. The fact that it mentions zakāt, i.e. the obligatory charity, and the people of earlier revelations is not a clear-cut argument against the Makkan possibility. Some sūrahs which are indisputably Makkan mention the people of earlier revelations. Furthermore, there were some Makkans, a few, who followed earlier divine religions. Some of these adopted Islam but others did not. Moreover the Christians from Najran came to the Prophet when he was still in Makkah, and they accepted the Islamic faith, as it is well-known.

Bovendien wordt armenbelasting (Zakah) vermeld in enkele soera's die onbetwistbaar in Makkah werden geopenbaard.

Moreover, zakāt is mentioned in some sūrahs that were indisputably revealed in Makkah.

Deze soera behandelt op een positieve wijze een aantal feiten met betrekking tot de geschiedenis en het geloof. Het eerste feit is dat de verzending van de Boodschapper van God, Muĥammad ﷺ, essentieel was voor de transformatie van de mensen van eerdere openbaringen en afgodendienaars, die hun weg naar ongeloof hadden gevonden. Zij konden hun dwaalwegen niet achter zich laten zonder de missie van de Profeet ﷺ: “Het is onvoorstelbaar dat de ongelovigen onder de mensen van de eerdere openbaringen en de afgodendienaars ooit hun weg hadden kunnen veranderen totdat de duidelijke bewijzen van de waarheid tot hen waren gekomen: een Boodschapper van God die openbaringen reciteert gezegend met zuiverheid, waarin zich deugdzame besluiten van hoge waarde bevinden.” (Versen 1-3)

This sūrah deals in a positive manner with a number of facts relating to history and faith. The first fact is that the sending of God’s Messenger, Muĥammad (peace be upon him), was essential to the transformation of people of earlier revelations and idolaters, who had found their way into disbelief. They could not leave their erring ways behind without the Prophet’s mission: “It is inconceivable that the unbelievers among the people of the earlier revelations and the idolaters could have ever changed their ways until there had come to them the clear evidence of the truth: a Messenger from God reciting revelations blest with purity, wherein are sound decrees of high value.” (Verses 1-3)

Ten tweede ontstonden religieuze verdeeldheid en conflict onder de mensen van eerdere openbaringen niet uit onwetendheid over hun eigen religie, of door enige onduidelijkheid of ambiguïteit daarin. Integendeel, zij raakten verdeeld nadat zij ware kennis en duidelijk bewijs hadden ontvangen: “En de mensen aan wie openbaringen in het verleden waren gegeven, hebben hun eenheid niet verscheurd nadat hen duidelijke bewijzen van de waarheid waren gegeven.” (Vers 4)

Secondly, religious discord and conflict among the people of earlier revelations did not arise out of ignorance of their own religion, or from any obscurity or ambiguity in it. On the contrary, they ran into discord after they had received true knowledge and clear proof: “Nor did the people given revelations in the past break up their unity until after such clear evidence of the truth had been given to them.” (Verse 4)

Ten derde, wat betreft de oorsprong ervan, is het goddelijke geloof één. De fundamenten ervan zijn eenvoudig en duidelijk en leiden, door hun eigen aard en hun eenvoudige en gemakkelijke karakter, niet tot verdeeldheid of conflict: “Zij werden echter bevolen niets anders te doen dan God te dienen, Hem alleen te aanbidden met oprechte toewijding en zuiverheid van geloof, hun gebeden te verrichten en hun armenbelasting (Zakah) te betalen. Dat is zeker de juiste religie, zuiver en recht.” (Vers 5)

Thirdly, with regard to its origin, divine faith is one. Its fundamentals are simple and clear and do not, by themselves and by their plain and easy nature, make for division or conflict: “Yet they were ordered to do nothing more than to serve God, to worship Him alone with sincere dedication and purity of faith, to attend to their prayers and to pay their zakāt. That is surely the right religion, pure and straight.” (Verse 5)

Ten vierde: zij die ongelovig werden nadat hen duidelijke bewijzen waren gegeven, zijn de slechtste van alle schepselen, terwijl zij die geloven en goede daden verrichten, de beste zijn. Daarom ontvangen zij beiden totaal verschillende beloningen: “De ongelovigen onder de mensen van de eerdere openbaringen en de afgodendienaars zullen in het vuur van de hel zijn, waar zij zullen verblijven. Zij zijn de slechtste van alle schepselen. Maar zij die geloven en goede daden verrichten, zijn de beste van alle schepselen. Hun beloning [wacht hen] bij hun Heer: de tuinen van Eden waar stromend water onderdoor vloeit, waarin zij voor eeuwig zullen verblijven. God is welgevallen over hen en zij over Hem. Dit is voor degene die God vreest.” (Versen 6-8)

Fourthly, those who disbelieved after receiving clear proof are the worst creatures of all, while those who believe and do good deeds are the best. Hence the two receive totally different rewards: “The unbelievers among the people of the earlier revelations and the idolaters will be in the fire of hell, where they will abide. They are the worst of all creatures. But those who believe and do righteous deeds are the best of all creatures. Their reward [awaits them] with their Lord: the gardens of Eden through which running waters flow, in which they will abide forever. God is well pleased with them and they with Him. This is for him who is God- fearing.” (Verses 6-8)

Het is onvoorstelbaar dat de ongelovigen onder de mensen van de eerdere openbaringen en de afgodendienaars ooit hun wegen hadden kunnen veranderen voordat hen het duidelijke bewijs van de waarheid was gekomen: een Boodschapper van God die openbaringen reciteert gezegend met zuiverheid, waarin waardevolle en juiste besluiten zijn vervat. (Versen 1-3)

It is inconceivable that the unbelievers among the people of the earlier revelations and the idolaters could have ever changed their ways until there had come to them the clear evidence of the truth: a Messenger from God reciting revelations blest with purity, wherein are sound decrees of high value. (Verses 1-3)

