De soera gaat vervolgens een stap verder met wetgeving omtrent het gezin als onderdeel van de algemene organisatie van de samenleving die de Islam wil vestigen. Het is een samenleving gebaseerd op de wet die God van hoog boven heeft geschonken, en niet op veranderlijke wereldse factoren, die vaak van materiële aard zijn en die vaak te maken hebben met de productie van goederen en materiële rijkdommen.
The sūrah then moves a step further with family legislation as part of the general organisation of the society Islam wants to establish. It is a society based on the code God has bestowed from on high, not on changing worldly factors, which are often materialistic in nature and which often are to do with the production of goods and material riches.
Als een vrouw reden heeft om vrees te hebben voor slechte behandeling of verlating door haar echtgenoot, dan is het voor hen beiden niet fout als zij proberen de zaken tussen hen vreedzaam recht te zetten; want vrede is het best. Begeerlijkheid is altijd aanwezig in menselijke zielen. Als je handelt met vriendelijkheid en God-vreeszaam bent, dan is God zeker op de hoogte van alles wat jullie doen. Op geen enkele wijze kunnen jullie rechtvaardigheid bewaren tussen jullie vrouwen, ook al zijn jullie vastberaden om dat te doen. Wees dan niet volledig partijdig jegens de een ten koste van de ander, waardoor je haar, zo te zeggen, in een staat van onzekerheid laat. Als jullie de zaken rechtzetten en God-vreeszaam zijn, dan is God inderdaad de Veelvergevende, de Barmhartige. (Verzen 128-129)
If a woman has reason to fear ill-treatment or desertion by her husband, it shall not be wrong for the two of them if they should try to set things peacefully to rights between them; for peace is best. Avarice is ever-present in human souls. If you act with kindness and are God-fearing, surely God is aware of all that you do. In no way can you maintain equity between your wives, even though you may be keen to do so. Do not, then, be totally partial towards one to the exclusion of the other, leaving her, as it were, in a state of suspense. If you put things to rights and are God-fearing, God is indeed Much-Forgiving, Merciful. (Verses 128-129)
Eerder in deze soera behandelde de islamitische wetgeving de staat van rebellie of misbruik wanneer dit wordt veroorzaakt door een vrouw. Het schetste de procedures die genomen moeten worden om de structuur van het gezin te behouden. Op dit punt hebben we nu regelgeving die misbruik of verlating door de echtgenoot behandelt, wat de veiligheid en waardigheid van de vrouw bedreigt, evenals de veiligheid van het hele gezin. Gevoelens en neigingen kunnen veranderen. Islam is een systeem voor het leven dat elk detail behandelt en voorziet in elke eventualiteit binnen het kader van zijn principes, waarden en de structuur van de samenleving die het vestigt.
Earlier in this sūrah, Islamic legislation dealt with the state of rebellion or abuse when caused by a wife. It outlined the procedures that should be taken in order to preserve the structure of the family. At this juncture, we now have regulations dealing with abuse or desertion by the husband, which threatens the security and dignity of the woman as well as the security of the whole family. Feelings and inclinations might change. Islam is a system for life which deals with every detail and caters for every eventuality within the framework of its principles, values and the structure of the society it establishes.
Als een vrouw vreest verlaten te worden, wat een stap kan zijn die leidt tot echtscheiding, het enige legitieme dat God het meest verafschuwt, of als zij vreest op een zodanige manier achtergelaten te worden dat zij noch de status van een echtgenote, noch de vrijheid van een gescheiden vrouw heeft, dan zou een oplossing kunnen bestaan uit het afstand doen van een deel van haar rechten, financieel of anderszins. Zij kan bijvoorbeeld ervoor kiezen om een deel of het geheel van haar onderhoud op te geven, dat haar echtgenoot uit plicht aan haar verschuldigd is. Als hij een andere vrouw heeft die zij vindt dat hij verkiest, terwijl zij zelf wellicht haar vrouwelijke aantrekkingskracht niet meer heeft, kan zij afstand doen van haar recht om haar echtgenoot om de nacht bij haar te laten verblijven. Indien zij een dergelijk recht opgeeft, moet die beslissing door haarzelf worden genomen op basis van een volkomen vrije keuze. Zij neemt een dergelijke beslissing dus alleen als zij het gevoel heeft dat het een betere optie voor haar is: “Als een vrouw reden heeft om slechte behandeling of verlating door haar echtgenoot te vrezen, is het niet fout voor hen beiden als zij proberen de zaken tussen hen vreedzaam te regelen.” (Vers 128) Als toelichting volgt een algemene verklaring met de strekking dat vrede beter is dan ruzies, geschillen of echtscheiding: “Want vrede is het best.” Dit zou moeten helpen om vriendelijkheid in de plaats van wrok te stellen en de wens om familiebanden te behouden te versterken.