De wereld was wanhopig op zoek naar een nieuwe boodschap. Corruptie was zo wijdverspreid dat hervorming niet kon plaatsvinden behalve door middel van een nieuwe boodschap, een nieuwe methode van oriëntatie en een nieuwe beweging. Ongeloof was het kenmerk geworden van de volgelingen van alle geloofsovertuigingen en doctrines, of ze nu heidens waren of gebaseerd op eerdere goddelijke openbaringen [dat wil zeggen de Joden en de Christenen]. Zij konden zich alleen afkeren van ongeloof door middel van deze nieuwe boodschap en door de handen van een boodschapper die zelf het bewijs zou zijn, duidelijk, onmiskenbaar en specifiek. “Een Boodschapper van God die openbaringen reciteert, gezegend met zuiverheid;” dat wil zeggen, gezuiverd van alle afgoderij en ongeloof, “waarin zich juiste besluiten van hoge waarde bevinden.” De Arabische term kutub, wat in modern gebruik ‘boeken’ betekent, is in onze vertaling gegeven als ‘juiste besluiten’. In het verleden werd het normaal gesproken gebruikt met verwijzing naar het onderwerp dat werd besproken en de instructies of verplichtingen die daarbij hoorden.

The world was desperately in need of a new message. Corruption was so widespread that reform could not come about except by means of a new message, a new method of orientation and a new movement. Disbelief had become the characteristic of the followers of all creeds and doctrines, whether pagan or earlier divine revelations [i.e. the Jews and the Christians]. They could only turn away from disbelief by means of this new message and at the hands of a messenger who would himself be the proof, clear, unmistakable and specific. “A Messenger from God reciting revelations blest with purity;” that is, purified of all idolatry and disbelief, “wherein are sound decrees of high value.” The Arabic term kutub, which in modern usage means ‘books’, is given in our translation as ‘sound decrees’. In the past, it was normally used in reference to the subject under discussion and its instructions or obligations.

Deze zuivere openbaringen zijn inderdaad de Qur’ān, die waardevolle en belangrijke richtlijnen bevat.

These pure revelations are indeed the Qur’ān which contains valuable and important directives.

Vandaar dat de boodschap die door de Profeet ﷺ werd gebracht, op een zeer passend moment kwam. De nieuwe openbaringen, met al de thema's en decreten die zij bevatten, werden geschonken zodat zij een verreikende hervorming van deze wereld konden teweegbrengen. Wat betreft hoe dringend de wereld deze boodschap nodig had, laten wij ons genoegen nemen met enkele inspirerende opmerkingen van Sayyid Abū’l Ĥasan `Alī Nadwī:

Hence the message delivered by the Prophet came at a most suitable time. The new revelations, with all that they included of themes and decrees, were vouchsafed so that they could bring about a far-reaching reform of this world. As to how badly the world needed this message, let us content ourselves with some inspiring remarks from Sayyid Abū’l Ĥasan `Alī Nadwī:

De zesde eeuw van het christelijke tijdperk vertegenwoordigde, zoals algemeen wordt overeengekomen, de donkerste fase in de geschiedenis van ons ras. De mensheid had de rand van de afgrond bereikt, waarheen zij eeuwenlang tragisch was voortgegaan, en er leek geen enkele instantie of macht in de hele wereld te zijn die te hulp kon schieten en haar kon redden van een val in de afgrond van de vernietiging.

The sixth century of the Christian era, it is generally agreed, represented the darkest phase in the history of our race. Humanity had reached the edge of the precipice, towards which it had been tragically proceeding for centuries, and there appeared to be no agency or power in the whole world which could come to its rescue and save it from crashing into the abyss of destruction.

In zijn melancholische voortgang van God-vergetelheid naar zelfvergetelheid, had de mens zijn verankering verloren. Hij was onverschillig geworden tegenover zijn lot. De leringen van de profeten waren vergeten: de lampen die zij hadden ontstoken, waren ofwel gedoofd door de stormen van morele anarchie, of het licht dat zij uitstraalden was zo zwak geworden dat het slechts de harten van enkele mannen kon verlichten, van wie de meesten hun toevlucht hadden gezocht in passiviteit en berusting. Nadat zij verslagen waren in de strijd tussen spiritualisme en materialisme, hadden zij zich opgesloten in kloosters of trokken zij zich terug in de wildernis. Degenen van hen die nog in de maalstroom van het leven achterbleven, hadden zich aangepast aan de heersende klassen van hun landen. Zij hielpen hen bij de bevrediging van hun zinnelijke verlangens en bij het in stand houden van onrechtvaardige politieke en economische systemen, en werkten met hen samen bij het oogsten van onrechtmatige voordelen uit de rijkdom van het volk...

In his melancholy progress from God-forgetfulness to self- forgetting, man had lost his moorings. He had grown indifferent to his destiny. The teachings of the prophets had been forgotten: the lamps that they had kindled either had been put out by the storms of moral anarchy or the light they shed had become so feeble that it could illumine the hearts of but a few men, most of whom had sought refuge in passivity and resignation. Having been vanquished in the battle between spiritualism and materialism, they had shut themselves up in monasteries or gone into the wilderness. Such of them as were still left in the whirlpool of life had aligned themselves with the ruling classes of their lands. They helped them in the satisfaction of their sensual desires and in the maintenance of unjust political and economic systems and cooperated with them in reaping unlawful benefits out of the wealth of the people...

Grote religies werden speelballen in de handen van verarmde geestelijken die hen zodanig corrupt maakten en verdraaiden dat zij onherkenbaar werden; zelfs als het voor hun stichters mogelijk was geweest om terug te keren naar het fysieke leven, zouden zij hen niet hebben herkend. Als gevolg van de morele degradatie van de grote centra van beschaving en de algemene wanorde en onrust, raakten mensen overal verstrikt in hun interne problemen. Zij hadden geen boodschap om aan de wereld aan te bieden. De wereld was van binnen hol geworden; haar levensbronnen waren opgedroogd. Zij bezat noch het licht van religieuze leiding voor hun persoonlijke gedrag, noch enige blijvende en rationele principes voor het besturen van een staat.37

Great religions became playthings in the hands of debased ecclesiastics who corrupted and twisted them beyond recognition, so much so that if it were possible for their founders to return to the physical life, they could not have recognized them. In consequence of the moral debasement of the great centres of civilization and general disorder and unrest, people everywhere got entangled in their internal problems. They had no message to offer to the world. The world had become hollow from within; its life-springs had dried up. It possessed neither the light of religious guidance for their personal conduct nor any abiding and rational principles for running a state.37

Dit schetst kort de toestand van de mensheid en de religies vlak voor de komst van de Profeet Muhammad ﷺ. De Qur’ān verwijst in diverse delen naar de aspecten van ongeloof die zich verspreidden onder de mensen van de eerdere openbaringen evenals onder de afgodendienaars. Onder deze verwijzingen naar de Joden en Christenen zijn: “De Joden zeggen: ‘Ezra is de zoon van God,’ terwijl de Christenen zeggen: ‘De Christus is de zoon van God.’” (9:

This outlines briefly the condition of mankind and religions just before the advent of the Prophet Muĥammad (peace be upon him). The Qur’ān refers in various parts to the aspects of disbelief which spread among the people of the earlier revelations as well as the idolaters. Among these references to the Jews and Christians are: “The Jews say: Ezra is the son of God,’ while the Christians say: ‘The Christ is the son of God.’“ (9:

30) “De Joden zeggen dat de christenen geen basis hebben voor hun geloof en de christenen zeggen dat de Joden geen basis hebben voor hun geloof.” (2: 113) De Qur’ān verwijst ook naar de Joden als volgt: “De Joden zeggen: ‘De hand van God is gebonden.’ Het zijn hun eigen handen die gebonden zijn. Verwerpelijk [door God] zijn zij vanwege wat zij zeggen. Voorwaar, beide Zijn handen zijn uitgestrekt. Hij schenkt [Zijn gunst] zoals Hij wil.” (5: 64) Er wordt over de christenen gezegd: “Voorwaar, ongelovigen zijn zij die zeggen:

30) “The Jews say the Christians have no basis for their faith and the Christians say the Jews have no basis for their faith.” (2: 113) The Qur’ān also refers to the Jews as follows: “The Jews say, ‘God’s hand is shackled.’ It is their own hands that are shackled. Rejected [by God] are they for what they say. Indeed, both His hands are outstretched. He bestows [His bounty] as He wills.” (5: 64) It says about the Christians: “Unbelievers indeed are those who say:

‘God is de Christus, de zoon van Maria’ (5: 72) En: ‘Ongelovigen zijn inderdaad zij die zeggen: ‘God is de derde van een drie-eenheid’’ (5: 73) De Qur’ān spreekt ook over de afgodendienaars: ‘Zeg:

‘God is the Christ, son of Mary’“ (5: 72) And: “Unbelievers indeed are those who say: ‘God is the third of a trinity’“ (5: 73) The Qur’ān also speaks about the idolaters: ‘Say:

‘Ongelovigen! Ik aanbid niet wat jullie aanbidden, noch aanbidden jullie dat wat ik aanbid. Ik zal nooit aanbidden wat jullie aanbidden, noch zullen jullie ooit aanbidden wat ik aanbid. Jullie hebben jullie eigen religie en ik heb de mijne.’“ (109: 1-6) Er zijn vele andere uitspraken in de Qur’ān die deze visie ondersteunen.

‘Unbelievers! I do not worship what you worship, nor do you worship what I worship. I shall never worship what you worship, nor will you ever worship what I worship. You have your own religion and I have mine.’“ (109: 1-6) There are many other statements in the Qur’ān which support this view.

Naast dergelijke ongeloof waren er ook achterlijkheid, verdeeldheid en verwoesting, evenals ander kwaad dat zich over de hele wereld verspreidde.

In addition to such disbelief, there were backwardness, division, ruin as well as other evil spread throughout the world.

Er was, kortstondig, geen enkele natie in de hele wereld van de zesde eeuw van het christelijke tijdperk die gezond van karakter kon worden genoemd, geen enkele samenleving die doordrenkt was met hoge ethische ideeën, noch een enkele staat die gebaseerd was op principes van rechtvaardigheid, gelijkheid en billijkheid, noch een leiderschap dat beschikte over kennis en wijsheid, noch een religie die de zuivere leer van de profeten van God vertegenwoordigde.38

There was, briefly, not a single nation in the whole world of the sixth century of the Christian era that could be called healthy in temperament, not a single society that was imbued with high ethical ideas, nor a single State that was based on principles of justice, equity and fairness, nor yet a leadership that possessed knowledge and wisdom, nor a religion that represented the pure teachings of the Prophets of God.38

Daarom vereiste de goddelijke genade die aan de mensheid was geschonken dat er een boodschapper door God zou worden gestuurd om zuivere geschriften voor te lezen die waardevolle en belangrijke thema's bevatten. Er was geen andere manier om een einde te maken aan een dergelijke wijdverspreide corruptie, behalve door het sturen van een boodschapper, die de mensheid uit hun ellende zou verlossen en hen goddelijke leiding zou bieden.

Hence, the divine grace extended to mankind required that a messenger be sent by God to recite purified scriptures containing valuable and important themes. There was no other way of putting an end to such widespread corruption except by sending a messenger, who would deliver mankind from their misery and provide them with divine guidance.

Nadat dit feit aan het begin duidelijk is gemaakt, vervolgt de soera door te stellen dat de mensen van eerdere openbaringen in het bijzonder geen religieus conflict en verdeeldheid ervoeren als gevolg van onwetendheid aan hun zijde, of verwarring of complicatie aan de zijde van hun religie. In plaats daarvan ontstonden hun verdeeldheden nadat ware kennis en duidelijke tekenen aan hen waren overgebracht via de boodschappers van God: “En de mensen aan wie openbaringen waren gegeven, hebben hun eenheid niet verscheurd nadat hen duidelijke bewijzen van de waarheid waren gegeven.” (Vers 4)

Having made this fact clear at the outset, the sūrah goes on to state that the people of earlier revelations in particular did not experience religious conflict and division as a result of ignorance, on their part, or confusion or complication on the part of their religion. Instead, their divisions occurred after true knowledge and clear signs were delivered to them through God’s messengers: “Nor did the people given revelations in the past break up their unity until after such clear evidence of the truth had been given to them.” (Verse 4)