If a woman fears being abandoned, which may be a step leading to divorce, the one legitimate thing God dislikes most, or if she fears being left in such a way that gives her neither the status of a wife nor the freedom of a divorcee, then a remedy could take the form of her foregoing some of her rights, financial or otherwise. She may, for example, choose to forego part or all of her maintenance which her husband owes to her as a duty. If he has another wife whom she feels he prefers, while she herself may no longer have her feminine appeal, she may forego her right to have her husband stay with her on alternate nights. If she foregoes any such right, that decision must be made by her on the basis of absolutely free choice. Thus, she makes such a decision only if she feels that it is a better option for her: “If a woman has reason to fear ill-treatment or desertion by her husband, it shall not be wrong for the two of them if they should try to set things peacefully to rights between them.” (Verse 128) By way of comment, a general statement follows to the effect that peace is better than quarrels, disputes or divorce: “For peace is best.” This should help substitute kindness for hard feelings, and strengthen the desire to maintain family relationships.
In de omgang met de menselijke ziel beschouwt de Islam de mens als een geheel en maakt zij gebruik van alle middelen die zij tot haar beschikking heeft om deze te verheffen naar het meest verheven niveau dat zij door haar eigen natuur in staat is te bereiken. Tegelijkertijd negeert zij deze natuur niet, noch probeert zij haar iets op te leggen waar zij niet toe in staat is. Zij stelt geen doel voor mensen en zegt tegen hen: dit is wat je moet bereiken, of het nu in je vermogen ligt of niet. Aan de andere kant gedoogt zij zwakte niet en prijst zij de menselijke natuur niet wanneer deze naar een lager dieptepunt zinkt, onder het voorwendsel dat dit deel uitmaakt van de realiteit. Evenmin bindt zij haar met de nek aan het verhevene en laat zij haar in de lucht bungelen, onder het voorwendsel van het verheffen van de menselijke natuur. De Islam is een middenweg die reageert op de menselijke natuur. Het kan worden omschreven als ideale praktijk of praktisch idealisme. Het erkent dat de mens een uniek wezen is dat zijn voeten stevig op de grond kan zetten en tegelijkertijd zijn geest naar de hemel kan laten opkijken.
In dealing with the human soul, Islam takes man as a whole, and utilises all the means it has at its disposal to elevate it to the most sublime level it is equipped to achieve by its very nature. At the same time, it neither ignores this nature nor tries to force on it anything of which it is not capable. It does not set a target for people and tell them: this is what you have to achieve, whether it is in your power or not. On the other hand, it does not condone weakness or praise human nature when it sinks to a lower depth, under the pretext that it is part of reality. Nor does it tie it to the sublime by its neck and leave it swinging in the air, tinder the pretext of elevating human nature. Islam is a middle road responding to human nature. It can be described as ideal practicality or practical idealism. It recognises that man is a singular creature who can put his feet firmly on the ground and, at the same time, allow his spirit to look up to heaven.