De eerste splitsing vond plaats onder de Joden, die zich verdeelden in sektes en groepen vóór de komst van de profeet Jezus. Hoewel hun profeet Mozes was en de Torah hun boek was, verdeelden zij zich in vijf hoofdssekten, namelijk de Sadduceeën, de Farizeeën, de Aziaten, de Extremisten en de Samaritanen. Elke groep had haar eigen kenmerken en haar eigen wegen. Later vond er een splitsing plaats tussen de Joden en de Christenen, ondanks het feit dat Jezus de laatste profeet was die naar de Kinderen van Israël werd gestuurd. Hij kwam om de Torah te bekrachtigen en te bevestigen. Desondanks bereikte de strijd tussen de Joden en de Christenen een hoog niveau van gewelddige vijandigheid en haat. De geschiedenis vertelt ons over de verschrikkelijke massamoorden die tussen de twee partijen plaatsvonden.

The first division occurred among the Jews who split into sects and groups before the advent of the Prophet Jesus. Although their prophet was Moses and the Torah was their book, they divided into five main sects, namely, the Sadducees, the Pharisees, the Asians, the Extremists and the Samaritans. Each had their own characteristics and their own ways. Later on a division between the Jews and Christians took place in spite of the fact that Jesus was the last prophet sent to the Children of Israel. He came to endorse the Torah and confirm it. Nevertheless, the quarrel between the Jews and Christians reached a high level of violent enmity and hatred. History tells us about the horrifying massacres that took place between the two parties.

De wederzijdse jaloezie en haat tussen christenen en joden, die hen geen enkele gelegenheid liet om een oude rekening te vereffenen, bereikte zijn hoogtepunt tegen het einde van de zesde eeuw. In 610 n.Chr. kwamen de joden van Antioch in opstand tegen de christenen, en de keizer Phocas stuurde zijn beroemde generaal, Bonosus, om de opstand neer te slaan. Het was hij die zijn taak met een zodanig enthousiasme aanpakte dat de gehele Joodse bevolking werd weggevaagd. Duizenden joden kwamen om door het zwaard, terwijl honderden anderen ofwel verdronken, levend werden verbrand of aan de wilde dieren werden geworpen.39

The mutual jealousy and hatred between Christians and Jews, which did not permit them to forego any opportunity of settling an old score, was brought to its climax towards the close of the sixth century. In 610 A.D. the Jews of Antioch rebelled against the Christians, and the Emperor Phocas sent his famous general, Bonosus, to put down the uprising. It was he who set about his business with such enthusiasm that the whole of the Jewish population was wiped out. Thousands of Jews perished by the sword, while hundreds more were either drowned, burnt alive or thrown to the wild beasts.39

Dergelijke gruwelijkheden werden steeds opnieuw herhaald tussen de Joden en de Christenen. Al-Maqrīzī zegt in zijn boek Al-Khiţaţ: “Tijdens het bewind van de Byzantijnse keizer Phocas, stuurde Chosroes, de Shah van Perzië, zijn legers naar Syrië en Egypte. Zij vernietigden de kerken van Jeruzalem, Palestina en de rest van het Syrische land. Zij roeiden alle Christenen uit en achtervolgden hen naar Egypte, waar zij hen in grote getale afslachtten en een onvoorstelbaar aantal tot slaaf maakten. De Joden hielpen hen bij het bevechten van de Christenen en het vernietigen van hun kerken. Zij stroomden vanuit alle richtingen toe om de Perzen te helpen en kwamen uit Tiberia, de berg van Galilea, het dorp Nazareth, de stad Tyre en van overal rondom Jeruzalem. Zij pleegden allerlei gruwelijkheden tegen de Christenen, organiseerden afschuwelijke massamoorden, vernietigden twee christelijke kerken in Jeruzalem, staken hun plaatsen in brand, stalen een stuk van de pilaar van het Kruis en namen de Patriarch van Jeruzalem en een groot aantal van zijn vrienden en metgezellen gevangen...” Al-Maqrīzī gaat verder met het relateren van de Perzische verovering van Egypte; daarna schrijft hij: “Op dat moment kwamen de Joden in de stad Tyre in opstand en stuurden zij gezanten uit hun midden naar andere steden en dorpen, en allen stemden ermee in om een val voor de Christenen te zetten en hen te doden. Er brak een oorlog uit tussen de Joden en de Christenen, waarbij het aantal Joden rond de 20.000 lag. Zij vernietigden de christelijke kerken rondom Tyre. Maar de Christenen omsingelden hen en stelden veel grotere aantallen op, waardoor de Joden een afschuwelijke nederlaag leden en een groot aantal werd gedood. Op dat moment kwam Heraclius aan de macht in Constantinopel. Hij versloeg de Perzen door een val te zetten voor de Shah, die hem uiteindelijk verliet en wegging. Daarna trok hij vanuit Constantinopel om zijn gezag over Syrië en Egypte te herstellen en om te vernieuwen wat de Perzen hadden vernietigd. De Joden uit Tiberia en andere plaatsen trokken uit om hem tegemoet te treden.” Zij boden hem kostbare geschenken aan en smeekten hem om hun veiligheid te garanderen en een eed te zweren in die zin. Hij gaf toe aan hun verzoek. Hij trok verder naar Jerusalem, waar hij werd ontvangen door de christelijke bevolking die hun Bijbels, kruisen en wierook vasthield en kaarsen brandde. Hij was zeer ontevreden toen hij zag dat de stad en haar kerken verwoest waren. Hij uitte zijn verdriet tegen de lokale christenen, die hem vertelden over de opstand van de Joden en hun zijde aan de zijde van de Perzen, de slachting van de christenen en de vernietiging van hun kerken.

Such atrocities were repeated again and again between the Jews and Christians. Al-Maqrīzī says in his book Al-Khiţaţ, “During the reign of the Byzantine Emperor Phocas, Chosroes, the Shah of Persia, dispatched his armies to Syria and Egypt. They destroyed the churches of Jerusalem, Palestine and the rest of the Syrian land. They wiped out all the Christians and pursued them to Egypt, where they slaughtered them in large numbers and enslaved an unimaginable number. The Jews helped them in fighting the Christians and destroying their churches. They poured from all directions to help the Persians and came from Tiberia, the Mount of Galilee, Nazareth village and the City of Tyre and all around Jerusalem. They committed all sorts of atrocities against the Christians, organized ghastly massacres, destroyed two Christian churches in Jerusalem, burnt their places, stole a piece of the pillar of the Cross and captured the Patriarch of Jerusalem and a great many of his friends and companions...” Al-Maqrīzī goes on to relate the Persian conquest of Egypt; then he writes: “At that time, the Jews in the City of Tyre rebelled and sent messengers from among themselves to other cities and towns and all agreed to lay a trap for the Christians and kill them. A war broke out between the Jews and Christians in which the number of the Jews was around 20,000. They destroyed the Christian churches around Tyre. But the Christians surrounded them and raised much greater numbers, so the Jews suffered a ghastly defeat and a great number were killed. At the time Heraclius ascended to power in Constantinople. He defeated the Persians by setting a trap for the Shah, who left him eventually and went away. Then he marched from Constantinople to re-establish his authority over Syria and Egypt and to renew what the Persians had destroyed. The Jews from Tiberia and other places went out to meet him. They presented him with precious gifts and begged him to guarantee their security and to take an oath to this effect. He granted their request. He went on to Jerusalem where he was received by the Christian population holding up their Bibles, crosses, and incense, and burning candles. He was very much displeased at seeing the city and its churches destroyed. He expressed his sorrow to the local Christians who told him about the uprising by the Jews and their siding with the Persians, the massacre of the Christians and the destruction of their churches.

Ze zeiden tegen Heraclius dat hij een slag moest toebrengen aan de Joden, maar hij protesteerde dat hij hun veiligheid al had gegarandeerd en een eed had afgelegd met dat oogmerk. Hun monniken, kardinalen en priesters gaven hun oordeel dat het doden van de Joden rechtvaardig was op de grond dat zij een list hadden toegepast om die zekerheid van hem te verkrijgen voordat hij wist wat zij hadden gedaan. De geestelijkheid beloofde ook om Heraclius' eed te verzoenen door zichzelf en alle christenen te verbinden aan het vasten op een bepaalde vrijdag elk jaar voor de rest van de tijd. Zo neigde hij naar hun argument en wreng hij een dergelijke wrede wraak aan op de Joden dat in de Byzantijnse provincies Syrië en Egypte alleen hen die konden vluchten of zich konden verbergen, het leven lukte te redden.

They told Heraclius to level a blow to the Jews but he protested that he had already guaranteed their security and had taken an oath to that effect. Their monks, cardinals and priests gave their judgement that the killing of the Jews was justifiable on the grounds that they had played a trick in order to win that assurance from him before he knew what they had done. The clergy also pledged to atone for Heraclius’ oath by committing themselves and all Christians to fast a certain Friday every year for the rest of time. Thus he leaned to their argument and wreaked such a savage vengeance upon the Jews that in the Byzantine provinces of Syria and Egypt those alone could save themselves who could take to flight or go into hiding.

Deze rapporten geven ons een idee van de mate van wreedheid die de twee partijen hadden bereikt, waarbij zij elke kans afwachtten om hun vijand aan te vallen en in dat proces geen enkele regel in acht namen.40

These reports give us an idea about the degree of savagery the two parties had reached, their watching for every chance to strike their enemy and heeding no rules in the process.40

Toen braken er verdeeldheden en meningsverschillen uit onder de christenen zelf, ondanks het feit dat hun boek één is en hun boodschapper één is. Ze waren eerst verdeeld in zaken van het geloof; daarna splitsten zij zich op in vijandige en strijdende facties. Hun meningsverschillen betroffen de aard van Jezus en of hij een goddelijke of menselijke aard had, de aard van Maria, zijn moeder, en ook de aard van de Drie-eenheid die zij claimen dat God vormt. De Qur’ān vertelt twee of drie van hun uitspraken over deze kwesties: “Ongelovigen zijn inderdaad zij die zeggen: ‘God is de Christus, de zoon van Maria.’” (5: 72) En:

Then divisions and differences broke out among the Christians themselves in spite of the fact that their book is one and their messenger is one. They were divided first in matters of faith; then they split up into hostile and warring factions. Their differences concerned the nature of Jesus and whether he had a divine or human nature, the nature of Mary, his mother, and also the nature of the Trinity which they claim constitutes God. The Qur’ān relates two or three of their sayings on these issues: “Unbelievers indeed are those who say: ‘God is the Christ, son of Mary.” (5: 72) And:

“Ongelovigen zijn inderdaad zij die zeggen: ‘God is de derde van een drie-eenheid.’” (5: 73) En, “God zal zeggen: Jezus, zoon van Maria! Heb jij tegen de mensen gezegd: ‘Aanbid mij en mijn moeder als godheden naast God?’ [Jezus] antwoordde: ‘Groot is Uw glorie! Ik had nooit kunnen beweren wat ik niet het recht had om te zeggen’” (5: 116)

“Unbelievers indeed are those who say: ‘God is the third of a trinity.” (5: 73) And, “God will say: Jesus, son of Mary! Did you say to people, ‘Worship me and my mother as deities beside God?’ [Jesus] answered: ‘Limitless are You in Your glory! I could never have claimed what I have no right to [say] “(5: 116)

De meest gewelddadige van de dogmatische verdeeldheden was die welke uitbrak tussen de Byzantijnse Staat en de christenen van Syrië en de christenen van Egypte, of, in een nauwkeuriger definitie, de Melkieten en de monofysieten. Het belangrijkste geschil draaide om de vermeende combinatie van de goddelijke en menselijke natuur in Jezus. De Melkitische christenen van Syrië stelden dat Hij zowel goddelijk als menselijk was, terwijl de monofysieten van Egypte erop bestonden dat Hij werkelijk goddelijk was, waarbij het menselijke deel van Zijn natuur zichzelf had verloren in het goddelijke, zoals een druppel azijn zijn identiteit verliest in een oceaan. Het geschil tussen de twee partijen werd tijdens de zesde en zevende eeuw zo sterk dat het leek alsof het een onophoudelijke oorlog was tussen twee rivaliserende religies, of een geschil tussen Joden en christenen. Elke factie zei tegen de andere dat hun standpunt zonder grondslag was.