Bij het geven van deze uitspraak houdt de Islam rekening met de mens met al zijn eigenschappen, maar wanneer er één specifiek wordt uitgelicht: “Gierigheid is altijd aanwezig in de menselijke ziel.” Het is er de hele tijd, met al zijn aspecten, zowel materieel als spiritueel. Binnen het gezin kunnen bepaalde oorzaken bestaan die de gierigheid van de echtgenoot ten aanzien van zijn vrouw versterken. Als zij een deel van haar uitgestelde bruidsschat of andere financiële rechten opgeeft, kan zij zijn hebzucht bevredigen en haar huwelijk behouden. Op dezelfde manier, als zij haar recht opgeeft om hem om de nacht bij haar te laten verblijven, indien hij een andere vrouw heeft, kan zij zijn emotionele gierigheid bevredigen en haar huwelijk redden. Maar dit kan alleen gebeuren door haar vrije keuze, naar wat zij het beste acht in haar eigen belang. Er is hier geen sprake van dwang aan haar opgelegd, maar eerder van een versoepeling die haar de vrijheid geeft om te beslissen in een zaak die haar aangaat.
In giving this ruling, Islam is dealing with man with all his characteristics, but where one in particular is singled out: “Avarice is ever present in human souls.” It is there all the time with all its aspects, material and spiritual. There may exist within the family certain causes which enhance the husband’s avarice with regard to his wife. If she foregoes part of her deferred dowry or other financial rights, she may satisfy his greed and preserve her marriage. Similarly, if she foregoes her right to have him stay with her on alternate nights, if he has another wife, she may satisfy his emotional avarice and save her marriage. But all this can only come about by her free choice, according to what she deems to serve her interests best. There is no imposition here on her, rather a dispensation which gives her the freedom to decide in a matter which concerns her.
Islam stopt hier niet bij deze specifieke vorm van hebzucht, aangezien deze alle aspecten van de menselijke ziel en haar natuur vertegenwoordigt. In plaats daarvan gaat het verder door andere gevoelens en motieven aan te stippen: “Als je met vriendelijkheid handelt en Godvruchtig bent, dan is God zeker op de hoogte van alles wat je doet.” (Vers 128) Vriendelijkheid en Godsbewustzijn zijn immers de belangrijkste motieven. Een persoon die op basis daarvan handelt, zal niets verliezen.
Islam does not stop here with this particular form of avarice, considering that it represents all aspects of the human soul and its nature. Instead, it proceeds to touch on other feelings and motives: “If you act with kindness and are God-fearing, surely God is aware of all that you do.” (Verse 128) Kindness and consciousness of God are, after all, the most important motives. A person who acts on their basis will lose nothing.
God is op de hoogte van al onze motieven en daden. Het opwekken van gevoelens van vriendelijkheid en bewustzijn van God, en het aanspreken van de mens in de naam van God, die alles wat wij doen weet, is een zeer effectieve manier om gedrag te beïnvloeden. Het is inderdaad het soort beroep dat de beste resultaten garandeert.
God is aware of all our motives and actions. To arouse feelings of kindness and consciousness of God and to address man in the name of God, who is aware of everything we do, is a very effective way of influencing behaviour. Indeed, it is the sort of appeal which ensures the best results.
Nog een voorbeeld van de ideale praktische toepassing of het praktisch idealisme van de Islam wordt gegeven in het volgende vers: “Jullie zullen nooit rechtvaardig kunnen zijn tussen jullie vrouwen, ook al willen jullie dat graag. Wees daarom niet geheel partijdig ten gunste van de een ten koste van de ander, zodat zij als het ware in een staat van onzekerheid achterblijft. Als jullie de zaken rechtzetten en God vrezen, dan is God inderdaad Vergevingsgezind, Barmhartig.” (Vers 129)
Another example of the ideal practicality or the practical idealism of Islam is provided in the next verse: “In no way can you maintain equity between your wives, even though you may be keen to do so. Do not, then, be totally partial towards one to the exclusion of the other, leaving her, as it were, in a state of suspense. If you put things to rights and are God-fearing, God is indeed Much-Forgiving, Merciful.” (Verse 129)
God, die de mens heeft geschapen, weet dat hij gevoelens heeft die hij niet kan beheersen.
God, who has created man, knows that he has feelings which he cannot control.