The most violent of doctrinal divisions was that which erupted between the Byzantine State and the Christians of Syria and the Christians of Egypt, or, in a more accurate definition, the Melkites and the Monophysites. The main dispute centred around the alleged combination of the divine and human natures in Jesus. The Melkite Christians of Syria held that he was both divine and human, while the Monophysites of Egypt insisted upon his being truly divine, the human part of his nature having lost itself in the divine as a drop of vinegar loses its identity in an ocean. The dispute between the two parties became so strong during the sixth and seventh centuries that it looked as if it were a ceaseless war between two rival religions, or a dispute between Jews and Christians. Each faction saying to the other that its stand was without foundation.

Keizer Heraclius (610-641) probeerde na zijn overwinning op de Perzen in 638 de strijdende geloofsovertuigingen in zijn staat te verzoenen en hen door middel van compromis te verenigen.

Emperor Heraclius (610-641) tried after his victory over the Persians in 638 to reconcile the contending creeds in his state and to unite them by compromise.

Deze compromis nam de vorm aan van een algemeen verbod op het aangaan van enige discussie over de aard van Jezus Christus, de Messias, en of hij een enkelvoudige of een tweeledige natuur had. Maar iedereen moest de leer van een enkele energie in Christus accepteren. 41 Overeenstemming hierover werd vastgesteld aan het begin van 631, en zo werd de Menothelianse geloofsbelijdenis verklaard tot de officiële geloofsbelijdenis van de staat en van al diegenen uit haar bevolking die tot de christelijke kerk behoorden.

This compromise took the shape of a general ban on indulging in any argument on the nature of Jesus Christ, the Messiah, and whether he had a single or dual nature. But everyone had to accept the doctrine of a single energy in Christ. 41 Agreement on this was established at the beginning of 631, and thus the Menothelian creed was declared the official creed of the state and all those of its populations who belonged to the Christian Church.

Heraclius was vastberaden om het nieuwe geloofsovertuigingsstelsel de algehele suprematie te geven, en hij zette alle middelen hiervoor in. Maar de Kopten betwistten zijn gezag en verklaarden hun totale verwerping van deze innovatie en afwijking. Zij namen het tegenovergestelde standpunt in en offerden alles op voor het oude geloof. De keizer probeerde nogmaals alle geloofsovertuigingen te verenigen en de verschillen bij te leggen. Hij vond het voldoende dat mensen zouden accepteren dat er één enkele wil voor Christus bestaat.42 Wat betreft het andere punt, namelijk de verwezenlijking van die wil door middel van handelen, stelde hij het nemen van een standpunt daarover geheel uit. Hij verbood ook alle partijen om zich over deze kwesties te verliezen in argumenten en debatten. Hij nam dit alles op in een officiële boodschap die hij naar alle delen van de oosterse wereld stuurde. Maar de boodschap slaagde er niet in de storm te doen bedaren. In plaats daarvan werd er door de keizer in Egypte gedurende tien jaar een brute vervolging toegepast van een soort die elk sterfelijk wezen zou doen huiveren. Mannen werden wreed gemarteld voordat zij werden verdronken. Enorme fakkels werden aangestoken en op de ellendige gevangenen gericht, totdat het vet van beide zijden van hun lichamen op de vloer liep. Gevangenen werden in zakken gestopt, die vervolgens met zand werden gevuld en in de zee werden gegooid.43

Heraclius was determined to give the new creed overall supremacy, and he utilized all means to this end. But the Copts disputed his authority and declared their total rejection of this innovation and deviation. They took the opposing stand and sacrificed their all for the old faith. The Emperor tried once again to unite all the creeds and settle the differences. He was content that people should accept that there is a single will for Christ.42 As for the other issue, namely, the realization of that will by action, he deferred taking a stand on it altogether. He also banned all parties from indulging in arguments and debates on these issues. He included all this in an official message which he delivered to all parts of the Eastern world. But the message failed to end the storm. Instead, brutal persecution of a sort that would send a shiver through any mortal, was administered by the Emperor in Egypt for ten years. Men were savagely tortured before being drowned. Huge torches were lit and directed onto the miserable prisoners until the fat ran from both sides of their bodies to the floor. Prisoners were put in sacks which were then filled with sand and thrown into the sea.43

Al deze geschillen onder de mensen van eerdere openbaringen vonden plaats nadat “duidelijke bewijzen van de waarheid aan hen waren gegeven.” (Vers 4) Het ontbrak hen niet aan kennis en bewijs, maar zij werden blindelings door hun begeerten tot afwijking gedreven.

All these disputes among the people of earlier revelations took place after “clear evidence of the truth had been given to them.” (Verse 4) They were not lacking in knowledge and proof, but they were blindly driven by their desires into deviation.

Toch is religie duidelijk in haar oorspronkelijke vorm en is het geloof eenvoudig in zijn essentie: “Zij werden echter bevolen niets anders te doen dan God te dienen, Hem alleen te aanbidden met oprechte toewijding en zuiverheid van geloof, hun gebeden te verrichten en hun armenbelasting (Zakah) te betalen. Dat is zeker de juiste religie, zuiver en recht.” (Vers 5)

Yet religion is clear in its original form and the faith is simple in its essence: “Yet they were ordered to do nothing more than to serve God, to worship Him alone with sincere dedication and purity of faith, to attend to their prayers and to pay their zakāt. That is surely the right religion, pure and straight.” (Verse 5)

Dit is de basis van de goddelijke religie door de hele geschiedenis heen en in al haar vormen. Het is simpelweg de aanbidding van God alleen. Een oprechte en zuivere overgave aan Hem, een losmaking van polytheïsme in al zijn vormen en gedaanten, het vestigen van regelmatige aanbidding en het betalen van de regelmatige verplichte armenbelasting (Zakah): “Dat is zeker de juiste religie, zuiver en recht.” (Vers 5) Het is een zuiver en oprecht geloof dat stevig verankerd is in het hart, de aanbidding van God alleen wat een vertaling is van dit geloof, en het uitgeven van geld voor het doel van God zoals Hij heeft verklaard. Hij die deze geboden vervult, heeft aan de vereisten van het geloof voldaan, zoals de mensen van eerdere openbaringen werden bevolen te doen, en zoals deze vereisten zijn geschetst in alle vormen van goddelijk geloof. Het is één religie, hetzelfde geloof in alle opeenvolgende boodschappen, zoals gepredikt door de boodschappers van God. Het is een religie vrij van alle ambiguïteit en complicatie; een geloof dat geen reden geeft voor verdeeldheid en geschil. Het is zeer duidelijk en zeer eenvoudig.

This is the basis of divine religion throughout history and in all its forms. It is simply the worship of God alone. A sincere and pure submission to Him, a detachment from polytheism in all its shapes and forms, the establishment of regular worship and the payment of the regular obligatory charity, or zakāt: “That is surely the right religion, pure and straight.” (Verse 5) It is a pure and sincere faith that is firmly established in the heart, the worship of God alone which is a translation of this faith, and spending money for God’s cause as He has stated. He who fulfils these injunctions has met the requirements of faith, as the people of earlier revelations were commanded to do, and as these requirements are outlined in all forms of divine faith. It is one religion, the same faith in all the successive messages, as preached by the messengers of God. It is a religion free from all ambiguity and complication; a faith which gives no reason for division and dispute. It is very clear and very simple.

Hoe volkomen anders deze religie is dan die ingewikkelde en verwarrende concepten en die langdradige polemiekken.

How completely different this religion is from those complicated and confusing concepts and from those lengthy polemics.

Aangezien hen voorheen duidelijke bewijzen waren gegeven in hun eigen religies via hun eigen profeten, en aangezien hen opnieuw duidelijke bewijzen zijn gegeven, vol leven, in de vorm van een boodschapper van God die zuivere openbaringen reciteert en hen een duidelijke en eenvoudige geloofsovertuiging aanbiedt, dan wordt het ware pad zeer duidelijk. Dat geldt ook voor het lot van de ongelovigen, evenals dat van de gelovigen: “De ongelovigen onder de mensen van de eerdere openbaringen en de afgodendienaars zullen in het vuur van de hel zijn, waarin zij zullen verblijven. Zij zijn de slechtsten van alle schepselen. Maar zij die geloven en goede daden verrichten, zijn de besten van alle schepselen. Hun beloning [wacht hen] bij hun Heer: de tuinen van Eden waaruit stromende wateren vloeien, waarin zij voor eeuwig zullen verblijven. God is wel tevreden over hen en zij over Hem. Dit is voor degene die God-vreeszaam is.” (Versen 6-8)

Since clear evidence was given to them formerly in their own religions through their own prophets, and since clear evidence was given to them again, full of life, in the form of a messenger from God reciting pure revelations, and offering them a clear and simple faith, then the true path becomes very clear. So does the destiny of unbelievers, as also that of believers: “The unbelievers among the people of the earlier revelations and the idolaters will be in the fire of hell, where they will abide. They are the worst of all creatures. But those who believe and do righteous deeds are the best of all creatures. Their reward [awaits them] with their Lord: the gardens of Eden through which running waters flow, in which they will abide forever. God is well pleased with them and they with Him. This is for him who is God-fearing.” (Verses 6-8)

Muhammad ﷺ was de laatste boodschapper, en de Islam, die hij verkondigde, de laatste boodschap. Boodschappers van God kwamen opeenvolgend telkens wanneer corruptie zich verspreidde in het menselijk leven. Hun doel was om de mensheid terug te laten keren naar de deugdzaamheid. Degenen die van het rechte pad afweken, kregen de ene na de andere kans om hun gedrag te corrigeren. Maar nu God had gewild om Zijn boodschappen aan de aarde te sluiten met deze laatste, allesomvattende, perfecte en volmaakte boodschap, werd ook de laatste kans gegeven. Dit hield ofwel de aanvaarding van het geloof in, wat leidde tot redding, ofwel de ontkenning van het geloof, wat eindigde in vernietiging. Want ongeloof is nu een onomstotelijk bewijs van onbegrensde het kwaad, terwijl het aanvaarden van het geloof het bewijs is van goedheid die tot haar absolute einde reikt.

Muĥammad (peace be upon him) was the last messenger, and Islam, which he preached, the final message. Messengers from God came successively every time corruption spread in human life. Their objective was to make mankind return to righteousness. Those who deviated from the right path had one chance after another to correct their behaviour. But now that God had willed to close His messages to earth by this final, comprehensive, perfect and accomplished message, then the last chance was also given. This entailed either the adoption of faith leading to salvation, or the denial of faith ending in destruction. For disbelief now is an established evidence of unlimited evil, while accepting the faith is proof of goodness which goes to its absolute end.

“De ongelovigen onder de mensen van de eerdere openbaringen en de afgodendienaars zullen in het vuur van de hel zijn, waarin zij zullen verblijven. Zij zijn de slechtsten van alle schepselen.” (Vers 6) Het is een duidelijk en absoluut oordeel dat geen ruimte laat voor argumentatie of geschil. Het is van toepassing zelfs als sommige van hun daden, waarden of systemen goed waren, aangezien deze niet gebaseerd waren op het geloof in deze laatste boodschap en de Boodschapper ﷺ. Geen enkele schijn van goedheid mag ons de minste twijfel doen koesteren over dit oordeel, aangezien schijnbare goedheid losstaat van de juiste levenswijze die door God is vastgesteld.

“The unbelievers among the people of the earlier revelations and the idolaters will be in the fire of hell, where they will abide. They are the worst of all creatures.” (Verse 6) It is a clear and absolute verdict which leaves no room for argument or dispute. It is applicable even if some of their actions, values or systems were good, since these were not based on believing in this final message and messenger. No appearance of goodness makes us entertain even the slightest doubt in this judgement, since apparent goodness is detached from the upright method of living laid down by God.