Daarom heeft Hij de mens een manier gegeven om deze gevoelens te sturen, in plaats van ze te onderdrukken of te smoren. Een dergelijke neiging is om de voorkeur te geven aan één echtgenote boven de andere echtgenotes. Dergelijke partijdigheid ligt buiten de controle van een man. Hij kan het niet gemakkelijk onderdrukken. Islam houdt de mens niet verantwoordelijk voor iets dat buiten zijn controle ligt. Het maakt dergelijke partijdigheid niet tot een zonde die bestraffing uitlokt. Anders zou de mens verscheurd worden door de keuze tussen alternatieven waar hij niet mee kan omgaan. Islam neemt een realistisch standpunt in en vertelt mensen eerlijk dat zij geen rechtvaardigheid tussen hun echtgenotes kunnen handhaven, hoe graag zij dat ook zouden willen, omdat de zaak buiten hun controle ligt.
Therefore, He has given man a way to direct these feelings, not to suppress or smother them. One such inclination is to be partial to one wife over and above other wives. Such partiality is beyond a man’s control. He cannot easily suppress it. Islam does not hold man to account for something which is beyond his control. It does not make such partiality a sin incurring punishment. Otherwise, man would be torn apart choosing between alternatives with which he cannot cope. Islam takes a realistic view and tells people frankly that they cannot maintain equity between their wives, keen as they may be to do so, because the matter is beyond their control.
Er zijn echter bepaalde zaken die binnen hun vermogen liggen, zoals rechtvaardigheid in de behandeling, de verdeling van tijd, financiële ondersteuning en andere echtelijke verplichtingen. Dergelijke rechtvaardigheid gaat zo ver dat het ook een incidentele glimlach en een vriendelijk woord omvat. Dit zijn zij verplicht te doen om hun partijdigheid te reguleren en niet te laten verstikken.
There are, however, certain matters that are within their ability such as fairness in treatment, distribution of time, financial support and other marital obligations. Such fairness goes so far as to include the occasional smile and word of kindness. This they are required to do in order to regulate their partiality not to smother it.
“Wees dan niet volledig partijdig ten koste van de ander, waardoor zij, zo te zeggen, in een staat van onzekerheid wordt gelaten.” (Vers 129) Deze partijdigheid in de uiterlijke behandeling is wat verboden is, omdat het de ene vrouw haar rechten ontneemt en haar in een situatie plaatst waarin zij noch een echtgenote, noch een gescheiden vrouw is. Het verbod is gekoppeld aan een effectief beroep op gelovige harten en een geruststelling om zaken die buiten de menselijke controle liggen, over het hoofd te zien: “Als jullie de zaken rechtzetten en God-vreeszaam zijn, dan is God inderdaad de Vergevingsgezinde, de Barmhartige.” (Vers 129) Omdat de Islam omgaat met de menselijke ziel met haar unieke temperament, dat het product is van het mengen van een handvol klei met de adem van Gods geest, en met haar ideale praktische aard of praktische idealisme, was de Profeet van de Islam ﷺ het volledige voorbeeld van de mensheid wanneer deze haar uiterste perfectie bereikt. Die perfectie wordt bereikt wanneer alle kenmerken en vermogens binnen de mens de mogelijkheid krijgen zich op een evenwichtige en wederzijds aanvullende manier te ontwikkelen binnen de beperkingen van de menselijke natuur. Terwijl de Profeet van de Islam ﷺ zijn rechtvaardige behandeling uitbreidde naar zijn vrouwen en zijn tijd gelijkmatig tussen hen verdeelde, ontkende hij niet dat hij in liefde en genegenheid meer geneigd was tot sommigen van hen dan tot anderen. Hij erkende dat dit buiten zijn controle lag. Hij zei gewoonlijk:
“Do not, then, be totally partial towards one to the exclusion of the other, leaving her, as it were, in a state of suspense.” (Verse 129) This partiality in outward treatment is what is forbidden because it deprives one wife of her rights and places her in a situation where she is neither a wife nor a divorcee. The prohibition is coupled with an effective appeal to believing hearts and a reassurance of overlooking what lies beyond man’s control: “If you put things to rights and are God-fearing, God is indeed Much-Forgiving, Merciful.” (Verse 129) Because Islam deals with the human soul with its unique temperament, which is the product of mixing a handful of clay with the breathing of God’s spirit, and with its ideal practicality or practical idealism, the Prophet of Islam (peace be upon him) was the complete example of humanity when it attains its utmost perfection. That perfection is achieved when all characteristics and abilities within man are allowed to develop in a balanced and mutually complementary way within the limitations of human nature. As the Prophet of Islam extended his fair treatment to his wives and distributed his time equally between them, he did not deny that in love and affection he was more inclined towards some of them than others. He recognised that that was beyond his control. He used to say:
“Mijn Heer, dit is hoe ik tussen hen verdeel wat ik kan beheersen. Veroordeel mij niet voor datgene wat U beheerst en ik niet.” Maar wat gebeurt er wanneer de huwelijkse relatie zo gespannen is dat deze niet kan worden gehandhaafd? Het kan voorkomen dat zowel de man als de vrouw alles verliezen wat nodig is voor een stabiel, gelukkig gezinsleven. In een dergelijke situatie is scheiding beter. Islam houdt echtgenoten niet vast met touwen, kettingen en boeien. Het onderhoudt het gezinsleven met affectie, medeleven, of anders met een gevoel van plicht en geduld. Als geen van deze elementen de vervreemde harten kan verzoenen, veroordeelt de Islam hen niet tot een gevangenis van haat, noch probeert het een werkelijke en totale instorting van de huwelijkse relatie te verhullen met een schijn van verzoening die slechts oppervlakkig is.
“My Lord, this is how I divide between them what I can control. Do not blame me for that which You control and I do not.” But what happens when the marital relationship is so strained that it cannot be maintained? It may happen that both man and wife lose everything needed for a settled, happy family life. In such a situation, separation is better. Islam does not hold marital partners with ropes, chains and fetters. It maintains family life with affection, compassion, or else with a sense of duty and forbearance. If none of these elements can reconcile estranged hearts, Islam does not condemn them to a prison of hate, nor does it try to cover up a real and total breakdown of the marital relationship with a pretence of reconciliation that is only skin deep.
“Maar als zij uit elkaar gaan, zal God voor ieder van hen voorzien uit Zijn overvloed: God is inderdaad de Genadig, de Wijze.” (Vers 130) Dit is een belofte van God dat Hij aan elk van de uit elkaar gaande echtparen uit Zijn eigen overvloed zal geven wat voor hen voldoende zal zijn. Hij voorziet in de behoeften van al Zijn dienaren en schenkt hen uit Zijn genade wat passend is voor elke situatie, volgens Zijn wijsheid en kennis.
“But if the two separate, God shall provide for each of them out of His abundance: God is indeed Munificent, Wise.” (Verse 130) This is a promise by God that He will give to each of the separating couple out of His own abundance what will be sufficient for them. He provides for all His servants and grants them of His grace what is suitable for every situation, according to His wisdom and knowledge.
Wanneer we het Islamitische systeem bestuderen in hoe het omgaat met gevoelens, motieven en vooroordelen, en hoe het oplossingen biedt voor praktische situaties, staan we verbaasd over mensen die zich afkeren van een dergelijke eenvoudige, oncompliceerde methode die speciaal is ontworpen voor het menselijk leven. Het leidt mensen vanuit hun lage positie langs de weg naar grote hoogten, waarbij het hen altijd geeft wat passend is voor hun natuur en capaciteiten. Het legt hen geen enkele koers op die leidt naar een hoger niveau van verhevenheid, tenzij dit wortels heeft in hun eigen natuur. Bovendien bereikt de Islam een standaard die niet kan worden bereikt door enig ander systeem, terwijl het tegelijkertijd zijn ideale praktische aard of praktische idealisme behoudt.
When we study the Islamic system as it deals with feelings, motives and prejudices and as it provides solutions for practical situations, we are amazed at people turning away from such a simple, uncomplicated method devised especially for human life. It leads people from their lowly position, along the road to great heights, always giving them what is suitable for their nature and capabilities. It does not impose on them any course leading to a higher level of sublimity, unless this has roots within their own nature. What is more, Islam attains a standard which cannot be achieved through any other system, and, all the while, it maintains its ideal practicality or practical idealism.