“Maar zij die geloven en goede daden verrichten, zij zijn de besten van alle schepselen.” (Vers 7) Dit is tevens een absoluut oordeel waarover geen geschil of discussie mogelijk is. De voorwaarde ervan is eveneens duidelijk, vrij van enige ambiguïteit of misleiding. De voorwaarde is geloof, en niet louter geboren zijn in een land dat beweert islamitisch te zijn, of in een familie die beweert tot de islam te behoren. Het zijn ook geen paar woorden die men telkens herhaalt. Het is de aanvaarding van het geloof die de effecten ervan in het werkelijke leven vestigt, “en goede daden verrichten.” Het is geheel anders dan de woorden die niet verder komen dan de lippen. Wat betreft de goede daden, dit is alles wat God heeft geboden te worden gedaan in zaken van aanbidding, gedrag, handelen en dagelijkse omgang. De eerste en belangrijkste van deze goede daden is het vestigen van de wet van God op deze planeet, en het besturen van mensen volgens wat God heeft geschaard. Degenen die dienovereenkomstig handelen, zijn de beste schepselen van allen.

“But those who believe and do righteous deeds are the best of all creatures.” (Verse 7) This is also an absolute verdict that makes for no dispute or argument. Its condition is also clear, free from any ambiguity or deception. The condition is faith, not merely being born in a land which claims to be Islamic, or in a family which claims to belong to Islam. Nor is it a few words which one repeats again and again. It is the acceptance of faith which establishes its effects on actual life, “and do righteous deeds.” It is entirely different from the words that go no further than the lips. As for righteous deeds, these are everything God has commanded to be done in matters of worship, behaviour, action and day-to-day dealings. The first and most important of these righteous deeds is the establishment of God’s law on this planet, and the government of people according to what God has legislated. Those who act accordingly are the best creatures of all.

“Hun beloning [wacht hen] bij hun Heer: de tuinen van Eden waar stromend water doorheen vloeit, waarin zij voor eeuwig zullen verblijven.” (Vers 8) Deze tuinen zijn een speciaal voorbereide, permanente en gelukkige verblijfplaats. Geluk wordt hier gesymboliseerd door de zekerheid tegen de dood en door een alomtegenwoordig gevoel van tevredenheid, in tegenstelling tot de angst die alle aardse genoegens aantast en verstoort. Het wordt ook gesymboliseerd door het stromende water dat door deze tuinen vloeit; een beeld dat een gevoel van rust, leven en schoonheid toevoegt.

“Their reward [awaits them] with their Lord: the gardens of Eden through which running waters flow, in which they will abide forever.” (Verse 8) These gardens are a specially prepared, permanent and happy dwelling. Happiness is symbolized here by security against death and by a prevalent feeling of contentment as against anxiety which mars and disrupts all earthly comforts. It is also symbolized by the running waters flowing through these gardens; a picture which adds a sense of ease, life and beauty.

De soera voegt vervolgens enkele verfijnde accenten toe aan het beeld dat zij schetst van hun eeuwige geluk: “God is wel tevreden met hen en zij met Hem.” (Vers 8) Gods tevredenheid met hen is veel verheven en vele malen genietbaarder dan welk geluk dan ook. Bovendien voelen zij zich in hun diepste ziel gelukkig met hun Heer. Zij zijn tevreden met het lot dat Hij voor hen heeft bepaald, verrukt door de genade die Hij hen heeft geschonken, en betoverd door deze relatie met hun Heer: “God is wel tevreden met hen en zij met Hem.” “Dit is voor degene die God vreest.” (Vers 8) Dit is de definitieve bevestiging. Het benadrukt dat alles wat is gezegd afhankelijk is van de aard van de relatie tussen het hart van de mens en God. Het hangt ook af van het feit dat de mens een gevoel van God heeft dat hem aanzet tot allerlei goede daden en strijdt tegen allerlei afwijkingen. Het is een gevoel dat barrières wegneemt, gordijnen optilt en het hart van de mens naakt doet staan voor God, de Eenige, de Almachtige. Een dergelijk gevoel helpt om aanbidding en onderwerping aan God zuiver te maken en zuivert menselijke handelingen van alle elementen van hypocrisie en afgoderij. Dus hij die werkelijk zijn Heer vreest, kan zijn hart niet toestaan de kleinste zweem van invloed toe te laten van enig wezen behalve God, de Schepper van alles. Zo'n persoon weet dat God elke daad verwerpt die is gedaan omwille van iemand anders dan Hem.

The sūrah then adds some refined touches to the picture it portrays of their perpetual happiness: “God is well pleased with them and they with Him.” (Verse 8) God’s pleasure with them is much more exalted and far more enjoyable than any happiness. Moreover, in their inmost souls they feel happy with their Lord. They are well pleased with the destiny He has set for them, delighted with the grace He has granted them, and enchanted by this relationship with their Lord: “God is well pleased with them and they with Him.” “This is for him who is God-fearing.” (Verse 8) This is the final assertion. It stresses that all that has been said is dependent on the nature of the relationship between man’s heart and God. It also depends on man having a feeling of God which urges him to all sorts of good deeds and militates against all sorts of deviation. It is a feeling which removes barriers, lifts curtains and makes man’s heart stand bare before God, the One, the All-Powerful. Such a feeling helps make worship and submission to God pure and purges human actions from all elements of hypocrisy and idolatry. So he who truly fears his Lord cannot allow his heart to entertain the slightest shred of influence by any being other than God, the Creator of all. Such a person knows that God rejects any deed done for the sake of anyone other than Him.

Want God heeft geen partners nodig. Elke handeling moet puur voor Hem zijn, anders verwerpt Hij het.

For God is in no need of partners. Every action must be purely for Him or else He rejects it.

Al-Bayyinah (Het Duidelijke Bewijs)

Overzicht

Noodzaak voor een goddelijke boodschap

Interne verdeeldheid en vijandigheid

Helder en eenvoudig